DE STEMMING


Door alle gebeurtenissen van deze week wisselt de stemming van "ons" land van dag tot dag. Zijn "we" de éne dag heel betrokken bij Nieuw Zeeland, twee dagen later staat heel Nederland op zijn kop vanwege één of andere gek die het nodig vindt om in een tram te gaan schieten. 

Naast paniek en ontreddering en ook verdriet heeft dit ook nog eens gezorgd voor verwarring bij de aanstaande verkiezingen. Moet dit nu wel of niet als een terroristische actie beschouwd worden, moest de campagne nu wel of niet gestaakt worden, is het justitie wel of niet aan te rekenen dat deze gevaarlijke man, want dat is hij wel, vrij rond kon lopen, enzovoort enzovoort....

De verkiezingen zijn geweest en vandaag lijkt Nederland in de overwinningsroes van enkele partijen te zijn. Twee partijen die haaks op elkaar staan. De éne partij, Groen Links,  wil, wat het mileu betreft, zo vooruitstrevend mogelijk  zijn veel windmolens, veel zonnepanelen, veel warmte pompen; kortom Nederland zou in Europa toonaangevend moeten zijn, terwijl de andere grote, winnaar Forum voor Democratie, dit juist helemaal niet wil en al die, in hun ogen, nutteloze investeringen sterk afwijst, omdat we als Nederland maar heel weinig hierin kunnen betekenen en dat het de burger veel geld gaat kosten. 

Het zijn de nieuwe "jongens", want jong zijn deze heren nog wel, die namens hun achterban hierover in debat gaan en de politiek zullen gaan beheersen.

Ik weet nog niet wat ik er van moet denken. De tijd zal het leren, maar dat er door de jaren heen verschuivingen zijn ontstaan moge duidelijk zijn. Maar eigenlijk is er niets nieuws onder de zon, want gaat dit niet zoals het al eeuwen gaat? Ideologieën met daarbij behorende standpunten verdwijnen om door nieuw gedachtengoed ingenomen te gaan worden, waar dan eerst heel veel over gebakkeleid moet worden om het samen een beetje eens te worden.

Debatteren moet, maar ik hoop wel, dat dit met enig wederzijds respect zal gaan. Als iedereen het hart op de goede plaats heeft zal dit toch niet zo'n probleem moeten zijn, of ben ik nu te optimistisch?

2019-03/stemmingp.jpg

                                 klik

hanscke | Donderdag 21 Maart 2019 - 11:42 am | | Standaard | Zeven reacties

DE KOEKOEKSSPRONG


Het was zo'n lieverdje, onze koekoek en hij deed zo zijn best. Elk half uur liet hij van zich horen; op de halve uren maar één keer, maar op de hele uren meerdere keren met natuurlijk twaalf uur als hoogtepunt.

Maar dat hij het bij ons zo slecht naar de zin had, heb ik nooit geweten. Maandagavond is hij waarschijnlijk uit wanhoop gesprongen en heeft daarmee zijn hele hebben en houwen mee de vernieling in genomen.

Het was rond half zeven, wij zaten genoeglijk aan onze keukentafel te eten, toen we opeens een oorverdovend lawaai hoorden. We sprongen op om te gaan kijken wat er aan de hand was en daar lag hij, de koekoeksklok, totaal ontwricht. 

P. had eerst nog goede hoop dat hij de klok wel weer in elkaar kon zetten, maar toen hij er 's avonds mee bezig ging bleek dat al snel ijdele hoop te zijn. Niet meer te repareren.

Het akelige toeval wil, dat onze antieke klok, een Comtoise, het, sinds het opknappen van de kamer, ook niet meer doet. Naast het missen van het geluid, vooral 's nachts,  de roep van de koekoek en het slaan van de klok, mis ik overdag ook heel erg de klok die de tijd aangeeft. Het aantal keren, dat ik op een dag naar de plek kijk waar òf de koekoeksklok hing òf die andere klok, is niet meer te tellen.

Er is een nieuwe koekoeksklok onderweg en de Comtoise is ter reparatie weggebracht. Ik zal blij zijn als deze stukken huisraad weer hangen, want echt ik ben heel erg gehecht aan beide klokken. De Comtoise, omdat ik die altijd heel erg mooi heb gevonden en ik dolgelukkig was toen ik een tip van vrienden kreeg waar ik er eentje kon kopen en de koekoeksklok omdat we daar een verhaaltje omheen bedacht hebben dat onze vorige hond Sjors, voor dat hij ging hemelen, dit ons heeft geschonken, zodat we niet zo alleen achter zouden blijven. En ik vond het voor de kleinkinderen zo leuk, dat, toen ze klein waren, elk uur naar de koekoek konden kijken.

Ach ja, de kleinkinderen zijn inmiddels groot, hond Sjors heeft niet één maar twee opvolgers gekregen die inmiddels ook al weer 6 en 7 jaar zijn, dus waarom dan nog weer een koekoeksklok? Gewoon, omdat we daarmee de tijd een beetje in de hand kunnen houden. Dan wordt dat in ieder geval weer zoals het was. Soms wil je de tijd gewoon even vasthouden.

2019-03/suicidep.jpg

                               klik

hanscke | Zondag 17 Maart 2019 - 12:52 pm | | Standaard | Acht reacties

BREICLUB


Ze heeft haar plekje gevonden, de Venus van Milo. Misschien zou ik dit een voorstudie moeten noemen, want ik weet zeker als ik haar voor een tweede keer zou breien dat ze er dan veel mooier uit zou zien. Ik vind het werkstuk verre van perfect, dat irriteert me, maar om het nu voor een tweede maal te breien gaat me te ver. Daar heb ik geen zin in, ondanks dat ik vaak toch wel perfectionistisch ingesteld ben.

Ik stort me liever weer in iets nieuws. Ik heb het boekje: BREI UW EIGEN DIKKE DAMES besteld en daar ga ik binnenkort mee beginnen. Lijkt me iets eenvoudiger dan deze Venus, want alles wordt op 2 pennen gebreid en niet op vier. En dit alles is te danken aan het breiclubje waar ik al jaren toe behoor. 

Eén keer in de maand komen we in een restaurant bij elkaar. Het is een merkwaardig groepje bestaande uit een oud collega, een dochter van haar, een zus van die collega, de buurvrouw van de zus en nog een paar anderen, ooit oud leerlingen van de collega, maar of die nog komen weet ik niet eens. Hoewel het ons altijd vrij staat om te breien wat we willen, wordt er vaak door diegene, die de leiding neemt bij het bedenken van opdrachten suggesties gedaan wat er nu weer eens gebreid kan worden. Na een aantal omslagdoeken op basis van mystery projecten gebreid te hebben zijn we overgestapt op wat meer vrijere produkten.

Een ontmoeting van anderhalf uur kan soms mijn hele leven op de kop zetten door het project wat er gebreid "moet" worden, want hoe moeilijk dan ook, ik zal dat voor elkaar krijgen. Maar soms krijg ik ook mooie suggesties over het lezen van boeken. Zo heb ik het boek: de Zwarte met het Witte hart van Arthur Japin als luisterboek gehoord. Breien en het luisteren naar een boek wat voorgelezen wordt is een prima combinatie, alleen dan moet het breiwerk niet zo ingwikkeld zijn als deze Venus, want die heeft mij menig zweetdruppeltje gekost.

Afijn, zelden lid geweest van een groepje wat zo tijdrovend kan zijn. Maar leuk is het wel en inspirerend! Het daagt mij telkens uit om over de grens van mijn kunnen heen te stappen.  

2019-03/breiclubp.jpg

                                          klik

hanscke | Donderdag 14 Maart 2019 - 12:38 pm | | Standaard | Vijf reacties

KLIMAATTEGEMOETKOMING


Zo, het zonnepanelenavontuur is eindelijk ten einde. Of liever gezegd, het avontuur kan nu echt gaan beginnen, als de zon gaat schijnen tenminste. 

Het plaatsen heeft nog al wat voeten in aarde gehad. Wij stonden half januari in de planning toen er voor heel Nederland code geel werd afgegeven vanwege de verwachte  sneeuw en ijzel, dus die afspraak werd geannuleerd. Omdat P. toen in de lappenmand lag, is er voor een datum eind februari gekozen en wat denk je? Code geel vanwege harde windstoten.

Het bedrijf wat bij ons de plaatsing zou doen liep hierdoor een achterstand op, waardoor ze een dag later kwamen, op een middag, waardoor de klus die dag niet afkwam. Misschien dat men de volgende middag nog kon komen, als wij tenminste tijdig terug zouden zijn van ons bezoek aan het ziekenhuis in Groningen. Dat waren we, maar men was telefonisch niet bereikbaar.

Onduidelijkheid alom, dus na het weekend maar weer eens contact opgenomen met het hoofdbedrijf. Afgesproken werd, dat ze twee dagen later zouden komen om het karwei verder af te maken. En wat denk je? Overvloedige regen en harde wind, maar men kwam dit keer wel en er werd alvast wat voorbereidend werk gedaan met het leiden van één of andere kabel

In de loop van de morgen werd het beter weer, (het is wat met ons klimaat) zodat de panelen eindelijk geplaatst konden worden. Ik heb heel veel bewondering voor de mannen (ik zie dit vrouwen nog niet zo gauw doen) die dit werk uitvoeren. Ik geef het je te doen, met die zware panelen een schuin dak op te moeten en dan ook nog met zo'n onhandig groot ding naar boven moeten klauteren.

Echt veilig kan ik dit werk niet noemen en ik voel me bijna een beetje, nee, ik voel mij echt bezwaard dat ik er aan mee werk dat deze mensen dit werk op deze wijze moeten uitvoeren. Stel dat iemand met zo'n paneel zich op het dak verstapt, uitglijdt of anderszins zijn evenwicht verliest. De gevolgen lijken mij dan niet te overzien, of zie ik nu apen en beren op de weg?

Afijn, de panelen liggen er, de zon kan aan het werk, maar voorlopig schijnt er eerst een regenperiode aangebroken te zijn. Tja, het is ons klimaat hè en daar zullen we het mee moeten doen.

2019-03/zonnepanelenpn.jpg

                           klik

hanscke | Zondag 10 Maart 2019 - 1:46 pm | | Standaard | Negen reacties

HOMEWARD BOUND


Als kerstcadeau hadden we van dochterlief twee kaarten gekregen voor de voorstelling: "de Simon en Garfunkel Story" in het De la Mar theater in Amsterdam. Ik was het eigenlijk een beetje vergeten, totdat ik het een paar weken geleden in de agenda zag staan. O ja, dat was ook zo. Ik had toen het idee gehad om een hotelovernachting te boeken en er een gezellig weekendje Amsterdam van te maken. 

Het was nog niet te laat, het kon nog en hoewel het mij enige moeite kostte om iets betaalbaars te vinden ben ik er toch nog aardig in geslaagd. Via een aanbieding op internet een kamer in het Apollohotel geboekt, via parkmobile een eindje verderop in de straat een parkeerplaats voor vijftien euro voor 24 uur geregeld en zo bleef het één met het ander enigszins betaalbaar. 

Al lijk ik dan wereldwijs, zo voel ik mij, als de dag van vertrek aangebroken is, niet. Ik zie van te voren overal apen en beren op de weg, maar die bleken er helemaal niet te zijn. Alles verliep gladjes en soepel. 

Omdat we ook wat van de dag mee wilden nemen en wat in Amsterdam wilden rondstappen, waren we redelijk op tijd vertrokken. Toen we iets na énen met de bagage bij het hotel stonden om te vragen of we dit al vast ergens kwijt konden mochten we zelfs al inchecken in plaats van na drieën zoals was aangegeven. Zodoende hadden we een mooie lange middag die we besteed hebben aan, door op ons gemak door de oude binnenstad te wandelen en het gebied van "de negen straatjes" te verkennen.

Na gezellig ergens een hapje gegeten te hebben togen we naar theater de la Mar waar we genoten hebben van de muziek van Simon en Garfunkel. De show zat leuk in elkaar. Charles Blyth en Philip Murray Warson, hun eigen namen mogen ook wel eens genoemd worden, gaven een prachtige vertolking van het werk van Simon en Garfunkel. Zij waren als het ware in de huid van dit tweetal gekropen, maar hun zangkwaliteiten waren echt goed te noemen, voor al Charles die het nummer: bridge over troubled water zodanig neerzette, dat ik echt de rillingen over de rug voelde gaan. Maar ook Homeward Bound en Scarborough Fair, evenals vele andere songs werden prachtig gezongen. Daarbij werden beelden vertoond  over wat er toen in de wereld speelde. 

Om ook op de zondag nog "iets" in Amsterdam te doen, hadden we nog een bezoek aan het Tropenmuseum gepland. Omdat het erg slecht weer was, veel regen, hebben we de auto voortijdig opgehaald en via parkmobile wat dichter bij het museum geparkeerd, want met deze harde regen was een half uurtje lopen niet echt een optie. In het museum was veel te zien en heeft mij hier en daar ook wel denkstof gegeven. Misschien daarover in een ander blogje meer.

Een weekendje weg, heerlijk. Zouden we toch eens vaker moeten doen.

Dwalen langs en over de grachten, het blijft altijd leuk.

2019-03/simonp.jpg

                                    klik

hanscke | Maandag 04 Maart 2019 - 4:39 pm | | Standaard | Acht reacties

WATERGATE AGAIN


Opmerkelijk, meestal als we 's morgens de krant gelezen hebben, maken we wel een opmerking over het één of ander wat ons opviel. Vanmorgen stond er een lang artikel in over Trump. Nee niet over het topoverleg tussen Kim en Trump dat zonder overeenkomst geëindigd is, dat was te verwachten, maar over de persoon Trump.

Een voormalig vertrouweling van Trump, Michaël Cohen schijnt een verklaring onder ede afgelegd te hebben over de wandaden van de Amerikaanse president, over zwijggeld aan minnaressen, bouwplannen in Moskou en over zijn financiën.

Ik heb het artikel gelezen en mij bekroop de gedachte: Moet ik hier nu echt waarde aan hechten? En misschien dacht P. er ook wel zo over, want we hebben er samen met geen woord over gesproken, ondanks  dat men schrijft dat dit wel eens een keerpunt in de geschiedenis zou kunnen worden. Amerika zou zoiets niet meer gezien hebben, sinds het Watergate-schandaal dat in de jaren zeventig president Nixon ten val bracht.

Ik heb zoiets van, dat zal wel. Aan de andere kant, het Watergate-schandaal is, toen het speelde, ook voor een groot deel aan mij voorbij gegaan, omdat het mij te omvangrijk was en je er als eenvoudig burger nauwelijks een voorstelling van kon maken, laat staan een mening vormen.

Dit laatste is nu niet het geval. Ik heb wel terdege een mening over Trump en ik zie hem nog liever vandaag dan morgen vertrekken omdat ik geen enkele waardering voor deze man heb. Misschien is dat wel de crux, de algehele desinteresse in dit hele wazige gebeuren, waardoor ik het niet eens de moeite waard vond om dit onderwerp tijdens onze kop koffie te bespreken. En dan toch dit blogje? Ja, zo vreemd kan een mens dus in elkaar zitten.

2019-02/watergatep.jpg

                              klik

hanscke | Donderdag 28 Februari 2019 - 12:30 pm | | Standaard | Zeven reacties

OOGSTRELEND


Oogstrelend vind ik ze, de krokussen, de vroege voorjaarsbloemen, die in de tuin, na een doodse periode, weer de nodige fleur komen brengen. Het worden er elk jaar meer en ze willen ook nog wel eens op de meest onverwachte plekken hun kop opsteken. Ik weet dan bijna wel zeker dat ik daar geen bolletjes heb neergezet, maar ze staan er toch maar mooi en van mij mogen ze blijven staan hoor. 

Het zijn wel hele kwetsbare bloemen. Zodra je ze maar even met iets aanraakt, is het gebeurd en verwelken ze onmiddellijk. Het is dan ook een hele kunst om het oude blad, wat in de herfst en de winter, na het grote bladharkfestijn nog naar beneden is komen dwarrelen, op te ruimen. 

Ik ben maar vast begonnen om de tuin uit de winterslaap te halen. Ik heb de vaste planten ontdaan van alles wat niet meer nuttig is, heel veel mosgroei weggehaald, de rozen gesnoeid, ja ik weet het, het is nog wel vroeg in de tijd, maar echt hele strenge vorst verwacht ik niet meer. Ik ben er weer klaar voor om er de nodige tijd aan te spenderen en heerlijk dat we het nog kunnen doen. Dit jaar zie ik veel minder tegen het onderhoud op dan vorig jaar, toen maakte ik mij steeds maar zorgen of ik het wel vol zou kunnen houden. 

Dit jaar lijk ik heel wat laconieker te zijn en dat komt ook terug in mijn aanvulling op de reeds langbestaande  slogan: genieten van alles wat groeit en bloeit en ons altijd weer boeit, maar wat ons ook menig maal vermoeit.

Voorlopig doe ik het weer met heel veel plezier en het is echt prachtig om te zien hoe stukje bij beetje de tuin weer gaat worden zoals ik vind dat de tuin er bij mij behoort uit te zien. En het mag dan wel niet normaal zijn, dat het al zo vroeg in het jaar voorjaar is, ik geniet er met volle teugen van.

2019-02/vroegbloeierp.jpg

                           klik

hanscke | Maandag 25 Februari 2019 - 8:36 pm | | Standaard | Drie reacties

VAARWATER


Hoewel het er op lijkt dat we in een iets rustiger vaarwater zijn aangekomen, ben ik nog niet helemaal de oude. Ik ben (figuurlijk) nog druk bezig om allerlei emoties ter hand te nemen om het vervolgens in een passend laadje of kastje te stoppen.

Boosheid, omdat we in het ziekenhuis niet gehoord werden, verdriet, angst, verlatenheid, maar ook de warmte en de betrokkenheid van de vele mensen die meegeleefd hebben. Kortom, het is nog een raar mengelmoesje in mijn hoofd, maar het wordt wel steeds beter en ik probeer alles in een rustig tempo op zijn plek te krijgen.

Ondanks, dat ik het zwaar vond om Hessel en Iemand vier keer per dag uit te laten, had ik ook momenten dat ik er van kon genieten. Vooral op de vroege morgen. Wanneer ik dan met de jongens op het uitlaatweggetje kwam, kon ik genieten van de rust die van zo'n vroege morgen uit kan gaan.

Ik denk niet dat ik het eerste morgen heb gezien, maar na een paar dagen viel mijn oog op het bootje gevuld met riet, dobberend in het water. Elke morgen zag het er weer anders uit, wat te maken zal hebben met de stroming, maar ook met de lichtval. Ik raakte er door gefascineerd en ik merkte dat de aanblik mij iedere morgen weer raakte.

Lopend met mijn honden naast mij moest ik op zo'n vroege morgen opeens denken aan een wandkleed, dat ik had gemaakt toen ik als heel jonge moeder en huisvrouw thuis zat en uit alle macht probeerde iets van het leven te maken. Het was begin jaren zeventig en om contacten op te doen was ik maar naar zo'n creatieve handwerkclub gegaan, dus niet meer het klassieke borduren volgens een telpatroon, maar zelf iets ontwerpen en werken met naaimachine en wat grovere materialen zoals touw en dergelijke.

Ik had geen idee hoe ik vanuit het platte vlak iets kon vertalen waardoor de zeilboten en de vaart meer een driedimensionaal aanzien zouden krijgen. Ik had geworsteld door zeilboten wat vulling te geven en ook het riet aan de de randen van de vaart bollend te maken.Toen het af was leek het nergens naar. Het was volkomen mislukt.

Nu ik dit bootje zo zag liggen, bedacht ik, dat dit een prachtig onderwerp zou zijn geweest voor zo'n wandkleed. Alleen voel ik geen enkele behoefte om ooit nog eens uit te proberen of het mij nu wel zou lukken. Ik houd het maar bij fotograferen en er een verhaaltje bij verzinnen. Ik geloof toch echt, dat dat beter bij mij past. Maar door de jaren heen heb ik wel oog voor dit moois gekregen.

2019-02/vaarwaterp.jpg

                                    klik

hanscke | Dinsdag 19 Februari 2019 - 3:31 pm | | Standaard | Vijf reacties