MEGCHELEN


Dit is de allereerste keer sinds ik ruim twaalf jaar geleden met bloggen begonnen ben, dat ik er gaandeweg voor gekozen heb om tijdens mijn (voorjaars)vakantie geen blogjes te maken. Het is min of meer een samenloop van allerlei redenen bij elkaar en het heeft vooral te maken met oud en nieuw.

Laat ik met het nieuwe beginnen. Begin dit jaar hebben we een nieuwe caravan gekocht. De Hobby, want dat was het merk wat we hadden, was dan nog wel niet helemaal aan zijn eind, maar hij begon toch hier en daar wat gebreken te vertonen en het leek ons een wijs besluit om deze te vervangen voor een nieuwe.

Ik had gedacht er heeeeeel blij mee te zijn en dat ben ik ook wel maar toch anders dan toen we zestien jaar gelden de Hobby kochten. Na een Holtkamper vouwwagen kregen we een echte caravan. Ik kon mijn geluk niet op. Het was een upgrade van jewelste en werkelijk alles was mooi en luxe en fantastisch.

Nu we dus weer een nieuwe caravan hebben, dit keer een Carevelair, is het toch anders en ga je meer vergelijken. In de éne caravan is dit handiger, in de nieuwe is dat juist weer geheel iets anders, maar dan mis je weer net dat éne, kortom het was veel meer wennen aan meer van het zelfde maar dan net iets anders, dan ik gedacht had.

Nu we er een dag of tien mee weggeweest zijn is het goed en begin ik steeds meer van de blijdschap te voelen die ik verwacht had.

Naast het wennen aan de nieuwe caravan en hiervoor wat tijd te willen hebben om de juiste woorden te kunnen vinden om hierover te schrijven, begint de inmiddels sterk verouderde llaptop ook een een obstakel te vormen om (snel) even een blogje te maken. Het ding is zo traag, het toetsenbord werkt niet meer naar behoren, kortom het kost mij behoorlijk wat inspanning om een blogje geplaatst te krijgen, waardoor ik deze vakantie dacht, laat maar. De nieuwe caravan en de oude laptop, het matchte gewoon even niet met elkaar.

We waren in Megchelen en we hebben daar een prima tijd gehad. Een mooie grensstreek waar heel fijn gefietst en gewandeld kan worden en dat hebben we dan ook met heel veel plezier gedaan.

De foto aan het begin van het blog is in Ulft genomen en refereert aan het verleden van deze streek toen hier nogal wat ijzer gevonden is en er een grootse ijzergieterij was van waaruit onder andere de kachelfabriek de DRU is ontstaan. Het gigantische gebouwencomplex van de DRU is gerenoveerd en doet nu dienst als de Cultuurfabriek. Heel erg mooi van opzet.

De onderste foto geeft het aanzien van het landelijke dorpje Megchelen weer, waar nog volop rust en ruimte te vinden is. We hebben weer heel wat mooie en interessante dingen gezien in deze prachtige omgeving.

2018-05/mechelenp.jpg

                       klik

hanscke | Dinsdag 22 Mei 2018 - 10:27 pm | | Standaard | Eén reactie

HUIDSKLEUR


Wat goed is moet blijven en dat geldt voor mij zeker wat de herdenking van vier mei en het bevrijdingsfeest van vijf mei aangaat. En toch heeft het handjevol mensen die actie wilden voeren, de club van: Geen 4 Mei Voor Mij, de club die een lawaaiprotest wilde houden rond de Dodenherdenking op de Dam, mij wel een klein beetje aan het denken gezet. 

De wereld is aan verandering onderhevig en het is goed om daar in mee te denken. Soms is het nodig om door die veranderingen uitgangspunten te veranderen. Het Nederland van vijftig jaar geleden is niet hetzelfde Nederland van anno nu. Ik had nooit gedacht enig begrip op te kunnen brengen voor de anti Zwarte Piet beweging, maar ik begin het nu toch een klein beetje aan te voelen. Niet dat Zwarte Piet afgeschaft moet worden, dat zeker niet, maar wel voor het feit dat er mensen zijn die er moeite mee hebben en dat kenbaar maken.

Frappant vond ik namelijk het bericht van enkele weken geleden, dat er nu ook  BH's zijn in de huidskleur van onze getinte, of anders gezegd, donkere medeburgers. Tot nu toe werd er met de term "huidskleur" klakkeloos uitgegaan van de blanke kleur. Het zelfde geldt voor de pleisters. Sinds kort worden er pleisters in meerdere huidskleuren verkocht. 

Het is toch eigenlijk best vreemd dat er nu pas aan gedacht wordt, dat mensen met een donkere huidskleur ook wel graag een BH willen dragen die niet opvalt en dat zij ook wel graag een pleister willen plakken die niet om aandacht schreeuwt omdat de eigen huidskleur zoveel anders is. 

Soms moet er geschreeuwd worden om dit onder de aandacht van de blanke medemens te brengen, want vanuit onszelf schijnt het heel moeilijk te zijn om op zo'n idee te komen. 

Maar om op 4 mei tijdens de dodenherdenking als protest een lawaaiactie te beginnen gaat mij dan wel weer te ver. Gelukkig heeft men dat bijtijds ingezien, maar dit alles doet toch wel zijn werk. Het schudt mij tenminste wel wakker. Misschien zijn we al met al toch wel net iets te veel blank gericht en wordt het hoog tijd om ons denken hier en daar wat meer aan te passen aan de tijd van nu. De kunst is wel om het goede daarbij te behouden.

2018-05/huidskleur.jpg

hanscke | Zondag 06 Mei 2018 - 8:41 pm | | Standaard | Zeven reacties

FEESTJE


Koningsdag hebben we weer achter ons gelaten. Niet dat we dat nu heel uitbundig gevierd hebben, maar toch. Het is zo'n dag die eigenlijk niet onopgemerkt aan je  aan voorbij kan gaan. 's Morgens kijk ik graag tv om zo getuige te zijn van het koninklijke bezoek aan een stad of dorp, dit keer Groningen dus. We hadden er dit jaar zelf wel weer eens heen kunnen gaan, ooit hebben we dat in Franeker gedaan, maar we hebben er voor gekozen om het hele gebeuren, onder het genot van koffie met de tradtionele tompoucee thuis, vanuit onze eigen makkelijke stoel, te volgen.

Het was een mooie uitzending, maar ik blijf me verbazen over de kleding van de prinsessen. Vooral de oudste vond ik er weer niet uitzien en ik zou graag willen weten of dat nu echt haar eigen keuze is.  In zo'n outfit moet je je toch wel ongelukkig gaan voelen.

De dag begon voor ons ook wat ongelukkig. De vlag kon niet gehesen worden! Omdat de wimpel door de vele stormen om de vlaggenmast heen was gewikkeld, moest de mast naar beneden gehaald worden, maar dat ging niet. Nergens was de baco te vinden waarmee de schroeven los gedraaid konden worden. Na heel veel denkwerk kwam P. op de gedachte dat dit stuk gereedschap waarschijnlijk in de caravan ligt, alleen, we hebben in de afgelopen week onze oude caravan omgeruild voor een prachtig nieuw exemplaar.

Met een klein beetje weemoed heb ik afscheid genomen van de oude Hobby. Zestien jaar heeft hij trouw dienst gedaan en hebben we er vele plezierige weken in doorgebracht. Het kleine beetje weemoed verdween echter als sneeuw voor de zon toen we bij de dealer aankwamen en de nieuwe aankoop daar glorieus op ons stond te wachten. Ik vind het echt een feestje om over een paar weken nog een keer met een geheel nieuwe caravan op stap te mogen gaan.

Maar goed de bacosleutel is dus in de oude caravan achtergebleven, maar niet getreurd, tegenwoordig zijn op koningsdag heel veel winkels open dus P. was voor tienen al weer met thuis met een nieuwe, zodat we de vlag toch nog redelijk vroeg konden hijsen.

's Middags hebben we traditiegetrouw, mèt de jongens, even een slag over de kermis gemaakt. Dat is goed voor hun gewenning zodat ze straks, als we er weer met de caravan op uit trekken, weer netjes naast ons kunnen lopen als we eens een stadje willen bezoeken. Als beloning krijgen ze dan een ijsje, en zo eindigt dit uitje dan toch altijd met een feestelijk tintje.

2018-04/caravannp.jpg

                                                 klik

hanscke | Zaterdag 28 April 2018 - 11:55 am | | Standaard | Zes reacties

KURKUMA


Dit jaar worden we dus al heel vroeg getrakteerd op prachtig voorjaarsweer, wat zeg ik, voorjaar, het lijkt al bijna zomer en ik doe mijn best om er van te genieten. Normaliter gaat dat genieten vanzelf, maar dit keer moet ik mij er toe aanzetten. Het gaat momenteel even niet helemaal naar wens, mijn gezondheid laat me wat in de steek. 

Afgelopen zondag heb ik tijdens het volgen van de Amstel Gold race eens goed nagedacht en ben ik tot de conclusie gekomen dat die akelige fybromyalgie, na een aantal jaren weggeweest te zijn, waarschijnlijk weer de kop op steekt.

Ik heb al wekenlang last van een moeheid die, ook na een paar goede nachtrusten, maar niet verdwijnen wil. Ik heb last van stijfheid, veel meer dan anders, ik word geplaagd door een pijnlijke rechter knie, maar waar ik niets aan kan zien, en dan vooral 's nachts en sinds vorige week heb ik ook last gekregen van pijn in mijn linkerbeen, van midden linker bil uitstralend naar knieholte, het lijkt veel op de omschrijving die bij ischias gegeven wordt.

Kortom ik word iedere morgen wakker met het gevoel: hallo dit is brandhout, goedemorgen. Dus op die zondagmiddag, na veel en ernstig nadenken, begon ik het één en ander te herkennen, ik had dit al eens eerder gehad. Ik weet nog dat ik op een gegeven moment Kurkuma ben gaan slikken, dus ben ik daar maar weer naar op zoek gegaan en zo heb ik Cucurmine 95 & Kurkuma besteld in de hoop dat dit enige verbetering zal gaan brengen. 

Ik doe heus nog wel van alles, maar vorige week, het bezoek van kleine dochter Nina en haar vader kostte mij toch meer energie dan ik eigenijk wil toegeven, ook de wandeltocht van 23 km afgelopen zaterdag kon ik wel doen, maar het herstellen vraag veel meer tijd dan gewoonlijk en het werken in de tuin valt me zwaar; dus het gaat niet echt heel erg lekker, niet zoals ik het gewend was de laatste jaren.

Vandaag heb ik maar een rustdag ingelast. Meer dan een bezoek brengen aan een tuincentrum en de gebruikelijke rondjes met de honden heb ik niet gedaan. Vanmiddag heb ik eens oude weblogs zitten lezen en ja hoor, in de weblogs vanaf oktober 2012 kom ik dezelfde klachten tegen, maar toen werkte ik nog en was ik ook nog heel druk met de mantelzorg voor mijn vader. 

Ik ben toen een aantal maanden ziek thuis geweest, heb in die tijd ook nog gordelroos gekregen en ook is er in die tijd op basis van bloedonderzoek en gesprekken de voorlopige diagnose fybromyalgie gesteld.

Uiteindelijk ben ik er weer helemaal bovenopgekrabbeld en was ik helemaal vergeten dat dit ooit heeft gespeeld. Alle bezoeken aan artsen, zoals de reumatoloog en andere specialisten hebben toen weinig opgeleverd, dus ik ga niet opnieuw het medische circuit in. Deze keer moet het ook maar weer vanzelf overgaan.

Ik probeer mij wat in acht te nemen door meer rust te nemen en misschien iets minder fanatiek te zijn met wandelen en in de tuin werken en ik hoop dat de kurkuma als ondersteuning werkt. Bovenal probeer ik, ondanks de depressieve gevoelens die ook op de loer liggen om zich verder te ontwikkelen, het mooie van het voorjaar te zien. Met het prachtige weer van nu moet dat toch kunnen slagen.

2018-04/magnolia18.jpg

                         klik

hanscke | Woensdag 18 April 2018 - 8:36 pm | | Standaard | Zes reacties

GROTE GRAZERS


De winter is voorbij, maar er is nog steeds gedoe over de Oostvaardersplassen. Ik juich het toe dat er diverse acties worden gehouden om te bereiken, dat het beleid dat door Staatsbosbeheer gehanteerd wordt, gewijzigd gaat worden. 

Toen ik een paar weken geleden met de trein door dit gebied kwam heb ik het in het voorbij gaan eens goed in mij op kunnen nemen. Dode dieren heb ik niet gezien, maar van wat ik wel zag werd ik ook echt niet blij. Het landschap deed mij heel onnaatuurlijk aan, echt niet Nederlands, en vooral heel "gecreëerd", want dat is wat er gebeurd is in de afgelopen jaren, het gebied is gemaakt, ontworpen door mensen!

Onder het mom van de natuur moet zijn gang kunnen gaan moeten er nu heel veel dieren lijden en een hongerdood sterven. Of toch niet?

Begin april maakte Staatsbosbeheer bekend, dat er de afgelopen winter bijna drieduizend grote grazers dood zijn gegaan wegens voedselgebrek, maar, en nu komt het, het grootste deel is afgeschoten! Als dat geen "natuurlijke"dood is.....

Ik sta dus vierkant achter de actievoerders. Dat wat er in de Oostvaardersplassen gebeurt moet niet mogen. Is het niet links om dan moet het maar rechtsom, maar er moet een ander beleid ten aanzien van het beheer van dit gebied komen.

Staatsbosbeheer moet nu toch echt de conclusie trekken: zo kan het niet langer, er zal een nieuw plan moeten komen voor dit gebied. En er zal een goede oplossing bedacht moeten worden voor de vele grote grazers die er nu rondlopen. Deze dieren verdienen het om een goed en gewaarborgd bestaansrecht te hebben. Het gaat tenslotte om levende have.

Het blijkt nu, dat natuur maken toch minder eenvoudig is dan men gedacht had en dat er fouten gemaakt zijn. Zo men zegt, fouten maken is menselijk, maar het is in mijn ogen toch mensonwaardig om op grote schaal deze dieren daar de dupe van te laten zijn. Bijvoeren lijkt geen goed idee, want dan komen er alleen maar meer zo is de gedachte, de grazers uit het gebied halen en elders onderbrengen mag ook niet, maar wat dan wel?

Dat er iets moet gebeuren is duidelijk, maar wat? Wie het weet mag het zeggen.

2018-04/oostvaardersplassenp.jpg

                         klik

hanscke | Zondag 15 April 2018 - 12:10 pm | | Standaard | Zeven reacties

VERTRAAGD


Het lijkt wel of dit jaar het voorjaar maar niet op gang wil komen, tenminste zo beleef ik het zelf. Hoeveel moeite ik ook doe om mijzelf uit de winterslaap te laten ontwaken, het schijnt maar niet te willen lukken. Zo heel af en toe, als het inderdaad een beetje lekker weer is, word ik heel even actief, bedenk ik opeens dat het violentijd is en spoed ik mij naar de "Welkoop" om een tray violen te kopen om net als alle andere jaren een paar potten met violen te vullen.

Het werkt inspirerend, want de volgende dag zijn we in de tuin te vinden om wat orde op zaken te stellen. Maar wanneer het de volgende dag weer een stuk kouder is, laten we het al snel weer afweten.  

Zo heb ik dit jaar ook niet echt in een paasstemming kunnen komen. Meestal breng ik Pasen wel in verband met het begin van het nieuwe leven wat weer gaat komen, alles bot uit, de tijd van groei en bloei gaat weer beginnen en dat alles kan mij dan altijd ongelooflijk blij maken, maar dat gevoel kan ik nu nog niet te pakken krijgen.

Maar ondanks het niet zo mooie weer hebben we echt wel gezellige paasdagen gehad. Eerste Paasdag heb ik heel uitgebreid en ongestoord op tv naar De Ronde van Vlaanderen kunnen kijken en tweede Paasdag hebben we ons prima in Den Haag vermaakt met, weliswaar in wat druilerig weer, eerst een aardige Groene Wissel wandeltocht van 14 km, en vervolgens met dochterlief en kleine dochter gezellig samen gegeten en genoten van een heerlijk Paasmaal.

Dankzij de Kruidvatactie hoefden we 's avonds niet ook  nog eens naar huis rijden, maar konden we heerlijk in een hotel blijven slapen. Dit alles bij elkaar leidt er wel toe dat ik achteraf kan zeggen dat ik toch wel hele leuke gezellige paasdagen heb gehad ondanks het gemis van het het vrolijke voorjaarsgevoel wat meestal aan deze dagen gekoppeld zit. 

Pasen is voorbij, maar het voorjaar gaat zeker nog komen, ondanks dat de natuur wat vertraagd op gang lijkt te komen.

2018-04/vertraagdp.jpg

                                    klik

hanscke | Woensdag 04 April 2018 - 4:30 pm | | Standaard | Vijf reacties

DAGJE ALMERE


Ook bijzondere dingen gaan, als ze maar vaak genoeg gebeuren, min of meer gewoon worden. Dat is ook een beetje het geval met de uitstapjes van de Red Hat. Jazeker, ik ben nog steeds een rode hoeden mevrouw. Elke maand staat er een activiteit gepland zo ook voor deze maand maart.

Daar één van onze chapterleden vorig jaar zomer naar Almere is verhuisd, leek het ons leuk om haar met een bezoek te vereren en samen met haar Almere te gaan bekijken.

Met vijftien ladies in het rood en paars gekleed, allen met een rode hoed getooid, is de treinreis al een feestje op zich, maar dat laat ik in dit blog verder buiten beschouwing.

Erica stond keurig in het rood en paars uitgedost bij de stationsuitgang op ons te wachten. Onder haar leiding zouden we een stadswandeling doen met de nodige uitleg over de architectuur. Maar behalve het kijken naar de vele nieuwe bouwwerken die Almere rijk is, viel er nog veel meer te beleven.

Omdat de PvdA in Almere goede zaken had gedaan, werden er rode rozen uitgedeeld en ook wij kregen allemaal een rode roos. Als tegenprestatie wilden de mensen die de rozen uitdeelden graag met ons op de foto. Dat was het eerste intermezzo en er zouden nog verscheidene fotosessies volgen.

De tweede spontane gebeurtenis was de trommelsessie, Omdat het ook schoonmaakdag was stonden er een flink aantal vuilniswagens op een groot plein geparkeerd. Daarbij was een kring gemaakt met voor elke stoel een grote plastic ton met daarop twee drumstokjes. De voorbijgangers werden uitgenodigd om op een stoel plaats te nemen en mee te trommelen met de voorman die het ritme en het tempo aangaf. Als eenling had ik nooit plaats genomen, maar toen verschillende van onze dames plaats namen ben ik ook maar op een stoel gaan zitten en heb ik vol overgave meegetrommeld. En leuk dat het was!

Na weer een klein eindje verder gelopen te zijn kwamen we bij een stand waar een nieuw vruchtensapje geproefd kon worden. Natuurlijk waren wij heel dorstig en wilden wij allemaal ook wel een blikje drinken

Uiteindelijk heeft Erica ons dan tussen de bedrijven door toch nog het één en ander over Almere kunnen vertellen, maar of er veel van is blijven hangen waag ik te betwijfelen. Wij waren eigenlijk veel drukker met alle dingen die er ongepland omheen gebeurden, zoals het gesprek met de milieumeisjes die ons er op wilden wijzen dat het zo lang duurt voordat de filters van sigaretten in de natuur afgebroken worden. Helaas voor de meisjes, wij hebben weinig of geen rokers in onze groep.

Ook het toeristentreintje had onze warme belangstelling, wat uiteindelijk resulteerde in een rondritje door de, ja wat is Almere nu eigenlijk, een stad? Afijn het was een hilarisch gebeuren.

Toen na de lunch de zon ook nog eens doorbrak en wij na afronding van de stadswandeling heerlijk op een terrasje neer konden strijken alvorens wij de terugweg zouden aanvaarden, was de dag helemaal compleet. Wat een dagje Almere je allemaal al niet kan brengen.

2018-03/almerep2.jpg

                                 klik

hanscke | Zondag 25 Maart 2018 - 9:55 pm | | Standaard | Vier reacties

REIKWIJDTE


Eigenlijk had ik het deze dagen heel druk moeten hebben. Deze week stond er weinig gepland, dus vond ik dat we dan maar eens aan de slag moesten om de vide, zo u wilt de overloop, te gaan behangen. Vorig jaar hebben we het schilder- en behangwerk van de hal en de trap uitbesteed aan de schilders, maar de vide zouden we zelf nog wel kunnen.

Vol goede moed hebben we de vide ontruimd; het bed wat er staat en wat als bank dient, uit elkaar gehaald, de boekenkast leeggemaakt en verplaatst en het computermeubel met computer naar een andere kamer versleept. Kortom, als je een ruime overloop hebt, staat er ook heel wat.

Maar toen. Het oude behang verwijderen ging nog wel, dat wil zeggen de bovenste laag. Ik weet dat de schilders vorig jaar alle wanden kaal gemaakt hebben, maar wij hebben besloten om de onderlaag maar te laten zitten. Het geheel was immers zo mooi vlak.

Het glasvezelbehang wat de schilders voor deze klus voor ons achter gelaten hebben werd van zolder gehaald en ook de plaksel, maar toen begon de eerste hindernis. Wat gebruikten we ook al weer als plaktafel en o ja, hadden we nog wel een kwast om de lijm op het behang te smeren of moesten we juist de muur van lijm voorzien?

Met de nodige hoofdbrekens hebben we één baan geknipt. Glasvezelbehang is veel breder en laat zich ook niet zo gemakkelijk verwerken als gewoon behang. De lijm droogde veel te snel op, het was moeilijk de baan behang goed op zijn plek te krijgen en toen, schoot het mij ook nog door het hoofd, àls het behang er straks uiteindelijk opzit, moet ik alles ook nog sauzen, maar voor dat ik daar aan kan gaan beginnen moet ik eerst alles afplakken en o ja, de plinten, daar had ook nog iets mee moeten gebeuren èn de trap naar de zolder ook nog en pffft, weg was al mijn energie.

Ik zag niet meer hoe we deze klus tot een goed einde zouden kunnen brengen. P gaf zich nog niet gewonnen, maar toenwe de eerste baan geplakt hadden en er achter het behang allemaal luchtbubbels ontstonden die we niet weg konden krijgen was voor hem de maat ook vol. Hij ging akkoord dat ik de schilder ging bellen met het verzoek om dit karwei voor ons te gaan klaren.

Natuurlijk wil hij dat wel doen, maar we moeten wel even geduld hebben. Aan het eind van de week heeft hij mogelijk even tijd om langs te komen en misschien dat het dan ingepland kan worden voor begin volgende week.

Ondertussen ga ik maar wennen aan het feit dat ik zo zoetjesaan toch wat ouder ga worden. Nog nooit eerder heb ik een klus niet kunnen uitvoeren omdat ik, lees wij, het zelf niet meer aan konden. Ik heb de reikwijdte van dit, in mijn ogen betrekkelijk kleine klusje, niet goed meer kunnen overzien.

Het verouderingsproces is dus gaande. En net zoals je niet in één dag volwassen bent, ben je ook niet in één dag oud, dat gaat sluipenderwijs.

Deze ervaring heeft mij wel iets geleerd. Ik zal dus steeds meer bij mijzelf te rade moeten gaan of dat, wat ik wil en wat ik in mijn hoofd nog wel denk te kunnen, nog wel reëel is en of ik het lichamelijk gezien nog wel kan opbrengen. Ach ja, het hoort bij het ouder worden, maar een mens is nooit te oud om nog iets te leren. Ik moet dus gaan leren om vooraf in te schatten of ik het lichamelijk gezien nog echt wel kan uitvoeren. Dat is echt nieuw voor mij, want ik kon eigenlijk altijd alles wat ik bedacht ook doen. 

2018-03/reikwijdte.jpg

                           klik

hanscke | Woensdag 21 Maart 2018 - 4:49 pm | | Standaard | Zeven reacties