GELE TOORTS


Het is verbazingwekkend hoe snel een mens aan een nieuw begrip went, maar ook hoe snel dit vervolgens weer vergeten wordt. Neem nu Ebola. Tot voor een paar maanden geleden had ik er nog nooit van gehoord, maar er gaat nu geen dag meer voorbij of er wordt in het nieuws aandacht besteed en klinkt het al weer heel gewoon.

Het doet mij wel ergens aan denken, net of er al eens eerder iets soortgelijks heeft plaatsgevonden, maar hoe ik ook in mijn hersens aan het graven was, ik kon er niet opkomen, totdat ik de term SARS hoorde. Opeens wist ik het. Daar doet de nieuwe ziekte Ebola mij aan denken.

In februari 2003 werd de wereld opgeschrikt door het coronavirus ofwel Sars. De ziekte was eind 2002 in China begonnen en scheen in korte tijd vele slachtoffers te maken. In april 2003 waren er wereldwijd 2781 ziektegevallen bekend. Met man en macht heeft men gewerkt om deze ziekte in te perken en op 5 juli 2003 liet de WHO weten, dat er in de afgelopen twintig dagen geen nieuwe ziektegevallen waren geconstateerd.

Natuurlijk weet ik wel, dat er een groot verschil is tussen Sars en Ebola, alhoewel, beide ziektes schijnen eerst met dezelfde symptomen, die aan een flinke griep doen denken, te beginnen. Hierna vertonen beide ziektes een heel ander verloop. Sars ging de kant van adenhalingsproblemen op en bij Ebola zijn het vooral bloedingen die de ziekte kenmerken.

Natuurlijk mag ik deze twee ziektes niet met elkaar vergelijken, maar wat mij van Sars is bijgebleven, is dat men   met de nodige voorzorgsmaatregelen en met heftige inspanningen er ingeslaagd is om het virus de kop in te drukken. Ik hoop van ganser harte dat dit ook met Ebola het geval zal zijn.

Ik breng deze twee ziektes met elkaar in verband, omdat ik in de afgelopen dagen in een achtergrondprogramma over het nieuws gehoord heb, dat er nog verschillende andere ziektes op de loer liggen. Hier zouden op voorhand al medicijnen voor ontwikkeld moeten worden. Maar omdat het niet zeker is, dat deze medicijnen straks ook daadwerkelijk voorgechreven moeten gaan worden en de industrie er dus niet zeker van is dat hiermee winst gemaakt zal worden, wordt dit dus nagelaten met alle gevolgen van dien. Er wordt dus niet preventief gewerkt, slechts curatief. Dat geeft toch wel te denken.

2014-10/toortsp.jpg

                                 klik

dit uitvergrote bloempje behoort tot de plant die aan het begin van dit blog te zien is. Ik dacht eerst dat de gele toorts na zoveel jaar spontaan was teruggekomen, maar toen ik de bloempjes van dichtbij bestudeerde raakte ik het spoor bijster. Weet iemand welke plant dit is? Misschien is het wel "gewoon" onkruid, maar dan wel "ongewoon" mooi onkruid.

hanscke | Maandag 20 Oktober 2014 - 8:03 pm | | Standaard | Zeven reacties

OMZIEN


Terwijl er in de wereld om mij heen van alles gebeurt, ik volg dat allemaal wel, ga ik zelf gewoon gestaag door met mijn leven. In het kader van het realiseren van een eigen kamer ben ik bezig met het huis systematisch op te ruimen, want er zal heus voor het één en ander een ander plekje gezocht moeten worden en om alles dan maar op de overvolle en rommelige zolder er bij te zetten is een te makkelijke oplossing. 

Opruimen brengt voor mij altijd een vorm van weemoed met zich mee, omdat er beslissingen genomen moeten worden van wel of niet houden. Dit keer ben ik vrij rigoreus geweest. Het poppenledikantje, ooit van sinterklaas gekregen, maar gemaakt door mijn vader, heb ik nu, nadat het vele verhuizingen heeft overleefd, naar de kringloop gebracht. Ik heb er zelfs geen foto meer van genomen! (en daar heb ik dan achteraf wel weer spijt van)  Het zal wel te maken hebben met dat het bewaren van dit stuk speelgoed niet heeft gebracht van wat ik er van verwacht had. Noch dochterlief, noch de kleindochters hebben er ooit mee gespeeld. Het waren niet van die poppenmoedertjes. Nu hoop ik maar dat het via de kringloop een goede bestemming krijgt.

En ja, als de zolder dan wat leger raakt, worden de dozen met de vele wolletjes en lapjes wat beter bereikbaar voor mij. Deze dozen sleep ik ook al sinds ik een eigen huishouding heb met mij mee. Eén doos is nog een stille getuige van de allereerste verhuizing. We verhuisden toen van Bunschoten naar Kampen en dit werd gedaan door een verhuisbedrijf uit Baarn, die natuurlijk dozen leverden met hun naam er op gedrukt.

Door de jaren heen heb ik heel wat afgefröbeld en gebreid. En alles wat ik aan garen overhoud komt op den duur in de grote doos met wolletjes terecht. En wanneer ik weer met een nieuw projekt begin waarvan ik weet dat ik nog genoeg materiaal in huis heb, klim ik naar de zolder om in de doos te zoeken wat ik nodig heb en op deze manier ontstaat langzamerhand de chaos die op de onderste foto te zien is. Dus hoogste tijd om ook dit eens op te ruimen.

Ach, en dan word ik overspoeld door herinneringen. Kijk, dat was van de trui die ik voor zoonlief heb gebreid, en ah, dat bolletje komt nog van een trui die ik zelf tot de draad toe heb versleten, en o ja, dat was garen van een mislukt projekt en daar heb ik nog zoveel bollen van, dat is kennelijk nooit afgekomen en dat.....

De jaren, gezeten in een achtbaan, schieten door mijn hoofd heen. Heel veel beelden zoals, blijdschap, geluk,verdriet, vertedering, wanhoop wisselen elkaar in een recordtempo af. Maar het zijn wel beelden die bij mij horen en ik wil ze dan ook niet kwijt, net zo min als mijn wolletjes.

Ik ben er in geslaagd om alles weer een plekje te geven, de beelden van de herinneringen en de bolletjes wol en de lapjes. Het ziet er nu weer heel geordend uit en ik kan hier weer jaren mee verder, want afstand doen van deze doos? Neen, niet eerder dan dat het echt niet anders meer kan.

2014-10/opruimenp.jpg

                                           klik

hanscke | Donderdag 16 Oktober 2014 - 11:02 am | | Standaard | Negen reacties

HERFSTWALK


Hoe verzinnen ze het. Wereld Zombiedag. Zaterdagmorgenvroeg hoorde ik iets hierover op de radio. Zombies schijnen al jaren een onderwerp van eindeloze fascinatie te zijn. Een aantal jaren geleden heeft men in Amerika acht oktober uitgeroepen tot Wereld Zombiedag en afgelopen zaterdag zijn er wereldwijd op diverse plaatsen 'Zombie Walks' gehouden.

Zombies zijn net als vampiers een bedenksel. Doden die zijn opgestaan en zich vervolgens houterig over de aarde bewegen, op zoek naar mensenvlees. Misschien herinnert een aantal mensen zich nog de videoclip van Michael Jacksons "Thriller". 

Zombie Walks worden vooral via social media en mond tot mond reclame georganiseerd. Of er zaterdag ook in Nederland een zombie walk is geweest is niet bekend. In Amsterdam schijnt er op 17 augustus 2012 een kleine zombiewalk geweest te zijn, maar nu het AD groot kopt over de wereldzombiedag, zal het mij niet verbazen als er volgend jaar en de jaren daarop ook sprake zal zijn van die zombie walks. Halloween en Valentijnsdag zijn ook zo slui[penderwijs hier binnengekomen en zijn wat dat betreft goede voorbeelden hiervan.

En of we hier nu echt op zitten te wachten? Voor mij hoeft het niet zo nodig, maar het goede hiervan vind ik dan wel dat zo'n walk vaak aan een goed doel wordt gekoppeld. In Amerika wordt er met de zombie-marsen voedsel ingeslagen voor de voedselbanken.

Ik denk, ik weet wel bijna zeker, dat ik het bij een gewone walk houd. Wij zijn gisteren al vroeg op stap gegaan om met de jongens, lees honden, een mooie tocht van 25 kilometer in Noordwolde, ook wel Rotandorp genoemd te wandelen. Ik heb daar zeker niet als een zombie rondgestapt, maar ik heb goed om mij heen gekeken en genoten van de figuurlijk genomen aanstormende herfst. De bladeren beginnen al flink te verkleuren en de paddestoel die we zagen is echt een beauty.

Aan deze foto kleeft nog een heel ander verhaal, maar dat zal misschien ooit in een ander blog verteld worden. 

2014-10/noorwoldep.jpg

                           klik

hanscke | Zondag 12 Oktober 2014 - 3:01 pm | | Standaard | Tien reacties

OP ME EIGEN


De kogel is door de kerk! ik ga voor een deel op me eigen wonen, of zoals je ook zou kunnen zeggen: ik ga gedeeltelijk op kamer(s) wonen. Maar voordat iedereen zich nu zorgen gaat maken en voorbarige conclusies gaat trekken, we gaan niet uitelkaar. Ik ga ook niet uit huis, ik ga bij ons zelf een eigen kamer krijgen.

Steeds meer komt de behoefte naar boven om echt een eigen plekje voor mijzelf te hebben. Ik wil graag een grote ruime tafel waar de naaimachine kan staan en waar ik naar hartelust kan gaan hobbyen met patronen, lapjes, draadjes maar ook om er te kunnen tekenen of kleuren zonder iedere keer de hele troep op te hoeven ruimen, omdat het anders de huiskamer zo rommelig maakt. Maar een lekkere ruime tafel past niet in de kamer als daar het tweepersoonslogeerbed ook moet staan.   

Eerst dacht ik genoeg te hebben aan een stukje op de vide met een kamerscherm erom heen, maar nee, dat is het toch net niet. Ik wil graag de mogelijkheid hebben om aan die tafel te kunnen werken. Na heel lang nadenken, begon er, zij het heel langzaam een idee te ontstaan hoe ik dit zou kunnen realiseren zonder dat ik iemand zou ontrieven. En dat heeft het tot nu toe zo moeilijk gemaakt om aan mijn eigen wens te voldoen, terwijl er oppervlakkig gezien best wel mogelijkheden zijn, maar waar voor mijn gevoel zoveel bezwaren aan kleven.

Ok. we hebben een vaste trap naar een ruime zolder, maar punt 1, daar is het heel erg rommelig en punt 2. daar is geen verwarming. Om P. te vragen zijn spullen op te pakken en daar neer te strijken, zodat zijn kamer dan vrij komt is niet elegant. Om de logeerkamer naar de zolder te verplaatsen lijkt me ook niet echt de oplossing, ook niet als de zolder opgeruimd zou zijn wat sowieso gebeuren moet. Een koude logeerkamer op zolder ook al kan er dan eventueel gebruik gemaakt worden van een elektrisch kacheltje, straalt voor mij niet voldoende gastvrijheid uit. En om de logeerkamer naar de vide terplaatsen lijkt me qua privacy van de gasten nu ook niet alles.

Maar nu heb ik de volgende constructie bedacht: De kamer van P. krijgt een dubbelfunctie. Het blijft gedeeltelijk zijn kamer, maar hij heeft uiteindelijk maar een klein hoekje nodig voor zijn bureau en computer, meer ruimte gebruikt hij meestal niet. Zijn kamer kan ook als logeerkamer worden ingericht en zo vaak wordt die kamer als zodanig toch niet gebruikt. De ruimte op de vide, lees: de hele grote overloop, waar ik nu "huis", komt leeg en daar zou eventueel nog een derde slaapplaats gerealiseerd kunnen worden.

Het heeft me heel wat hoofdbrekens gekost, maar ik denk, dat wanneer alles gerealiseerd is, ik tevreden kan zijn over het resultaat, omdat ik voor een groot gedeelte kool, geit, sop, kind, badwater en weet ik wal al niet meer gespaard heb. 

P. behoudt zijn eigen bijdetijdse werkplek met daarbij een paar uitwijkmogelijkheden voor de opslag van verouderde nostalgische apperaten waarvan hij nog geen afstand kan doen, maar die ook nauwelijks gebruikt worden. De zolder biedt daarvoor ruimte genoeg.

Een acceptabele slaapplek voor als men wil blijven slapen blijft bestaan, zij het in een andere setting. Daar dit vaak toch  kortdurend is hoeft P. nauwelijks zijn kamer te missen.

En ik heb een eigen plek voor mijzelf.

Wat wil een mens nog meer. Niets toch? Het duurt heus nog wel even voor alles klaar is, maar het begin is er. De zolder heeft door het opruimen al een ware metamorfose ondergaan. Ik heb echt zin om de rest ook aan te gaan pakken. Wanneer alles klaar is, wordt u vanzelf uitgenodigd om virtueel eens even en kijkje in mijn onderkomen te komen nemen. 

2014-10/op-kamers.jpg

                                           klik

hanscke | Woensdag 08 Oktober 2014 - 4:19 pm | | Standaard | Negen reacties

LUSTRUMGEVOLGEN


Verbaasd kijk ik om mij heen. De één geeft gelijk weer het vertrouwde gevoel en een ander herken ik pas als ik het naambordje heb gelezen. Hoe is het mogelijk dat mensen in zo'n korte tijd zo kunnen veranderen. 

Omdat de ROC waaraan ik als docent verbonden was, aan het begin van dit schoolseizoen haar vierde lustrum vierde, was er voor de oud medewerkers ook een lustrumfeest georganiseerd. Het voordeel van ruim op tijd bij zo'n happening aankomen is, dat je een mooi strategisch plekje uit kunt zoeken waarbij je goed zicht hebt op diegenen die allemaal binnen komen. 

In het begin heb ik mij niet helemaal op mijn gemak gevoeld. Ik had even het idee dat ik hier nog niet op mijn plaats was, zo oud ben ik toch nog niet, maar bij het zien van een aantal collegae met wie ik hecht en goed heb samengewerkt verdwijnt dat gevoel. Ik laat mij meenemen door het gevoel van na lange tijd weer thuiskomen. 

Daar is hij! een collega van het eerste uur. En daar is zij ook, en oh, die heb ik ook al een aantal jaren niet gezien. Het zijn allemaal mensen die ik ken van voor mij schwitch naar de andere vestiging. Van deze laatste werkplek ken ik er maar weinigen, temeer omdat ik werkte in een kleine nevenvestiging en er nog maar weinigen zijn afezwaaid.

Ik vertel een aantal malen het verhaal, dat ik wat werk betreft mijn draai wel weer had gevonden, maar dat ik mij daar niet echt heb kunnen nestelen. Mijn hart is altijd blijven uitgaan naar het oude vertrouwde.

Ik besef dat ik het jammer vind dat die schwitch mij in mijn verdere leven zal achtervolgen. Ik sta immers te boek bij de vestiging waar ik het laatst gewerkt heb, tenzij ik aangeef dat ik dat graag zou willen veranderen. Ik merk dat ik niets liever wil. Mijn gevoel zegt zo duidelijk, dat ik terug wil naar de setting van de oude situatie, ook als dat betekent dat ik de nieuwe collega's die vroeg of laat ook tot de pensionades zullen gaan behoren minder zal zien. De werkplek van de afgelopen vijf jaar weegt niet op tegen al die ervaringen van de bij na vijfentwintig jaar daarvoor.

Per vestiging wordt er een paar keer per jaar een bijeenkomst of een uitje georganiseerd en ik zou dit graag willen doen met de collegae van het eerste uur. Ik ga naar degene toe die mogelijk bezwaar zou kunnen maken, maar dit blijkt niet het geval te zijn. Ik kan dus veranderen en ik ga dus veranderen. Eigenlijk zou ik niet verbaasd moeten zijn over mijn blijdschap, maar ik ben het dus wel!  Eindelijk, ik mag weer met hen mee varen.

2014-10/lustrum.jpg

                            klik

hanscke | Donderdag 02 Oktober 2014 - 10:27 am | | Standaard | Twaalf reacties

INDRUKWEKKEND


Ooit heb ik eens beweerd, dat ik niet de behoefte had om naar de musical "Soldaat van Oranje" te gaan. Het boek, wat ik als luisterboek onderweg naar mijn werk gehoord heb, vond ik vrij heftig. Ik heb vanwege het verhaal menigmaal met het zweet in mijn handen de auto bestuurd. Soms koos ik er voor om het maar even niet verder te hoeven horen...... Daarom was het volgens mij geen onderwerp voor een musical.

Maar gisteren was het zover, wij gingen er toch naar toe.  We hadden het als pensioneringscadeau van dochterlief gekregen, met heel luxe, een overnachting erbij.  

Ik had mij vooraf best een beetje zenuwachtig gemaakt over hoe ik zou reageren op de niet zulke fijne scenes. Bij het zien van geweld en martelen krijg ik namelijk altijd hele nare lichamelijke reacties. Ik krijg dan hartkloppingen, ik ga transpireren en ik word domweg misselijk. Ik vind het echt heel moeilijk om te zien.

In de afgelopen weken had ik er al met een aantal mensen over gepraat en iedereen zei, dat het heus wel mee viel. Het was ten slotte een musical en de scenes duurden nooit heel lang.

Ik ben gaan zitten met het gevoel: ik laat het wel over mij heen komen, ik duw de gedachte weg, dat dit in het verleden echt heeft plaats gevonden, ik kijk veel meer naar het spel en spektakel. Daar ben ik in geslaagd. Ik heb het schitterend gevonden en ik ben blij dat ik dit beleefd heb. De voorstelling is echt iets wat je moet ondergaan. Het telkens draaien van de gehele zaal van het ene decor naar het andere; het geeft aan zo'n voorstelling wel een heel aparte dimensie.

Ik vind het een heel mooi eigentijds theatergebeuren. Voor mijn gevoel is men er helemaal in geslaagd om op deze manier een uniek stukje theater te bieden. Werkelijk, ik heb genoten en ik ben dochterlief dan ook heel dankbaar dat ze dit aan ons cadeau heeft gedaan. Uit mijzelf was ik hier nooit naar toegegaan. Ik ben blij dat ik nu ook één van die vele Nederlanders ben, die dit spektakel gezien heeft.

2014-09/oranjeg.jpg

                                  klik

hanscke | Zondag 28 September 2014 - 10:28 pm | | Standaard | Negen reacties

EERLIJKE VINDERS


 We hadden een heerlijk stapje gelopen. Met behulp van de fietsenknooppunt kaart was ik erin geslaagd om een leuk wandelrondje van ongeveer een twaalf kilometer samen te stellen. Het is daarbij de kunst om wat fietspaden uit te zoeken waar het niet al te druk is met fietsers zodat onze jongens (de honden) ook zo nu en dan even los kunnen. Dit is hele relevante informatie, zo zal verderop in dit blogje blijken.

Met een tevreden gevoel neem ik weer plaats in de auto. Met deze leuke afstand zal er nog iets van de middag overblijven om andere dingen te doen. P, start de auto en we rijden weg. Na een paar minuten wil ik gewoontegetrouw mijn mobieltje uit de binnenzak van mijn jasje pakken, maar tot mijn schrik is deze leeg. Wat nu.

"Oh oh, ik ben mijn telefoontje kwijt", biecht ik gelijk maar op, want dit verzwijgen heeft geen zin. "Weet je dat zeker?" vraagt P, "ligt die niet ergens hier in de auto?" "Nee" is mijn antwoord en "ïk weet zeker dat ik hem wel mee had, want op de heenweg heb ik nog gewordfeud" is mijn antwoord op de volgende vraag of ik hem wel bij me had.

P. parkeert de auto langs de weg, pakt zijn telefoon en probeert daarmee mij te bellen. Gespannen wachten we af of we toch niet mijn belsignaal horen overgaan, maar het blijft ijzig stil. Na een tweede en derde poging geeft hij het op. 

"Weet je ook, waar je hem ergens verloren kunt hebben?" Nee natuurlijk weet ik dat niet. Omdat het toch warmer was dan ik dacht heb ik hele stukken met mijn jasje in de  hand gelopen waarbij ik dacht dat de rits van het binnenzakje dicht was zodat er niets uit kon vallen.....

We besluiten om maar naar huis te rijden. Misschien is het een idee dat P. met de fiets terugkeert om met de fiets het rondje nog een keer te rijden om te zien of de phone ook nog ergens ligt. Ondertussen vraag ik mij af wat ik zou doen als ik een telefoon van een ander zou vinden en ik stel deze vraag ook aan P., maar hij is daar niet mee bezig omdat hij in zijn hoofd aan het puzzelen is, wat de snelste manier is om straks met fiets terug te keren. Direct met de fiets van huis of toch eerst maar de fietsendrager op de auto te zetten om zo naar het beginpunt terug te kerren.

En dan opeens rinkelt de telefoon van P. Hij stopt de auto en neemt op. "Met Anneke" hoort hij een vrouwenstem zeggen als hij zijn naam heeft genoemd en omdat wij geen Anneke's in ons bestand hebben vraagt hij gelijk maar door of ze misschien belt met een gevonden telefoon. Dit blijkt het geval te zijn.

Mijn blijdschap is ongekend!!!! We spreken een plek af waar we elkaar zullen ontmoeten. Na tien minuten krijgen we een man en een vrouw op de fiets in het vizier. Dat zullen ze zijn. En ja hoor, ze pakt mijn telefoon en overhandigt hem aan mij. Ik bedank haar uitbundig en ik vraag haar naar haar adres, maar dat wil ze echt niet geven. Het is toch heel gewoon om zoiets bij de eigenaar terug te krijgen. Ze had het vanuit huis willen regelen, maar toen de telefoon was overgegaan hadden ze toch maar even gekeken en vervolgens de beller even teruggebeld.

De plaats waar ze het ding gevonden hadden was op een plek waar ik de Heselhond van zijn lijn bevrijdde. Daar is de telefoon kennelijk uit de niet gesloten binnenzak geglipt. Hoewel P. bijna de hele weg achter mij heeft gelopen is het hem kennelijk ook ontgaan. 

We hebben de eerlijke vinders nogmaals uitbundig bedankt. Wat is het toch fijn om te merken dat er mensen zijn die gewoon eerlijk en betrouwbaar zijn. Daar word ik heel blij van.

2014-09/coulissenp2.jpg

                                    KLIK

hanscke | Woensdag 24 September 2014 - 11:20 am | | Standaard | Twaalf reacties

BALLORIG


Toch nog een blogje over het zwartepietendebat. De aanleiding is dat zelfs de grote speelgoedfabriakanten zich met onze interne strijd, onze puur Nederlandse traditie gaan bemoeien. Het Amerikaanse Fisher-Price concern was het eerste bedrijf dat onlangs aankondigde te stoppen met de productie van de pietenpoppetjes. Ook het Duitse Playmobil meldde deze week de productie van vier speelsets met daarin een Zwarte Pietenpoppetje te stoppen. Zelfs het Speelgoed van het Jaar 2011, de Stoomboot van Sint en Piet wordt uit de roulatie genomen.

In tgenstelling tot Fisher-Price, die via twitter openlijk verklaart niet mee te willen werken aan het aanmoedigen van negatieve stereotyperingen, verklaart laatst genoemde concern geen politiek of publiek standpunt in te nemen.

Ik neem wel een heel nadrukkelijk standpunt in. Ik vind het ronduit belachelijk dat een handje vol mensen het voor elkaar heeft gekregen om onze Zwarte Piet in de ban te doen. En dat er meer mensen zo over denken blijkt wel uit het feit dat er nu een run is ontstaan op het bemachtigen van het "foute" speelgoed. Maar helaas, de voorraden slinken snel.

Maar misschien is dit wel een gat in de mark voor mij! Ik ben immers heel bedreven geworden in het haken van mooie zwartepietenpopjes. Ik heb er al twee gemaakt, voor iedere kleindochter één. Dus dames en herenwinkeliers, mocht u door de voorraden heen zijn, ik ga met plezier voor u aan het werk. Ook al zal ik vanaf nu tot aan vijf december dag en nacht moeten doorhaken tot ik een ons weeg, ik heb het er graag voor over om het tij te kunnen keren. De slogan die ik er bij bedacht heb luidt als volgt: VOOR MIJ HOORT ZWARTE PIET ER BIJ! 

En mochten er mensen zijn die ons Sinterklaasfeest met bijbehorende Pieten niet willen vieren, ook goed hoor, even goede vrienden. Ik heb tenslotte helemaal niets met het Suikerfeest en dat vier ik dan ook niet. Bovendien is al die zoetigheid van dat feest, het is een veelvoud van die paar zoete lekkernijen die bij het Sinterklaasfeest horen en onderdeel van het spel zijn, heel slecht voor het gebit, wat dan weer ten koste gaat van een goede gezondheid, maar daar zeur ik toch ook niet over. Daar ga ik geen actie tegen voeren.

Conclusie: Laten we Zwarte Piet gewoon met de tijd mee laten gaan, zonder debatten en al die inmengingen van buitenaf. Dan komen de veranderingen naar meerkleurige Pieten waarschijnlijk vanzelf. Dankzij veranderde opvoedkundige inzichten is Zwarte Piet ook al lang niet meer de angstaanjagende figuur uit pakweg het midden van de vorige eeuw, maar is hij verworden tot een grappige als het even kan acrobatische kunstenmaker en laten we dat maar zo houden. En op den duur kan daar best een beetje meer kleur bij, al was het alleen maar voor de gemoedsrust van sommigen. Zij ook een beetje hun (onzinnige) zin.

2014-09/ballorig.jpg

                                                klik

hanscke | Zondag 21 September 2014 - 11:20 am | | Standaard | Zestien reacties