HERROEPINGSRECHT


Het leek me wel een aardig jurkje wat ik steeds voorbij zag komen en ik besloot het te bestellen. Het bestellen ging op een wat merkwaardige manier en wel heel snel. Geen verificatiecode of iets dergelijks, niets van dat alles. Wel een e-mail dat de bestelling was afgerond. Even later kwam de aanbieding van hetzelfde jurkje weer voorbij alleen nu met 35% korting. Ik klikte op het plaatje om een uitvergroting te krijgen. Ik zag dat het om een andere maat ging en ik klikte het weg. Groot was mijn verbazing toen ik opnieuw een e-mail kreeg met de bevestiging dat ook deze bestelling was afgerond en verstuurd zou worden. Ik had op geen enkele wijze iets van een bedrag of iets dergelijks ingevuld.

Vanaf dat moment wist ik dat het foute boel was. Ik ben de verzonden e-mails maar eens goed gaan lezen en ja hoor, het bleek dat alles helemaal geautomatiseerd was en dat het proces niet gestopt kon worden. Afwachten maar tot het geleverd zou worden en het dan maar proberen om het retour te doen.

Eindelijk, na vier weken, 19 april had ik het besteld, kwamen de 2 afzonderlijke pakketjes. Helemaal uit China! natuurlijk was model S veel te klein, maar de jurk in de goede maat zag er ook niet uit, ik hoefde het niet eens te passen, want het was een wanstaltig product in materiaal waar je nog geen poetsdoek van zou willen maken.

Tja, toen ben ik gaan uitzoeken hoe ik er een retourzending van kon maken. Dit was een studie apart en P. en ik zijn er heel wat uurtjes mee zoet geweest. P. had uitgevonden dat het één en ander door een verzendhuis in Ulm werd uitgevoerd.

Na enig zoeken vond ik ergens onder alle reclame van heel veel andere kleding een e-mailadres voor contact wanneer er vragen zouden zijn. Daar heb ik de vraag gesteld wat de procedure is bij een retourzending en hoe de teruggave van het betaalde bedrag zou plaats vinden. Volledigheidshalve heb ik de nummers van de producten ook maar vermeld. En wat ik niet verwachtte, ik kreeg binnen 24 uur antwoord!

Echt blij was ik niet met het antwoord. Het liet zien dat het heel veel haken en ogen had om het terug te sturen. Via een link, niet aanklikbaar, maar ingetikt kwam het wel tevoorschijn, konden we aan een retourbon komen. Dit moest ingevuld bij de pakketjes gevoegd worden en het moest ingevuld ook naar het e-mailadres gestuurd worden waar ik dus als antwoord deze informatie had gekregen. En, zo stond er nadrukkelijk bij, er moest een trackingscode bij en zoals later ook nog bleek, een foto van de bon.

Ik had zelf al lang afgehaakt en gedacht, miskoop, ik moet het verlies van deze 70 euro maar nemen, maar als ik P. vraag mij hierbij te helpen, dan zal het ook tot het einde uitgevoerd gaan worden. Ik had vooraf gedacht, dat het beter was om er maar 1 pakje van te maken, omdat dit waarschijnlijk in de kosten zou schelen. Achteraf maar goed ook. Om het pakje terug te sturen is een bedrag van EUR 29,30 gemoeid. Opnieuw zou ik zelf de beslissing hebben genomen om het proces van terugsturen hier te stoppen om niet nog meer kosten te maken.

P. is echter iemand van: dat zullen we dan nog wel eens zien! Hij zet door onder het motto, als het lukt dan is de schade beperkt tot EUR 30 en lukt het niet, dan is er aan alle eisen voldaan en kunnen we een beroep doen op de verzekering behorend bij gebruik van de visakaart.

Zucht, ik moet er maar wat om glimlachen. Het gaat gelukkig niet om een heel groot bedrag. Het is mij nu dus ook een keer overkomen, dat ik, waar altijd zo voor gewaarschuwd wordt, bij een totaal verkeerde, niet bonafide firma iets besteld heb in plaats van gewoon bij Peter Hahn of Mona of zoiets. Naar een winkel gaan kan natuurlijk ook, maar in deze coronatijd leek dit me wel handig. Dit is echt de eerste keer dat ik met een bestelling echt een keer op de koffie kom. Het is niet anders.

2020-05/herroepingp.jpg

hanscke | Zondag 24 Mei 2020 - 12:20 pm | | Standaard | Acht reacties

THUIS EN UIT


Thuis en toch uit! Meestal zijn we in deze tijd wel een dag of tien met de caravan op stap. Ik geniet altijd heel erg van die kortere vakanties in eigen land. We lopen en fietsen dan veel en we zien op die manier heel wat van ons mooie Nederland, want waar we dan ook zijn, in het voorjaar is er veel te zien buiten. Of dat nu in de Betuwe is, bij de grote rivieren, in de kop van Overijssel, of in Zeeland, in deze tijd van het jaar, wanneer er heel veel in bloei staat, is het overal mooi.  

Het mooie lijkt altijd net iets meer binnen te komen als je in een vreemde omgeving bent.

Dit bracht mij op het idee, nu we dus niet weg kunnen, om er zo nu en dan in onze eigen omgeving wat op uit te trekken. Niet steeds vanuit huis een wandeltocht te doen, dan loop je steeds op dezelfde wegen, maar even de auto pakken om een paar kilometer verderop te kunnen starten, zodat je net een iets andere actieradius hebt.  Dat hebben we dus gisteren ook maar weer eens gedaan.

We liepen van Sybrandhûs via Lichtaard naar Raard en langs de Ee weer terug naar het punt waar de auto stond. We zouden dit ook vanuit ons huis kunnen wandelen, maar dan komt er een heen en weertje van bijna 3 km. dus bijelkaar opgeteld bijna 6 km bij. Dat is ruim een uur lopen waardoor een leuk rondje van pakweg 9 km. dan 15 km wordt en dat toch weer aan de lange kant is, omdat je die middag ook nog andere plannen hebt.

Natuurlijk ben ik vele malen langs diverse terpen gekomen, maar nu lopend, zag het er voor mij toch weer heel anders uit. Omdat we nu over een schelpenpaadje vlak voor de kerk langs konden lopen, leek de terp mij ineens veel hoger dan wanneer ik er op afstand met de auto langs rijd.  

En zo maken we er in deze periode toch maar het beste van en dat is dicht bij huis toch ook genieten van al het moois wat er buiten te zien is.

2020-05/thuisp.jpg

                                   klik

De weg naar huis met links heel in de verte de toren van ons dorp. 

hanscke | Maandag 18 Mei 2020 - 4:49 pm | | Standaard | Vijf reacties

MOEDERDAGVREUGD


Dit jaar zal het voor de eerste keer zijn dat Moederdag het onderwerp van een blogje is. Behalve dat dochterlief en zoon op deze dag altijd wel even bellen, wordt er niet zoveel aandacht aan besteed. Deels heb ik dat een beetje aan mij zelf te wijten.

Zelf heb ik op moederdag altijd een bezoekje aan mijn moeder gebracht, met of zonder bloemetje. Ooit was ik op het idee gekomen niet meer mee te willen doen aan dat commerciële gedoe, maar op die dag naar haar toe gaan deed ik dan weer wel. En we gingen in dat weekend ook altijd even naar de moeder van P.   

Dochterlief deed het weer op haar wijze. Ze plande niet om rond die datum een weekendje te komen, maar stuurde dan vaak wel iets over de post. Zo weet ik, dat ik eens een keer een CDtje  van de Spicegirls heb gekregen met het nummer Mama, maar vaak was het een hele dure bos bloemen. Toen ze zelf moeder was geworden heb ik haar na een paar jaar gevraagd daar mee te stoppen; ik miste te veel dat ze het zelf kwam brengen. Een telefoontje was dan voor mij ook genoeg. Zoonlief heeft altijd volstaan met een telefoongesprek.

Van de jongens krijg ik elk jaar wel iets, meestal een flesje parfum.

Waarom weet ik niet, maar dit jaar hoopte ik heel stilletjes, dat ik een bos bloemen van mijn dochter zou krijgen. Het is immers zo'n vreemde tijd. Met Pasen hadden we elkaar ook al niet gezien.

Donderdagmiddag stopte er voor de tweede keer een pakjesauto voor ons huis. Er werd een bruine doos bezorgd. Nu had ik een jurk besteld, maar ik kon mij toch niet voorstellen dat de adressering handmatig met pen was gedaan en toen ik nog eens goed keek herkende ik het handschrift van dochterlief. Ik zou het pakketje open maken toen opeens aanstaande Moederdag door mijn hoofd schoot en ik bedacht, dat dit vast niet de bedoeling was. Via een appje met haar kwam ik te weten, dat er eerst een kaart met aanwijzingen had moeten komen. Toen ik in de brievenbus ging kijken was deze inderdaad gearriveerd. Op de kaart stond: als het niet kan zoals het moet, moet het maar zoals het kan en zondagmorgen mag je het pakje openen.

Dat heb ik vanmorgen gedaan. Ik zag 2 kleine flesjes wijn, een stukje bijzondere kaas, een pakje servetten en nog een kaart.

En toen werd de verrassing nog groter. Op de kaart wordt uitgelegd dat het de bedoeling is dat we de wijn vanavond gaan nuttigen als er om 18.00 uur iets bij ons gebracht gaat worden, want ik hoef vanavond niet te koken. Kijk, hier word ik dan echt even stil van. En heel erg blij! Dat dochterlief nu niet kan komen snap ik, maar dat ze zoveel moeite gedaan heeft om mij te verrassen vind ik super. Voor mij is dit een onvergetelijke moederdag. 

2020-05/moedervreugdp.jpg

hanscke | Zondag 10 Mei 2020 - 2:38 pm | | Standaard | Zeven reacties

RUIM BAAN


Het lijkt er op dat wij weer in een wat rustiger vaarwater komen. Het was eind januari toen bleek dat de bloedwaarden van mijn lief niet goed waren. Toen eind februari de uitslag van de petscan bekend werd schreef ik op 1 maart het blogje "op losse schroeven". De NETkanker, waarvan men gehoopt had, dat alles verwijderd was,  had zich tegen de verwachting in toch op andere plekken gemanifesteerd. Een nieuwe operatie was niet mogelijk. Er zouden een aantal onderzoeken plaats gaan vinden om dan vast te stellen wat in dit geval de beste behandeling zou zijn.

Afijn, de vervolgonderzoeken zijn min of meer gedaan en toen bleek dat er gelukkig geen sprake was van prostaatkanker, is er besloten om toch te starten met het geven van injecties. Omdat in het verleden was gebleken dat P. hierop allergische reacties vertoonde is de aanpak heel voorzichtig geweest. Eerst eeen week 1 spuitje per dag, daar een week twee per  dag en vervolgens een week met 3 per dag.

Toen bleek, dat dit alles goed bleef gaan, durfde de oncoloog het aan om tot een depotinjectie over te gaan. Dat is 1 injectie per 4 weken. In het afgelopen weekend is dit in werking gezet. Het is even een gedoe, de benodigdheden worden per koerier thuis bezorgd en er komt een speciaal daartoe opgeleide verpleegkundige vanuit een landelijk opgezette organisatie langs. De dagelijkse spuitjes mocht ik wel toedienen, maar deze depotspuit dus absoluut niet, want dit komt nogal nauw. Vloeistof en poeder moeten op een speciale manier gemengd worden, en het toedienen van de injectie komt ook nogal precies, omdat de plek goed uitgekiend moet worden, waardoor er zo weinig mogelijk pijn met het zitten gaat ontstaan.

Nu, na een paar dagen, verdwijnt de pijnlijke plek in de bil en ook is er tot nog toe weinig te merken van nog meer hinderlijke bijverschijnselen dan die er al waren en waar P. redelijk goed mee om kan gaan. Dat betekent dat er weer een stukje rust in ons leven gaat komen en daar zijn we blij mee. Eind augustus zal de proef op de som genomen worden en wordt er opnieuw een petscan gemaakt om te zien of de injecties die vanaf nu vierwekelijks gegeven gaan worden ook inderdaad hun remmende werking doen.

Begin maart schreef ik dat zowel mijn binnenwereld als de buitenwereld op zijn kop stond. De binnenwereld is weer aardig tot rust gekomen. Als alles normaal was, hadden we vanaf nu weer aardig onze gang kunnen gaan en er met  de caravan op uit kunnen trekken. Maar helaas, de buitenwereld is nog niet zo als hij zou moeten zijn.  Waren de beperkingen door de coronamaatregelen voor ons niet zo heel erg voelbaar, het beknot zijn in onze vrijheid wordt nu ook door ons als zodanig ervaren.

Gelukkig lijkt het met de buitenwereld aardig de goede kant op te gaan en ik heb dan ook goede hoop, dat het over een aantal  (en dat zullen er heus nog wel een flink aantal zijn) weken mogelijk zal zijn om er met de caravan weer op uit te kunnen trekken en te kunnen genieten van al het moois wat eigen land te bieden heeft, want een vakantie naar Frankrijk zit er dit jaar zeker niet in. 

2020-05/ruimbaanp.jpg

                                           klik

hanscke | Dinsdag 05 Mei 2020 - 10:51 am | | Standaard | Zes reacties

CORONAHUMOR


Je zult maar humor-socioloog en cultureel antropoloog zijn. Als ik nog aan het begin van mijn leven stond dan wist ik het wel, dan zou ik die studie ook wel willen doen. Heerlijk  om als humor-deskundige de grappen die omtrent deze crisis ontstaan te gaan verzamelen. Giselinde Kuipers doet dit echt voor haar beroep. Ze is humor-deskundige, is werkzaam bij de Katholieke Universiteit in Leuven en verzamelt grappen omtrent het coronavirus.

Het blijkt dat dat er overal ter wereld grapjes gemaakt worden over corona en dat die grappen allemaal ongeveer dezelfde inhoud hebben en dezelfde fasen volgen.

In het begin van dit coronatijdperk heb ik mij enorm geërgerd aan het circuleren van die grappen. Ik ben lid van een paar groepsapps en ik werd helemaal gek van al die pingeltjes, totdat iemand mij vertelde dat ik per groepsapp het geluid uit kon zetten. Klinkt eenvoudig, maar als je het niet weet kom je er niet op. Nu doet het mij niet zoveel meer en zie ik vaak wel een keer of drie, vier dezelfde grappen of filmpjes op de diverse apps voorbij komen en éen keer gezien is het klaar en uitschakelen maar.

Ik zie zelf ook, dat de situatie per week wijzigt. In het begin waren het nogal racistische grappen over Chinezen, daarna over het hamsteren, de vele vele grappen over het toiletpapier, vervolgens was de quarantaine aan de beurt en daarna de lock down. Ik begrijp, na het lezen van het hele artikel, dat het een uiting is van grip op de situatie willen krijgen. Gedachten en zorgen worden gedeeld en daarmee wordt de angst kleiner gemaakt. Tegelijkertijd wordt er met de grappen afgetast, wat iedereen ergens van vindt.

Er gebeurt nu niet meer zoveel nieuws en de grapjes lijken wat te stagneren. Wel zie ik zelf dat op dit moment de filmpjes van 'hoop blijven houden' en 'samen staan we sterk' sterk aan het toenemen zijn.

De vraag wordt in het artikel gesteld of het wel smaakvol is om over corona te lachen, is dat nog wel lollig? Natuurlijk zijn er wel grenzen aan humor. Humor wordt vooral gebruikt om problemen, zorgen en kwesties kleiner te maken, om dingen op een afstand te zetten, maar als je net gehoord hebt dat een bekende getroffen is door het virus, is er even geen plaats voor humor. Wanneer de ergste schok voorbij is, ontstaat er als vanzelf ook weer ruimte voor humor.

Hoewel ik helemaal geen klagen heb, we kunnen hier in het noorden van het land nog behoorlijk onze gang gaan, begint de situatie met al die beperkingen toch behoorlijk vervelend te worden. Ik merk dat ik ongeduldig word. Ik zou zo graag de draad van alles weer willen oppakken, lekker samen tennissen, bridgen, zingen met daar tussendoor de small talk, de kleine wetenswaardigheden uitwisselen en het elkaar van repliek dienen; ik mis het meer dan mij lief is. 

Voorlopig klets ik maar wat met de jongens. Hessel heeft op de één of andere manier de naam Hesselientje van mij gekregen en ach, Iemand is een schat, bijna een modelhond. Behalve als hij de kans krijgt een poes, eenden of een egel de stuipen op het lijf te jagen. Maar ja, je bent een jachthond of niet. Gelukkig staat hij goed onder appèl en lukt het ons om hem op andere gedachten te brengen en zonder dat er grote rampen zijn gebeurd, bij ons terug te komen. Grapje! zie je hem denken en loopt verder weer heel gehoorzaam met ons mee.

 

nog eentje

2020-05/coronap.jpg

                                       klik

hanscke | Zaterdag 02 Mei 2020 - 2:40 pm | | Standaard | Vijf reacties

ANDERS


Omdat dit toch wel een heel gedenkwaardige koningsdag is, kan een blogje hierover niet ontbreken. Altijd leuk om later als herinnering nog weer eens terug te lezen. Natuurlijk hebben we net als anders, vanmorgen vroeg de vlag gehesen (coronavlag eraf, rode driekleur eraan), maar hierna werd het anders. 

We moesten nu kiezen, om òf om net als anders om tien uur met koffie en tompoucevervanger voor de tv gaan zitten; niet om de aankomst van de koninklijke familie te gaan zien, maar om getuige te zijn van de koninklijke toespraak, òf om naar buiten te gaan en te zien wat er in de straat zou gebeuren. Er zou een "mini concert" van 1 lied gegeven worden.

We hebben voor het laatste gekozen en ja hoor, buurman Ewout stond daar met zijn gitaar, vele buren waren naar buiten gekomen en we hebben vanaf de opritten samen het Wilhelmus gezongen. Het was echt een leuk moment.

Tja, daarna maar aan de koffie. Dit jaar zonder HEMA tompouce maar met een Jumbobol, dit in het kader van zo weinig mogelijk winkels bezoeken. Ik wil nu al stellen, dit was eens, maar nooit weer! De bol haalt het niet bij de tompouce, het was echt behelpen.

Dit jaar kunnen we dus ook niet met de jongens naar de kermis, jammer. Maar....... we hebben bijna een nieuwe kermisattractie, echt een bezienswaardigheid zoals ik vroeger wel eens een hele dikke dame op de kermis bewonderd heb. Bij de dichtstbijzijnde boerderij waar we twee keer per dag langs komen zijn twee zeer exotische varkens aan de veestapel toegevoegd. We hadden een paar weken geleden al een glimp van ze opgevangen, maar ze moesten toen nog even naar een adres waar een beer woont. Binnenkort zal één van deze twee dames biggetjes gaan werpen. Dit lijkt me zo leuk! Ik zou er wel eentje willen hebben....

Voor ons is koningsdag niet helemaal een woningsdag, maar wel een dicht bij huis blijven dag.

2020-04/koningsdag.jpg

                                                klik

hanscke | Maandag 27 April 2020 - 11:30 am | | Standaard | Vijf reacties

VERPLICHT


Na mijn verplichte half uurtje lezen eindelijk tijd om iets voor mijzelf te doen. Men zou zich af kunnen vragen, "maar waarom verplicht een half uur lezen?" Ik zal het uitleggen. Meestal lees ik boeken voor mijn plezier, maar soms lees ik een boek, omdat dit moet en dat "moeten" kan dan weer verschillende redenen hebben. Bijvoorbeeld omdat het op de lijst van de leesclub staat en het net niet helemaal mijn keus is, of omdat het een actueel boek is en ik vind dat ik het gelezen "moet" hebben, of omdat ik het gekregen heb en ja, mensen hebben niet voor niets geld uitgegeven dus voel ik mij verplicht om iets met dat boek te doen, of....

Ach er zijn vast nog wel meer redenen te verzinnen waarom ik mij soms de verplichting van een half uur lezen opleg. Zo lees ik op dit moment op deze manier het boek 'mijn naam is Selma', geschreven door Selma van der Pelle. Ik heb het boek van mijn broer gekregen en dan geldt zoals ik hierboven beschreven heb, dat ik het moet lezen.

Ik had eral niet veel zin in om aan te beginnen en nu ik er in bezig ben kom ik meer en meer tot de conclusie dat het voor mij niet geschreven had hoeven te worden. Op de cover staat: het uitzonderlijke verhaal van een joodse verzetsvrouw, maar ik lees er niets nieuws in. Ik ken al uit andere boeken de gruwelijkheden die vele joodse families zijn aangedaan en ik heb er zo'n moeite mee om al die ellende te moeten lezen. Ik ben nu halverwege en ik ga het heus wel uitlezen, alleen wel op een manier, dat ik er zo weinig mogelijk last van heb en ik er geen slapeloze nachten van krijg. De praktijk heeft uitgewezen dat ik dit dan maar het beste overdag een half uurtje kan lezen, ik heb dit al vaker gedaan met dit soort boeken. Meestal verplicht ik mij zo rond begin mei een dergelijk boek te lezen, zodat dit aansluit bij de herdenking van vier mei.

Hiervoor heb ik twee heerlijke boeken gelezen waaraan ik heel veel plezier heb beleefd. De nachtstemmer, de nieuwste roman van Maarten 't Hart heeft mij menigmaal doen schaterlachen. Maar ook heb ik kunnen genieten van de beschrijvingen van het stadje, waarschijnlijk Maassluis, waarin het verhaal zich afspeelt. 

Ach en dan het boek van Haruki Muraki. Ik had het boek 'de kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren' van deze schrijver al eens gelezen en mij toen voorgenomen nog eens iets van hem te lezen. Ik vond het maar een beetje vreemde titel: De moord op commendatore, deel 1: een idea verschijnt ' en misschien was het boek wel weer ongelezen naar de bibliotheek terug gegaan, maar nu ik geen nieuwe boeken kan halen ben ik er toch maar in begonnen en het was een feestje om het te lezen. De schrijfstijl staat mij aan, de verhaallijn is heel uitnodigend om door te willen lezen en het kleine vleugje Japans wat er doorheen speelt, maakt het alleen nog maar boeiender. De opera Don Giovanni speelt in het verhaal nogal een rol, voor mij een reden om die opera dan ook maar eens af te luisteren. Buiten, heerlijk in de zon, heb ik al breiend zitten te genieten van deze muziek.

En dan is er zo maar al weer een week voorbij.    

2020-04/verplichtp.jpg

hanscke | Zaterdag 25 April 2020 - 2:19 pm | | Standaard | Vijf reacties

ZOOMZOOM


Soms haalt de tijd mij in. Ik had mij voorgenomen in een volgend blogje iets te schrijven over de boeken die ik laatstelijk gelezen heb, boeken vergroten immers je wereld, maar ik heb mij de laatste dagen met zaken bezig gehouden waardoor er weer een hele nieuwe wereld voor mij is open gegaan.

Ik heb leren ZOOMEN.

Vorige week kreeg ik de vraag of ik mee wilde doen met een ZOOMmeeting van ons zangkoor. Het leek mij heel ingewikkeld, maar ik heb direct ja gezegd. Ik had mij al vaak afgevraagd, waar al die mensen de wijsheid vandaan hadden om met elkaar te vergaderen, om kinderen op afstand les te geven  enzovoort. Ik zou dit ook allemaal geleerd hebben als ik nog gewerkt had, maar nu bleef ik wat kennis en vaardigheden betreft van al deze nieuwe ontwikkelingen verstoken, dus ik was dolblij en dacht: "dit is mijn kans".

Met P. heb ik mijn eerste stapjes gezet. Hij is goed in het opzoeken van dingen en heeft enig research via google gedaan. We hebben de ZOOMapp geïnstalleerd en na enige tijd lukte het ons om via de twee tablets contact met elkaar te hebben.

2020-04/zoemp.jpg

                                     klik

De experimentele avondsessie met een paar leden van het zangkoor verliep voortreffelijk en de avond daarop hebben we met een flink aantal leden via een toegestuurde code van de host, zoals dat heet, ingelogd. Het was een hele gezellige meeting en leuk om elkaar na zo'n lange tijd weer te zien.

De volgende dag was ik nog steeds heel erg blij met het resultaat, maar.....dacht ik, als dit kan, dan zou het ook mogelijk moeten zijn om dit met de dames van mijn leesgroep te doen, alleen zal ik dan zelf het voortouw in handen moeten nemen om dit tot stand te brengen.

Ik ben met tablet, laptop en telefoon op mijn kamer gaan zitten en ik ben begonnen om het één en ander uit te zoeken.  Ik heb bij google wat woorden ingetypt en zo kwam ik bij een instructiefilmpje op Youtube terecht. Daar in werd stap voor voor stap uitgelegd wat ik moest doen. Nou ja, stap voor stap, soms werd er een klein stapje overgeslagen waardoor ik niet verder kwam, maar door keer op keer hetzelfde filmpje op de iPad af te spelen, raakte ik wat vertrouwd met de schermen en begon ik het één en ander uit te proberen en zowaar, na een paar uur was ik waar ik wezen wilde en kon ik de leesgroepdames uitnodigen voor een ZOOMmeeting  en voor diegenen die (ook) niet bekend zijn met ZOOM er een korte handleiding bij doen.

Ik kon wel juichen: Het is mij gelukt! en of er nu wel of geen meeting zou komen, met het resultaat, dat ik dit geheel zelfstandig had uitgevonden was ik heel heel blij. Met dank aan Gea van ons Wad'nkoor, want zij heeft mij door haar initiatief heel duidelijk geïnspireerd

Een aantal leesvrouwen hebben al gereageerd en binnenkort zal de eerste experimentele meeting zijn. Ik kijk er naar uit.

2020-04/zoomwad.jpg

                                               klik

hanscke | Zondag 19 April 2020 - 11:54 am | | Standaard | Negen reacties