OPLADEN


"Ik heb het steeds al gezegd" hoor ik P. zeggen. We zitten zoals gewoonlijk 's morgens aan de eettafel, we lezen de krant en genieten ondertussen  van een lekker kopje koffie. Ik kijk even op en ik zie dat hij aangekomen is bij het gedeelte van de krant waar in het stroomverbruik van de Tesla weer eens uitvoerig wordt beschreven. "Ik heb toch steeds al gezegd, dat het bestaande stroomnet steeds zwaarder belast gaat worden en dat dit op den duur spaak gaat lopen. Hier staat het zwart op wit: een moderne elektrische auto heeft een piekvermogen dat gelijk staat aan dat van tien huishoudens."

En inderdaad, wij hebben het al vaak gehad over de elektrische auto. Overal in het land zijn er naast de benzinestations ook elektrische stations gebouwd, alleen, wij zien er nooit of, heel sporadisch, een auto staan. Want tja, als je elektrisch wilt laden, moet je er wel de tijd voor nemen.

Dan iedereen in de toekomst toch maar thuis elektrisch tanken? Nee, dat kan ook niet, als er in een straat 10 auto's tegelijker tijd gaan opladen, dan  zijn er opeens honderd  'huishoudens' bij. De netwerkcapaciteit zou enorm vergroot moeten worden, maar dat vergt een investering van miljarden euro's, de straten moeten open om dikkere kabels te leggen.

Toch zegt de overheid te willen, dat er in 2030 1,7 miljoen laadpalen gerealiseerd zijn. Men heeft berekend, dat er dan per dag vierhonderd laadpalen bij moeten komen. Maar de overbelasting van het net is daarmee niet opgelost. Ook noodmaatregelen zoals tussen 17.00 en 21.00 uur verboden om op te laden of het opladen twee keer zo duur te maken, zullen geen oplossing zijn.

Deze laadperikelen zullen de verkoop van elektrische auto's geen goed doen.

"Voorlopig hoeven wij nog geen nieuwe auto, dus we hoeven ons er nog niet al te druk om te maken", zeg ik tegen P. "Nee, dat is zo", beaamt P., maar dat neemt niet weg, dat ik steeds gezegd heb, dat het elektrisch rijden  nog lang niet ideaal is. Het lijkt allemaal zo mooi, maar men heeft toch echt een paar problemen over het hoofd gezien."

"Zou best kunnen, we zullen het zien, maar inderdaad, jij hebt het van het begin af aan steeds gezegd" en ondertussen vouw ik de krant op. Ons dagelijkse ritueel van kopje koffie drinken en krantje lezen is weer ten einde.

Heerlijk, die gezamenlijke momentjes, ik zou ze niet graag willen missen. 

2020-02/tankstation.jpg

                                                  klik

hanscke | Donderdag 20 Februari 2020 - 12:02 pm | | Standaard | Twee reacties

STORM EN IJSTIJDEN


In het kader van niet bij de pakken gaan neerzitten, maar proberen wat leuke dingen te gaan doen, had ik een uitje bedacht. We zouden op zondagmiddag naar de IJsselhallen in Zwolle gaan om daar de ijssculpturen te bekijken, iets wat ik al een aantal jaren op het prgramma had staan, maar wat er nog nooit van gekomen was. 

Om dit jaar niet weer te blijven steken in het van plan zijn, had ik in het begin van de week al tickets on line gekocht; met een tijdslot, geen eventuele wachttijd als het te druk zou zijn, wat kon er nog mis gaan?

Tja, met de storm had ik geen rekening gehouden.

Echt leuk om te gaan vond ik het niet meer. Ik heb nog geprobeerd om telefonisch te proberen ons bezoek uit te stellen, maar buiten kantooruren was er niemand bereikbaar. Na veel dubben zijn we toch maar gegaan.

Op de weg viel het nog wel mee. Ontspannen rijden was het niet en ik schrok best toen er opeens een boomtak(je) op ons raam viel; nog geen tel later nadat P. gezegd had: zie je wel, dat het meevalt, echt spectaculaire dingen heb ik nog niet gezien.

Het was niet heel druk, maar we waren niet de enigen die de ijssculpturen gingen bekijken.  Bij de start wist ik niet zo goed waar ik moest beginnen met kijken. Ja, de route volgen, dat was duidelijk, maar er was zoveel te zien. Het begon met de uitbeelding van  dieren en opstellingen van ver voor de jaartelling. Gaande weg kwamen we bij de Middeleeuwen, Gouden Eeuw, Stoomtijdperk, Tweede Wereldoorlog en de Future.

Na ruim een half uur waren we bij de uitgang. Steen en steenkoud, dus eerst maar iets drinken om warm te worden. Daarna nog een snelle tweede ronde. Toen pas kon ik meer genieten van de tijdreis door het geheel.

Door de lichteffecten was het niet altijd even goed mogelijk om er mooie plaatjes van te maken.

De mooiste foto's die ik gemaakt heb zijn van de uitbeelding  van Anne Frank aan een tafeltje en daarnaast het concentratiekamp. Het was werkelijk heel mooi gedaan, maar ik vind het zelf ongepast om juist die beelden op dit blog te tonen.

Na het zien van dit alles keerden we weer huiswaarts en zijn we Zwolle niet meer ingegaan om daar wat rond te kijken en er zo mogelijk een hapje te eten zoals wel de bedoeling was geweest. 

Tja, wat moet ik er van zeggen. Het uitje is net niet helemaal geworden van wat de bedoeling was, maar we zijn er wel even uit geweest.

 

2020-02/ijzige-stormp.jpg

                     klik

hanscke | Dinsdag 11 Februari 2020 - 11:56 am | | Standaard | Vijf reacties

DE ARNHEMSE MEISJES


Ooit was de moorkop voor mij HET favoriete gebakje. Lekker, een omhulsel met daarin overheerlijke slagroom. Het omhulsel, de soes, had niet zoveel smaak, de chocolade moest dit verhullen en bovendien liet dit gebak zich niet zo gemakkelijk verorberen. Na een kritische analyse, jaren geleden, besloot ik dit gebak voortaan te laten staan. Als ik zo gek op slagroom was, en dat ben ik nog steeds, kon ik beter gewoon een paar happen slagroom nemen, wel zo makkelijk als dat geworstel met die soes.

En nu is de moorkop dus in de ban gedaan, de naam dan. Ergens kan ik er wel begrip voor opbrengen, maar aan de andere kant ook weer niet, want waar blijft dan het einde? Ik bedacht, wat doen we dan bijvoorbeeld met de slavenarmband? De betekenis van de slavenarmband verwijst immers ook naar het donkere verleden van de slavernij. Tijdens de 16e eeuw kregen slaven uit Afrika en de Caribiën een armband uit één stuk geslagen met daarop ter identificatie een merkje of nummer in gegraveerd. Ook de creolen zijn verbonden met de slavernij. Ik dacht heel origineel te zijn met het bedenken van deze voorbeelden, maar dat is niet zo, Darah Diederiks, toen 3e jaars  geschiedenisstudent,was in 2018 al actief om modemerken aan te schrijven om creolen en slavenarmbanden uit het vocabulaire te schrappen.

Dit alles heeft mijn belangstelling voor het nare fenomeem "slavernij" wel doen toenemen. Ik ben er achter gekomen dar er helemaal niet veel schilderijen zijn waarin iets te zien valt over de slavernij. Hier en daar een schilderij met een donkere bediende, maar echt grote taferelen op doek heb ik niet kunnen vinden. Dat is denk ik ook het teleurstellende geweest van mijn bezoek aan het Tropenmuseum.

In 2020, dit jaar dus, zal er in het Rijksmuseum exta aandacht zijn voor de "zwarte bladzijde" de slavernij. Nee het is echt niet iets om daar trots op te zijn, maat met het schrappen van verschillende woorden veranderen we de geschiedenis niet. Ik ga er zeker kennis van nemen, want ik denk veel meer dat we de geschiedenis moeten omarmen en de conclusie moeten trekken dat de mensen met een donkere huidskleur er, als je het tegen al die eeuwen afzet, in hele korte tijd in geslaagd zijn om van een onderdrukte positie tot, voor mij althans, volwaardige en gelijkwaardige medeburgers uit te groeien. Vandaar dat ik niet zo'n moeite heb met woorden die verwijzen naar het verleden. Dat is geweest, net zoals de bellenmeisjes, dienstmeisjes, krullenjongens en weet ik welke termen er in het verleden gebruikt zijn om aan te geven in welke rangorde iemand geplaatst kon worden. 

En de Arnhemse meisjes mogen van mij zo blijven heten hoor.

2020-02/rembrandttwee-mooreng.jpg

                             klik

                                                 Rembrandt

hanscke | Zaterdag 08 Februari 2020 - 3:31 pm | | Standaard | Vijf reacties

RATJETOE


Het is in al die jaren nog niet vaak voorgekomen, dat ik niet echt een onderwerp heb om over te bloggen. Oh, er gebeurt genoeg in de wereld en dat volg ik ook wel allemaal. Om maar iets te noemen, het Coronavirus  bijvoorbeeld. Vooralsnog is het voor ons land nog niet verontrustend en ik hoop dat dit ook zo blijft.

Dan is er de Brexit. Dit verhaal is nog lang niet compleet en wat er uiteindelijk van te merken zal zijn is op dit moment nog niet duidelijk.

De heisa rond verkiezingen in de VS is ook weer van start gegaan en als ik onze binnenlandse politiek er even bij haal, dan moet ik zeggen, dat Thierry Baudet niet echt handig bezig is geweest om kiezers aan zich te binden. En zo zou ik nog wel het één en ander kunnen bedenken, maar voor mij springt er niet iets uit om er een heel blog mee te vullen.

Zelf heb ik het gevoel, dat ik weer in de modus van afwachten en overleven ben aangeland. Het duurt nog ruim drie weken voor er iets bekend zal zijn of er iets op de petscan te zien is waardoor  bepaalde bloedwaarden van P. te hoog zijn. Ik probeer het wel van mij af te zetten, maar toch hangt het voortdurend om mij heen.

Dan even een korte uitleg over de foto's. Toen ik in museum Voorlinden het witte object zag liggen, dacht ik in eerste instantie dat het om een touw ging wat kunstig gedrapeerd was. Pas later, toen ik er dicht bij stond en er goed naar keek, zag ik dat het ging om iets heel speciaals. Het zijn allemaal hele kleine kraaltjes die zo aanééngeregen zijn waardoor het de dikte van kabeltouw heeft gekregen. Ik was helemaal verbaasd en ik kon er niet van afblijven. Ik moest het even voelen. Het afkeurende: mam, niet doen! van dochterlief was helemaal terecht. Natuurlijk mocht ik daar niet aankomen. De rest van de middag heb ik keurig mijn handen thuis gehouden, hoewel ik de twee mensen die zo levensecht lijken, maar in verhouding twee maal zo groot zijn als echte mensen, ook heel graag eventjes had willen aanraken.

Er zijn plannen om aankomende zondag naar Zwolle naar de ijsbeelden te gaan. Ook daar zal gelden: Alleen kijken met je ogen! Ik hoop, dat het ons goed zal doen om even onze zinnen te verzetten.  

2020-02/voorlindenherhp.jpg

                              klik

hanscke | Maandag 03 Februari 2020 - 9:13 pm | | Standaard | Zes reacties

KINK IN DE KABEL


De eerste maand van het nieuwe jaar schiet al weer op. Van Blue Monday heb ik geen last gehad, de schilders waren bij ons om de de laatste slaapkamer, de onze, onder handen te nemen. Nu dit klaar is, breekt er eindelijk een tijd aan waarin weinig spannende dingen gepland staan. Tijd om leuke plannen te gaan maken, dacht ik.

Niet dat alle plannen die ik maak ook uitgevoerd worden, maar het geeft mij altijd een goede flow. Zo ben ik  echt van plan geweest om naar Schiedam te gaan om de tentoonstelling van Rothko te bekijken. In mei vorig jaar was ik deze kunstschilder op het spoor gekomen; voor wie het nog eens wil lezen, het is het blogje over de tijd doden. Het is er niet van gekomen.

Maar toen ik aan het begin van dit nieuwe jaar nog geen goede kalender had en ik op zoek ging en zag dat er voor dit jaar een kalender van Rothko te koop was, heb ik geen moment geaarzeld, al moet ik zeggen dat de eerste plaat van januari een beetje tegenvalt. Deze is te donker om er iets in te kunnen ontdekken, maar het jaar heeft meer maanden, dus komen de hele mooie platen waar ik van houd vanzelf aan de beurt.

Misschien matchen de fleurige platen dan ook beter met ons zijn. Op dit moment is de stemming toch wat somber. De uitslag van het driemaandelijkse bloedonderzoek van P. is niet om te juichen. In verband met een waarde van iets in het bloed wat kan duiden op toch weer activiteit van de NETkanker, zal P. een oproep krijgen om een vervroegde petscan te laten doen. Hier zijn we dus niet blij mee.

En weg is opeens mijn vrije gevoel om lekker bezig te gaan met het voorbereiden van een vakantie in Frankrijk deze zomer. En ook mijn hele voorzichtige plannen om uit te zien naar een mooie reis begin volgend jaar ter ere van ons veertig jarig huwelijk zet ik nu maar even opzij. Ik was geïnteresseerd geraakt in een leuke reis naar China, maar dat zou ik nu toch zeker ook op een heel zacht pitje gezet hebben vanwege het Coronavirus.

Ondanks een mooie kalender is het niet mogelijk om in de toekomst te kijken. Het voelt toch een beetje als een toekomst waarin de onzekerheid weer een grotere plaats inneemt dan gewenst is.

2020-01/kinkp.jpg

hanscke | Maandag 27 Januari 2020 - 8:55 pm | | Standaard | Vijf reacties

HERWAARDERING

Ook in dit blog zal ik (nog) niet heel veel laten zien van al het moois wat er in museum Voorlinden te Wassenaar te zien is, maar beperk ik mij tot één detail, omdat ik het waardevol vind om daar even bij stil te staan. Ik merk dat ik meer en meer thuis begin te raken in wat men noemt de hedendaagse kunst. Andy Warhol was bijvoorbeeld tot een paar jaar geleden niet bekend bij mij, maar via een tentoonstelling in Assen ben ik heel wat wijzer geworden en heb ik aanknopingspunten gekregen om verder op onderzoek uit te gaan.

En dan loop ik in museum Voorlinden, net als in het Groninger museum waar ik een paar maand geleden was, weer even heel hard tegen mijzelf aan. Ik schreef toen:  

"Bij het zien van deze voorwerpen schoot ik in de lach. Dit had de man met wie ik ooit getrouwd ben geweest, kunnen maken, maar ik was toen nog helemaal niet toe aan het waarderen van het soort kunst wat ik zag."

Opnieuw zie ik een kunstwerk wat hij zomaar had kunnen maken. Ooit hadden we twee hele grote plastic zakken, nog groter dan de zakken voor inzameling van kleding, met plastic doppen op zolder staan. Het was de bedoeling dat hij daarvan een plastiek op de zijmuur van ons huis zou maken. Ik zag dat volstrekt niet zitten. Ik was alleen maar bezig met wat de mensen er van zouden vinden. Ik wilde toen niets liever dan binnen de lijntjes kleuren, terwijl mijn ouders juist vonden dat we al zoveel buiten de bestaande gangbare norm deden.

Het huwelijk hield geen stand en dat was maar goed ook. We belemmerden elkaar in onze ontwikkeling. Ik hiel mij veel meer bezig met het schrijven van gedichten, korte verhalen en andere poëzie, terwijl hij bezig was met het verwezenlijken van allerlei vormen van expressie, als zijnde het maken van schilderijen, het maken van meubels en het creëren van voorwerpen uit gevonden materialen, gevonden bij het grof vuil. Nee, we pasten echt niet bij elkaar. We zaten elkaar alleen maar in de weg.

Ik zie dochter en kleindochter staan voor een kunstwerk wat zomaar van haar vader had kunnen zijn. Allemaal waardeloze rommeltjes waarvan deze man gecreëerd is.  Het is zo'n mooi plaatje... het vertedert mij.

Om het niet in de vergetelheid te laten verdwijnen vond ik dat ik dit blogje moest schrijven.

HJ. Mocht je dit ooit lezen: Ode aan je creativiteit, die ik toen niet op waarde wist te schatten.

2020-01/voorlindenp.jpg

                                 klik

hanscke | Zondag 19 Januari 2020 - 2:38 pm | | Standaard | Zes reacties

VOORNEMENS


Het jaar is nog maar veertien dagen oud, maar ik kan nu al concluderen dat van mijn goede voornemen om dit jaar wat actiever te zijn met het plaatsen van blogs op mijn eigen website nog niet veel terecht is gekomen. En dat terwijl er juist zo veel leuke dagen op rij zijn geweest.

Kleine dochter Nina uit Roemenië kwam bij ons op bezoek. Niet één dag, niet twee dagen, maar wel vijf dagen, waarin we het heerlijk met elkaar hebben gehad. Ze had tegen zoonlief gezegd dat ze wel naar Nederland wilde, maar dat ze dan ook naar oma wilde en niet maar één nachtje. Zoonlief heeft zijn bezigheden daar op aangepast, zodat hij èn gedeeltelijk kon werken èn gedeeltelijk bij zijn dochter (en bij ons) kon zijn.

Maar ja, kleine meisjes worden groot, al bijna veertien en de tijd, dat ze 's avonds om negen uur naar bed ging, ligt al weer ver achter ons. Geen tijd voor oma om nog een blogje te schrijven. Nee, 's avonds via netflix samen genieten van een mooie film! Het is als een bijscholing voor mij, want ik zie films zoals Matilda en Minoes, best de moeite van het kijken waard, maar die ik uit mijzelf niet zo gauw zou kijken.

Na het vertrek van kleine dochter stond de verjaardag van dochterlief al bijna voor de deur, maar eerst was er nog de tradionele nieuwjaarsviering met de Red Hatters. Het was dit jaar een hele bijzondere meeting. Queen Nyn gaf na bijna tien jaar haar Queensstokje door aan Catharina, die nu de titel van Queen mag dragen. Het was een heel gezellig en warm gebeuren.

Nog niet echt van bekomen van de bijzondere avond  gingen we de volgende morgen dus op weg naar Den Haag, nadat we de jongens eerst afgeleverd hadden bij hun hondenhotel. Onze afspraak was dat we elkaar in Wassenaar zouden treffen om samen een bezoek te brengen aan museum Voorlinden. Het is werkelijk een heel bijzonder museum maar daarover later meer. Na een gezellig borreluurtje bij dochterlief en kleine dochter thuis zijn we heerlijk uit eten geweest.

De volgende dag zouden P. en ik naar het museum Corpus gaan, maar dit ging niet door omdat het museum wegens herstelwerkzaamheden gesloten was. Dan Leiden maar gaan verkennen? Nee, toch maar niet, het weer was er niet naar, ik voelde mij niet fit, we gaven er de voorkeur aan om naar huis te gaan en van daaruit de jongens 's avonds weer op te halen. Ik weet dat ik die middag alleen maar futloos in de stoel heb gehangen. De volgende dag werd duidelijk wat de oorzaak was. Ik was ziek, griep of bronchitis, maakt niet uit, door de koorst was ik het liefste in bed.

En zo kwam het dat ik mijn goede voornemen van meer blogjes schrijven echt niet ten uitvoer kon brengen. Gelukkig kun je iedere dag opnieuw beginnen met goede voornemens en dat probeer ik, nu ik me weer beter voel, maar in de praktijk te brengen. Ook zal het de komende weken iets minder hectisch zijn, want het tempo van de afgelopen weken is echt niet bij te benen. Maar ik klaag niet hoor, behalve de paar dagen dat ik ziek was waren het allemaal dagen met een sterretje.

2020-01/voornemensp.jpg

                           klik

hanscke | Woensdag 15 Januari 2020 - 10:48 pm | | Standaard | Vier reacties

OPTREDEN


Eigenlijk doe ik het best wel goed. Toen ik in de krant de tips las om vitaal oud te worden, bedacht ik dat mijn toetreden tot een zangkoor van popmuziek helemaal in het plaatje paste van 'zeg ja tegen het leven', en waar ook geadviseerd werd: ga wat nieuws doen en sta open voor het onbekende. 

Toen ik mij ruim een jaar geleden aanmeldde om lid te worden van het zangkoor vond ik dat doodeng en de eerste keer dat ik onderweg daar naar toe was vroeg ik mij zelf af waar ik in hemelsnaam mee bezig was. Maar de conclusie is, dat ik er nog geen moment spijt van heb gehad. Naast de gezonde spanning die iets nieuws met zich meebrengt, heeft het mij al menig plezierig moment opgeleverd. De repetities vind ik leuk, maar daarnaast vind ik het ook heel erg leuk om op de radio de liedjes te horen die wij in het repertoire hebben.

Het koor heeft niet echt een dirigent maar meer een arrangeur/liedjesschrijver/troubadour die ons begeleidt. Hij treedt hier en daar en overal in de provincie op en wordt ook nog al eens gevraagd om voor Omrop Fryslân een optreden te verzorgen. Dat zal vast mede een rol gespeeld hebben toen het koor gevraagd werd om op drie januari op te komen treden.

We moesten om half één aanwezig zijn zodat we eerst een soundcheck konden doen. Ach, wat houd ik er van om bij radioopnames te zijn die live zijn. Bij de Firato vroeger, kon ik ook uren bij het radioprogramma staan wat dan ter plekke werd uitgezonden.  Er is dan zo veel te zien, zeker als het radioprogramma dan ook nog live op tv wordt uitgezonden. Alleen om daar te ziijn is al een feestje.

De eerste twee liedjes, ons eigen koorlied, geschreven en gecomponeerd door Adri de Boer, onze muzikale begeleider dus, gingen heel goed. Wat heeft het eerst een moeite gekost om Perfect van Ed Shearon goed onder de knie te krijgen, maar het klinkt nu goed. Ook hadden we Roller Coaster van Danny Vera graag willen zingen, maar helaas, dit was technisch niet mogelijk, omdat we dat met een orkestband zingen en deze dan eerder aangeleverd had moeten worden.

Het was echt een hele belevenis, waar ik heel erg van genoten heb.

Californian Dreamin' is een veel ouder werk en meestal zingen we dat wel heel goed, alleen deze middag was de kwaliteit van het begin net niet helemaal je dat. Binnen kort gaan we bezig met het instuderen van een liedje van Lady Gaga, Shallow. Als ik op de radio een liedje hoor wat wij ook zingen zoals All of me van John Legend, of bijvoorbeeld Bed of Roses, dan word ik helemaal blij.

Ik weet nu wat er allemaal bij komt kijken om een liedje een beetje leuk ten gehore te brengen. Dat zing je niet zomaar mee, omdat er verschillende partijen gezongen worden. Maar als het lukt en het klinkt mooi, dan geeft dat toch wel heel veel plezier.

2020-01/optreden2p.jpg

                                   klik

hanscke | Zaterdag 04 Januari 2020 - 8:22 pm | | Standaard | Zes reacties