BALLORIG


Toch nog een blogje over het zwartepietendebat. De aanleiding is dat zelfs de grote speelgoedfabriakanten zich met onze interne strijd, onze puur Nederlandse traditie gaan bemoeien. Het Amerikaanse Fisher-Price concern was het eerste bedrijf dat onlangs aankondigde te stoppen met de productie van de pietenpoppetjes. Ook het Duitse Playmobil meldde deze week de productie van vier speelsets met daarin een Zwarte Pietenpoppetje te stoppen. Zelfs het Speelgoed van het Jaar 2011, de Stoomboot van Sint en Piet wordt uit de roulatie genomen.

In tgenstelling tot Fisher-Price, die via twitter openlijk verklaart niet mee te willen werken aan het aanmoedigen van negatieve stereotyperingen, verklaart laatst genoemde concern geen politiek of publiek standpunt in te nemen.

Ik neem wel een heel nadrukkelijk standpunt in. Ik vind het ronduit belachelijk dat een handje vol mensen het voor elkaar heeft gekregen om onze Zwarte Piet in de ban te doen. En dat er meer mensen zo over denken blijkt wel uit het feit dat er nu een run is ontstaan op het bemachtigen van het "foute" speelgoed. Maar helaas, de voorraden slinken snel.

Maar misschien is dit wel een gat in de mark voor mij! Ik ben immers heel bedreven geworden in het haken van mooie zwartepietenpopjes. Ik heb er al twee gemaakt, voor iedere kleindochter één. Dus dames en herenwinkeliers, mocht u door de voorraden heen zijn, ik ga met plezier voor u aan het werk. Ook al zal ik vanaf nu tot aan vijf december dag en nacht moeten doorhaken tot ik een ons weeg, ik heb het er graag voor over om het tij te kunnen keren. De slogan die ik er bij bedacht heb luidt als volgt: VOOR MIJ HOORT ZWARTE PIET ER BIJ! 

En mochten er mensen zijn die ons Sinterklaasfeest met bijbehorende Pieten niet willen vieren, ook goed hoor, even goede vrienden. Ik heb tenslotte helemaal niets met het Suikerfeest en dat vier ik dan ook niet. Bovendien is al die zoetigheid van dat feest, het is een veelvoud van die paar zoete lekkernijen die bij het Sinterklaasfeest horen en onderdeel van het spel zijn, heel slecht voor het gebit, wat dan weer ten koste gaat van een goede gezondheid, maar daar zeur ik toch ook niet over. Daar ga ik geen actie tegen voeren.

Conclusie: Laten we Zwarte Piet gewoon met de tijd mee laten gaan, zonder debatten en al die inmengingen van buitenaf. Dan komen de veranderingen naar meerkleurige Pieten waarschijnlijk vanzelf. Dankzij veranderde opvoedkundige inzichten is Zwarte Piet ook al lang niet meer de angstaanjagende figuur uit pakweg het midden van de vorige eeuw, maar is hij verworden tot een grappige als het even kan acrobatische kunstenmaker en laten we dat maar zo houden. En op den duur kan daar best een beetje meer kleur bij, al was het alleen maar voor de gemoedsrust van sommigen. Zij ook een beetje hun (onzinnige) zin.

2014-09/ballorig.jpg

                                                klik

hanscke | Zondag 21 September 2014 - 11:20 am | | Standaard | Vijftien reacties

ZOVEEL TE DOEN.


Ondanks mijn goede voornemens is het er deze week weer niet van gekomen om de frequentie van weblogberichtjes wat op te voeren. Dat heeft minder te maken met geen inspiratie hebben, maar meer met mijn streven naar, nou ja hoe zal ik het noemen, perfectie is niet helemaal het juiste woord, maar met het leveren van in mijn ogen een beetje kwaliteit, het moet een zeker inhoud hebben

Ik stel mijzelf dan ook altijd de eis dat het blog ergens over moet gaan; er moet een onderwerp zijn. Dat kan van alles zijn, iets uit de actualiteit, iets wat mij persoonlijk raakt of iets wat mijn aandacht trekt. Heus, er zijn onderwerpen genoeg, maar ik maak het mijzelf dan wel moeilijk, want ik wil daar dan ook een mening over hebben. Het liefst ook nog wat onderbouwd wanneer er sprake is van stelling nemen of een standpunt innemen. Dat soort blogjes vragen wat tijd. Ik wil er zelf eerst over nagedacht hebben. Neem nou de Zwarte Pieten discussie. Ik had er graag een blogje over geschreven, maar voor ik daar aan toe ben gekomen is er al weer heel veel meer gebeurd, waardoor ik het er maar bij laat.

De gruwelijkheden van IS, de onthoofding, het komt nog al heftig bij mij binnen en voordat ik er dan in geslaagd ben om er zelf woorden aan te geven, is het nieuws al weer ingehaald door andere nieuwe actualiteiten. Deze week slokt prinsjesdag en de algemene beschouwingen de aandacht op, onmiddellijk gevolgd door het nieuws over de  nieuwe kroongetuige in het hoger beroep van het liquidatieproces. Schotland is ook even heel spraakmakend en zo heb ik ook nog diverse uitgeknipte krantenartikelen liggen met de bedoeling daar nog eens iets over te schrijven.

En dan vraagt het  mooie weer natuurlijk ook de nodige aandacht, want een beetje uitzonderlijk is het natuurlijk wel, dit prachtige zomerweer met die hoge temperaturen.

Aan onderwerpen dus geen gebrek, maar het is meer de tijd. Wanneer is echt mijn blogjes wil blijven schrijven, dan zal ik wat meer gedisciplineerd met de tijd om moeten gaan. Misschien moet ik wel wat meer paal en perk stellen aan het spelen van spelletjes op de tablet. Het zou mijn produktiviteit in het het één en ander wel ten goede komen. Lezen, breien, naaien, bloggen en er zijn vast nog veel andere dingen die ik graag doe, wandelen , om nog maar eens wat te noemen, vind ik toch nog net iets van een andere orde dan alleen maar een beetje virtuele beestjes redden of met snoepjes spelen. Leuk voor een kwartiertje, maar daar moet het dan toch wel bij blijven, want echte voldoening haal ik naast mijn vrijwilligerswerk en andere clubs toch net iets meer uit die genoemde andere bezigheden. 

2014-09/zoveelp.jpg

                                        klik

hanscke | Donderdag 18 September 2014 - 10:40 pm | | Standaard | Acht reacties

DE VERASSING

Het enige wat vast stond was, dat we de as van vader zouden uitstrooien, maar hoe we de middag verder zouden inkleuren hadden we opengelaten. Daags ervoor las ik een artikel over Dekema State en het leek het mij wel een goed plan om na afloop daar met ons vieren, P, mijn broer en schonezus een kijkje te gaan nemen. Een kop koffie in de tuin, een wandeling rondom en een rondgang door de state leek een aardige bezigheid te zijn om samen weer even op verhaal te komen.

Bij aankomst werd de state door mijn broer herkend en zonder dat ik het wist bleek dit het laatste uitstapje van vader met mijn broer en zijn eega  te zijn geweest. Op verzoek van mijn vader waren ze toen, een jaar of drie geleden, hier heen gereden omdat hij het hier zo vredig vond. Het is bijna symbolisch zoals alles dan zo mooi in elkaar past. Het was er deze middag ook een goed toeven.

We wilden de dag besluiten met een gezamenlijk etentje. Omdat ik mij in de ingang vergiste, kwamen we  bij toeval in een heel ander restaurant terecht dan ik in gedachten gehad, maar zo'n vergissing wil ik nog wel eens maken. Het Sminiahuys is een restuarant wat eind vorig jaar geopend is. Tot onze verrassing was het een restaurant met een uitstekende kaart van zeer uitgekiende en exclusieve gerechten wat ver verwijderd ligt van de dagelijkse kost van een stukje vlees, wat groente en de aardappel. Rode poon op een bedje van dit of dat, risotto met truffels en een kalfslapje in zeven uur gegaard bij een temperatuur van 55 graden en een wijnarrengement afgestemd op elk van de gerechten. Werkelijk, je kunt er verukkelijk eten.

Wat ik mij dan wel afvraag, wat was er gebeurd als wij daar niet heel toevallig met ons vieren waren binnengekomen, want verder was het restaurant leeg. Door de sfeervolle aankleding was het in dit geval niet erg, maar wat ik mij in dergelijke situaties dan wel afvraag: Wat doet zo'n kok dan zo'n hele avond, en wat is dan de taak van de sommelier/gerant? Maar bovenal, wat wordt er met al dat heerlijke eten gedaan, waarbij versheid en kwaliteit zo hoog in het vaandel staan? Natuurlijk zal er gewerkt worden met halfprodukten, maar waar ligt de grens? Wat en hoe lang kan er iets bewaard worden zonder dat het ten koste gaat van smaak en kwaliteit, waar juist dit soort restaurants zich zo op voorstaan, gezien de uitgebreide uitleg die er bij elk gerecht wordt gegeven.

Maar goed, eigenlijk doet dit niet terzake. Wij hebben er heerlijk gedineerd en wij hebben ons voorgenomen om rond de verjaardagsdatum van vader hier nogmaals met ons vieren naar toe te gaan om hem te gedenken. Het zou fijn zijn als dit restaurant zich dan in iets meer klandizie zou mogen verheugen, want dat heeft het zker verdiend. Wij waren zeer verrast om bij toeval in dit restaurant terecht te komen, maar het was zeker de moeite waard. Het was een waardige afsluiting van een dag die ik voor altijd in mijn herinnering zal meedragen.      

2014-09/verassingp.jpg

                                           KLIK

hanscke | Donderdag 11 September 2014 - 3:52 pm | | Standaard | Acht reacties

TRADITIONEEL


Ik kom er steeds meer achter, dat ik eigenlijk een mens ben die erg gesteld is op rituelen en gewoontes. Neem nu het feest van ons provincie stadje. Ik woon op een steenworp afstand van dat plaatsje en ik voel me er dan ook nog altijd zeer mee verbonden, temeer, omdat ik lid ben van enkele clubs in die plaats, zoals tennis en bridge. 

Maar met de verhuizing van het stadje naar het dorp was het wel gedaan met het vieren van de stadsfeesten. Dat was meerendeels bedoeld voor de inwoners zelf. Totdat er enkele jaren geleden een ommezwaai plaats vond. In de plaats van de Stadsfeesten kwamen de Admiraliteitsdagen. 

Het eerste jaar en tweede jaar is het volledig aan mij voorbij gegaan. Vorig jaar heb ik samen met de Red Hatters, dus ik was min of meer incognito, een middagje in het feestgewoel doorgebracht. Dit jaar werd op grootse wijze aandacht gevraagd voor het aanstaande feest. In de media, ik kwam zelfs in het tijdschrift MAX van  de gelijknamige omroep een artikeltje tegen, werd er volop aandacht aan gegeven. 

Ik vond het maar niets. Mijn herinneringen lagen bij de oude stadsfeesten en dat wilde ik zo houden. Wat had ik er van genoten toen mijn kinderen nog klein waren. Waarom moest dat nu allemaal weggedaan worden omwille van het nieuwe, waarvan men deed alsof het al een jarenlange traditie was, terwijl het nog maar een paar jaar bezig is.

Maar...... het hele programma gaf wel veel meer ruimte voor outsiders en ik besloot om er dan maar eens heen te gaan. Vrijdagavond stapten P. en ik op de fiets om naar de happening in de binnenstad, die om negen uur begon, te gaan. En wat heb ik genoten. We werden getrakteerd op een goed en heel sfeervol concert met een goed orkest en de mederwerking van onder andere Elske de Walle en Jamai. En ik stond tussen al die Dokkumers en vele anderen van buiten. Het had wel iets weg van de sfeer van het Prinsengrachtconcert in Amsterdam, tenminste van wat ik er dan op tv zie.

Op de terugweg naar huis was ik helemaal om. Soms is het goed om met een jarenlange traditie te breken, dat hadden de stadsbestuurders heel goed gezien. Dit is een feest wat meer bij deze tijd past en toegankelijker is voor veel meer mensen. Met veel plezier zijn we op zaterdag nogmaals op de fiets gestapt om met velen over de kunstmarkt te dwalen. En ik kwam opnieuw tot dezelfde conclusie.

Toch blijf ik wel van tradities houden. Ik vind het elk najaar weer heerlijk om foto's te maken van paddestoelen. Dit jaar zijn ze er al vroeg. Deze zag ik eind augustus in een weiland in Rekken. Dat belooft nog wat voor de komende tijd, want volgens mij wordt het een heel mooi paddenstoelen najaar. 

 

2014-09/tradp.jpg

                                                     klik

hanscke | Zondag 07 September 2014 - 4:56 pm | | Standaard | Negen reacties

EINDELIJK SEPTEMBER


Eindelijk, het is september! Ik heb er al een paar weken naar uitgekeken. Niet dat ik het nu zo graag herfst wil hebben, maar het is voor mij een nieuwe start. Ik ben jaren gewend geweest, ik heb daar ook menig maal over geschreven, om twee keer per jaar een nieuw jaar tegemoet te gaan. Het schooljaar en het kalenderjaar. Toen de scholen hier in het noorden weer begonnen, ben ik nog even niet meegegaan met de nieuwe start. We gingen immers nog een weekje weg.

Maar vandaag is het dan zover; voor het eerst start ik als pensionado een winterseizoen. Geen school/werkverplichtingen meer, maar wel allerlei andere bezigheden. Het is net of ik nu pas echt met pensioen ben gegaan en dat de tijd van januari tot aan de vakantietijd meer een voorspel was. 

Nu komt het er op aan om echt een draai aan mijn leven te gaan geven, waardoor ik het als een zinvolle en aangename tijd ga beschouwen en volgens mij ben ik al aardig op weg. Door de jaren heen ben ik al bij verschillende clubs en clubjes betrokken geraakt. De dinsdag- en eventueel de donderdagmorgen zijn de tennismorgens, de dinsdagavond is de vaste bridgeavond, één keer in de zoveel weken is er op de maandagavond de Zonnebloemvergaderavond, ik ga één keer in de maand, op woensdagavond naar de breiclub, dan is er ongeveer één keer in de zes weken de leesgroepbijeenkomst, elke laatste vrijdagmiddag van de maand is er de inloopborrel van de RED HATTERS en op maandagmiddag kan ik één keer in de maand als reserve bij een damesbridgegroep mijn opwachting maken. Volgens mij kan het niet anders dan dat ik mij prima ga vermaken, want naast al deze vaste bijeenkomsten, mag ik ook erg graag in mijn eentje zitten te breien of te lezen of gewoon wat kleuren. En straks, als ik een eigen kamer heb, komt daar vast en zeker ook nog eens het naaien bij.  

Als ik zo de krant lees kan ik niet anders dan de conclusie trekken dat ik mij helemaal gedraag als een vrouw passend in dit tijdsbeeld. De artikelen over kleuren, breien en leesgroepjes vliegen je immers om de oren en ik doe het immers allemaal. Echt, ik vind het heerlijk om bij die doodnormale doorsneegroep te horen. Het recalcitrante van vroeger, het leek allemaal net even iets anders te moeten gaan dan gewoon doorsnee het geval was, dat je willen onderscheiden om zo origineel mogelijk te zijn, het is er niet meer. Gewoon mijn gangetje gaan voldoet mij prima  

Het enige minpuntje is, dat ik de peptalk mis die we aan het begin van elk schooljaar kregen aangeboden. Maar goed, daar is over heen te komen door zelf maar even stil te gaan staan bij het begin van een nieuw lang winterseizoen. Bij wijze van spreken dan, want de winter mag nog wel even wegblijven. Het heeft meer te maken met dat de vakanties nu echt voorbij zijn. De clubs gaan allemaal weer starten, kortom, het is september, het gewone leven is weer begonnen.

2014-09/september.jpg

                                                klik

Deze fiets zag ik in de hoofdstraat van Winterswijk. Zelf zou ik dit breiwerk niet gaan doen, maar het is wel grappig

hanscke | Maandag 01 September 2014 - 8:45 pm | | Standaard | Negen reacties

REKKEN GEZIEN


Het tweede deel van de fotoreportage. Vandaag was het ook de tweede dag van het corso. De optocht gaat dan traditiegetrouw naar de grens, naar het plaatsje Oldenkott, waar het dan gezellig druk is. 

 de voorkant van de winnende wagen. het tussenstuk kon om de eigen as draaien. thema is busje komt zo. de lijndienst is opgeheven maar vrijwilligers rijden nu een buurtbus. 

 de achterkant van de winnende wagen

 mijn favoriete wagen is tweede geworden

de achterkant van deze wagen

 deze vond ik ook erg mooi. de wagen is gemaakt door een vriendengroep en komt voort uit een traditie die ooit op de camping waar wij nu staan, begonnen is en waar ik in een heel ver verleden als jong meisje bij betrokken was bij het maken van een wagen. wat toen het onderwerp was weet ik niet meer. het onderwerp van dit jaar is:zeg het met bloemen, een ode aan de burgermeester die afscheid heeft genomen

deze is ook heel erg mooi

hier is het thema 18 nix en de wurggreep voor de horeca

niet alle wagens zijn in beeld gebracht, maar met de achterkant van deze wil ik de optocht besluiten


Ik heb genoten. Misschien gaan we volgend jaar wel weer. Oudburen die ik tegenkwam, we herkenden elkaar niet, wat natuurlijk heel logisch is na meer dan veertig jaar, we kwamen in gesprek met elkaar en ze namen afscheid met de volgende woorden: Tot volgend jaar! We zullen zien.

hanscke | Donderdag 28 Augustus 2014 - 10:36 pm | | Standaard | Negen reacties

REKKEN EN HET ZIEN

Het was de hele week al voorspeld, woensdag zouden we mooi weer krijgen. En het was mooi weer. Prachtig weer voor een optocht. Een prachtige zonnige middag met iets meer dan 21 graden, beter kan het niet. Dit vind ik de mooiste wagen, een volgende keer zal ik de voorstelling uit verschillende hoeken laten zien. Maar misschien ben ik ook wel wat partijdig, omdat ik iets meer van deze buurt, die deze wagen maakt, afweet, omdat er wat verbindingen liggen die ik ken. Dit jaar heb ik veel onbevangener kunnen kijken dan twee jaar geleden. Ik weet nu dat ik niemand meer herken en dat ik ook niet herkend word, hierdoor kon ik mij veel meer concentreren op de optocht zelf. 

  

Iedere wagen heeft een bepaald onderwerp. Deze wagen is geinspireerd op de plaatsing van de vele zonnecollectoren en om nu te zien naar de mogelijkheden om in eigen energie te kunnen voorzien

 

Deze wagen heeft als titel : gaat de haan anders kraaien? Door het weinige kerkbezoek heeft de pastoor het druk om met zijn scooter van parochie naar parochie te rijden en zal de kerk waarschijnlijk ook voor andere doeleinden gebruikt gaan worden

 

Titel: gaat de Russische beer los? Gaat  Poetin in de aanval?

 

Spreekt voor zich.

Wordt vervolgd

hanscke | Woensdag 27 Augustus 2014 - 9:24 pm | | Standaard | Zes reacties

REKKEN WEER


Het was van te voren bekend, dat het deze dagen niet echt mooi zomerweer zou zijn. Ik ben dan ook met de insteek gegaan, dat we niet zouden klagen maar vooral zouden gaan genieten van de mooie momenten. 

Op een morgen, gisteren of de dag daarvoor, op weg naar de douches, voelde ik als het ware de herfst al een beetje aankomen en ik nam in gedachten al een beetje afscheid van de zomer. Dat bracht mij in mij gedachten even naar het punt van mijn leven nu. Zelf ben ik met mijn leven ook in de nazomer aangekomen. De nazomer kan heel mooi zijn, maar heeft toch ook al een aantal beperkingen. De dagen zijn minder lang en de ochtenden beginnen vaak veel vochtiger; het duurt echt wat langer voor de dag wat op gang komt en zo zijn er nog wel een paar minpunten te verzinnen, maar het heeft ook vaak iets rustgevends. Er is al zoveel gedaan, er hoeft niet zoveel meer. Het is meer een kwestie van de tijd voor iets nemen. En op dat punt lijkt mijn leven nu aangekomen te zijn. 

Van hieruit kan ik de vergelijking met het weer van nu wel maken. Natuurlijk merk ik wel dat ik wat ouder word. Hier en daar krijg ik wat last van kwaaltjes, maar ook hier geldt mijn insteek, genieten van de goede dagen en die zijn er gelukkig nog heel veel, net als de vele mooie momenten van het weer, ook in de afgelopen dagen.

Neem vandaag, het zou een regendag worden. De regen is uiteindelijk tegen de avond gekomen, maar toen hadden wij al een prachtige fietstocht gemaakt. Ik heb er van genoten. Twee jaar geleden schreef ik al, dat ik op plaatsen was geweest waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde. Ik heb toen op het Haaksberger Veen mijn ogen uitgekeken en dat deed ik nu weer. Acht kilometer van Rekken, maar echt het was zo onbekend voor mij, waardoor we pas halverwege tot de ontdekking kwamen, dat we deze fietstocht van ruim veertig kilometer al eens eerder gedaan hadden, twee jaar geleden dus. 

We hebben maar weer opdezelfde plaats gepicknicked. Het enige verschil is dat we nu twee honden hebben. De vorige keer heeft hond Hessel daar alleen gespeeld, nu hebben ze daar heerljk met zijn tweeën kunnen ravotten. Hond Iemand vond een prachtige stok en dacht eerst even voor hert te moeten spelen, maar Hessel vatte dit als een uitdaging op en zo hebben ze samen een heel spel rond deze en nog een andere stok gespeeld. Het was echt zeer vermakelijk om hier naar te kijken en dat zijn dan echt van die momenten waarvan je denkt, jaaaaaa daarom is het leuk om twee honden te hebben!

Naast het fietsen hebben we ook al een prachtige wandeltocht vanaf de camping gemaakt. Ik heb hier vroeger vaak gelopen, maar echt, ik was niet bekend met dit meertje. Volgens mij is dat na mijn vertrek gemaakt, want anders had ik dit toch echt wel geweten. Ik ben hier zo vaak langs gekomen. Maar zo zijn er wel meer veranderingen. Ook hier heeft de tijd niet stil gestaan. 

2014-08/weerp.jpg

                                      klik

hanscke | Maandag 25 Augustus 2014 - 9:34 pm | | Standaard | Vier reacties