SEXTING


Afschuwelijk, binnen een week komt via het nieuws in beeld wat de gevolgen zijn wanneer er onzorgvuldig omgegaan wordt met sesksueel getinte foto's of filmpjes.

Wat er ook over Patricia Paay gedacht wordt, het feit blijft dat zij zwaar gebukt gaat onder het feit, dat er filmpjes van haar zijn verschenen die niet voor de ogen van jan en alleman bedoeld zijn geweest. Je kunt je afvragen waarom ze het nodig vond en wat het nut was, dat deze filmpjes ooit gemaakt werden, maar het is waarschijnlijk nooit met de bedoeling gebeurd om deze via internet openbaar te maken.

Net zo min als het de bedoeling van Onur uit Enschede is geweest, dat er een naaktfoto van hem rond zou gaan op Whatsapp of Instagram. Deze jongen heeft geen andere uitweg meer gezien dan zijn leven te beëindigen door van een flat te springen.

Het lijkt of we al een eeuwigheid gebruik maken van de digitale snelweg, maar uiteindelijk is dit nog maar een paar decennia. En met al het moois van nieuwe ontwikkelingen, heeft alles ook zijn keerzijde. Zo door de tijd heen ontdekken we steeds meer dat er ook via de digitale snelweg slachtoffers vallen en dat er maatregelen genomen moeten worden. Net als in het wegverkeer zullen er regels moeten komen wat wel en niet geoorloofd gedrag is en dat er boetes staan op overtredingen.

Het zal vast niet makkelijk zijn om daar een sluitend systeem voor te ontwikkelen, maar het kan ook gezien worden als een nieuwe uitdaging om aansluiting te blijven houden met het bepalen wat de normen en waarden van anno nu zijn.    

Je kunt je namelijk af vragen, is het wel zo gewoon om na de seksuele revolutie van de vorige eeuw zo makkelijk en losjes en zo open met onze persoonlijke seksualiteit naar buiten te treden, of is het misschien tijd om toch maar een stapje terug te doen en in deze dingen iets meer behoudender te worden om het persoonlijke privéleven iets meer te waarborgen.

De schaamte over de schending van zijn persoonlijke privé is deze jongen fataal geworden. Misschien heeft hij gewoon mee willen doen met wat sommige  Nederlandse tieners ook doen. Het maken en delen van foto's hoort voor sommigen van hen bij het ontdekken van- en leren omgaan met de seksuele ontwikkeling. Het zou kunnen dat de gevolgen van deze actie voor deze jongen van Marokkaanse afkomst de schaamte nog heviger heeft gemaakt waardoor hij tot deze wanhoopsdaad gedreven is.

Ik hoop van ganser harte dat men bezig gaat om goede regels te ontwerpen om het ongevraagd verspreiden van naaktfoto's (sexting genoemd) tegen te kunnen gaan en dat daarbij een zodanige preventieve werking vanuit zal gaan waardoor het in de toekomst zoveel mogelijk voorkomen kan worden dat er slachtoffers vallenals gevolg van deelname aan het digitale verkeer. 

2017-02/sextingp.jpg

                                   klik

hanscke | Woensdag 22 Februari 2017 - 8:41 pm | | Standaard | Twee reacties

DORPSTHEATER


Het komt de laatste jaren steeds vaker voor, dat ik naar een theatervoorstelling in een dorpshuis ga. Zo heb ik vorig jaar De Groene Mile in Broeksterwoude gezien, en in de loop der tijd een aantal prachtige hele maatschappijkritische voorstellingen zoals Katarsis, Kredo en Krimp, geschreven door Gerrit Breteler en gespeeld in kleine dorpskroegen zoals bijvoorbeeld in Lioessens en Oudkerk.

Een paar dagen geleden ben ik met de Red Hatters, (ja, u leest het goed, uiteindelijk ben ik na lang wikken en wegen de Rode Hoed toch trouw gebleven) naar de voorstelling Coco Chanel in De Westereen geweest en ook deze avond heb ik weer genoten. Om vakmensen aan het werk te zien hoef je dus echt niet altijd naar het grote theater te gaan en dorpshuizen bieden tegenwoordig veel meer aan dan alleen de onderbroekenloltoneelstukken.

Inez Timmer, ik ken haar nog vanuit een ver verleden toen ze zangeres was bij de Friese folkgroep Irolt, speelde de solomusical mademoiselle Coco. Inez Timmer, is nadat ze bij Irolt weg is gegaan, naar de theaterschool gegaan en is nu internationale musicalactrice, theatermaakster en zangeres. Ze speelde in Duitsland, Oostenrijk en Nederland in meer dan dertig musicals. 

In deze boeiende solomusical brengt ze op een prachtige manier het leven van Coco Chanel in beeld. Zo heb ik nooit geweten dat deze modeontwerpster een groot tegenstandster was van de korsetten die de dames begin vorige eeuw allemaal droegen en dat mede door haar toedoen de meer casual sportieve mode haar intrede heeft gedaan. 

Ook ben ik door deze voorstelling veel meer te weten gekomen over de beroemde parfum Chanel 5. Het was het eerste kunstmatige parfum dat vrouwen niet naar bloemen deed ruiken. Volgens Chanel moet een vrouw als een vrouw ruiken en niet als een roos! In het begin was de parfum niet te koop, maar werd bij aankoop van een kledingstuk een flesje parfum cadeau gedaan wat weer een stimulerend effect op de verkoop van de kleding had. 

Boze tongen willen nog wel eens van collaboratie spreken, want inderdaad, bij de dubbelrol die Chanel in de oorlog gespeeld heeft zijn zeker wel vraagtekens te plaatsen. 

Het moge duidelijk zijn, ik heb weer een topavond beleefd in het verbouwde Badhûs in Zwaagwesteinde, zoals het dorp in het Nederlands heet. En dat voor maar 7 euro vijftig. Om mooi theater te kunnen zien hoef je dus echt niet altijd naar grote schouwburgen met hun peperdure entreeprijzen. Ook in het klein valt er tegenwoordig van alles te beleven.  

2017-02/cocog.jpg

                            klik

hanscke | Zondag 19 Februari 2017 - 3:53 pm | | Standaard | Zes reacties

TELLEN


Afgewezen of toch niet? Als bij toeval zag ik eind december in de wekelijkse  HUIS aan HUISkrant  bij de Gemeentemedelingen een oproep staan om zich aan te melden voor stembureaulid voor de komende verkiezingen. Ik twijfelde geen moment, want dat is nu precies wat ik heel erg leuk vind, de ganse goegemeente aan mijn oog voorbij zien te trekken, dus meldde ik mij aan. 

Direct de volgende dag ontving ik een bericht dat mijn aanmelding was ontvangen. Daarna heb ik lange tijd niets meer vernomen, maar ik troostte mij met de slogan "geen bericht is goed bericht".   

In de afgelopen week ontving ik dan eindelijk bericht. Er waren vele aanmeldingen binnengekomen en men wil mij graag als teller inzetten.

Tsja, ondanks dat ik veel en veel liever als stembureaulid was ingezet, u kent nu mijn motivatie, ga ik nu toch maar op als teller. Vele jaren heb ik mij afgevraagd hoe men aan de mensen komt die of stembureaulid zijn, maar ook hoe na afloop het telwerk verricht wordt.

Hoewel mijn motivatie om het telwerk te doen van iets mindere kwaliteit is, is het dus wel terdege ook aanwezig. Ik ben gewoon heel benieuwd naar hoe de gehele organisatie van zo'n stembureau verloopt. Dit jaar krijg ik dus de kans om dat van dichtbij mee te gaan maken.  

Een beetje jammer vind ik het wel dat ik geen stembureaulid mag zijn, het voelt toch een beetje als afgewezen zijn, hoewel dat nergens staat, maar ik heb de functie van teller dus wel geaccepteerd. Ik ben benieuwd en ik kijk dus reikhalzend uit naar de verkiezingsdag!

2017-02/verkiezingsbord.jpg

                   KLIK

Dit is een oude afbeelding gevonden op het internet. Bij ons in het dorp is het verkiezingsbord nog bijna leeg!

hanscke | Zaterdag 11 Februari 2017 - 12:19 pm | | Standaard | Tien reacties

BUTLERCASE


En weer stopte de bestelbus niet voor onze deur. Elke dag komen er wel twee of drie van die grote, meestal witte, bestelbussen door onze straat om her en der pakketten af te leveren.

Omdat ik begin januari een soort jurk had besteld, die uit Engeland moest komen, verwachtte ik eigenlijk al vanaf veertien dagen geleden, dat er een bus voor ons huis zou stoppen en dat er dan een zeer gehaast jongmens door ons hekje zou komen, aan zou bellen, mij wel of niet zou laten tekenen om vervolgens met grote passen terug te keren naar de auto, geen tijd meer hebbend om het hekje weer te sluiten en met een flinke dot gas gevend op weg zou gaan naar het volgende adres. Maar dit alles gebeurde maar niet. 

Na onze dagelijkse wandeling met hond Hessel en hond Iemand, bleek bij thuiskomst ons hekje steeds weer dicht te zitten. En zo kwam het dat ik tijdens zo'n rondwandeling begon te fantaseren over hoe het in de toekomst wel eens zou kunnen gaan met het bezorgen van al die spullen die on line besteld waren. Volgens mij zat er vast wel brood in voor één of twee plaatselijke inwoners. Misschien zou het eerst vanuit een huis of een garage kunnen gebeuren. Alle pakjes die niet in ontvangst genomen konden worden omdat men niet thuis was zouden dan naar dat éne adres in het dorp gebracht kunnen worden. Met een beetje een leuke aankleding van een garage bijvoorbeeld zou er sprake kunen zijn van een nieuw soort "winkel" maar dan van deze tijd. 

De inwoners van het dorp zouden daar dan tegen een vergoeding van een euro hun pakket kunnen ophalen. Geen gedoe meer met de buren die er flauw van worden om steeds maar weer pakketten aan te moeten nemen en ook het ritje naar het naburige dorp met een postagentschap blijft hun dan bespaard.

Het leek me een mooi plan, totdat ik gisteren in een artikel las dat er butlercases zijn ontwikkeld. Dat is een wat grotere opvouwbare box die aan de muur geplaatst is, waar het pakket dan in gestopt kan worden en met een simpele klik kan de box op slot gedaan worden, want ja we moeten natuurlijk wel rekening houden met de mensen aangesloten bij het inbrekersgilde, want die kunnen letterlijk alles gebruiken. 

En weg is mijn mooie masterplan. die hoef ik dus niet meer uit te werken. 

Inmiddels is de jurk uit Engeland bij mij aangekomen, maar dit keer niet door toedoen van zo'n jongmens in zo'n witte bus. Misschien is hij wel langs geweest, maar aan het hekje te zien zou je het dus niet zeggen, want dit heb ik bij thuiskomst altijd dicht aangetroffen. Vandaag vonden we een kaartje bij de post dat het bij het postagentschap opgehaald kon worden. 

Rest mij nog te vermelden dat ik de "jurk", te dragen op bijvoorbeeld een spijkerbroek, erg mooi vind. Ik verwacht er dan ook veel plezier van te hebben. Het was iets wat als banner zomaar op de computer voorbij kwam en omdat het wel bijzonder was, maar niet duur, heb ik de gok gewaagd dit maar te bestellen. 

En zo doen we zaken in heel Europa, jurken uit Engeland, schoenen uit Duitsland, een kalender uit Duitsland en de nodige spullen die gewoon uit Nederland komen. En die witte busjes maar rijden. Misschien heeft zo'n butlercase inderdaad wel toekomst. 

Of mijn pakketje ook echt met de boot is gekomen weet ik niet, het is wel lang onderweg geweest, bijna drie weken.

2017-02/bestelcultuur.jpgp.jpg

                                 klik

hanscke | Vrijdag 03 Februari 2017 - 8:38 pm | | Standaard | Zes reacties

KOKETTEREN MET DEMENTIE


Daar zat ze voor de zoveelste keer in een tv programma, dit keer bij Max, en weer draaide Heleen van Royen precies op dezelfde manier haar riedeltje af, zoals ik haar dit nu al verschillende keren had zien doen. Ze gebruikte weer exact dezelfde woorden, liet weer dezelfde intonatie horen en toonde op exact hetzelfde moment de bijpassende emotie.

Toen ik haar voor een tweede keer tijdens een interview zag, was mij dit al opgevallen. "Hoe kan het dat je precies dezelfde voorbeelden neemt en exact dezelfde bewoordingen gebruikt, als je lange tijd zeer betrokken bent geweest en als het ware hebt samen geleefd met iemand bij wie het dementeringsproces heeft ingezet", zo vroeg ik mij af, afgaande op mijn eigen ervaringen.

Terugkijkend op de laatste levensjaren van mijn vader en de zorg die we mijn vader verleend hebben, schieten mij vele voorbeelden door het hoofd. Als mij nu gevraagd zou worden hoe ik dat toen beleefd heb, zou ik geen standaardverhaal hebben. Waarschijnlijk zou mijn verhaal in grote lijnen wel hetzelfde zijn, maar per keer toch van elkaar verschillen, omdat nu eens dit voorbeeld naar boven zou komen en een volgend keer weer een geheel ander voorbeeld naar boven zou kunnen komen drijven. 

Toen ik deze week in een interview las, dat die hele verzorging  van haar demente moeder in dat tuinhuisje uiteindelijk niet meer dan tien weken heeft kunnen zijn begreep ik er iets meer van. In tien weken valt er best het één en ander te beleven, maar dat staat niet in verhouding met een langdurige zorg van laten we zeggen van een jaar of langer en er is dan ook niet zo'n heel groot scala van gebeurtenissen van waaruit men kan putten.

Houd mij ten goede, ik wil heus wel geloven dat Heleen in die tien weken het één en ander heeft meegemaakt en dat dat een bepaalde impact heeft gehad, maar om zo hoog op te geven over het feit dat zij haar demente moeder heeft verzorgd neigt wat mij betreft meer naar koketteren met dit feit. 

Hetzelfde gevoel had ik ook al met haar eerste boek: De gelukkige huisvrouw. Ook toen pochte ze in mijn ogen al met het feit dat ze psychiatrisch patiënte was geweest en dus allerlei kennis daarover bezat. Omdat ik zelf ooit het staatsdiploma Ziekenverpleging B (Psychiatrisch Verpleegkundige) behaald heb, had ik toen ook al grote vraagtekens bij haar beweringen. 

Maar goed, de film die ze gemaakt heeft is deze week op het International Film Festival Rotterdam in première gegaan. Ik hoop dat ze er, naast dat ze er waarschijnlijk flink aan gaat verdienen, gelukkig van wordt. Mij zal het niet boeien en ik ga er zeker niet naar kijken. Er kleeft voor mij te veel een financieel belang aan. 

Ik geloof meer in de integriteit van, om maar eens wat te noemen, een documentaire van de hand van Ireen van Ditshuyzen. Zij filmde bijvoorbeeld twee jaar lang vijf mensen met dementie. Wel een schril contrast met tien weken. 

2017-01/heleenp.jpg

                                        klik

hanscke | Zaterdag 28 Januari 2017 - 5:13 pm | | Standaard | Negen reacties

DE BARBIEWERELD VAN TRUMP


Op het moment dat ik haar zag, kon ik tijdens de hele plechtigheid van de inauguratie van D. Trump de associatie van de toekomstige first Lady met een barbiepop niet meer kwijtraken. Ze leek wel van plastic, ze vertoonde weinig emoties en ze leek bijna wel een onderdanige rol in te nemen toen zij op een goed moment naar de zijde van haar man werd gebracht. Wat bezielt zo'n vrouw om op een dergelijke manier mee te gaan in het kielzog van haar man, zo vroeg ik mij af. Kil koel en afstandelijk, dat is wat ik in de communicatie tussen die twee zag. Maar goed, ook veel moslimvrouwen zeggen in de volle overtuiging heel gelukkig te zijn met hun, in mijn ogen, tweede rangspositie omdat ze van alles niets van de man mogen. Zelfs niet met wapperende haren in de wind mogen lopen.   

Omdat ik bij dit blog een foto van een representatieve barbie wilde hebben ben ik daan naar op zoek gegaan. Helaas, de foto's van de alleersteeerste Barbies kan ik niet uploaden, dus heb ik maar een iets latere versie genomen. Ik volsta met het gezicht, maar een foto van de hele barbiepop zou zeker gecorrespondeerd hebben met de afmetingen van het lichaam van de betreffende dame. 

Dit alles prikkelde mijn nieuwsgierigheid zodanig, dat ik op zoek ben gegaan naar de eerdere dames Trump, de moeders van de andere kinderen. Het is echt verbazingwekkend dat deze man keer op keer op hetzelfde type vrouw valt. Met haar twee voorgangers met wie hij getrouwd is geweest kan met groot gemak dezelfde associatie met een barbiepop gemaakt worden.

Dat Trump een geheel eigen kijk op vrouwen heeft is dus geen geheim. Waarschijnlijk ziet hij de vrouw meer als speelgoed dan als een levensgezel. De vele buitenechtelijke relaties met onder ander andere Carla Bruni, nu getrouwd met Sarkozy, geeft wel aan dat het najagen van zijn lusten wel heel erg op de voorgrond staan. Dat juist daarom vele vrouwen zich tegen hem keren is dan ook niet zo verwonderlijk.

Dit zou voor mij niet een reden zijn om mee te doen in een demonstratie tegen hem, Ik zou veel liever een demonstratie willen hebbben waarin duidelijk gemaakt wordt dat hij niet capabel geacht wordt voor het uitoefenen van zijn taak, want ik blijf het een heel moeilijk verhaal vinden dat hij president van Amerika is geworden.

Voor mij geldt, laat hem als Ken lekker verder spelen in Barbieland, maar laat het regeren alsjeblieft aan anderen over. Ik hoop toch echt dat hij binnenkort tot dit inzicht mag komen. 

2017-01/barbietrumpken2.jpg

                        KLIK

Donald Trump en Melania onschuldig? spelend in Barbieland

hanscke | Zondag 22 Januari 2017 - 6:07 pm | | Standaard | Acht reacties

IEMAND


Het liep deze week allemaal iets anders dan ik gedacht en gewild had. Ik had me heel vast voorgenomen om dit jaar de verjaardag van hond Iemand niet ongemerkt voorbij te laten gaan. Ik wilde op zijn minst er een leuk blogje over maken met uiteraard een aantal foto's van ons tweetal. 

Iemand is alweer vier jaar geworden, maar uitgerekend op zijn verjaardag was ik geveld door griep. Van mijn plan om op die dag iets leuks met de honden te gaan doen en daar dan ook wat leuke foto's van te maken is dus niets terecht gekomen. 

Zijn verjaardagslekkernij, een banaan heeft hij uiteindelijk wel op de dag zelf gekregen, daar heeft P. voor gezorgd. 

En dat is één van de weinige verschillen in de broers. Iemand is helemaal gek van banaan en Hessel moet er niets van hebben. Verder zijn ze altijd samen en doen ze alles samen. Vanf het begin. Waar Hessel is is Iemand en waar Iemand gaat, gaat Hessel. Strijd is er tussen hen nog nooit geweest, nog niet één keer. Hessel is vanaf het begin heel erg blij geweest met de komst van Iemand en is dat tot op de dag van vandaag gebleven.

En wij? Ja hoor, ook wij zijn nog altijd heel blij met onze jongens. Natuurlijk zijn we in de afgelopen jaren best wel eens tegen een beperking aangelopen die het hebben van twee honden met zich mee kan brengen. We hebbben gemerkt dat op bezoek gaan met twee honden bij nogal wat mensen weerstand oproept. Vooral als we binnenkomen is het nogal veel. Als ze één maal op hun plaats liggen valt hun druk zijn meestal reuze mee, maar niet iedereen heeft het geduld om dat moment even af te wachten, dus kiezen we er vaak voor om dan maar wat minder lang op bezoek te gaan en de jongens thuis te laten. Sinds ze met zijn tweeën zijn is dat voor Hessel gelukkig ook geen probleem meer en dat was wel heel anders toen Hessel nog alleen was.

Voor het overgrote deel is het voor ons dus echt genieten van ons trouwe tweetal. Toen ik vanmiddag na een paar dagen behoorlijk ziek te zijn geweest, weer mee ging op het dagelijkse rondje is de reactie van de jongens hartverwarmend. Uitgelaten sprongen ze de kamer rond toen ze zagen dat ik ook de jas weer aantrok, want dat is wat zij het allerliefste willen, gewoon alles met ons vieren doen.

Het maakt niet uit wat, wandelen, fietsen, naast de fiets of in de fietskar, meegaan met de auto, ook al is het alleen maar omdat wij boodschappen gaan doen en zij in de auto moeten blijven, maakt niet uit, als we het maar samen doen. Zitten wij achter in de kamer aan de tafel, dan zoeken zij hun heil achter in de kamer, zitten wij voor, dan liggen zij daar ook, zijn wij buiten, willen zij buiten, gaan wij naar binnen dan willen zij ook naar binnen, kortom wij horen bij elkaar en ik zou niet anders meer willen. En hiermee is er toch nog een hondenblogje gekomen. 

2017-01/iemverjaardagp.jpg

                              klik

                                     altijd samen

                                     waar dan ook

hanscke | Donderdag 19 Januari 2017 - 10:52 pm | | Standaard | Acht reacties

DE OORLOGSKRANT


Belachelijk, althans dat vind ik! Waar komt het vandaan, wie heeft het verzonnen en wie zit er op te wachten? Heeft u de behoefte om een abonnement te nemen op zogenaamde opnieuw uitgebrachte kranten uit de oorlog? Om te kunnen lezen wat er toen allemaal gebeurde, wat er heeft plaats gevonden, hoe de berichtgeving was, kortom net alsof u er zelf bij was????? Ja, echt, met die kreet wordt geadverteerd om dit fenomeen aan de man te kunnen brengen. 

Alsof ik er zelf bij had willen zijn, never en nooit!!!!!!!!!  Ik ben tot op de dag van vandaag blij, dat mijn generatie dit nooit aan den lijve heeft mee hoeven te maken. Aan de talloze verhalen die er als overleveringsverhalen  zijn, de diverse romans en de reportages die in omloop zijn, heb ik meer dan genoeg.

En als ik nog meer wil weten dan zoek ik het wel op, hiervoor zijn ook vele mogelijkheden. Een voorbeeld: Afgelopen zomer waren we in de buurt van de Grebbeberg. Ooit hebben daar een paar broers van mijn moeder gevochten, ze hebben het er wel levend van af gebracht, maar het fijne wist ik er niet echt van, dus zijn we, toen we daar waren, naar het informatiecentrum gegaan. Daar is echt heel goed in beeld gebracht hoe gruwelijk het daar geweest moet zijn en hoe zinloos ook. Van te voren stond eigenlijk al wel vast dat dit nooit gewonnen kon worden. De hele verdediging met waterlinie en al was nog gebaseerd op het denken van rond 1800. 

En wanneer men echt wil beleven, alsof men er bij was, hoe het er bij de slag om Arnhem aan toe ging, dan raad ik u aan om een bezoek te brengen aan het Airborne museum te Oosterbeek. U kunt dan heerlijk dwalen door de aangelegde frontlinie en met een beetje inlevingsvermogen, geholpen door de geluiden die er bij horen in een oorlog, is de bezoeker als het ware zelf van de partij.

Als ik dan naar de beelden van oorlogen van nu, van Aleppo bijvoorbeeld kijk, dan ben ik zo blij, zo verschrikkelijk blij dat ik dat niet zelf hoef mee te maken....

Die oorlogskranten opnieuw uitbrengen, het hoeft voor mij dus so wie so al niet, maar om dan te adverteren met de slogan: "Alsof u er zelf bij was", het stuit mij tegen de borst. Dat moest ik toch even kwijt. 

2017-01/oorlogskrantp.jpg

                      klik

Deze tekst is te vinden op het standbeeld voor HOTEL DE WERELD in WAGENINGEN.

Het standbeeld waarop de tekst van de popup foto te vinden is


hanscke | Vrijdag 13 Januari 2017 - 5:34 pm | | Standaard | Elf reacties