HOE LANG NOG


Voldaan en tevreden, ja hoor, toch wel, zijn we weer heelhuids thuis gekomen. De laatste paar dagen zouden we op de camping in Chalons-sur-Saône doorbrengen, om zo als een soort van finale, op de woensdag, de eerste dag van het jaarlijkse Straattheaterfestival, al slenterend door de stad, het één en ander van dit nogal grootse spektakel te kunnen bekijken.

Om verschillende redenen hebben we besloten om woensdagmorgen naar huis te gaan.

Het was warm, heel erg wam. Met een temperatuur van 38 graden + is het echt niet meer aanlokkelijk om eerst door de hitte naar de stad te wandelen, om dan vervolgens met twee honden in de felle zon ergens naar te gaan staan kijken. Een bijkomende reden was, dat ik door de felle zon en de hitte van de voorgaande dagen toch weer een allergische reactie in de vorm van netelroos op mijn linkervoet kreeg, waardoor de sandaal niet echt meer goed om mijn voet paste.

Ook het soort campinggasten wat in grote getale op de camping aankwam en zich daar gingen vestigen stemde mij tot nadenken. Heel veel jong hippieachtig spul, natuurlijk kwamen zij af op het spektakel wat stond te gebeuren, maar waardoor ik mij af ging vragen, pas ik nog wel in dit gedoe. Is dat straatgebeuren nog wel iets voor mij? Als ik dertig was geweest zou ik mij daar prima op mijn plaats hebben gevoeld, maar nu kreeg ik zoiets van, laat de jongere generatie hun eigen feest hebben, zeker nu het voor mij echt afzien wordt.

En zo reden we op woensdagmorgen weg van het feest wat nog op gang moest komen en waar de mensen om tien uur al zichtbaar moeite hadden met de warmte die toen al vrij hevig was.

Tijdens de lange rit naar huis heb ik het één en ander eens door mij heen laten gaan. Misschien had ik mij die dag bij een temperatuur van rond de 23 graden prima vermaakt met het kijken naar de protsenmakerijen en de vele alternatieve voorstellingen, maar met het ouder worden krijg je toch meer beperkingen en daar heb ik mij dit keer voor het eerst heel bewust door laten leiden.

Stiekum vraag ik mij wel eens af, hoe lang dit soort vakanties nog voor ons weggelegd zijn. Zolang we er plezier in hebben zal het antwoord van velen zijn. Natuurlijk dat is ook zo, maar gaande weg merk ik dat het plezier aan vakantie beleven soms wel wat bijastellingen vragen. niet alles kan meer. Wandelden we een aantal jaren geleden totdat we er bijna bij neervielen, tegenwoordig zoeken we toch wel heel gericht een wandeltocht uit, waarbij grootse uitdagingen met enig risico toch wel vermeden gaan worden. De keuze valt nu veel vaker op een makkelijke of kortere tocht, wat niet wegneemt dat we de afgelopen weken toch wel zo'n acht tochten van gemiddeld 12 km met een hoogteverschil van 300 tot 500 meter gelopen hebben. Tel daar vier fietstochten van dertig km, waarvan één van ruim 50km bij op, dan zijn we toch nog wel aardig actief geweest in dat lieflijke landschap van de Bourgondië.

Vooral de rust en de lieflijkheid sprak mij aan, want de dorpjes op zich stelden niet zo veel voor. Dat is ook één van de redenen geweest, dat ik dit jaar weinig geblogd heb tijdens de vakantie. Ook de verouderde laptop speelt een rol, want heus, het is niet makkelijk om met verouderde technieken te moeten werken.

Natuurlijk heb ik ook wel de moderne techniek zoals de i-pad mee, maar daar kan ik slecht op werken als het om blogjes maken gaat. Het nieuws is er heel goed op te volgen, elke dag download ik de krant bijvoorbeeld. Ik kom dus niet meer zo onwetend thuis zoals vroeger het geval was. Het afschuwelijke nieuws over Nice heb ik wel tot mij kunnen nemen evenals de gebeurtenissen omtrent de mislukte coupe in Turkije.

Vroeger gebeurde er ook wel eens iets in de wereld tijdens mijn vakantie, maar toch lijkt het nu veel onheilspellender, omdat er veel meer brandhaarden lijken te zijn.

Opeens zie ik dat de douane ons passeert en op de volgende parkeerplaats controleren ze een vrachtwagen die staande is gehouden. Dat brengt mij bij de vraag: hoe lang is het nog mogelijk dat we zo vrij zijn om overal naar toe te gaan. Ik hoop echt van ganser harte, dat die vrijheid voor eeuwig blijft bestaan, want dat is toch wel wat je ervaart als je met vakantie gaat, vrij zijn en daar hebben we van genoten.  

                                                                               klik

2016-07/hoelangp.jpg

hanscke | Vrijdag 22 Juli 2016 - 9:07 pm | | Standaard | Zeven reacties

KANALISEREND

 Lopend of fietsend, of soms met de auto, komen we deze bomen voorbij. Ik heb geen idee hoe ze heten. Zo langzamerhand heb ik de omgeving in beeld en kan ik mij weer oriënteren. Alleen oriënteren waarop? De dorpjes zijn maar heel klein, en daar heb je dan ook niet veel te zoeken, behalve....het startpunt van een wandeltocht. 

In Autun heb ik een boekje met 30 wandelingen in departement Saône en Loire kunnen vinden en daarin staan hele mooie tochten beschreven en daar hebben we er een stuk of wat van gelopen. Het kan dan zo maar gebeuren, dat je tijdens zo'n tocht van ongeveer drie tot vier uur echt niemand tegenkomt. 

Vanaf de camping konden er drie fietstochten gemaakt worden en ook dit hebben we gedaan, dankbaar gebruik makend van de elektrische trapondersteuning, want anders zou het niet gelukt zijn. Op één van de tochten was de accu voortijdig leeg. We moesten nog ongeveer 8 km. Gelukkig was dit 8 km dalen, waardoor het een fluitje van een cent was. En ja, de jongens hadden net als vorig jaar ook weer pech, lekke band. Maar inmiddels hebben we ervaring hoe dit op te lossen, ik rijd naar de camping en haal de auto op. We vouwen de fietskar op, zodat deze in de auto kan, de jongens gaan ook in de auto en ik rijd terug en P. fietst dan zelf naar de camping. Ook dit keer hadden we geluk, dat het niet op het verste punt gebeurde, maar na driekwart van de tocht.

Vandaag heb ik geleerd waar je in dit deel van Frankrijk moet zijn om op vlak terrein te kunnen fietsen. Dat kan naast de kanalen. Ik had thuis wel het één en ander bestudeerd, maar ik was er niet goed achter gekomen hoe het nu werkelijk zit met die kanalen. Omdat er in het genoemde boekje ook een wandeltocht langs het kanaal beschreven stond, waren we vandaag in Digoin, want daar begint het Canal du Centre. 

Het was even zoeken naar het beginpunt, maar toen we het gevonden hadden was ik zeer verbaasd. Ik had geen idee wat er bedoeld werd met pont-canal of tewel met kanaalbrug. Het is een brug hoog over de Loire, maar dan niet met een weg, maar met een kanaal. Heel bijzonder. Het kanaal loopt van de Loire, van Digoin naar de Saône, naar Chalon sur Saône en is 140 km. lang. 

Wij spraken mensen die bezig waren met een rondrit langs de kanalen, want er zijn er nog een paar en dat zou dan een rondje van 800 km zijn wat ook gefietst kan worden. Nu is 800 km mij wel wat te ver, maar dit biedt wel mogelijkheden. Als ik straks weer thuis ben ga ik wel op zoek naar verdere informatie over deze kanalen. Ik wil weten wanneer ze gegraven zijn en wat de functie precies was èn wat de mogelijkheden zijn wat betreft het fietsen. 

Wie weet wat we volgend jaar dan met de vakantie gaan doen. Misschien wordt het dan wel fietstocht langs de kanalen.

               klik voor de foto hieronder

2016-07/img_1481g2.jpg


hanscke | Zaterdag 16 Juli 2016 - 9:55 pm | | Standaard | Zes reacties

MORVAN


 De tijd lijkt stil te staan, althans mijn tijd. De battterij van mijn horloge zal wel op zijn dus snel op de pols kijken hoe laat het is, is er niet bij. Pas dan merk je hoe vaak je op een dag  kijkt. Natuurlijk geeft de telefoon ook wel de tijd aan, maar tijdens het lopen of fietsen is dat ding niet altijd binnen handbereik. 

Ik hoop het probleem morgen te kunnen oplossen, dan gaan we naar de markt in Autun. Met de auto dit keer. Fietsen is leuk, maar dat kan hier niet iedere dag. Dat zou vanwege de hoogteverschillen te heavy zijn. In dit dorp lijkt het trouwens ook wel of de tijd hier wat stil heeft gestaan. Hier zijn nog wat winkeltjes zoals vroeger. Er zijn 2 boulangers, er is een slager en nog wat andere kleine winkels met wat kleding en er is zelfs een schoenenwinkel. Maar geen juwelier.waar ik een batterij zou kunnen kopen. Dat heeft vast te maken met het feit dat dit van oorsprong een hele arme streek is.  Misschien wel de armste van heel Frankrijk.  Het boek Bourgondië van Trotter geeft haarfijn uitleg over de geschiedenis van de Morvan. Zo gingen de mannen tot begin 20ste eeuw met een span ossen en een kar naar het noorden tot soms bijna aan Parijs. De galvachers zoals ze genoemd werden stelden zichzelf, hun trekdieren en hun kar beschikbaar om transporten te verrichten. Dit kon van alles zijn, hout, ertsen, alles wat maar vervoerd kon worden. De voedsters, of de nourices du Morvan,gingen met hun broers, neven of bekenden mee. Zij gaven de kleine Parijzenaartjes de borst en zo zijn duizenden kleine baby’s door deze voedsters groot gebracht. Sommigen bleven in Parijs, anderen namen de kleine kinderen mee naar huis. Men moest wat om zich zelf in het levensonderhoud te voorzien. Al fietsend of wandelend kan ik dit nog eens lekker door mij heen laten gaan en begint de streek echt voor mij te leven. Ik begrijp nu waarom er geen grote en hoge kerktorens zijn, daar was het geld gewoon niet voor. Ook snap ik dat er hier maar weinig juweliers zijn neergestreken.  Ach zo heeft ieder streek haar eigen eiggenaardigheden en ik heb er gewoon heel veel plezier in om dit per streek te ontdekken. Ik hoef niet meer zo nodig naar de hele grote belangrijke steden in Frankrijk, daar heb ik er nu wel aardig wat van gezien, daar is deze nieuwe kijk en interesse voor in de plaats gekomen.  Maar Beaune zal ik niet laten liggen, daar wil ik in de komende tijd toch ook nog een kijkje gaan nemen. En mede door het prachtige weer kan ik stellen dat er hier genoeg te beleven valt, maar alles op zijn tijd, want het is wel een streek die uitnodigt tot onthaasten. 

hanscke | Donderdag 07 Juli 2016 - 8:49 pm | | Standaard | Zes reacties

BOEUF BOURGUIGNON


 We zijn in Bourgondië aangeland en het is hier goed toeven. Het plan was om eerst in Autun neer te strijken, maar als door een wonder kwam ik op één van de laatste dagen op de website van deze camping terecht. De kritieken waren lovend en daarom hebben we besloten om hier, in Etang-sur-Arroux, eerst maar eens een kijkje te gaan nemen en dit beviel, cq bevalt, ons uitstekend. Ik heb zo'n stil vermoeden, dat we hier tot het einde blijven...

De camping is leuk, vriendelijke beheerders, en we kunen hier zo af en toe ook weer aanschuiven voor een repas en dat vind ik altijd erg gezellig. Dat hoeft niet elke dag, dat zou ik dan ook weer niet willen, maar zo af en toe met meerdere campinggasten eten verhoogt de gezelligheid. Zondagavond stond er Boeuf Bouguignon op het menu en het was heerlijk, zeker na onze ontdekkingswandeltocht in de omgeving. 

Bourgondië kenmerkt zich als een lieflijk landschap waar de omgeving gedomineerd wordt door de vele heuvels en niet door kerktorens. Met een beetje goede wil en wat trapondersteuning valt er ook nog wel te fietsen. Autun ligt op 17 km. afstand en dat kunnen we halen, alhoewel we gisteren 4 km trapondersteuning tekort kwamen, maar dat was niet erg. We zaten in een flinke afdaling die tot in het dorp leidde.

Autun is een aardig stadje waar wel het één en ander te zien is. Het is teveel om in één middag te bezien, dus we zullen deze tocht nog wel eens ondernemen, alhoewel we vrijdag de auto nemen om op tijd de markt te kunnen bezoeken. Daar moet je ruim voor 12 uur zijn, omdat ze anders de boel al weer aan het afbreken zijn. Ik heb in Autun een boekje met wandelingen kunnen kopen, dus het ziet er naar uit dat we dit jaar meer wandelen dan fietsen. De jongens blij, want lopen geniet natuurlijk hun voorkeur, hoewel Hessel wel gestopt is met ons tijdens de fietstocht te begeleiden met zijn gezang.

Verder heb ik veel zin  in het een beetje rustig aan te doen,ik ben best wel moe van al mijn bezigheden.  Ikwil mijn tijd ook wat vullen met lekker rustig buiten zitten te lezen of wat te haken of breien. Het weer is hier heerlijk, rond de 24 graden, mooier kan bijna niet en warmer hoeft ook niet. Zo is het precies goed.

hanscke | Dinsdag 05 Juli 2016 - 11:28 am | | Standaard | Acht reacties

VOORBIJ EN ACHTERAF


Als ik mij van te voren gerealiseerd had, dat het bestuur van de Oranjevereniging als een uitvoerend bestuur getypeerd moet worden, dan weet ik niet of ik wel toegetreden was en dat zou heel jammer zijn geweest, want het was een geweldige ervaring, waarin ik ook veel gebruik heb kunnen maken van de  kennis en ervaring opgedaan op school, bij de vroegere werkweken met leerlingen. De afgelopen dagen waren enigszins vergelijkbaar, in ieder geval even intensief, met één verschil, ik kon 's nachts wel lekker naar mijn eigen bed.

De onderlinge samenwerking was geweldig en ik sta er echt van te kijken wat je met een motor van negen mensen in de organisatie van een dorpsfeest kunt bereiken. Bij een paar programmaonderdelen is er gebruik gemaakt van een paar extra vrijwilligers. Dit gaf mij de ruimte om op de vrijdagavond, de avond waarop een band voor stevige muziek zorgt en waar het dan nachtwerk wordt, tot ver in de kleine uurtjes, voordat alles en iedereen naar huis is vertrokken en de onnoemelijke rotzooi weer is opgeruimd, redelijk op tijd, huiswaarts te gaan zonder mij schuldig te voelen dat er mensen tekort zouden zijn.

Ik had verschrikkelijk tegen deze avond opgezien, maar dit is dus heel goed opgelost. Ik heb tot half één bij de ingang gezeten om toegangskaarten te verkopen en dat was een mooie klus voor mij. Zo zag ik iedereen als in een defilé langs mij heen komen. Een heerlijke bezigheid. 

Op donderdag was er de Bonte Avond. Daar zou ik normaliter ook wel naar toe zijn gegaan, maar ik heb mij nu op een afstandje prima vermaakt met de verkoop van munten, nodig voor het kopen van drankjes. Vooral in het begin ben ik van verbazing bijna van mijn kruk gevallen. Het is blijkbaar heel gewoon, dat men voor 50 Euro aan munten koopt. Vaak heeft men daar nog niet genoeg aan, want tijdens de Matinee op zaterdag heb ik aan velen opnieuw voor 50 Euro aan munten verkocht. Echt nare gevolgen van drankmisbruik zijn er gelukkig niet geweest. 

De Matinee heb ik zelf als één van de gezelligste onderdelen van het feest ervaren, maar ook het begin van het feest, de dorpslunch voor alle kinderen van de basisschool was erg gezellig. Dit was een nieuw element in het feest. Door de aangescherpte eisen in het onderwijs, moesten de kinderen eerst nog een halve dag naar school. We wilden wel graag starten met een groots begin van het feest en zodoende hebben we deze lunch bedacht. Een aantal moeders waren bereid gevonden om enkele stapels pannenkoeken te bakken en mede hierdoor is het een waar smulfestijn geworden.

Ook nieuw was de crosscountry op vrijdagmiddag. Na bij de tent was er een leuk parcours uitgezet en net voor de start stopte het hele kleine regenbuitje en brak de zon weer door. Er waren ruim honderd deelnemers en een veelvoud aan toeschouwers waardoor het erg gezellig was op het feestterrein. Iedereen genoot van het mooie weer, want zo'n dorpsfeest staat of valt ook wel een klein beetje met het weer en daarover hadden wij niets te klagen.

Bij de optocht op vrijdag- en zaterdag mochten wij ons wederom verheugen in goed weer. Het geeft 's morgens om half negen al een heel aparte sfeer als de wagens en de andere deelnemers aan de optocht zich gaan opstellen en wat is het dan fijn om zich niet te hoeven te bekommeren over het weer. 

Is mij ook iets tegengevallen? Jazeker en dat is mijn beheersing van de Friese taal. In een gewoon dagelijks gesprek kan ik mij wel aardig redden in het Fries, maar wanneer de sfeer jolig wordt en er hier en daar een kwinkslag gemaakt wordt, wordt het voor mij moeilijker om mij daarin uit te drukken. Ook voor het verstaan heb ik dan net een fractie van een seconde langer nodig om de clou te begrijpen, waardoor het goede moment om te reageren dan al weer voorbij is. Je echt een andere taal eigen maken is dus nog niet zo eenvoudig, maar ik doe mijn best. Wie weet heb ik over twee jaar al weer wat vooruitgang geboekt, want dan is er weer een volgend feest.

2016-06/dorpsfeestp.jpg

                                         klik            

hanscke | Maandag 27 Juni 2016 - 11:51 am | | Standaard | Acht reacties

DORPSFEESTPERIKELEN


Het dorpsfeest komt met rasse schreden naderbij. De organisatie van het gehele feest ligt in de handen van het bestuur van de Oranjevereniging en omdat ik vorig jaar januari toegetreden ben tot dat bestuur, ben ik er zeer nauw bij betrokken. Aan het eind van deze week zullen de festiviteiten plaats vinden.

Ik had mij van te voren niet direct gerealiseerd dat het een functie in een uitvoerend bestuur betrof. Het is dus niet een kwestie van het vooraf zorgen dat alles in goede banen geleid wordt, nee, het gehele bestuur an sich "draagt" ook de uitvoer van het feest, van optocht tot het feest 's avonds in de tent. Vooral tegen dit laatste zie ik nogal wat op, vanwege de herrie van de muziek en het drankgebruik. Eigenlijk pas ik daar niet, want het is al jaren geleden dat ik bij iets dergelijks aanwezig was. Maar goed, ik zal wel zien, het is maar één avond en daar is vast wel over heen te komen en misschien verruimt het mijn blik ook wel weer op een bepaalde manier.

Dat heeft de organisatie vooraf zeker gedaan, want er komt tegenwoordig nog al wat bij kijken. Het bestuur bestaat uit 9 personen en een ieder levert een specifieke bijdrage in de organisatie vooraf. De een regelt de band, een ander bemoeit zich specifiek met het huren van de tent en zo was het aanvragen van de benodigde vergunningen bij mij neergelegd. Ik had me nooit zo gerealiseerd dat de gemeente toestemming moet geven en daartoe verschillende vergunningen moet afgeven zoals bijvoorbeeld: toestemming tot het houden van een evenement, toestemming tot het houden van een optocht, een ontheffing geluidsoverlast, ontheffing drank en horeacwet, rioleringsrecht en wat ik dan in de snelheid nog vergeet.

En het wordt steeds moeilijker om die vergunningen te krijgen, want overal worden eisen aan gesteld. Verkeersregelaars moeten een proef via internet doen, mensen achter de bar moeten een alcoholinstructieavond volgen, er moet beveiliging zijn en er moeten voldoende EHBO'ers zijn en dit alles moet voor elk onderdeel apart geregeld worden. Stapels papier heb ik binnengekregen. Over de mail, natuurlijk, en overal moeten leges voor betaald worden. Ik ben op dit gebied behoorlijk bijgespijkerd wat gemeentelijke verordeningen aangaat. 

De afgelopen week is er een heftige discussie gaande over de aansprakelijkheid en de verzekering van de tractoren die de versierde wagens trekken. Tot nu toe werd dit individueel door de eigenaar van de tractor geregeld, maar ook hiervoor schijnen steeds strengere eisen te komen, waardoor het bijna niet meer mogelijk is om hier een verzekering voor af te sluiten, waardoor men bang wordt om de medewerking aan een optocht te verlenen. 

Ergens begrijp ik het wel, ik heb de wagens van voorgaande jaren bekeken en eigenlijk is het best gevaarlijk om met mensen op een wagen rond te rijden zonder dat deze beschermd worden door een omheining. 

Ons eerste evaluatiepunt staat dus al vast, hoe moet het in de toekomst met de verzekering van de tractoren en aanwelke eisen moeten de wagens voldoen. Misschien maar eens te rade gaan bij de wagens van de carnavalsoptochten.

Soms vraag ik mij wel eens af, hoe lang blijft het fenomeen dorpsfeest nog bestaan, want het wordt steeds moeilijker om aan alle eisen te voldoen. Ik zou het jammer vinden als het zou verdwijnen, want ik blijf zo'n feest toch zien als een soort cement van onze samenleving, zeker als men per straat aan de slag is om met een mooie wagen te komen of met een leuke act op de bonte avond. Zo'n feest verhoogt de saamhorigheid in de straat, maar ook in het dorp.  

Dit vond ik de vorige keer, twee jaar geleden de mooiste wagen

2016-06/feestp.jpg

           klik

hanscke | Maandag 20 Juni 2016 - 5:10 pm | | Standaard | Negen reacties

MENSEN KIJKEN


In de afgelopen week heb ik het verschillende malen gehoord, "Goh, dat jullie naar de luchtmacht dagen zijn geweest, dat verbaast me." Degenen die ons al heel lang kennen weten, dat hoewel P. in zijn jonge jaren een aantal jaren bij de luchtmacht gediend heeft, wij niet zo heel veel van het leger moeten hebben.  Ik gruw dan ook van de verhalen die over de bommen verteld worden en zeker als daarbij vermeld wordt hoeveel power ze hebben en welke schade ze kunnen aanrichten. Ook vind ik doorgaans de herrie boven ons in de lucht, ze vliegen vaak over ons dorp, niet altijd even prettig, maar dit keer heeft de nieuwsgierigheid het gewonnen van mijn antipathie. Bovendien is er bij zo'n evenement veel meer te zien dan die herriemakers.

Neem nou het jongetje op de eerste foto. Met verbazing heb ik naar zijn outfit gekeken. Ik vind het echt vreselijk als een kind zo rond loopt. Het doet mij te veel denken aan de kindsoldaten in andere delen van de wereld. P., maar ook anderen verschillen hierover van mening. Ik denk dat dit kind het niet vanzichzelf heeft om er zo uit te willen zien, maar dat dit door de vader aangemoedigd wordt.



Deze twee dames kwam ik in het voorbijgaan tegen. Ik vond hun broeken te leuk om er niet even een foto van te nemen

 

  

Ach ja  en dan al die mannen met die enorme toeters van telelenzen. Te mooi om niet even vast te leggen.


2016-06/mensenp.jpg

             klik


hanscke | Zaterdag 18 Juni 2016 - 5:00 pm | | Standaard | Acht reacties

LUCHTMACHT

EVENEMENTEN


Opeens wist ik dat ik er heen wilde. In de krant van donderdag was alweer volop de aandacht gericht op de komende Luchtmachtdagen en hiermee was mijn nieuwsgierigheid genoeg geprikkeld om mij eens te oriënteren hoe wij daar op een makkelijke manier konden komen. Ook al wonen wij in de regio, het zou vast niet meer mogelijk zijn om, zoals jaren geleden, toen we er ook eens heen zijn geweest, om daar met eigen vervoer te komen. 

De vliegbasis zou op beide dagen, de vrijdag en de zaterdag om acht uur voor het publiek geopend zijn en vanaf dat moment zouden er ook steeds gratis bussen vanaf de diverse parkeerplaatsen vertrekken. "Zullen we eens gek doen?" vroeg ik P, "zullen we morgen eens een keer om half zeven opstaan, zodat we rond half acht kunnen vertrekken? dan kunnen we met één van de eerste bussen mee. Als we dan zorgen dat we in verband met het uitlaten van Hessel en Iemand uiterlijk twee uur weer thuis zijn, moet het kunnen dat  zij zo lang alleen thuis zijn. We hebben dan een hele lange morgen om rond te kijken. Het lijkt me dan wel het beste dat we dat vrijdag doen en niet zaterdag. Op vrijdag is het vast iets minder druk"

Het leek P. een goed plan om na zoveel jaar weer eens naar de vliegbasis te gaan. Hij was er tenslotte ooit, heel lang geleden, gestationeerd geweest. Die avond zijn we iets eerder dan gewoonlijk naar bed gegaan zodat we de volgende morgen vroeg, maar wel fris en monter op stap konden.

Bij de afslag naar het parkeerterrein kwam ik er achter, dat wij niet de enigen waren die met hetzelfde doel vroeg opgestaan waren. Er was nog geen sprake van een file, maar bij de stoplichten stond toch al een aardig rijtje en op de parkeerplaats stonden al een heel aantal auto's. Op de basis moest een sticker ad 6 euro als parkeergeld gekocht worden en daarmee werd het recht verkregen op het gratis vervoer heen en weer.

Op weg naar de bus keek ik mijn ogen al uit. Wat mensen wel niet allemaal met zich meezeulden. Bepakt en bezakt alsof het een overlevingstocht betrof. Stoeltjes en trapjes in allerlei maten en varianten en ook vooral hele grote camera's. Later op de morgen zou ik gaan begrijpen dat we ons tussen de echte vliegtuigspotters bevonden die zo vroeg mogelijk gaan om een zo mooi mogelijk plekje aan de rand te krijgen, met een onbelemmerd uitzicht en zich daar dan voor de hele dag installeren.

Het was even aanstappen vanaf de uitstapplaats van de bus naar het terrein, maar het was nog ruim voor half negen toen we bij de eerste hangar aankwamen. Er was alle ruimte om het één en ander goed te kunnen bekijken. Er stond ergens een showmodel van de F35 en ook ik heb even een blik in de cockpit kunnen werpen. Ook heb ik een hele grote helikopter met plaats voor meer dan veertig mensen van binnen kunnen bekijken.

Rond tien uur begon de eerste vliegshow en zo ongemerkt waren we bij de voorste gelederen aangekomen. Ik keek echt mijn ogen uit. Langs de hele startbaan stonden mensen, veel mannen, maar toch ook wel vrouwen, met camera's met enorme lenzen. Niet één, niet tien, nee honderden. Ik begon in mijn hoofd een berekening te maken over hoeveel geld aan camera's besteed zou zijn van wat ik zo om mij heen zag, maar ik ben daar maar snel mee gestopt.

Met mijn eigen kleine cameraatje ben ik er toch in geslaagd om ee paar leuke foto's van de show in de lucht te maken, maar ik heb ook een aantal  foto's genomen van het publiek om mij heen. Deze zullen te zijner tijd wel op dit blog verschijnen met een bijpassend verhaal erbij, want ik heb daar wat dat betreft, genoeg inspiratie opgedaan. 

Na de grote show van de F-16's  de twee F-35'en de Hercules zijn wij, rond half één, tijdens de overdracht van het commando, wat toen plaats vond en waar ook minister Hennis Plasschaert bij aanwezig was, weer vertrokken en zoals gepland waren we iets voor half twee weer thuis. Hoewel ik helemaal niets zie in oorlogstaken en oorlogsondersteuning, vind ik het toch heel leuk dat ik er geweest ben. Ik weet nu wat mij er echt in tegen staat, binnenkort schrijf ik daar wel over in een blogje, maar altijd je ogen sluiten is ook niet goed. Enne ik heb genoten van hetgeen ik daar gezien heb en dan bedoel ik niet het evenement van de luchtmacht, maar wel het schouwspel wat al die mensen bij elkaar mij boden. 

2016-06/evenementp.jpg

                            klik

hanscke | Zondag 12 Juni 2016 - 12:38 pm | | Standaard | Zeven reacties