HET NORMALE LEVEN


Eigenlijk had ik nog één vakantieblog moeten schrijven om de telling kloppend te krijgen, maar ik voel me genoodzaakt terug te keren naar het gewone, lees normale, leven. Ik vraag mij ondertussen wel af wat is dan normaal? Is het echt normaal om twee kinderen van 12 en 13 jaar weg te sturen naar een land wat zij niet kennen? De kinderen geven zelf heel goed aan, dat zij hier willen blijven, ze kennen dit land, (in dit geval kan ik niet "ons" land schrijven, dat zou hen juist buitensluiten terwijl ik heel duidelijk wil benadrukken dat ze wat mij betreft één van ons zijn)spreken de taal, ( om dezelfde reden niet "onze"taal) en voelen zich hier ook thuis.

Wat moeten zij in een voor ons en hen onbekend land, met voor ons en hen onbekende gewoonten en gebruiken, een taal die wij en zij niet spreken en een nabije toekomst die voor hen alleen maar voor heel veel verwarring angst en verdriet zal gaan zorgen. Onze nabije toekomst zal liggen in de hoop dat de kinderen het alsnog zullen gaan redden in den vreemde. De hoop dat hun levensbootje toch nog een koers zal kunnen gaan vinden waardoor zij in een rustiger vaarwater gaan komen.

Ik vind het verschrikkelijk. Ik kan, maar wil het ook niet begrijpen. Ik heb in het verleden van heel dicht bij de Raad van Kinderbescherming nogal eens beslissingen zien nemen waarbij deze zich beriep op het belang van het kind. In dit geval schijnt het belang: GEEN PRECEDENT TE WILLEN SCHEPPEN veel belangrijker te zijn dan het belang van deze kinderen.

Lieve Lili en Howick. Wat er ook gebeurt, ik hoop dat er achter deze heftige tijd, aan de horizon betere tijden voor jullie aanbreken. 

Up Date: Gelukkig, ze mogen blijven en dan hoop ik nu oprecht dat ze in rustiger vaarwater komen.

2018-09/normaalp.jpg

                            klik

hanscke | Zaterdag 08 September 2018 - 11:08 am | | Standaard | Zeven reacties

OP DE BONNEFOOI 2


Het is al weer drie weken geleden, dat we met vakantie gingen en inmiddels zijn we ook al weer drie dagen thuis. Ik kijk terug op een heerlijke tijd. Dit jaar had ik er voor gekozen om niet alles in chronologische volgorde te doen èn ik heb met opzet steeds de verleden tijd gebruikt. In de volgende blogjes ga ik proberen mijn vakantieverhaal  af te maken.

Na de tussenstop in Aumale was ons eerste reisdoel Clisson, ongeveer 25 km. zuidoostelijk van Nantes. Van daaruit wilde ik mijn reis langs de Loire afronden. Na een heerlijk ontbijtje gingen we op stap om het stadje te verkennen. Echt vlak was het niet. Vanaf de hoofdweg liep er een weggetje nogal stijl naar beneden. Gelukkig waren we lopend, want met de fiets zag ik mij dit niet zo gauw doen.

Het was een pittoresk stadje zoals ook al aangekondigd was, maar weer viel het mij op dat er bijna geen winkels meer open waren. Heel veel lege etalages vertelden opnieuw het verhaal van vervlogen tijden. Dat geldt natuurlijk ook voor het kasteel, maar toch vind ik dat dan net weer een ander verhaal. Wonder boven wonder mochten de jongens ook mee om deze ruïne wat nader te bekijken. Ik beloofde P. dat ik in de verdere vakantie echt niet elke steenhoop hoefde te bezoeken, maar dat me dit toch wel een aardige start leek.

Het leverde ook nog een aardig overicht van het stadje op.  En ik was helemaal weg van die prachtige boom. Andere foto's hiervan ga ik in de toekomst vast nog wel eens in een blog gebruiken.

Na wat foldermateriaal bij de Toerist Information opgehaald te hebben,  keerden we  terug naar de camping. 's Middags hebben we de aanbevolen wandelroute in de omgeving van Clisson gemaakt.

2018-09/bonnefooip.jpg

                                   klik

hanscke | Zondag 02 September 2018 - 2:25 pm | | Standaard | Negen reacties