Zo af en toe zie ik wel eens iemand lopen en dan schud ik in mijn eigen beleving maar even met het hoofd. Waar is dat nu voor nodig, bretels aan een broek doen en ze dan laten hangen. Een vreemd modeverschijnsel.
Een beetje research heeft mij geleerd dat ik dit moet zien als het dragen van een sieraad. Dat wist ik nog niet. Tevens nam ik met verbazing kennis van het feit, dat in 2008 het dragen van hangende bretels toen ook al een tijdje in de mode is geweest.
Op deze site http://partyflock.nl/topic/995421:Loshangende_Bretels_in_2008_Nog_Hip_Of_Passe.html was het zelfs tot een forumonderwerp gemaakt. Ergens ver weg begon het mij wat te dagen. Toenterijd hebben mijn leerlingen dat niet in grote getale gedaan.
En nu lijkt het verschijnsel opeens weer de kop op te steken. Ik heb al meerder leerlingen met die dingen zien lopen. Ik vraag mij dus af, of 'hangende bretels' dragen misschien weer even is afgestoft. Het kan toch niet zo zijn dat wij in het noorden echt vijf jaar achterlopen?
Ach ja, ik weet, alles komt van tijd tot weer terug, al duurt het soms even. Neem de presentatrice van het eurosongfestival. Zij droeg haar haar als een heuse suikerspin. Zóóó jaren vijftig.
Ach dat is eigenlijk wel een grappige kant aan het ouder worden. Keer op keer zie ik hoe het modebeeld verandert. Voor de jonge generatie is het echt nieuw, maar voor mij, oudere lijkt het steeds meer een herhaling van zetten te worden, waarbij het ene wat sneller herhaald wordt dan het andere. Neem dat opgestoken haar, die suikerspin bijvoorbeeld, dat heeft wel heel erg lang geduurd voor we die weer terugkregen.
klik
Lieve beste anonieme schenker
De tijd gaat snel. Het is al weer vier weken geleden, dat ik de DVD The Iron lady mocht ontvangen. In het blogje van 25 april jl. heb ik u/jou daar uitbundig voor bedankt.
Door onder andere drukke werkzaamheden in de tuin, de festiviteiten rond koninginnedag en vijf mei, daarna hemelvaart en vakantie, was ik niet eerder in de gelegenheid om de film te gaan zien, maar gisteravond was het dan zo ver.
Het duurde heel even voordat ik door had vanuit welk perspectief het verhaal verteld werd, maar dat de oude mevrouw Thatcher dement geworden was en waan en werkelijkheid door elkaar heen haalde, werd gaandeweg steeds duidelijker. Een goede vondst om gebruik te maken van die wanen. Hierdoor was er ruimte gecreëerd om een beeld te kunnen scheppen van haar priveleven; vooral het leven met haar echtgenoot en in mindere mate haar rol als moeder.
Ik heb met verbazing gekeken hoe zij zich in haar jonge jaren sterk gemaakt heeft om zich te kunnen ontplooien. Als vrouw, maar ook als meisje van eenvoudige komaf kreeg ze geen kans. Door te trouwen met de man die wel in de juiste kringen verkeerde, en die zich kennelijk tot haar aangetrokken voelde, kreeg ze wel voet aan de grond. Ze stemde toe in een huwelijk, maar niet voordat ze er echt van overtuigd was, dat er niet slechts van haar verlangd werd om kinderen op te voeden en thee te schenken. Ze kreeg de ruimte en nam die ook. (Op dit punt deed de film mij ergens aan de Deense serie Borgen, deze winter uitgezonden, denken)
Grappig was de scene waarin te zien was dat Margaret de eerste vrouw was in het Huis van Afgevaardigden en boeiend om te volgen hoe ze het tot Prime Minister bracht.
Het geweld rond de stakingen werd sterk naar voren gehaald, waaruit afgeleid kon worden, dat Margaret bij velen niet populair was.
Door het zien van deze film is het beeld van Margaret Thatcher als DE IJzeren Lady zeker niet verscherpt. Ik blijf haar zien zoals ik haar zag. Een tante met haar op de tanden die beslissingen kon nemen, ook als ze wist dat men haar dat niet in dank af zou nemen. Voor mij is het een vrouw om trots op te zijn zoals zij haar pad naar de top heeft bewandeld, gehoor gevend aan haar wens: iets te willen bereiken.
Meryl Streep speelde deze rol met overtuiging. Ik ga de film zeker nog een keer bekijken, maar dan minder voor het verhaal en meer voor het acteertalent van deze actrice.
Beste lieve anonieme gever, ik wil je nogmaals bedanken voor het sturen van deze film. Door het schrijven van dit blog heb je vast begrepen dat ik aan dit geschenk erg veel plezier beleefd heb. Nogmaals dank hiervoor.
Ik sluit af met een bloemrijke groet,
Hanscke.
klik
VOORAF
Vanaf de eerste keer dat ik het nummer hoorde heb ik het mooi gevonden. Het nummer Birds van Anouk, wat dit jaar DE Nederlandse inzending van Nederland voor het songfestival is. In jaren ben ik niet zo enthousiast geweest. Met dit nummer moet het lukken, toegang krijgen tot het echte songfestival.
Vanaf het begin dat men met voorrondes is gaan werken, ben ik daar niet van gecharmeerd geweest en dat is er niet beter op geworden nadat Nederland keer op keer in de voorronde al moest sneuvelen.
De aanpak van Anouk spreekt me wel aan. Ze gaat niet mee in al die poespas en flauwekul met de pers. Dit jaar ben ik zelf ook weinig in de gelegenheid geweest om al die leuterprogramma's er om heen te volgen, maar nu ben ik er helemaal klaar voor.
Ik heb goede hoop dat ze er door heen komt, zodat we haar zaterdagavond terugzien.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
NADIEN
Het bleef tot het laatste toe spannend. Ik was druk met strepen, berekenen, een land afkruisen, een krul zetten bij een land waarvan ik dacht dat het wel zou lukken. Neem nu dat rapnummer met die maanmannetjes. Het is wel eigentijdse muziek en het klonk wel aardig, bovendien kon de zangeres wel zingen.
En dan die Belgische jongen met zijn ogen. Het leek wel een mengelmoes van Adamo en Dave Berry uit de zestiger jaren. We waren toen toch ook met zijn allen diep onder de indruk van deze heren.
Of Anouk zaterdag hoge ogen zal gooien weet ik niet, maar ze heeft mij in ieder geval weer het ouderwetse songfestivalgevoel van meedoen bezorgd en dat vind ik op zich al heel erg leuk.
klik
Pfffft. Elk jaar valt het me weer tegen. De ervaring en de routine in het met de caravan weggaan is tijdens de lange wintermaanden weer als sneeuw voor de zon verdwenen. Het lijkt alsof ik alles weer opnieuw moet uitvinden. Neem daar de komst van onze kleine, nou ja klein, maar neem de pup Iemand daar nog eens bij en het plaatje: opnieuw alles moeten uitvinden, is compleet.
Het heeft lang geduurd, de dag dat we zouden vertrekken, voordat ik het gevoel had dat ik genoeg verzameld had. Kleding, eten, boeken, wandelschoenen, breiwerk, tuigjes en speelgoed voor de honden, stoelen en de campingtafel en wat allemaal nog meer; eindelijk had ik het gevoel te kunnen vertrekken.
En de eerste kilometers ging het ook goed. Er schoot me niets te binnen wat ik vergeten had, maar zo tegen het einde van de reis had P. bedacht dat hij de tandenborstel was vergeten. Ik bedacht daarna dat mijn lekkere slaapmutsje, het is beter dat ik voorlopig geen wijn drink, nog keurig in de glazenkast thuis stond. Deze attributen konden we nog in het dorpje vlak voor de camping scoren.
Het ons settelen kostte mij niet zoveel moeite maar P. des te meer, maar na enig gepuzzel met de stokken stond de luifel er keurig bij. Onder het genot van een drankje hebben we wat geëxperimenteerd met de plek van de honden, maar dat wees zich, na een paar maal de een of de ander verplaatst te hebben, vanzelf.
En toen wilde ik eten gaan koken. Ik had van alles ingeslagen,vlees, groente, toetjes, alleen, er waren geen aardappelen. Daar had ik niet aan gedacht. Dus toch maar weer snel de auto in om een zak aardappelen te halen.
’s Avonds, na de afwas was er gelukkig nog tijd om een heerlijk stuk door het bos te wandelen. De honden hebben zich daar uitstekend vermaakt, zodat we alle vier moe maar voldaan zijn gaan slapen.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Op één van de volgende dagen wilde ik gezellig een stukje gaan bloggen, maar..... toen kwam er nog een staartje aan het gehacked zijn in de afgelopen winter. De inlogcode is toen veranderd en deze had ik niet bij de hand. Ik weet het wel zo ongeveer, maar dat is nu net niet genoeg.
Het blogje is wel geschreven, opgeslagen, maar niet geplaatst; bij dezen gebeurd.
klik
In de afgelopen week kwam menigmaal de gedachte bij mij op: Waarover zal ìk nu eens schrijven? Het is de week van de troonswisseling; we maken met ons allen historie, daar moet toch wel iets leuks over te vermelden zijn. Maar hoe ik ook mijn best deed, er wilde mij maar geen onderwerp te binnen schieten.
Het zo nu en dan een beetje ernstig, of was het chagrijnig? kijkende kroonprinsesje vond ik niet zo'n feestelijk onderwerp en ik prijs mij gelukkig dat ik daar geen blogje aan gewijd hebt. Ze heeft het niet van een vreemde. De stand van de mond van haar vader is namelijk net zo, de mondhoeken een beetje naar beneden, wanneer hij ernstig placht te kijken, zo zag ik tijdens zijn optreden bij de dodenherdenking.
Maar wat dan, dit historisch moment zomaar voorbij laten gaan? En over drieëndertig jaar, (als ik er dan nog ben) mij opnieuw afvragen waarom ik nog zo weinig van die dag afweet? Want dat is het, waar ik in de afgelopen week veel over heb nagedacht. Ik herinner mij namelijk maar heel weinig over de dag dat Beatrix koningin werd. Ja, de beelden met de rookbommen zijn mij wel bijgebleven, maar wat ik die dag gedaan heb? Ik weet het niet echt meer. Het was in de tijd dat mijn kindertjes basisschoolkinderen waren en ik zal toch heus wel iets met hen ondernomen hebben, maar wat? het heeft in ieder geval weinig indruk op mij gemaakt.
Voor mij was dat deze week een vreemde gewaarwording, want meestal blijf ik veel te lang vastgeplakt zitten aan een herinnering. Neem nu het kinderfornuisje boven aan het blog. Deze week waren we heel gezellig bij een nicht op familiebezoek en daar zag ik het staan. Zij had het in een hoekje op haar aanrecht staan. Het stond zo schattig, en tegelijkertijd komen er tal van herinneringen bij mij boven. Plezierige en onplezierige.
In de loop van het leven heb ik mijzelf moeten aanleren om de vele herinneringen los te laten, omdat het risico te groot is dat ik dan veel te veel aan het verleden blijf kleven. En dit is niet alleen maar negatief, want ik heb heel veel leuke momenten gekend waaraan ik met plezier terugdenk, maar met het ouder worden wordt het verleden steeds groter.
Kennelijk ben ik er dus in geslaagd om mij niet alles te herinneren en zo nu en dan toch het verleden los te laten . Die ervaring was deze week voor mij een ware schok. Misschien herinner ik mij dat wel, mocht er ooit een nieuwe troonswisseling komen waarbij Amalia haar vader zal opvolgen.
klik
Deze foto is deze week genomen bij de Alde Feanen by Earnewald. Nieuw leven in een oud traditioneel turfgebied
Tja, ik zou over mijn verslaving kunnen schrijven, ik verslind per dag namelijk honderden snoepjes.......mooie gele, rode, blauwe, groene en oranje virtuele snoepjes, maar ik doe het niet. Ik wil liever even enige afleiding door mij te richten op iets wat gezonder is dan verslaafd zijn, namelijk de natuur.
Ooit was er de slogan: "Natuurlijk, dan is het goed", maar ik hoef niemand te vertellen dat dit niet waar is. Lang niet alles wat de natuur voortbrengt is gezond, laat staan eetbaar, maar veel van wat wij dagelijks tot ons nemen komt wel uit de grond.
Ik heb niet heel lang een groentetuintje gehad, maar ik vond het altijd een groot wonder als die kleine zaadjes uitgroeiden tot doperwtjes, boontjes of iets dergelijks. Dat wonder zal wel blijven gebeuren, maar binnenkort gaat er wel iets veranderen.
De industrialisatie van de glas- en tuinbouw is al vele jaren een feit en dit zal alleen nog maar meer gaan toenemen. We raken namelijk ook de zeggenschap helemaal kwijt over hele kleinschalige landbouw zoals de moestuintjes en kweekbakjes op balkonnetjes en dergelijke. Er schijnt een wet te komen die het kweken en ruilen van eigen zaden en dergelijke zal gaan verbieden. Er mag dan alleen nog maar met gerigistreerd zaaigoed gewerkt gaan worden, zo hoorde ik vanavond in een bericht op de radio. En ja hoor, in mijn research kwam ik het volgende tegen:
Tot nu toe leek een uitzondering te worden gemaakt voor oude en zeldzame soorten zaaigoed die vooral worden geruild of slechts in kleine hoeveelheden verhandeld. Maar deze uitzondering is slechts zeer beperkt. Volgens het huidige voorstel zouden zelfs hobbytuinders veel van hun zelf bewaarde zaaigoed niet meer mogen ruilen of weggeven. Heel wat groente- en graansoorten zullen daardoor verdwijnen.
Het is toch te gek voor woorden. Mogen we als vrije burgers niet eens meer ons eigen zaad uitwisselen.
Ik heb mijn appelboompje in wording, ontstaan uit een pitje van een appel die ik aan het eten was, zie een aantal blogjes geleden, maar eens ernstig toegesproken om vooral groot te worden nu het nog mag.
Ook heb ik maar snel een foto van een bijzondere gele tulp afkomstig uit de tuin gemaakt. Helemaal geel met een half vuurrrod blad. Niet zo gekweekt maar vanzelf ontstaan, een speling van de natuur. Misschien mag dat straks ook niet meer.
Ik word hier echt een beetje treurig van. Ik ga mij maar weer laten troosten door het kleurige snoepgoed van Candy Saga. Dat hoeft noch gezaaid, noch geoogst te worden.
klik
Mijn moeder zou zeggen: wie heurt 'r niks meer van, het geet vast niet zo goed met die twee honden zo soam'n. Het zal ze wel tegenvall'n. Voor wie deze gedachte ook zou hebben, al dan niet in het plat Apeldoorns, het tegendeel is waar. Het gaat geweldig met de honden (en met ons). Hoog tijd om er weer eens even iets over te schrijven.
De eerste hier en daar wat onwennige weken zijn voorbij, Iemand weet het de meeste dagen binnenshuis wel droog te houden en 's nachts slaapt hij de hele nacht lekker door.
De ligplaatsen in de kamer zijn min of meer verdeeld, evenals het speelgoed. Aan dit laatste zit nog een aardig verhaaltje vast.
Dochterlief en kleindochter Rixte kwamen al heel snel op kraambezoek en hadden cadeautjes meegebracht. Baby Iemand kreeg een heel lief schaapje. Dit pluizige beestje heeft negen compartimenten en uit elk deeltje komt een heel bescheiden piepje als er op gebeten wordt. Schattig toch?
Hessel kreeg een hele grote haas. Het is tenslotte een volwassen jachthond. Bij elke aanraking produceert het beest een enorm hels kabaal. Hessel moet er helemaal niets van hebben. Hij is er zelfs bang voor.....
Als echte broeders hebben ze het speelgoed maar geruild...... Hessel is helemaal verzot op het zachte schaapje en Iemand vermaakt zich kostelijk met het helse kabaal van de haas. Sterker nog, hij schept er veel genoegen in om Hessel te plagen door luid piepend met die haas voor Hessel te gaan staan om, wanneer deze een ander heenkomen zoekt, luid piepend achter hem aan te gaan.
Onze huishouding is inderdaad wel iets drukker geworden; er zijn meer vaste programmapunten in de week, zoals de puppycursus, de jachtcursus van Hessel en ook het uitlaten kost meer tijd, maar de meeste tijd gaat nog zitten in het genieten. Echt, ik vind het heel bijzonder om ons leven opnieuw in te richten waarbij wij ons goed voelen en waar deze twee honden ook goed tot hun recht komen. Het schijnt al aardig te lukken.
Morgen gaan we even naar de kermis. Niet om met de honden in een attractie plaats te nemen, maar wel om de heren te laten wennen aan vreemde, harde en rare geluiden. Zo laten wij koninginnedag ook niet onopgemerkt aan ons voorbij gaan, want ook dat moet gewoon gevierd worden.
klik
Bedankt beste lieve gever. Natuurlijk had ik al veel eerder een blogje moeten schrijven over het feit dat ik echt heel blij en verrast was, maar dan was het vanwege tijdgebrek een afraffelen geworden. En dat is wel het laatste wat ik wil.
Bovenstaand lijkt misschien wat mysterieus, maar ik zal het (deels) ontrafelen.
Op de dag dat Margaret Thatcher naar haar laatste rustplaats gebracht werd heb ik een blogje geplaatst waarin ik uiteengezet heb hoe ik over deze vrouw denk. Daarbij heb ik aangehaald, dat er in 2011 een film over haar gemaakt is, maar dat ik deze (nog) niet gezien had.
Twee dagen later vond ik in de brievenbus een enveloppe aan mij gericht, met daarin de film op DVD. Hoe ik ook mijn best doe, er is met geen mogelijkheid een adres van een afzender vinden. Ook het poststempel geeft niet prijs, vanuit welke plaats het verzonden is. Het adres is niet handgeschreven, zodat het handschrift, als ik dat al zou kennen, ook niet aan iemand toegeschreven kan worden... De enige aanwijzing die ik nu heb, is dat de gulle gever niet helemaal bekend is met de spellingswijze van het dorpje waar ik woon(dit dient niet als een aanmerking opgevat te worden!) Hooguit meen ik op grond hiervan toch een paar mensen als afzender te kunnen uitsluiten. Dit is echter niet genoeg om ook maar enig idee te hebben wie deze film aan mij verstuurd heeft. Als dit als raadsel bedoeld is, dan is de opzet geslaagd.
De DVD is waarschijnlijk nog nooit bekeken, de gesealde verpakking is namelijk nog in tact.
Dat is ook nu nog het geval, want zoals in het beginstukje al vermeld is, ik heb het wat druk gehad met van alles en nog wat, maar volgende week heb ik meivakantie en dan neem ik zeker een keer de tijd om de film te gaan zien.
Lieve lieve gulle gever, wie je ook bent, heel veel dank voor het toesturen van dit cadeau. Ik ben blij met de film, maar ik ben minstens zo ondersteboven door dit gebaar. Ooit is mij geleerd niets van vreemden aan te nemen, maar daar trek ik mij nu even helemaal niets van aan. Ik ben gewoon heel blij met dit gebaar uit een geheel onverwachte hoek. Ik ben diep onder de indruk dat zo maar iemand dit voor mij heeft gedaan. Nogmaals: dank je wel. De bloemen zijn voor jou.
klik
Het is niemand gegeven om voorbij de horizon te zien
|
Toon berichten 1-8 van 1130 |
Volgende Pagina »
