GOEDE CONDITIE


 Hoewel ik mijn lief P. per dag achteruit zag gaan, achtte de arts  dat de tijd gekomen was om P. uit het ziekenhuis te ontslaan. Er was geen oorzaak voor de buikpijn te vinden. Met het eten van wat kleine hoeveelheden, aangevuld met wat zakjes nutric moest het thuis vast gaan lukken. De dietiste had het toch goed uitgelegd?

Of ik nu al zei, dat P. op de afdeling al dagen geen hap door zijn keel kon krijgen en dat het drinken ook te wensen overliet, het had geen effect, mijnheer mocht naar huis, was aangemeld voor het multidisciplinaire overleg en daar zouden we over enige tijd poliklinisch uitslag van krijgen. Evenals de uitslag van het onderzoek van de pseudotumor die bij toeval en als "bijvangst" gevonden was.

Om 11 uur heb ik mijn lief, zo ziek als hij was, opgehaald en naar huis gebracht. Hij had 's morgen slechts 1 kopje thee genuttigd, meer kon hij niet verdragen. Thuis heeft hij met heel veel moeite een glaasje rivella naar binnen gewerkt. Toen ik zei dat die koolzuur misschien niet zo goed zou werken stapte hij over op melk.

Na drie uur in de stoel gehangen te hebben was de melk dan ook eindelijk op. Ineens stond hij op liep naar de gootsteen en begon te braken, heel verschrikkelijk, grote hoeveelheden en de stank was niet te harden. Het rook naar poep en ik zag poepdelen in het braaksel en de kleur was bruin.

Vervolgens heb ik de afdeling maar gebeld, want ooit heb ik geleerd dat als er fecaal gebraakt wordt, dat er dan wel iets heel vreemds aan de hand is. Als ik het niet vertrouwde moest ik maar met mijn man naar de spoedeisende hulp van het ziekenhuis komen. Dan zou van daaruit bekeken worden wat er moest gebeuren.

Dat hebben we gedaan. Na enig overleg is besloten dat mijnheer opnieuw opgenomen werd. Hij was dus zegge en schrijve 4 uur thuis geweest. Er werd een infuus aangebracht, zodat hij in ieder geval voldoende vocht binnen gaat krijgen. Vandaag wordt besloten of hij sondevoeding gaat krijgen, want ja onbedoeld 5 kilo in amper veertien dagen afvallen is toch wel een beetje veel vindt men nu.Toch niet zo'n goede conditie?

En nu maar hopen dat ze echt de oorzaak gaan vinden en dat er iets aan gedaan kan worden. Ik heb zo met mijn lief te doen! Maar we laten de kopjes nog niet hangen hoor.

2019-01/mclp.jpg

                              klik

hanscke | Zondag 13 Januari 2019 - 11:06 am | | Standaard | Negen reacties

DUURT TE LANG


Het duurt te lang. toen ik het liedje van Davina hoorde was ik er van gecharmeerd. Een lekkere nieuwe stem, tekst die wel herkenbaar was en bij mij binnenkwam, kortom, ik vond het een leuk liedje en wilde het dan ook nog wel eens zacht meezingen.

Wat ik toen nog niet kon bevroeden, (een woord wat door mijn vroegere "baas" werd gebruikt en wat is blijven hangen), dat de tekst nu toepasselijk is op de situatie van mijn lief, P. Nadat hij nog in het oude jaar weer thuis was gekomen had de situatie weer moeten gaan normaliseren, maar dat heeft het niet gedaan. Echt helemaal gezond was hij nog niet toen hij thuis kwam en dat is het ook niet geworden.

Na de jaarwisseling verslechterde de situatie zienderogen. Bij elke hap die hij tot zich nam, kreeg hij als reactie, vooral 's avonds  de pijn en druk in de buik weer terug met als gevolg dat hij vanaf zaterdag maar helemaal niet meer at.

Vertwijfeld hebben we tot maandag gewacht. De huisarts was er snel duidelijk over, het geluid in de buik is niet goed, terug naar het ziekenhuis. Daar verblijft hij nu weer sinds maandag.

Behalve het inbrengen van een infuus en het bijhouden van een voedingslijst is er nog niet echt sprake van een behandeling, of therapie, het woord wat tegenwoordig erg in zwang lijkt te zijn. Wel is er sprake  van pijnbestrijding, want P. heeft al meerdere injecties gekregen. Daar zijn ze wel scheutig mee.

Een echt behandelplan is er na twee dagen, en als je zo terugkijkt, na veertien dagen, want het was tweede kerstdag toen hij is opgenomen, nog steeds niet. De vele laxatiemiddelen en de hoogopgaand clysma, wat toen is ingezet,  hebben niet tot het gewenste resultaat geleid, zo blijkt nu.  

Vandaag werd bekend dat de uitslagen van het bloed- en urineonderzoek van vorige week, nodig voor de beoordeling van een afwijking die op de CTscan gezien is, maar hier niets mee te maken schijnt hebben, over vier weken pas bekend zijn. Dat duurt dus wel heel erg lang. Pas dan wordt er besloten of er een nieuwe scan in Groningen nodig zal zijn. Kortom, onduidelijkheid voert voorlopig de boventoon. 

Ik ben bezorgd en ik voel me een beetje machteloos. Ik zou graag het einde van deze weg willen zien. Het duurt nu wel erg lang.

2019-01/duurtp.jpg

                                   klik

hanscke | Woensdag 09 Januari 2019 - 11:37 am | | Standaard | Acht reacties