KURKUMA


Dit jaar worden we dus al heel vroeg getrakteerd op prachtig voorjaarsweer, wat zeg ik, voorjaar, het lijkt al bijna zomer en ik doe mijn best om er van te genieten. Normaliter gaat dat genieten vanzelf, maar dit keer moet ik mij er toe aanzetten. Het gaat momenteel even niet helemaal naar wens, mijn gezondheid laat me wat in de steek. 

Afgelopen zondag heb ik tijdens het volgen van de Amstel Gold race eens goed nagedacht en ben ik tot de conclusie gekomen dat die akelige fybromyalgie, na een aantal jaren weggeweest te zijn, waarschijnlijk weer de kop op steekt.

Ik heb al wekenlang last van een moeheid die, ook na een paar goede nachtrusten, maar niet verdwijnen wil. Ik heb last van stijfheid, veel meer dan anders, ik word geplaagd door een pijnlijke rechter knie, maar waar ik niets aan kan zien, en dan vooral 's nachts en sinds vorige week heb ik ook last gekregen van pijn in mijn linkerbeen, van midden linker bil uitstralend naar knieholte, het lijkt veel op de omschrijving die bij ischias gegeven wordt.

Kortom ik word iedere morgen wakker met het gevoel: hallo dit is brandhout, goedemorgen. Dus op die zondagmiddag, na veel en ernstig nadenken, begon ik het één en ander te herkennen, ik had dit al eens eerder gehad. Ik weet nog dat ik op een gegeven moment Kurkuma ben gaan slikken, dus ben ik daar maar weer naar op zoek gegaan en zo heb ik Cucurmine 95 & Kurkuma besteld in de hoop dat dit enige verbetering zal gaan brengen. 

Ik doe heus nog wel van alles, maar vorige week, het bezoek van kleine dochter Nina en haar vader kostte mij toch meer energie dan ik eigenijk wil toegeven, ook de wandeltocht van 23 km afgelopen zaterdag kon ik wel doen, maar het herstellen vraag veel meer tijd dan gewoonlijk en het werken in de tuin valt me zwaar; dus het gaat niet echt heel erg lekker, niet zoals ik het gewend was de laatste jaren.

Vandaag heb ik maar een rustdag ingelast. Meer dan een bezoek brengen aan een tuincentrum en de gebruikelijke rondjes met de honden heb ik niet gedaan. Vanmiddag heb ik eens oude weblogs zitten lezen en ja hoor, in de weblogs vanaf oktober 2012 kom ik dezelfde klachten tegen, maar toen werkte ik nog en was ik ook nog heel druk met de mantelzorg voor mijn vader. 

Ik ben toen een aantal maanden ziek thuis geweest, heb in die tijd ook nog gordelroos gekregen en ook is er in die tijd op basis van bloedonderzoek en gesprekken de voorlopige diagnose fybromyalgie gesteld.

Uiteindelijk ben ik er weer helemaal bovenopgekrabbeld en was ik helemaal vergeten dat dit ooit heeft gespeeld. Alle bezoeken aan artsen, zoals de reumatoloog en andere specialisten hebben toen weinig opgeleverd, dus ik ga niet opnieuw het medische circuit in. Deze keer moet het ook maar weer vanzelf overgaan.

Ik probeer mij wat in acht te nemen door meer rust te nemen en misschien iets minder fanatiek te zijn met wandelen en in de tuin werken en ik hoop dat de kurkuma als ondersteuning werkt. Bovenal probeer ik, ondanks de depressieve gevoelens die ook op de loer liggen om zich verder te ontwikkelen, het mooie van het voorjaar te zien. Met het prachtige weer van nu moet dat toch kunnen slagen.

2018-04/magnolia18.jpg

                         klik

hanscke | Woensdag 18 April 2018 - 8:36 pm | | Standaard | Zes reacties

GROTE GRAZERS


De winter is voorbij, maar er is nog steeds gedoe over de Oostvaardersplassen. Ik juich het toe dat er diverse acties worden gehouden om te bereiken, dat het beleid dat door Staatsbosbeheer gehanteerd wordt, gewijzigd gaat worden. 

Toen ik een paar weken geleden met de trein door dit gebied kwam heb ik het in het voorbij gaan eens goed in mij op kunnen nemen. Dode dieren heb ik niet gezien, maar van wat ik wel zag werd ik ook echt niet blij. Het landschap deed mij heel onnaatuurlijk aan, echt niet Nederlands, en vooral heel "gecreëerd", want dat is wat er gebeurd is in de afgelopen jaren, het gebied is gemaakt, ontworpen door mensen!

Onder het mom van de natuur moet zijn gang kunnen gaan moeten er nu heel veel dieren lijden en een hongerdood sterven. Of toch niet?

Begin april maakte Staatsbosbeheer bekend, dat er de afgelopen winter bijna drieduizend grote grazers dood zijn gegaan wegens voedselgebrek, maar, en nu komt het, het grootste deel is afgeschoten! Als dat geen "natuurlijke"dood is.....

Ik sta dus vierkant achter de actievoerders. Dat wat er in de Oostvaardersplassen gebeurt moet niet mogen. Is het niet links om dan moet het maar rechtsom, maar er moet een ander beleid ten aanzien van het beheer van dit gebied komen.

Staatsbosbeheer moet nu toch echt de conclusie trekken: zo kan het niet langer, er zal een nieuw plan moeten komen voor dit gebied. En er zal een goede oplossing bedacht moeten worden voor de vele grote grazers die er nu rondlopen. Deze dieren verdienen het om een goed en gewaarborgd bestaansrecht te hebben. Het gaat tenslotte om levende have.

Het blijkt nu, dat natuur maken toch minder eenvoudig is dan men gedacht had en dat er fouten gemaakt zijn. Zo men zegt, fouten maken is menselijk, maar het is in mijn ogen toch mensonwaardig om op grote schaal deze dieren daar de dupe van te laten zijn. Bijvoeren lijkt geen goed idee, want dan komen er alleen maar meer zo is de gedachte, de grazers uit het gebied halen en elders onderbrengen mag ook niet, maar wat dan wel?

Dat er iets moet gebeuren is duidelijk, maar wat? Wie het weet mag het zeggen.

2018-04/oostvaardersplassenp.jpg

                         klik

hanscke | Zondag 15 April 2018 - 12:10 pm | | Standaard | Zeven reacties

VERTRAAGD


Het lijkt wel of dit jaar het voorjaar maar niet op gang wil komen, tenminste zo beleef ik het zelf. Hoeveel moeite ik ook doe om mijzelf uit de winterslaap te laten ontwaken, het schijnt maar niet te willen lukken. Zo heel af en toe, als het inderdaad een beetje lekker weer is, word ik heel even actief, bedenk ik opeens dat het violentijd is en spoed ik mij naar de "Welkoop" om een tray violen te kopen om net als alle andere jaren een paar potten met violen te vullen.

Het werkt inspirerend, want de volgende dag zijn we in de tuin te vinden om wat orde op zaken te stellen. Maar wanneer het de volgende dag weer een stuk kouder is, laten we het al snel weer afweten.  

Zo heb ik dit jaar ook niet echt in een paasstemming kunnen komen. Meestal breng ik Pasen wel in verband met het begin van het nieuwe leven wat weer gaat komen, alles bot uit, de tijd van groei en bloei gaat weer beginnen en dat alles kan mij dan altijd ongelooflijk blij maken, maar dat gevoel kan ik nu nog niet te pakken krijgen.

Maar ondanks het niet zo mooie weer hebben we echt wel gezellige paasdagen gehad. Eerste Paasdag heb ik heel uitgebreid en ongestoord op tv naar De Ronde van Vlaanderen kunnen kijken en tweede Paasdag hebben we ons prima in Den Haag vermaakt met, weliswaar in wat druilerig weer, eerst een aardige Groene Wissel wandeltocht van 14 km, en vervolgens met dochterlief en kleine dochter gezellig samen gegeten en genoten van een heerlijk Paasmaal.

Dankzij de Kruidvatactie hoefden we 's avonds niet ook  nog eens naar huis rijden, maar konden we heerlijk in een hotel blijven slapen. Dit alles bij elkaar leidt er wel toe dat ik achteraf kan zeggen dat ik toch wel hele leuke gezellige paasdagen heb gehad ondanks het gemis van het het vrolijke voorjaarsgevoel wat meestal aan deze dagen gekoppeld zit. 

Pasen is voorbij, maar het voorjaar gaat zeker nog komen, ondanks dat de natuur wat vertraagd op gang lijkt te komen.

2018-04/vertraagdp.jpg

                                    klik

hanscke | Woensdag 04 April 2018 - 4:30 pm | | Standaard | Vijf reacties

DAGJE ALMERE


Ook bijzondere dingen gaan, als ze maar vaak genoeg gebeuren, min of meer gewoon worden. Dat is ook een beetje het geval met de uitstapjes van de Red Hat. Jazeker, ik ben nog steeds een rode hoeden mevrouw. Elke maand staat er een activiteit gepland zo ook voor deze maand maart.

Daar één van onze chapterleden vorig jaar zomer naar Almere is verhuisd, leek het ons leuk om haar met een bezoek te vereren en samen met haar Almere te gaan bekijken.

Met vijftien ladies in het rood en paars gekleed, allen met een rode hoed getooid, is de treinreis al een feestje op zich, maar dat laat ik in dit blog verder buiten beschouwing.

Erica stond keurig in het rood en paars uitgedost bij de stationsuitgang op ons te wachten. Onder haar leiding zouden we een stadswandeling doen met de nodige uitleg over de architectuur. Maar behalve het kijken naar de vele nieuwe bouwwerken die Almere rijk is, viel er nog veel meer te beleven.

Omdat de PvdA in Almere goede zaken had gedaan, werden er rode rozen uitgedeeld en ook wij kregen allemaal een rode roos. Als tegenprestatie wilden de mensen die de rozen uitdeelden graag met ons op de foto. Dat was het eerste intermezzo en er zouden nog verscheidene fotosessies volgen.

De tweede spontane gebeurtenis was de trommelsessie, Omdat het ook schoonmaakdag was stonden er een flink aantal vuilniswagens op een groot plein geparkeerd. Daarbij was een kring gemaakt met voor elke stoel een grote plastic ton met daarop twee drumstokjes. De voorbijgangers werden uitgenodigd om op een stoel plaats te nemen en mee te trommelen met de voorman die het ritme en het tempo aangaf. Als eenling had ik nooit plaats genomen, maar toen verschillende van onze dames plaats namen ben ik ook maar op een stoel gaan zitten en heb ik vol overgave meegetrommeld. En leuk dat het was!

Na weer een klein eindje verder gelopen te zijn kwamen we bij een stand waar een nieuw vruchtensapje geproefd kon worden. Natuurlijk waren wij heel dorstig en wilden wij allemaal ook wel een blikje drinken

Uiteindelijk heeft Erica ons dan tussen de bedrijven door toch nog het één en ander over Almere kunnen vertellen, maar of er veel van is blijven hangen waag ik te betwijfelen. Wij waren eigenlijk veel drukker met alle dingen die er ongepland omheen gebeurden, zoals het gesprek met de milieumeisjes die ons er op wilden wijzen dat het zo lang duurt voordat de filters van sigaretten in de natuur afgebroken worden. Helaas voor de meisjes, wij hebben weinig of geen rokers in onze groep.

Ook het toeristentreintje had onze warme belangstelling, wat uiteindelijk resulteerde in een rondritje door de, ja wat is Almere nu eigenlijk, een stad? Afijn het was een hilarisch gebeuren.

Toen na de lunch de zon ook nog eens doorbrak en wij na afronding van de stadswandeling heerlijk op een terrasje neer konden strijken alvorens wij de terugweg zouden aanvaarden, was de dag helemaal compleet. Wat een dagje Almere je allemaal al niet kan brengen.

2018-03/almerep2.jpg

                                 klik

hanscke | Zondag 25 Maart 2018 - 9:55 pm | | Standaard | Vier reacties

REIKWIJDTE


Eigenlijk had ik het deze dagen heel druk moeten hebben. Deze week stond er weinig gepland, dus vond ik dat we dan maar eens aan de slag moesten om de vide, zo u wilt de overloop, te gaan behangen. Vorig jaar hebben we het schilder- en behangwerk van de hal en de trap uitbesteed aan de schilders, maar de vide zouden we zelf nog wel kunnen.

Vol goede moed hebben we de vide ontruimd; het bed wat er staat en wat als bank dient, uit elkaar gehaald, de boekenkast leeggemaakt en verplaatst en het computermeubel met computer naar een andere kamer versleept. Kortom, als je een ruime overloop hebt, staat er ook heel wat.

Maar toen. Het oude behang verwijderen ging nog wel, dat wil zeggen de bovenste laag. Ik weet dat de schilders vorig jaar alle wanden kaal gemaakt hebben, maar wij hebben besloten om de onderlaag maar te laten zitten. Het geheel was immers zo mooi vlak.

Het glasvezelbehang wat de schilders voor deze klus voor ons achter gelaten hebben werd van zolder gehaald en ook de plaksel, maar toen begon de eerste hindernis. Wat gebruikten we ook al weer als plaktafel en o ja, hadden we nog wel een kwast om de lijm op het behang te smeren of moesten we juist de muur van lijm voorzien?

Met de nodige hoofdbrekens hebben we één baan geknipt. Glasvezelbehang is veel breder en laat zich ook niet zo gemakkelijk verwerken als gewoon behang. De lijm droogde veel te snel op, het was moeilijk de baan behang goed op zijn plek te krijgen en toen, schoot het mij ook nog door het hoofd, àls het behang er straks uiteindelijk opzit, moet ik alles ook nog sauzen, maar voor dat ik daar aan kan gaan beginnen moet ik eerst alles afplakken en o ja, de plinten, daar had ook nog iets mee moeten gebeuren èn de trap naar de zolder ook nog en pffft, weg was al mijn energie.

Ik zag niet meer hoe we deze klus tot een goed einde zouden kunnen brengen. P gaf zich nog niet gewonnen, maar toenwe de eerste baan geplakt hadden en er achter het behang allemaal luchtbubbels ontstonden die we niet weg konden krijgen was voor hem de maat ook vol. Hij ging akkoord dat ik de schilder ging bellen met het verzoek om dit karwei voor ons te gaan klaren.

Natuurlijk wil hij dat wel doen, maar we moeten wel even geduld hebben. Aan het eind van de week heeft hij mogelijk even tijd om langs te komen en misschien dat het dan ingepland kan worden voor begin volgende week.

Ondertussen ga ik maar wennen aan het feit dat ik zo zoetjesaan toch wat ouder ga worden. Nog nooit eerder heb ik een klus niet kunnen uitvoeren omdat ik, lees wij, het zelf niet meer aan konden. Ik heb de reikwijdte van dit, in mijn ogen betrekkelijk kleine klusje, niet goed meer kunnen overzien.

Het verouderingsproces is dus gaande. En net zoals je niet in één dag volwassen bent, ben je ook niet in één dag oud, dat gaat sluipenderwijs.

Deze ervaring heeft mij wel iets geleerd. Ik zal dus steeds meer bij mijzelf te rade moeten gaan of dat, wat ik wil en wat ik in mijn hoofd nog wel denk te kunnen, nog wel reëel is en of ik het lichamelijk gezien nog wel kan opbrengen. Ach ja, het hoort bij het ouder worden, maar een mens is nooit te oud om nog iets te leren. Ik moet dus gaan leren om vooraf in te schatten of ik het lichamelijk gezien nog echt wel kan uitvoeren. Dat is echt nieuw voor mij, want ik kon eigenlijk altijd alles wat ik bedacht ook doen. 

2018-03/reikwijdte.jpg

                           klik

hanscke | Woensdag 21 Maart 2018 - 4:49 pm | | Standaard | Zeven reacties

SLOWKOKEN


Ik was druk bezig om een lekker pruttelpotje van onder andere rundvlees rode kool en uien te maken, meestal maak ik zoiets als zoonlief op bezoek komt, want daar doe ik hem een groot plezier mee. Doordat hij veel buiten de deur moet eten begint restaurantfood hem wat te vervelen. Zijn voorkeur gaat, als hij hier is, uit naar een gewone Hollandse pot.

Nadat zoonlief zich op de hoogte had gesteld van wat die pot deze keer zou schaften, kwam hij op het idee dat hij nog één of ander kookapparaat voor mij bij zich had. Dit had hij als kerstpakket gekregen en het stond nog in zijn auto.

Ik las de tekst op de doos: Slowcooker. Ik had er nog nooit van gehoord. Nieuwsgierig geworden maakte ik de doos open. Stiekem hoopte ik dat het zoiets als een airfryer zou zijn, niet wetend wat ik daar precies mee zou kunnen doen, maar daar had ik in ieder geval wel van gehoord.

Maar het leek er niet op, zeker niet toen ik de beschrijving wat doorlas. Het is een apparaat waar je op lage temperaturen allerlei stoofgerechten kunt klaar maken. De lage temperatuur brengt wel met zich mee, dat er een lange bereidingstijd van zes uur of meer mee gemoeid gaat, maar dat dit de smaak zeker ten goede komt.

Tsja, wat moet ik met zo'n apparaat. Van nature ben ik niet echt een keukenprinses. Ik kook omdat het moet; ik besteed er heus wel enige zorg  en aandacht aan en het meeste wat ik kook is ook wel lekker, maar ik heb er echt geen aardigheid in om uren in de keuken te staan om nieuwe recepten uit te proberen. 

De volgende dag zou mijn jeugdvriendinnetje ( ja ja, tussen twee haakjes, inmiddels een zestig jaar oude vriendschap) met haar man op bezoek komen. Zij heeft veel meer feeling met koken dan ik, dus ik was erg benieuwd of zij enige kennis had omtrent deze voor mij nieuwe kookmethode.

Het proces van slowcooking kende ze wel en ze paste dit zelf ook wel toe, maar dan met gebruik van de oven. Ook voor haar was het een raadsel waarom dit apparaat ooit ontwikkeld is; het voegt immers niets toe.

Ik ben natuurlijk reuze benieuwd of dit apparaat bij de lezers van dit blog bekend is of dat er zelfs mensen zijn die daadwerkelijk met deze elektrische stoofpot eten bereiden. Laat het me weten.

2018-03/slowcooker.jpg

                                   klik

hanscke | Maandag 12 Maart 2018 - 9:36 pm | | Standaard | Zes reacties

BITRI


Vanaf half januari lag het al in mijn bedoeling om er eens een blogje over te schrijven: Pakje Kunst uit de sigarettenautomaat. Voor mij was het helemaal nieuw toen ik een artikel hierover in onze krant las, overgenomen uit het AD.

Gisteravond, toen ik met de dames van onze breiclub het eetcafé Artisante in Dokkum verliet, zag ik zo'n automaat staan. Ik wilde er even een foto van maken, want ik was helemaal verbaasd dat ik, zo snel nadat ik hierover gelezen had, ook al zoiets in Dokkum aantrof.

Eén van de breidames raakte gelijk enthousiast en wilde een pakje kunst trekken. Onder grote belangstelling van ons groepje werd het pakje open gemaakt. Twee kleine beschilderde plankjes met een afbeelding van de wadden met daartussen iets van verharde klei gelijmd; een aardig hebbedingetje om een tijdje ergens neer te zetten. 

Om een beetje beslagen ten ijs te komen ben ik mij, voor het schrijven van dit blogje, eerst maar eens gaan oriënteren of er meer over dit fenomeen bekend was. Toen bleek dat ik toch al weer ver achter liep in de kennis hierover, want het is al weer een paar jaar oud. In 2016 kwam de Tilburgse kunstenaar Ro-nalt Schrauwen op het idee, voortbordurend op iets wat hij tien jaar geleden in Potsdam in Duitsland had gezien,  om dit te beginnen, nadat hij een oude sigarettenautomaat op Marktplaats had gekocht.

En zie, zijn idee is aangeslagen. Overal in het land worden zijn er in diverse steden een oude sigarettenautomaat geplaatst. Uit de automaat trekt men een Pakje Kunst met daarin een uniek kunstwerk en een bijlage met de informatie over de kunstenaar die uit de stad of uit de omgeving komt waar de automaat geplaatst is. De diverse kunstenaars uit de regio dragen er zorg voor, dat de automaat gevuld blijft. 

Achterop de pakjes staan net als bij de sigarettenpakjes waarschuwingen; kunst kan namelijk verwarren, irriteren, verrassen of blijmaken!

Natuurlijk staat er in Dokkum een Bitri-automaat, ooit werden die in Dokkum gemaakt. Of het een blijvertje wordt weet ik niet, maar ik vind het wel een heel leuk initiatief. 

  Ook dit is een bitri automaat en een pakje kunst kost 2 x 2 euro

2018-03/bitri3.jpg

                                       klik

hanscke | Donderdag 08 Maart 2018 - 11:04 pm | | Standaard | Zes reacties

KOUDE DRUKTE


We hadden het van te voren al ingeschat, veel gedoe over de kou die aantocht was, maar het zou ondanks de aangekondigde strenge vorst echt niet meer gaan leiden tot dichtgevroren vaarten. Niet alleen de harde wind is de spelbreker, ook is het niet meer de goede tijd van het jaar. Eerst vroor het 's nachts niet hard genoeg en duurde het door de te krachtige zon overdag veel te lang voordat er een ijsvloertje werd gevormd en nu het dan 's nachts eindelijk matig tot streng vriest, zal de periode te kort zijn voordat de dooi invalt. 

Jammer, we hadden zo graag nog eens een keer over de Murk, het plaatselijke watertje, naar Oudkerk willen lopen om daar lekker van een kop erwtensoep te genieten en dan dit keer met twee honden, want de vorige keer hadden we alleen Hessel nog maar en was Iemand nog niet geboren.

Door de harde wind voelt het heel erg koud en is het niet echt een pretje om buiten te zijn. Behalve ons dagelijkse rondje, de 10.000 stappen moeten natuurlijk wel gezet worden, zijn we dus veel thuis.

Door het weer min of meer verplicht te zijn de tijd binnenshuis door te brengen heb ik nooit erg gevonden, integendeel, ik vond het vaak wel gezellig. Lekker bezig zijn en ondertussen de radio aan, maar dat laatste is er niet meer bij. Ik vind de radio, ik weet het, ik heb het er al eens eerder over gehad, ontzettend irritant geworden. Ik vind de muziek vaak niet meer leuk, de meeste dj's te flauw om aan te horen, de hele dag sky radio is ook geen optie en dat geldt ook voor classic fm. 

Toch had ik deze laatst genoemde zender een middag opstaan en toen hoorde ik opeens het slavenkoor van Nabucco. Ik werd helemaal blij van die muziek. Wat had ik dat gemist. De CDspelers in de radio's doen het niet meer en in het streamen van muziek en dat dan op een usbstickje zetten ben ik gewoon (nog) niet handig. Ik weet het via de telefoon en tablet is er ook veel muziek te beluisteren maar dan zouden we toch ook een luidspreker moeten kopen om dat spul daar op aan te kunnen sluiten. Ik vond dat niet echt een goede optie.

Afijn, ik had dus ook wel eens iets gehoord over radio's met dab en +, misschien was de tijd gekomen om dat dan maar eens aan te gaan schaffen. Na een beetje zoeken vonden we een aardig, niet te duur apparaatje, waar ook een CD speler ingebouwd was, dus dat hebben we maar besteld.

De volgende dag werd het al geleverd. Tja, het apparaat heeft veel meer zenders, datwel, toch wel weer veel van het zelfde, maar mijn klassieke mogelijkheden zijn nu uitgebreid met de radio 4 concertzender en dat is een mooie tussenvorm van de gewone radio 4 en classic fm. Verder kan ik nu ook weer CD's afspelen èn het is een mooi radiootje om straks met de caravan mee te nemen.

Kortom, dankzij de kou zijn we behoorlijk druk geweest met het zoeken naar mogelijkheden om het voor onszelf een beetje gezellig en comfortabel te maken en misschien is het niet optimaal, maar ik heb wel het gevoel weer een stap gezet te hebben om de nieuwigheden van deze tijd bij te kunnen benen.

2018-03/koude-druktep.jpg

                                   klik

hanscke | Donderdag 01 Maart 2018 - 12:27 pm | | Standaard | Zes reacties