KNUFFELINDUSTRIE


Ik had ze tijdens de Vierdaagse in Nijmegen wel langs de kant van de weg zien staan, de veelal jonge dames en zo af en toe ook een jonge man, een bord omhooghoudend met de tekst FREE HUGS, maar het zei mij helemaal niets. Ik vroeg mij zo en passant wel even af wat de zin hier nu van was, maar verder heb ik het toen langs mij heen laten gaan.

Totdat ik vorige week Tim Fransen, een hele jonge nieuwe cabaretier, in de tv-uitzending  van zijn voorstelling een aantal opmerkingen hoorde maken over de zogenaamde knuffelindustrie. Dit bracht mij op het idee om free hugs maar eens bij google  in te tikken en zowaar, het fenomeen is wel bekend., alleen niet bij mij en dat zal wel met mijn leeftijd te maken hebben denk ik en daarom is het ook zo goed om zo nu en dan naar jong en nieuwkomend talent te luisteren. 

Het verhaal van Free Hugs start bij ene Juan Mann. Hij wilde wat lichtpuntjes aanbrengen in het leven van willekeurige voorbijgangers door hen zomaar een hug te geven en maakte dit kenbaar door zijn sandwichbord. Binnen een kwartier bleek hij al vele reacties te hebben gekregen en zo is de free hugs campagne ontstaan. 

Toen ik nog wat verder googlede stuitte ik op de naam Kitty Mansfield, een professioneel knuffelaar en oprichtster van BeCuddled, het eerste professionele knuffelbureau in Europa, in Londen. Ze streeft er naar om in elk "grootstedelijk gebied in het Verenigd Koninkrijk" een professioneel knuffelaar beschikbaar te hebben. Natuurlijk wordt er ook uiteen gezet waarom knuffelen zo belangrijk is, maar daar ga ik nu verder niet op in.

Omdat ik gewend ben om elk blog met een passend plaatje af te sluiten, ben ik op zoek gegaan naar knuffelschilderijen en zo kwam ik Brent Estabrook tegen. Deze meneer is in 1985 in Tacoma geboren, heeft Fine Arts  aan de universiteit van Arizona gestudeerd en woont nu in Los Angelos.

Het is een schilder die heel veel knuffels schildert. Eerst dacht ik dat het werken met knuffels waren die hij op een bepaalde manier opgeplakt had, maar bij nader inzien zag ik dat het echte schilderijen waren. Ware kunststukjes vind ik zelf.

En zo heeft de jonge cabaretier Tim Fransen, die ik niet kende,  mij met zijn opmerking over de knuffelindustrie op een spoor gezet waar ik zelf niet zo gauw opgekomen was, maar waardoor ik wel veel kennis over knuffelen heb opgedaan. Of al die kennis nu veel invloed op mijn knuffelgedrag zal hebben waag ik te betwijfelen. Ik ben niet zo'n knuffelaar en de meeste mensen in mijn omgeving ook niet, een uitzondering daargelaten.

 

2017-08/knuffelschilderij2n.jpg

                                klik

hanscke | Zaterdag 19 Augustus 2017 - 5:04 pm | | Standaard | Eén reactie

GOUACHES


Ik wist het meteen toen ik de kop op de voorpagina van de krant las: na twintig jaar afscheid van werk Woltman, dat is ze, de schilderes van het schilderij wat al jaren bij ons aan de muur hangt. Ooit werd ze een aanstormend talent genoemd, maar helaas, ze is ruim twintig jaar geleden, op 38 jarige leeftijd aan leverkanker overleden. 

Ik weet nog zo goed, dat ik bij haar was om het schilderij van haar te kopen. Het was eigenlijk een voorstudie en ze had hier een tweetal exemplaren van gemaakt. Een beroepskracht van een jongerencentrum waar ik een aantal jaren als bestuurslid bij betrokken was, kreeg van ons als afscheidscadeau dat andere exemplaar. Toen ik het zag vond ik dat zo mooi en mij werd toen, door het medebestuurslid die de aankoop gedaan had, aangeraden om zelf eens naar het atelier van Annemarieke te gaan om te vragen of ik dat andere exemplaar mocht kopen. Dat heb ik toen gedaan.

Ik vond het doodeng want ik had nul komma nul procent ervaring met het bezoeken van kunstenaars, maar ik heb toch de stoute schoenen aangetrokken, ik heb haar gebeld en een afspraak met haar gemaakt. 

Ik mocht het tweede exemplaar wel kopen, maar niet voordat ik ook haar andere werk had bekeken. Op de eéén of andere manier sprak haar werk mij aan. Nu lees ik in de krant dat ze zich van redelijk figuratief naar een lyrisch abstracte stijl ontwikkelde, maar ik wist toen van schilderen helemaal niets. Het woord gouache zei mij dus ook niets. Er waren wel een paar werken bij die ik erg mooi van kleur vond, maar ik durfde het niet aan omdat te kopen, zodat ik bij mijn oorspronkelijke plan bleef om de gele lis te kopen.

Annemarieke wilde echter meer. Ze wilde dat ik naar huis ging om er nog eens goed over na te denken. Ik zou een week later terug komen en ze liet me weten dat ze het op prijs stelde wanneer P. dan ook mee zou komen. Dat hebben we uiteindelijk ook gedaan, maar het heeft geen invloed meer gehad om van keuze te veranderen. Ook P. koos voor het veilige werk, de gele lis. 

Ze heeft het werk mooi laten inlijsten en wij waren er erg blij mee. Wel werden we in haar bestand opgenomen en uitgenodigd toen er een expositie van haar in de Avéro toren was. En daar zag ik het werk weer wat ik niet aangedurfd had om te kopen. En toen was het ineens over.

Nu, ruim 20 jaar later hangt haar werk onder de titel Hommage tot en met 26 augustus in galerie Westerkade en is het te koop. Komende week ga ik zeker kijken en misschien, heel misschien, als het een beetje betaalbaar is zou ik alsnog wel iets van dat andere werk willen kopen. 

 

Deze schijnt reeds verkocht te zijn.

hanscke | Zondag 13 Augustus 2017 - 9:41 pm | | Standaard | Vijf reacties

FEESTEN


De zomer vordert, maar het echte zomerweer is er niet echt. Voor mij is de zomer een feest als het zo tussen de 25 en 28 graden is. Dan geldt voor mij: mooi weer en lange dagen. Dat feestje valt dus een klein beetje tegen, maar dat wordt dan weer goed gemaakt door allerlei andere feesten.

De Canal Parade bijvoorbeeld, dit vond afgelopen zaterdag plaats en het schijnt weer één groot feest geweest te zijn, alleen dit keer niet zo nadrukkelijk alleen voor homo's. lesbo's , transgenders of biseksuelen; het wordt steeds meer een feest voor iedereen. Sommige groeperingen betreuren dit, maar het spreekt mij juist heel erg aan. Verdraagzaamheid naar elkaar toe zonder steeds de nadruk te leggen op het verschillend zijn. Voor mij komt zo langzamerhand het moment dat er te nadrukkelijk aandacht gevraagd wordt voor het anders zijn.

Gelukkig speelde dat geen rol bij het volgende feest, het feest van de Leeuwinnen. Ook ik ben in de afgelopen weken in de ban geraakt van het vrouwenvoetbal. Wat een genot om naar te kijken. En wat een feest! Dwars tegen de stroming in om te stoppen met mensen te verdelen in: mannen en vrouwen, staat het vrouwenvoetbal opeens als een huis tegen over het mannenvoetbal. Of moet ik gaan vrezen dat er in de toekomst nog een derde groep bij zal komen, die van de transgenders? Want hoe gek kun je het maken. Wanneer een transgender aan een bepaalde sport wil gaan doen die vrouw- of mangebonden is zal er toch een keuze gemaakt moeten worden, waar hij/zij zich bij zal aansluiten. Onder het kijken naar onze Leeuwinnen vroeg ik mij af wie er liever een man zou zijn geweest....Maar alle gekheid op een stokje, het was een mooi feestje en het was leuk om te zien. 

En vandaag hebben we dan alweer een feestje. Hond Hessel is vandaag zes jaar geworden. Hoog tijd om samen even op de foto te gaan, maar daar hadden de heren niet echt zin in. Het leek er zelfs op of ze samen aan het saboteren waren. Hoewel heren, wij hebben namelijk wel onze vraagtekens of Hessel zich wel echt een mannetjeshond voelt, hij gedraagt zich er lang niet altijd naar en als er in de dierenwereld ook iets van voorkeuren bestaat, dan zou onze Hessel misschien ook wel uit de kast kunnen komen. Voor ons maakt dat geen verschil. Ze zijn ons beide even lief. 

Uiteindelijk is het dan een beetje gelukt. Echt een mooi staatsie portret zat er even niet in, maar ach het heeft wel wat, het laat in ieder geval zien dat de jongens het uitermate goed met elkaar kunnen vinden en het vrijwel altijd met elkaar eens zijn. 

2017-08/feesthesselp.jpg

                         klik

hanscke | Maandag 07 Augustus 2017 - 5:08 pm | | Standaard | Negen reacties

SAMEN BRAMEN PLUKKEN


Nee, ik wil het niet, zoals zovelen, hebben over het reclamespotje  van SIRE dat jongens "echt" weer jongens moeten worden en meer moeten ravotten; ook wil ik het niet hebben over het feit dat de NS de transgenders tegemoet wil komen en ons zal gaan toespreken met de aanhef: Beste Reizigers, nee ik wil het hebben over het feit dat ik in het verleden vele misdrijven heb gepleegd, ik heb namelijk vaak bramen geplukt en daarmee heb ik mij bezondigd aan stroperij!

Dat stropen is mij met de paplepel ingegoten. Ik kan mij nog zo goed herinneren dat wij als gezin, gewapend met emmer en broodjes en ranja voor tussen de middag, een hele dag het bos in gingen om bosbessen te plukken en nu lees ik in de krant dat dit strafbaar is en dat de boetes hoog op kunnen lopen tot wel 4100 euro of zelfs een gevangenisstraf van een maand.

Nou zeg! Ter vergoelijking staat er in het artikel vermeld dat Staatsbosbeheer het wildplukken meestal wel door de vingers ziet en het gedoogd wordt als er maar niet meer meegenomen wordt dan wat er in een champignonbakje kan. De bessen zijn namelijk als voedsel voor de dieren bedoeld, dus we moeten ze laten hangen aan de overvolle bramenstruiken.

Bij het lezen van dit artikel schiet mij uiteraard het prachtige nummer uit de midden/eind  jaren zeventig te binnen, Samen Bramen Pukken van Herman van Veen en lijkt dat opeens veel minder romantisch te worden. Ik heb die tekst altijd zo mooi gevonden: Samen bramen plukken, samen schuilen onder een jas, samen lopen door omstandigheden, dat was wat het was; ik zag het als een metafoor voor mijn eerste huwelijk, maar die zienswijze moet ik dus drastisch veranderen. We waren niet die twee hele jonge mensen die tussen de hevige stormen door van die prachtige momenten hadden. Nee, we waren twee boeven die samen op strooptocht waren en zoiets kon dan natuurlijk ook niet goed gaan.

Ik kan er niets aan doen, ik word altijd een beetje lacherig als ik dit soort artikelen lees. Het hoort zo bij de komkommertijd van de zomer. Vooruit, ik haal mijn schouders er maar over op en denk van het zal wel, de zienswijze van anno 2017, bosbessen, bramen en dergelijke moeten in de natuur blijven hangen, we mogen hooguit in een pluktuin onze emmertjes vullen met gekweekt fruit en daarvoor betalen.

Maar mijn mooie metafoor blijf ik houden, dat gedachtengoed is mij veel te dierbaar. En ook de herinneringen vanuit mijn jeugd, het bosbessen plukken stop ik niet weg, daarvoor was het veel te leuk. 

2017-07/bramenp.jpg

                               klik

hanscke | Zondag 30 Juli 2017 - 12:37 pm | | Standaard | Zes reacties

DAG 3 EN 4


Vol vertrouwen begon ik aan de derde dag. Ik had die nacht beter geslapen dan voorgaande nachten en wat belangrijker was, ik had 's avonds weer wat kunnen eten, iets wat me de maandag- en de dinsdagavond niet gelukt was. Omdat het warm was had ik voor bij het eten een biertje besteld. Op de één of andere manier matchte het bier en het eten, bestaande uit rundvlees, salade en patat niet met elkaar. Al na een paar happen protesteerde mijn maag hevig en moest ik zien dat ik op tijd bij het toilet kwam. Ik weet dit de eerste avond aan de nervositeit.

De tweede avond gebeurde eigenlijk precies hetzelfde  en dat terwijl ik zo'n  zin in eten had. Helemaal vervelend was het dat dit gebeurde tijdens het etentje met jarige zwager en schone zus. Samen lopen zou niet gaan, omdat zij de veertig kilometer liepen, maar een keer samen eten kon wel en leek ons heel leuk. Dit mislukte dus volkomen. Ongerust ging ik terug naar ons logeeradres, onderweg heb ik nog maar een pak yoghurt gekocht om toch maar iets binnen te krijgen. Het gegoogle op mijn  tablet stelde mij wat gerust. Gezien de verschijnselen kon het ook om een allergie gaan.

Op woensdagavond heb ik geen biertje meer besteld en zie daar, het eten ging weer goed en zo begon ik, zoals ik aan het begin van dit blogje al vermeldde met een goed gevoel aan de derde dag. Zelfs de regen die een uurtje na de start met bakken uit de hemel kwam, kon mij niet van mijn stuk brengen. Ik vond het eigenlijk wel een grappig gezicht, al die gekleurde plastic regencapes à 0,39 cent bij de Action. 

Rond elf uur wandelden we Groesbeek binnen. Inmiddels was het weer droog en ook daar was het weer groot feest. En toen kwam ik op het idee, om de rollen eens om te draaien. In plaats van leuk te zwaaien naar de vele fotocamera's  ging ik foto's maken van het publiek.

Toen ik na de rust weer ging starten, merkte ik dat mijn voeten begonnen te prikken. Een voorteken dat er blaren zouden kunnen gaan ontstaan, maar bij aankomst bleek dat (nog niet) het geval te zijn.

Uit voorzorg heb ik voor de vierde dag wel een paar plekken van mijn voeten afgeplakt en dit heeft voortreffelijk gewerkt. Die vierde dag heeft mij uiteindelijk heel weinig moeite gekost, dit in tegenstelleing tot de jaren dat ik nog 50 of 40 km. liep. Voor het eerst heb ik echt genoten van het binnenkomen op de Via Gladiola. Hier en daar kreeg ik een gladiool aangereikt. Ook kwamen we langs ons logeeradres en daar werden we natuurlijk met applaus en ook een gladiool ontvangen, maar het allermooiste was het punt: 1200 meter voor de finish. Daar stond dochterlief met een vriendin van haar met voor ons beiden een bos gladiolen en een zonnebloem. 

Ik heb met zoveel plezier deze Nijmeegse Vierdaagse gelopen. Het is voor mij inderdaad het feestje geworden wat ik graag wilde, mijn voeten kunnen het weer doen. Met dit verhaal heb ik geprobeerd het spektakel een beetje in beeld te brengen. Voor mij is het in ieder geval een mooi naslagwerkje geworden waardoor de vele herinneringen een plekje hebben gekregen. 

2017-07/dag3p.jpg

                                   klik

hanscke | Donderdag 27 Juli 2017 - 10:00 pm | | Standaard | Zes reacties

DAG 1 EN 2


Nadat we zoals duizenden anderen onze fiets gestald hadden, liepen we naar de start. Ik was verbaasd, dat we direct door konden lopen, want ik had verwacht dat we achter in de rij moesten aansluiten. Dit jaar werd er voor het eerst zowel op de veertig als op de dertig kilometer met twee verschillende starttijden gewerkt. Dit was af te lezen aan het symbooltje op het polsbandje wat bij iedere deelnemer op maandag als startbewijs bevestigd was. Wij waren gladiolen, de andere groep had de wandelschoen als symbool en dit verklaart de vlotte doorstroom bij de start.

Dit jaar werd voor het eerst het parcours andersom gelopen. Na de brug links af richting Oosterhout en Valburg in plaats van rechtsaf richting Bemmel. Dat bemoeilijkte voor mij wel het feest van herkenning. Ik had graag gezien wat ik mij nog echt herinnerde van de laatst gelopen tocht van achttien jaar geleden en nu bekeek ik het ocht vanuit een ander gezichtspunt.

De eerste kilometers liep ik nog wat onwennig  tussen de vele anderen, maar gaandeweg begon ik mij zekerder te voelen en kon ik een eigen pad vinden om zoveel mogelijk in mijn eigen tempo te kunnen wandelen. Er zijn heel wat kinderen van de rond de twaalf die, en petje af voor hen, die ook aan dit wandelevenement meedoen, maar ik heb ze liever niet voor mijn voeten lopen, Ze dartelen nog zo en halen je snel uit je ritme, zeker als ze met zo'n hele groep zijn en ook nog met een ballon, die alle kanten uit waaiert. Het was dus zaak om deze groep, die zich in een paar kilometer ook al verspreid had,  zo snel mogelijk voor bij te zien komen. 

In Elst, halverwege de route, begon het echte feest. Mede door het mooie weer was het publiek in grote getale toegestroomd. De zon scheen uitbundig en dat mooie weer werd zo rond het middaguur eigenlijk een beetje te mooi. Het werd warm en die laatste kilometers waren dan ook wel heel erg lang, zeker, wanneer de afstand op dag 1 geen 30 maar ruim 33 kilometer blijkt zijn. Iets over enen waren we binnen en wat smaakt zo'n biertje op de Wedren dan lekker....

De tweede dag mochten wij als gladiolen pas om half acht starten. Veel wandelaars hadden zich in het roze gestoken, want in de afgelopen 18 jaar is er ergens deze traditie van roze woensdag ontstaan. Voor mij hoeft het niet en ik heb hier dan ook niet aan meegedaan. In plaats van begrip krijg ik zo langzamerhand een afkeer van dit roze gedoe. Respect en begrip voor mensen met een andere seksuele geaardheid heb ik altijd al gehad, maar er wordt nu wel heel vaak en heel veel aandacht hiervoor gevraagd, waardoor ik mij niet geroepen voel mij ook nog eens zichtbaar solidair te moeten tonen. Het wordt voor mij een beetje too much waardoor ik pas.

In Wijchen was de chaos compleet. De vijftig kilometerlopers, de veertigers en de dertigers, alles komt hier samen tel daar het vele publiek bij op en het centrum barst uit zijn voegen. En toch heb ik het als één groot feest ervaren. Een kakafonie van geluiden, hossende mensen als het doorlopen even stagneerde; van de weeromstuit deed ik zelf zo nu en dan ook maar mee. Geweldig, wat een sfeer! Je moet het zelf meemaken, want het is zo moeilijk te  beschrijven. 

Na Wijchen ontstond er toch weer wat ruimte om een beetje in je eigen tempo te kunnen lopen. Gelukkig was het hobbelige zandpand van weleer waar ik zo tegenop zag veranderd in een aardig ruim fietspad.  Het was warm, maar na twaalven verdween de zon. Met een extra rust, net voor de bebouwde kom van Nijmegen finishten wij iets voor half drie. Bij mij ontstond heel langzamerhand de overtuiging dat ik de Vierdaagse zou gaan uitlopen.

2017-07/dag1p.jpg

                         klik

hanscke | Woensdag 26 Juli 2017 - 11:28 am | | Standaard | Vijf reacties

VIER DAGEN FEEST

ALGEMEEN


Wat een belevenis, De Nijmeegse Vierdaagse, het was in allerlei opzichten één groot feest. Het is moeilijk om al die indrukken in één blogje samen te vatten en dat ga ik dus ook niet doen. Het eerste blog is een globale de indruk van het geheel en daarna zal ik elke dag in een blogje proberen te vatten. 

Ik heb het dus gehaald, zoals dat heet. Na achttien jaar heb ik voor de achtste keer deze tocht gelopen. Dat had ik een aantal jaren geleden nooit kunnen denken toen ik zoveel problemen met mijn voeten had. Dit had ik toen echt nooit durven dromen.

Een paar dagen voorafgaand aan dit gebeuren schoot weer heel even die vlammende pijn door mijn voet en mijn eerste gedachte was: het zal toch niet... Gelukkig trok de pijn weg en ik kon mijn angst die hierdoor ontstond wat opzij zetten, maar de volgende dag, de maandag, was ik bij het ophalen van de startkaarten er nog steeds niet helemaal van overtuigd dat alles goed zou gaan.

Ik was behoorlijk nerveus, mede omdat er in achttien jaar best wel veel veranderd was. Het hele gebeuren rond start en finish vond niet meer plaats bij De Vereeniging (de schouwburg) maar op De Wedren. Ik keek mijn ogen uit. Het was zo groots geworden! Vroeger was het echt zoeken naar een plekje om na de finish nog een biertje te kunnen drinken. Nu stonden net zoals bij de bierfeesten in Duitsland rijen met aaneen geschakelde picknicktafels en banken met daarboven parasols om enige bescherming tegen de zon te bieden. 

Was er verder nog meer veranderd in die afgelopen jaren? Ja en nee. De eindeloze stoet van mensen die allemaal hetzelfde doel hebben was nog hetzelfde. Wel wordt er door de wandelaars zelf nog amper gezongen of muziek gemaakt. Dat is overgenomen door het publiek langs de kant van de weg. Het aantal militaire orkesten, andere orkestjes en muziekgroepjes waren sterk toegenomen, iets waar ik heel veel van genoten heb, maar er waren ook veel, heel veel grote boxen met dreunende bassen op bijna de gehele route, al dan niet met goedbedoelende dj's met bijna identieke teksten zoals: Steek die handjes in de lucht".  

Vooral binnen de bebouwde kom van de diverse stadjes en dorpen was het één groot feest, nog veel meer dan in mijn herinnering. Maar, en dat was ook een verandering, alle dorpen waren intussentijd wel veel groter geworden door uitbreiding van de bebouwing, waardoor het feestgedruis ook veel langer was. Dit keer heb ik me echt kunnen overgeven aan dat feesten. Als het op een bepaald moment als eens even heel druk was op de route, irriteerde mij dat niet meer zoals in de jaren van weleer. Ik hoefde immers maar dertig en geen vijftig of veertig. Daardoor was er voor mij veel meer ruimte om te genieten.  

En dat heb ik gedaan, genoten met volle teugen. Niet zozeer van de natuur, want daar maak je met zo'n massaal gebeuren niet zoveel van mee, dan kun je beter met zijn tweeën gaan wandelen. Maar ik heb echt genoten van het samenspel tussen wandelaars en publiek, van die interactie met elkaar, want met elkaar hebben we dit tot een groot spektakel kunnen maken. Zonder wandelaars is er geen publiek en zonder publiek krijg je niet deze unieke sfeer. En een ieder mag er van vinden wat ie wil, maar ik vind het een groots gebeuren en ik ben heel blij dat dit, ook in deze tijd, nog plaats kan vinden.

En ik ben zo blij dat ik dit alles weer mee kon maken. Ik wilde dit hele gebeuren zien als een feestje wat ik wilde vieren omdat ik zo blij ben dat ik weer zo goed kan lopen en het is een feest geworden. In alle opzichten!

                                                             klik

2017-07/vierdagenp.jpg

hanscke | Zondag 23 Juli 2017 - 2:40 pm | | Standaard | Zeven reacties

LEEFTIJD


 In de afgelopen periode is het begrip "leeftijd" nogal eens aan de orde geweest. In onze vakantie kwamen we natuurlijk heel veel leeftijdsgenoten tegen. Logisch, want alleen mensen die geen verplichtingen meer hebben kunnen met vakantie gaan wanneer zij dat willen, of het zijn mensen die niet op de één of andere wijze met het fenomeen schoolvakanties te maken hebben. 

Afijn, wij troffen in de vakantie dus heel veel mensen van onze leeftijd of ouder. En dan blijkt leeftijd opeens relatief te zijn. In de eerste week van onze vakantie hebben we een keer heel spontaan met verschillende campingburen om ons heen gebarbecued. Was heel gezellig en omdat de gesprekken bij dit gebeuren lekker over koetjes en kalfjes gaan, is de leeftijd altijd wel een dankbaar gespreksonderwerp. Ik bleek met mijn 66 jaar de jongste te zijn. Volgens anderen, sommigen waren de 75 al gepasseerd, was ik nog maar een jonkie en kwam ik pas kijken in pensionadoland. Heer lijk om zoiets te horen!

Ook de leeftijd van de caravan wil dan nog wel eens ter sprake komen. Onze caravan is al weer 15 jaar oud en hier en daar begint zich toch een licht verval af te tekenen. Ik kan mij nauwelijks voorstellen dat we dat ding al weer 15 jaar hebben, ik zou eerder denken aan een jaar of zes, zeven, maar nee het is echt al weer 15 jaar. 

En dan past de uitspraak: je bent zo oud als je je voeltt natuurlijk ook in dit blogje. Het heeft mij nooit aangesproken omdat ik mij er niets bij kon voorstellen. Hoe moet je je dan voelen als je dertig bent, of vijftig? Dat weet je pas als je zo oud bent. 

Zo langzamerhand begin ik nu toch echt wel te voelen dat de jaren gaan tellen en dat is compleet nieuw voor mij. Komende week ga ik na 18 jaar de Nijmeegse Vierdaagse weer lopen en ik ben eigenlijk maar wat blij dat ik gezien mijn leeftijd, dit keer maar dertig kilometer per dag hoef te lopen en geen veertig of zelfs vijftig, wat ik ook twee keer gedaan heb. Ik weet eerlijk gezegd niet of ik dat nog zou kunnen, maar daar heb ik ook niet voor getraind, want voor vier keer vijftig kilometer per dag is er wel meer voor nodig dan dat wat ik nu gelopen heb. 

Mijn beertje laat ik thuis. Die is veel te oud, al 65 jaar, om mee te gaan. Niet dat ik dat ooit gedaan heb hoor, maar op de antiekmarkt in Angers zag ik ook zo'n oud exemplaar zitten en dat bracht mij er toe om dit blogje met deze foto's te illustreren. 

Ik weet dat het moeilijk is, om de vele indrukken, die ik op zo'n vierdaagse opdoe, in woorden te vangen, maar ik ga mijn best doen als ik weer terug ben. En ik zal zeker een paar foto's maken die hopenlijk de sfeer dan weer zullen geven. 

2017-07/beerp.jpg

                                klik

hanscke | Zondag 16 Juli 2017 - 1:55 pm | | Standaard | Zeven reacties