SINTTRADITIE


Er is via google niets meer van terug te vinden, maar in de jaren negentig bestond er een landelijk comité dat zich beijverde voor het behoud van de sinterklaastraditie, waar ik donateur van was. Het leek er toen heel even op dat men massaal zou gaan kiezen om net als in Duitsland, Engeland en Amerika Kerst te gaan vieren met heel veel kerstcadeautjes waardoor het sinterklaasfeest naar de achtergrond dreigde te geraken.

Als dank kreeg ik rond vijf december een mooie ansichtkaart toegestuurd met daarop een aardig sinterklaas tafereel. Op een gegeven moment leek het tij gekeerd en heb ik mijn (kleine) financiële bijdrage aan het comité ook weer stop gezet.

Een aantal jaren speelde het sinterklaasfeest zich bij mij voornamelijk af in mijn werk. Met diverse klassen waar ik dan op dat moment mentor van was heb ik altijd met veel plezier het sinterklaasfeest gevierd. Toegegeven, het éne jaar pakte het leuker uit dan het andere jaar. 

Ik heb genoten van de jaren dat kleindochter R. in de leeftijd was dat zij stellig in het sinterklaasgebeuren geloofde. Helaas ben ik nooit in de gelegenheid geweest om de intocht van Sinterklaas met haar te beleven, maar op vijf december, pakjesavond, hebben wij nooit ontbroken.

Helaas, die tijd is ook weer voorbij, maar over het verdwijnen van de sinterklaastraditie hoef ik mij geen zorgen meer te maken. Die hele Zwarte Pieten discussie heeft er volgens mij alleen maar toe bijgedragen, dat "ons" sinterklaasfeest weer stevig in het zadel zit, al dan niet met de veranderingen ten aanzien van Zwarte Piet.

Ik heb gisteren met heel veel genoegen op tv de intocht van Sinterklaas in Dokkum gevolgd. Al woon ik dicht genoeg bij dat mooie stadje om er zelf bij te kunnen zijn, een kwartier fietsen is toch echt niet ver te noemen, ik heb er toch maar van afgezien. Het grote aantal mensen dat verwacht werd, de lange tijd van moeten staan afwachten bij een hek heeft mij doen besluiten om thuis te blijven en gezien het weer was dat geen onaardige beslissing, maar het was wel een beetje raar om de beelden die je zo vertrouwd zijn via de tv je kamer binnen te krijgen.

Dit jaar vieren wij als familie geen sinterklaas, maar de hele traditie gaat ook niet ongemerkt aan mij voorbij. Daar zorg ik dan zelf wel weer voor. Om te beginnen heb ik maar even een zwartepiet sleutelhanger gehaakt, heb ik pepernoten gekocht, ga ik een soort sinterklaasfeest met de Red Hatters vieren en doen we op vijf december mee aan de Sint Nocolaasdrive van de bridgeclub. Dus van de Sinttraditie zal ook dit jaar weer zeker sprake zijn, dat houd ik in welke vorm dan ook zeker in ere.

Ook een mooi plaatje van Dokkum wat iets minder bekend is. Het is de plek tegenover de foto van hieronder

2017-11/dokkumstpl1.jpg

                                  KLIK

hanscke | Zondag 19 November 2017 - 1:34 pm | | Standaard | Zeven reacties

ACH JA


Ach ja, de tijd verstrijkt, de zomertijd heeft plaats gemaakt voor de wintertijd en de donkere dagen van het jaar zijn al weer in volle hevigheid aanwezig. Gisteren was het al weer de elfde van de elfde, de dag dat in deze streek van het land Sint Maarten gevierd wordt.

Sint Maarten was in de middeleeuwen een populaire heilige in het Noorden. Hij is patroon van onder meer Groningen, Sneek, Franeker en Dokkum. (Een aantal jaren geleden heb ik in een blog de hele historie van Sint Martinus al eens beschreven.)Ter ere van Sint Maarten mogen kinderen dan met een lampion langs de deuren, ze zingen dan een liedje en krijgen dan snoep of een mandarijntje. Helaas zijn ze dit jaar onze deur voorbij gegaan, zodat wij ons nu door twee zakken Twix en Marsen heen moeten kauwen.

Om te voorkomen, dat ik mij overgeef aan de passiviteit die in deze donkere tijd op de loer ligt, richt ik mij maar op de komende festiviteiten die bij deze donkere tijden horen.

Vanuit de breiclub was ik op het spoor gezet om een ugly tiny sweater, als versiering voor in de kerstboom bedoeld, te gaan breien. Tijdens het maken van dit breiwerkje merkte ik dat ik hier eigenlijk heel veel genoegen aan beleefde. Gewoon iets kleins maken wat te maken heeft met de tijd van het jaar. Het zette mij aan het denken en ik vroeg mij af, waarom ik dit nu zo leuk vind. Het antwoord is denk ik, dat het mij remt in de neiging om hardhollend door de dagen heen te gaan als antwoord op het monster van de passiviteit die, zoals ik al schreef, in deze tijd van het jaar nog al eens op de loer ligt om mij in zijn macht te krijgen. 

En omdat ik het zo leuk vind om naast mijn gewone breiwerken, een trui voor P en een vest vooor mijzelf,  weer iets kleins te gaan maken, passend bij deze tijd, ben ik op zoek gegaan en heb ik iets gevonden. Zaterdag komt Sint, en ik hoop het van ganser harte, met heel veel Zwarte Pieten in Dokkum aan, dus een mooie aanleiding om voor mijzelf een heel Klein Zwarte Pietje als sleutelhanger te gaan maken. Dit jaar vieren wij zelf geen Sinterklaas, maar op deze manier ben ik toch maar mooi in de weer met deze prachtige traditie en gaat dit feest niet onopgemerkt aan mij voorbij.  

2017-11/achjap.jpg

                      klik

Uitzicht op Candes sur Loire waar Sint Maarten is gestorven en waar wij een aantal  jaren geleden geweest zijn

hanscke | Zondag 12 November 2017 - 10:50 pm | | Standaard | Zeven reacties

#NOT MEE


Ik weet het, er is al veel, en naar mijn idee veel te veel over #MeToo geschreven, maar desondanks wil ik toch ook mijn duit in het zakje doen. Nee niet om jaren na dato ook nog eens uit de school te klappen welk onrecht mij ooit is aangedaan. Nee ik heb niet zo'n verhaal en ik ga ook niet zo'n verhaal verzinnen om aan deze hype mee te kunnen doen.

Heel even heb ik met de gedachte gespeeld om een blog te maken over het feit dat ik vrijwel geen ervaring heb met seksuele grensoverschrijding en ik daardoor me bijna ga afvragen of er misschien iets aan mij mankeert, of ik niet aantrekkelijk genoeg ben, òf en dat zou ook heel goed kunnen, dat ik misschien te naïef ben om de spanning, de machtsverhoudingen en ambiguïteit die óók bij seks schijnen te horen, niet opmerk.

Laat ik het er maar op houden dat ik veel geluk in mijn leven heb gehad, dat ik dit soort dingen niet of nauwelijks ben tegengekomen. Eén ervaring van dat geluk hebben wil ik hier wel delen.

Toen ik rond de negentien jaar was heb ik een aantal keren staan liften om van Amersfoort, ik was daar leerling verpleegkundige, naar mijn ouderlijk huis in de Achterhoek te komen om mijn vrije dagen daar door te brengen. Ik vond het wel spannend om het alleen te doen, maar door de verhalen van andere meiden die dat ook deden, vond ik dat ik dat ook moest durven.  

Een hele vriendelijke man heeft mij hiervan genezen. Onderweg, tussen Amersfoort en Apeldoorn nam hij opeens een afslag naar rechts en reed het bos in. Hij stopte de auto en zei: "Zo, nu moeten wij eerst maar eens praten!" Mijn hart ging als een razende te keer. Wat ging er nu gebeuren?

De man vroeg mij wat ik zou doen als hij aan mij ging zitten en dingen met mij zou willen doen die ik niet wilde. Ik weet nog heel goed dat ik toen zei: "Hard weglopen". "Nee meisje, dat zou niet gaan", was zijn antwoord en toen kwam zijn geruststelling dat ik nergens bang voor hoefde te zijn, hij wilde mij geen kwaad doen, hij had mij alleen maar willen laten schrikken. Ik moest hem beloven, nooit maar dan ook nooit meer in mijn eentje te gaan liften en dat heb ik na deze ervaring ook nooit meer gedaan.

Misschien zou ik, als er die middag wel vervelende dingen gebeurd waren wel wat anders tegen deze beweging van de #MeToo aankijken, maar ik ben het wel met de critici eens die deze week waarschuwden voor een heksenjacht. Het staat nu wel heel erg in de belangstelling en dat mag wat mij betreft wel wat minder. Al die openbaarheid gaat mij soms te ver.

2017-11/notmee.jpg

                                  klik

hanscke | Zondag 05 November 2017 - 4:01 pm | | Standaard | Elf reacties