RUFUS WAINWRIGHT


Eigenlijk hadden we niet zo heel veel zin om te gaan. -we waren nog te veel bezig met het vooruitzicht van de operatie die P. moet ondergaan en die toch een stuk ingrijpender gaat worden dan waar wij weet van hadden, maar daarover later meer- In oktober had ik al kaarten gekocht voor het concert van Rufus Wainwright. Vorig jaar januari waren we naar het nieuwjaarsconcert Van Sinfonietta en hem geweest en toen vond ik dat concert veel te kort duren. Ik wilde heel graag nog meer van hem horen.

Ik ben heel erg liefhebber van zijn stem en zijn genre. Sinds kort weet ik dat dit barokpop of wel barokrock wordt genoemd. Nummers uit dit genre zijn te herkennen aan de instrumentatie en compositie in de stijl van barokmuziek, de contrapuntische melodieën, harmonieën en aan hun dramatische of melancholische voorkomen. Het doet mij hier en daar ook aan de opera denken, zeker in zijn zang. Ook in zijn pianobegeleiding  zijn er verschillende knikjes naar de diverse klassieken. Maar dat is niet zo vreemd, want  Rufus Wainwright heeft zelf immers een opera geschreven, de Prima Donna.  

Zoals gezegd, hoewel we niet zo heel veel zin hadden om te gaan, maar omdat er aan dit concert toch een prijskaartje hing wat er niet om liegt, voelden we ons bijna verplicht om wel te gaan. Achteraf ben ik zo blij dat we gegaan zijn, want wat was het mooi. Wat kan die man zingen; wat heeft hij een bereik met zijn stem, en wat een volume.Trouwens de hele band mocht er zijn, inclusief de toetseniste Rachel Eckroth, die het voorprogramma verzorgde.

We waren echt even in de ban van de muziek en was er geen tijd voor allerlei zorgen, vragen en vraagtekens, want die zijn er wel degelijk.   

2019-04/rufusp.jpg

                             klik

hanscke | Maandag 15 April 2019 - 2:19 pm | | Standaard | Vijf reacties

ZWEMFESTIJNMOE


Het is al weer een paar weken geleden, dat er groots aangekondigd werd dat de heer M. van der Weijde opnieuw een poging zal gaan doen om de Elfstedentocht zwemmend te volbrengen. Echt, voor mij hoeft het niet. Ik word een beetje Maartenmoe en dat terwijl ik het vorig jaar niet eens van dichtbij heb meegemaakt, omdat we met vakantie waren. 

Al die poppenkast en heisa er om heen, het staat mij tegen. Bovendien, dhr. van der Weijde heeft nu zelf  toch wel aandacht en publiciteit genoeg gehad. Eerst is hij, na de poging, vorig jaar september op verschillende feesten in Noord Oost Friesland als een ware held op diverse podia verschenen, daarna heeft hij nog in allerlei theaters zijn zegje gedaan en nu wil hij dus op herhaling om het dit keer wel tot een goed einde te brengen.

Heel stiekem bekruipt mij de gedachte: Of kan deze mijnheer niet genoeg krijgen van het in de belangstelling staan en gaat hij daarom maar op herhaling onder het motto en dit keer zal ik het halen. (ik voorzie dat het hem weer niet gaat lukken, gewoon omdat het te ambitieus is) Dat mag, maar wat mij betreft liever niet met  al die heisa er om heen.

Ik dacht dat ik de enige was die er zo over dacht, maar na een paar dagen nadat dit bekend gemaakt was,  bleek dat er meer mensen zijn die er net zo over denken als ik. Een columniste van de Leeuwarder Courant schreef zelfs dat, zij de neiging voelde om even een paar dagen elders in het land te willen zijn als hier deze wat carnavaleske gebeurtenis plaats zou gaan vinden. Uit een paar ingezonden brieven naar aanleiding van deze column bleek dat meerdere mensen er ook zo over denken.

Het is al weer een paar weken stil rond deze aanstaande happening en dat mag wat mij betreft wel zo blijven. Als gebleken is dat dhr. Maarten van der Weijde er nu wel in geslaagd is om zijn ding te doen, maar zonder al die poespas, ben ik best bereid om dan alsnog iets te doneren voor het doel waarvoor hij zegt dit te willen doen, maar alsjeblieft, laat hem er niet zo'n kermisattractie van maken met vooral zichzelf als middelpunt.

2019-04/roeienp.jpg

                               klik

hanscke | Woensdag 10 April 2019 - 2:22 pm | | Standaard | Zeven reacties

ONTGOOCHELD


Zo langzamerhand was ik (waren wij) weer in mijn (onze) gewone doen gekomen en het leek erop dat we weer gewoon verder gingen, waar we gebleven waren. We hadden alle draden weer aardig opgepakt. Ik was weer druk met mijn breiclub, we gingen weer tennissen en bridgen, we deden ieder ons vrijwilligerswerk bij de organisaties waar we ons voor inzetten, kortom het leven liep weer op rolletjes en ik zag het tot mijn grote vreugde overal om mij heen lente worden.

Het bezoek aan de oncoloog in het academisch ziekenhuis Groningen, voorafgaand aan de pet scan die nog gemaakt moest worden was een vervelende bijkomstigheid, een hobbel die gewoon even genomen moest worden. Ik had er het volste vertrouwen in dat P. weer helemaal in orde was. Hij kon immers alles weer. P. was zelf iets minder zeker over dit alles, maar niet echt heel erg verontrust.

Een dag voordat we naar Groningen zouden gaan om de uitslag te bespreken werd er gebeld dat we op een andere datum moesten komen omdat de uitslag nog niet in het team besproken was en toen ook het woord behandelplan viel, werd ik toch wel wat zenuwachtig en was ik opeens ook iets minder zeker van een goede uitslag.

Helaas, er bleek inderdaad toch iets aan de hand te zijn. Op drie verschillende plaatsen in de darmen bleken lymfklieren aangedaan te zijn. Levensbedreigend is het niet, maar het zou toch beter zijn als deze operatief verwijderd worden. Het hoefde ook niet met spoed te gebeuren, maar om eventuele groei tegen te gaan zou P. injecties krijgen. Eerst vier weken drie keer per dag een injectie en daarna zou men overgaan tot  een injectie één keer per vier weken. Dit is dan een zogenaamd depotinjectie.

De subcutane injecties drie keer op een dag mocht ik wel toedienen, daar hoefde de thuiszorg niet voor te komen, ik had aangegeven ooit verpleegkundige te zijn geweest. De latere injecties 1 keer per 4 weken zouden anders geregeld moeten worden.

Vol goede moed reden we naar huis. Niet leuk, maar niet onoverkomenlijk, zo was onze conclusie. P. zei wel tegen de operatie op te zien, maar het was niet anders. We gaan er voor, zo was ons devies.

Een dag nadat we met de injecties begonnen zijn, kijken we toch wel iets anders tegen de situatie aan. De bijwerkingen van de injecties liegen er niet om. Na vier keer een spuitje gehad te hebben was P. 's avonds al zo ziek, dat ik net iets voor middernacht maar contact ben gaan zoeken met de afdeling oncologie in Groningen. We hadden niet voor niets de instructie gekregen om dat nummer te bellen als P. last kreeg van één of meerdere verschijnselen die in het rijtje van de bijwerkingen vermeld staan.

In ieder geval nu stoppen met de injecties was de raad die we kregen en maandag zal de behandelend arts op de hoogte gebracht wordenen mogelijk contact met ons opnemen.

P. knapt nu gelukkig weer wat op, maar wat was hij ziek en dat binnen drie uur nadat ik hem  die laatste injectie toegediend had. Het moet wel een heel vreemd goedje zijn als je daar zo snel zo ziek van kunt worden. Ik begin nu wel enige vraagtekens te krijgen over datgene wat P. nog te wachten staat. Het gaat vast goed komen, daaar heb ik wel vertrouwen in, maar het leven is even niet zonder zorgen.

2019-04/ontgoocheld.jpg

                                 klik

hanscke | Zaterdag 06 April 2019 - 10:07 pm | | Standaard | Acht reacties

EERLIJK OF NIET


Toen ik vorig jaar zomer dit breipatroon op de wekelijkse toezending voorbij zag komen deed het meisje? mij heel erg denken aan kleindochter R. Na wat dubben heb ik het garen besteld en (het bedrijf www.Hobbydoos is namelijk in ons dorp in de oude melkfabriek gevestigd) opgehaald. Dit zou ik wel eens eventjes heel snel breien zodat ik het haar op haar verjaardag in augustus kon geven.

Bij het dubben zat uiteraard de inschatting of ze het wel of niet mooi zou vinden, maar ik heb de gok genomen. Als ze het niet mooi zou vinden, was ik leuk bezig geweest en zou ik er vast wel een andere bestemming voor kunnen vinden.

Natuurlijk had ik het niet op tijd klaar en dan raakt het wat naar de achtergrond, omdat ik dan al weer een nieuw project ben begonnen, maar vorige week was het dan zo ver, het was af. Het is per post naar haar opgestuurd met een begeleidend briefje dat, als ze het niet mooi vindt dit eerlijk kan zeggen, want smaken verschillen nu eenmaal.

Helaas, ze vindt het produkt heel mooi, ze vindt het ook heel lief dat ik dit voor haar gemaakt heb, maar ze wil het toch liever teruggeven, want ze gaat het vast niet dragen omdat het niet haar smaak is.

Tja, het is heel eerlijk, dat wel en uiteraard heb ik er wel rekening mee gehouden dat dit zou kunnen gebeuren maar toch doet het een beetje pijn. Ik denk niet dat ik op haar voorstel inga om samen iets uit te zoeken. Dat gaat mij dan weer net iets te ver omdat er dan iets van mij verwacht wordt. Dan kom ik te veel onder druk te staan om het breien nog leuk te vinden.

Zou ik het fijner gevonden hebben, als ze gezegd zou hebben dat ze het heel mooi vindt en het vervolgens nooit zou dragen, zo vroeg ik mij af, toen ik even de slaap niet kon vatten. We wonen ver genoeg van elkaar af, ik zou het nooit gemerkt hebben. Ik heb zo mijn twijfels. Ik stel eerlijkheid heel erg op prijs, maar zou eerlijkheid ook te ver kunnen gaan? 

Ik weet het echt niet. Ik ben zelf denk ik niet altijd eerlijk, als ik iets krijg wat ik niet mooi vind; bang om de ander teleur te stellen of te kwetsen laat ik niet het achterste van mijn tong zien. Je kunt je afvragen of dat wel eerlijk is.  

2019-03/bandjesgarenposter.jpg

                           klik

hanscke | Woensdag 27 Maart 2019 - 12:28 pm | | Standaard | Zeven reacties

DE STEMMING


Door alle gebeurtenissen van deze week wisselt de stemming van "ons" land van dag tot dag. Zijn "we" de éne dag heel betrokken bij Nieuw Zeeland, twee dagen later staat heel Nederland op zijn kop vanwege één of andere gek die het nodig vindt om in een tram te gaan schieten. 

Naast paniek en ontreddering en ook verdriet heeft dit ook nog eens gezorgd voor verwarring bij de aanstaande verkiezingen. Moet dit nu wel of niet als een terroristische actie beschouwd worden, moest de campagne nu wel of niet gestaakt worden, is het justitie wel of niet aan te rekenen dat deze gevaarlijke man, want dat is hij wel, vrij rond kon lopen, enzovoort enzovoort....

De verkiezingen zijn geweest en vandaag lijkt Nederland in de overwinningsroes van enkele partijen te zijn. Twee partijen die haaks op elkaar staan. De éne partij, Groen Links,  wil, wat het mileu betreft, zo vooruitstrevend mogelijk  zijn veel windmolens, veel zonnepanelen, veel warmte pompen; kortom Nederland zou in Europa toonaangevend moeten zijn, terwijl de andere grote, winnaar Forum voor Democratie, dit juist helemaal niet wil en al die, in hun ogen, nutteloze investeringen sterk afwijst, omdat we als Nederland maar heel weinig hierin kunnen betekenen en dat het de burger veel geld gaat kosten. 

Het zijn de nieuwe "jongens", want jong zijn deze heren nog wel, die namens hun achterban hierover in debat gaan en de politiek zullen gaan beheersen.

Ik weet nog niet wat ik er van moet denken. De tijd zal het leren, maar dat er door de jaren heen verschuivingen zijn ontstaan moge duidelijk zijn. Maar eigenlijk is er niets nieuws onder de zon, want gaat dit niet zoals het al eeuwen gaat? Ideologieën met daarbij behorende standpunten verdwijnen om door nieuw gedachtengoed ingenomen te gaan worden, waar dan eerst heel veel over gebakkeleid moet worden om het samen een beetje eens te worden.

Debatteren moet, maar ik hoop wel, dat dit met enig wederzijds respect zal gaan. Als iedereen het hart op de goede plaats heeft zal dit toch niet zo'n probleem moeten zijn, of ben ik nu te optimistisch?

2019-03/stemmingp.jpg

                                 klik

hanscke | Donderdag 21 Maart 2019 - 11:42 am | | Standaard | Zeven reacties

DE KOEKOEKSSPRONG


Het was zo'n lieverdje, onze koekoek en hij deed zo zijn best. Elk half uur liet hij van zich horen; op de halve uren maar één keer, maar op de hele uren meerdere keren met natuurlijk twaalf uur als hoogtepunt.

Maar dat hij het bij ons zo slecht naar de zin had, heb ik nooit geweten. Maandagavond is hij waarschijnlijk uit wanhoop gesprongen en heeft daarmee zijn hele hebben en houwen mee de vernieling in genomen.

Het was rond half zeven, wij zaten genoeglijk aan onze keukentafel te eten, toen we opeens een oorverdovend lawaai hoorden. We sprongen op om te gaan kijken wat er aan de hand was en daar lag hij, de koekoeksklok, totaal ontwricht. 

P. had eerst nog goede hoop dat hij de klok wel weer in elkaar kon zetten, maar toen hij er 's avonds mee bezig ging bleek dat al snel ijdele hoop te zijn. Niet meer te repareren.

Het akelige toeval wil, dat onze antieke klok, een Comtoise, het, sinds het opknappen van de kamer, ook niet meer doet. Naast het missen van het geluid, vooral 's nachts,  de roep van de koekoek en het slaan van de klok, mis ik overdag ook heel erg de klok die de tijd aangeeft. Het aantal keren, dat ik op een dag naar de plek kijk waar òf de koekoeksklok hing òf die andere klok, is niet meer te tellen.

Er is een nieuwe koekoeksklok onderweg en de Comtoise is ter reparatie weggebracht. Ik zal blij zijn als deze stukken huisraad weer hangen, want echt ik ben heel erg gehecht aan beide klokken. De Comtoise, omdat ik die altijd heel erg mooi heb gevonden en ik dolgelukkig was toen ik een tip van vrienden kreeg waar ik er eentje kon kopen en de koekoeksklok omdat we daar een verhaaltje omheen bedacht hebben dat onze vorige hond Sjors, voor dat hij ging hemelen, dit ons heeft geschonken, zodat we niet zo alleen achter zouden blijven. En ik vond het voor de kleinkinderen zo leuk, dat, toen ze klein waren, elk uur naar de koekoek konden kijken.

Ach ja, de kleinkinderen zijn inmiddels groot, hond Sjors heeft niet één maar twee opvolgers gekregen die inmiddels ook al weer 6 en 7 jaar zijn, dus waarom dan nog weer een koekoeksklok? Gewoon, omdat we daarmee de tijd een beetje in de hand kunnen houden. Dan wordt dat in ieder geval weer zoals het was. Soms wil je de tijd gewoon even vasthouden.

2019-03/suicidep.jpg

                               klik

hanscke | Zondag 17 Maart 2019 - 12:52 pm | | Standaard | Acht reacties

BREICLUB


Ze heeft haar plekje gevonden, de Venus van Milo. Misschien zou ik dit een voorstudie moeten noemen, want ik weet zeker als ik haar voor een tweede keer zou breien dat ze er dan veel mooier uit zou zien. Ik vind het werkstuk verre van perfect, dat irriteert me, maar om het nu voor een tweede maal te breien gaat me te ver. Daar heb ik geen zin in, ondanks dat ik vaak toch wel perfectionistisch ingesteld ben.

Ik stort me liever weer in iets nieuws. Ik heb het boekje: BREI UW EIGEN DIKKE DAMES besteld en daar ga ik binnenkort mee beginnen. Lijkt me iets eenvoudiger dan deze Venus, want alles wordt op 2 pennen gebreid en niet op vier. En dit alles is te danken aan het breiclubje waar ik al jaren toe behoor. 

Eén keer in de maand komen we in een restaurant bij elkaar. Het is een merkwaardig groepje bestaande uit een oud collega, een dochter van haar, een zus van die collega, de buurvrouw van de zus en nog een paar anderen, ooit oud leerlingen van de collega, maar of die nog komen weet ik niet eens. Hoewel het ons altijd vrij staat om te breien wat we willen, wordt er vaak door diegene, die de leiding neemt bij het bedenken van opdrachten suggesties gedaan wat er nu weer eens gebreid kan worden. Na een aantal omslagdoeken op basis van mystery projecten gebreid te hebben zijn we overgestapt op wat meer vrijere produkten.

Een ontmoeting van anderhalf uur kan soms mijn hele leven op de kop zetten door het project wat er gebreid "moet" worden, want hoe moeilijk dan ook, ik zal dat voor elkaar krijgen. Maar soms krijg ik ook mooie suggesties over het lezen van boeken. Zo heb ik het boek: de Zwarte met het Witte hart van Arthur Japin als luisterboek gehoord. Breien en het luisteren naar een boek wat voorgelezen wordt is een prima combinatie, alleen dan moet het breiwerk niet zo ingwikkeld zijn als deze Venus, want die heeft mij menig zweetdruppeltje gekost.

Afijn, zelden lid geweest van een groepje wat zo tijdrovend kan zijn. Maar leuk is het wel en inspirerend! Het daagt mij telkens uit om over de grens van mijn kunnen heen te stappen.  

2019-03/breiclubp.jpg

                                          klik

hanscke | Donderdag 14 Maart 2019 - 12:38 pm | | Standaard | Vijf reacties

KLIMAATTEGEMOETKOMING


Zo, het zonnepanelenavontuur is eindelijk ten einde. Of liever gezegd, het avontuur kan nu echt gaan beginnen, als de zon gaat schijnen tenminste. 

Het plaatsen heeft nog al wat voeten in aarde gehad. Wij stonden half januari in de planning toen er voor heel Nederland code geel werd afgegeven vanwege de verwachte  sneeuw en ijzel, dus die afspraak werd geannuleerd. Omdat P. toen in de lappenmand lag, is er voor een datum eind februari gekozen en wat denk je? Code geel vanwege harde windstoten.

Het bedrijf wat bij ons de plaatsing zou doen liep hierdoor een achterstand op, waardoor ze een dag later kwamen, op een middag, waardoor de klus die dag niet afkwam. Misschien dat men de volgende middag nog kon komen, als wij tenminste tijdig terug zouden zijn van ons bezoek aan het ziekenhuis in Groningen. Dat waren we, maar men was telefonisch niet bereikbaar.

Onduidelijkheid alom, dus na het weekend maar weer eens contact opgenomen met het hoofdbedrijf. Afgesproken werd, dat ze twee dagen later zouden komen om het karwei verder af te maken. En wat denk je? Overvloedige regen en harde wind, maar men kwam dit keer wel en er werd alvast wat voorbereidend werk gedaan met het leiden van één of andere kabel

In de loop van de morgen werd het beter weer, (het is wat met ons klimaat) zodat de panelen eindelijk geplaatst konden worden. Ik heb heel veel bewondering voor de mannen (ik zie dit vrouwen nog niet zo gauw doen) die dit werk uitvoeren. Ik geef het je te doen, met die zware panelen een schuin dak op te moeten en dan ook nog met zo'n onhandig groot ding naar boven moeten klauteren.

Echt veilig kan ik dit werk niet noemen en ik voel me bijna een beetje, nee, ik voel mij echt bezwaard dat ik er aan mee werk dat deze mensen dit werk op deze wijze moeten uitvoeren. Stel dat iemand met zo'n paneel zich op het dak verstapt, uitglijdt of anderszins zijn evenwicht verliest. De gevolgen lijken mij dan niet te overzien, of zie ik nu apen en beren op de weg?

Afijn, de panelen liggen er, de zon kan aan het werk, maar voorlopig schijnt er eerst een regenperiode aangebroken te zijn. Tja, het is ons klimaat hè en daar zullen we het mee moeten doen.

2019-03/zonnepanelenpn.jpg

                           klik

hanscke | Zondag 10 Maart 2019 - 1:46 pm | | Standaard | Negen reacties