BEDENKELIJK


Bedenkelijk, dat is het goede woord voor zoals de toekomst er op dit moment voor ons uitziet. De tijd van onzekerheid en hoe komt het nu is nog lang niet voorbij. Vanmorgen heeft de oncoloog/internist wel enige duidelijkheid kunnen geven, maar tegelijkertijd roept het ook weer vele vragen op.

Binnenkort zal er bij P. een biopsie in de hals gedaan worden om zeker te zijn dat de nieuwe uitzaaiingen( vandaag werd dit woord wel gebruikt, dit in tegenstelling tot een vorige gesprek met de chirurg, toen er over haarden werd gesproken) wel toe te schrijven zijn als gevolg van de NETkanker en dat het niet een gevolg is van iets anders wat gaande is.

Daarnaast zal er ook nog ee verwijzing naar de uroloog zijn, omdat op de petscan te zien is dat de prostaat ook  actief is. Dit staat zeker los van de al eerder genoemde NETkanker.

Pas wanneer er duidelijkheid is over deze twee onderzoeken, kan er geprobeerd gaan worden om een adequaat middel in te zetten die de aanwezige NETkanker kan remmen. Dit is niet eenvoudig omdat P. allergisch blijkt te zijn vor de inenting die doorgaans in deze situatie ingezet wordt. En een remmend middel lijkt toch zeer wenselijk, omdat deze doorgaans zich traag onwikkelende kanker bij P. niet echt traag lijkt te zijn.

Gelukkig lijkt het UMCG er wel enige spoed achter te zetten. Over vier weken moeten de uitslagen van de onderzoeken bekend zijn, zodat er dan met een goed behandelplan begonnen kan worden. Dus opnieuw een periode van afwachten hoe het gaat verlopen. De zorgen zijn dus nog lang niet uit de lucht.

2020-03/bedenkelijkp1_1.jpg

                         klik

hanscke | Dinsdag 10 Maart 2020 - 6:08 pm | | Standaard | Zes reacties

LIEFGESICHIES


Net als elk jaar heb ik weer een paar potten met violen klaar gemaakt. Ik heb mijn oude blogjes er nog eens op nagelezen en meestal gebeurt dit in de eerste helft van maart. Als ik die oude blogjes dan eens doorkijkis het ook leuk om de reacties nog eens door te lezen. Op 11 maart  2011 liet Fialas weten dat violen in het Suidafrikaans liefgesichies worden genoemd. Ik vind het zo'n leuk woord en daarom heb ik dit blogje deze titel meegegeven. 

Het klaarmaken van de potten violen betekent voor mij het einde van de winterperiode en ik doe dat meestal op één van de allereerste mooie lenteachtige dagen. Het einde van de winterperiode is dan eindelijk in zicht. Hoewel het dan best nog wel eens koud en guur kan zijn, vertellen de voluit bloeiende violen mij, dat het voorjaar in aantocht is.

Het is op dit moment behelpen om  nog een blogje te kunnen maken. Waar mijn stokoude laptop, veertien jaar inmiddels al niet goed voor is. Mijn gewone computer is ingestort, er kan niets meer geopend worden. Dit zal verholpen moeten worden, want ik wil toch wel verschillende dingen, zoals de foto's mee kunnen nemen naar mijn nog nieuw aan te schaffen laptop.

Ik heb lang getwijfeld, maar ik ben er nu wel uit. Een nieuwe laptop lijkt mij meer dan voldoende. Bovendien, zo zei zoonlief, mocht het niet bevallen, dan kan ik altijd nog besluiten om er een groter scherm aan te koppelen.

Ik zal nog even geduld moeten hebben, want dinsdag as. staat er voor P. een bezoek aan de oncoloog/internist in Groningen gepland. Deze zal hopenlijk duidelijkheid gaan verschaffen over hoe het behandelplan er nu verder uit zal gaan zien en hoe we de toekomst moeten gaan zien. Dat gaat natuurlijk voor.

Mooi dat ik dit hele oude beestje nog heb, ben ik in ieder geval nog in staat om een blogje te schrijven. Het zou de oplettende lezer kunnen opvallen, dat ik reeds gebruikte foto's gebruik. Het is me een teveel gedoe om ook nog met nieuwe foto's te moeten werken, maar ach, de liefgesichies die ik nu heb lijken heel erg op die van 7 maart 2009 of die van 13 maart 2011. Op 25 maart 2006 schreef ik ook al een blogje over violen, maar toen plaatste ik er nog geen foto's bij. Ik schrijf nu al 15 jaar blogjes. Ik vraag mij af, waar is de tijd gebleven?

2011-03/violen.jpg

                                    klik

hanscke | Zondag 08 Maart 2020 - 2:48 pm | | Standaard | Zeven reacties

OP LOSSE SCHROEVEN


 "Om maar met de deur in huis te vallen, ik heb slecht nieuws voor u. De petscan heeft uitgewezen dat er twee nieuwe haarden van activiteiten te zien zijn. Ergens links bij de hals en hoog bij de aorta". Zo begon het gesprek met de chirurg/oncoloog. Ruim vijf weken hadden we in onzekerheid geleefd, nadat er middels een driemaandelijks bloedonderzoek was gebleken, dat er een paar waarden niet meer waren zoals ze behoorden te zijn. Een aantal waarden waren zelfs slechter dan voor de operatie.

Tja, daar zit je dan. Opnieuw is de toekomst weer helemaal op losse schroeven komen te staan. Dat er iets niet helemaal goed was had ik wel ingeschat, maar dat de NETkanker zich nu op een tweetal andere plekken gemanifesteerd heeft is toch wel het minst goede scenario. Eerlijk gezegd was dat helemaal niet in mij opgekomen.

Nadat de chirurg uitglegd had, dat het niet operabel is en dat er een verwijzing naar de internist/oncoloog zal komen nam hij afscheid van ons. Het speet hem ook, dat het zo was, liet hij ons weten, met die grote operatie had hij gehoopt P. wat langer uit de wind te houden.

Binnen twee weken kan P. dus een afspraak met de oncoloog verwachten. Dan zal er besproken gaan worden, wat er eventueel nog mogelijk is aan het inzetten van remmende medicatie. Het probleem daarbij is, P. heeft dit al wel gehad, maar hij bleek hier allergisch voor te zijn. De koude rillingen en de shockachtige verschijnselen noopten toen tot het stopzettten van deze injecties. Maar wie weet is er nog iets anders te bedenken.

Het worden dus weer twee weken van grote onzekerheid. Hoe zal het verder gaan? Het hoeft natuurlijk nog niet heel dramatisch te zijn. Op de patiëntendag hebben we mensen ontmoet die al tien jaar deze vorm van kanker hebben en nog een behoorlijke goede kwaliteit van leven hebben. Aan de andere kant, ons is verteld dat een  NETkanker  een traag verlopend ziekteproces kent, maar als dan blijkt dat er na drie maanden al weer nieuwe haarden te zien, zijn dan vind ik dat niet echt heel traag en dat verontrust mij wel.

Voorlopig is het dus weer afwachten. Gelukkig voelt P. zich goed en we hebben samen afgesproken, dat we niet bij de pakken gaan neer zitten. Plannen voor de iets langere termijn, zoals een vakantie plannen, laten we nog maar even in de ijskast staan, maar voor de korte termijn willen we gewoon verder gaan met het leven van alledag. Zo stond gisteren een bezoek van mijn broer en schone zus gepland en dat hebben we gewoon door laten gaan en het is een hele gezellige dag geworden. Voor vanmiddag staat er een bezoek aan de bioscoop gepland. We willen graag de film van Herman Finkers, de beentjes van Sint Hildegard, zien.

Het is zoals het is en we zullen wel zien hoe het verder gaat. Moed verloren is al verloren, dus dat doen we dan ook niet.

2020-03/losse-schroeven-p.jpg

                                    KLIK

hanscke | Zondag 01 Maart 2020 - 1:18 pm | | Standaard | Acht reacties

NAAKTEN


Opeens stuitte ik, of liever gezegd P, hij attendeerde mij er op, op een artikel met de kop: Naakt in het museum kan dat nog. Eerlijk gezegd, het was nog al een moeilijk artikel en ik heb het wel twee keer moeten lezen voor ik echt begreep waar het artikel nu eigenlijk over ging. Het blijkt te maken te hebben met een aankoop van het van Gogh Museum.

"De badende vrouw" van Edgar Degas, 1886 blijkt als nieuw topstuk aan de collectie van dit museum toegevoegd te zijn en nu schijnt er nogal wat commotie te zijn ontstaan, omdat er geluiden zijn dat dit soort naakten niet meer getoond zouden moeten worden, waarop de vrouwelijke directeur van het museum de volgende uitspraak in Buitenhof heeft gedaan: Die hele discussie of vrouwelijk naakt wel geschikt is voor alle mensen van alle culturen die binnenkomen, moet je tackelen.

Omdat ik niet zomaar iets wil schrijven, ben ik eerst maar even op onderzoek uit gegaan en toen viel ik van de ene verbazing in de andere. Het bijna twee pagina's grote artikel vond ik in dezelfde vorm terug, maar dan op 22 februari, 3 dagen eerder dus, geplaatst in Het Parool. Daar was het artikel geïllustreerd met meerdere schilderijen van onder andere Eiliff Petersson, Nocturne, 1887 en het hieronder geplaatste schilderij van Hippolyte Petitjean uit dezelfde tijd.

Heel langzaam begon ik toen de rode draad van het artikel te ontdekken. Eind januari is de aankoop van dit schilderij gepresenteerd, 9 februari is hier in het tv-programma aandacht aan besteed en heeft Emilie Gordenker bovengenoemde uitspraak gedaan, op 22 februari heeft het Parool in een groot artikel hier aandacht aan besteed en weer een paar dagen later is datzelfde artikel bij de Leeuwarder Courant, zonder enige verdere uitleg, onder de kop 'cultuur en media'  terug te vinden. Nou ja.

In Het Parool waren inmiddels al een paar commentaren te lezen, ook van andere musea. De meesten vinden dat het gewoon moet kunnen, het tonen van vrouwelijk naakt, mits het binnen de grenzen van de tolerantie valt. Ik sluit mij hier volkomen bij aan. Naaktschilderijen zijn van alle tijden.

Als illustratie plaats ik het schilderij naar Jan van Eyck uit ca 1500. En wat te denken van al die blote mannen kinderen en engeltjes op al die muurschilderingen en glas en loodramen in de kerken?

Ik begrijp dan ook helemaal niets van deze discussie die gaande blijkt te zijn; en voor mij hoeven er ook geen stickertjes bij de naaktschilderijen te komen om aan te geven dat dit niet in deze hedendaagse tijd is geschilderd, dit om tegemoet te komen aan de gevoeligheden van migranten om zo musea voor iedereen toegankelijk te houden. als men dit niet wil zien, dan komt men maar niet. 

hanscke | Donderdag 27 Februari 2020 - 11:19 am | | Standaard | Zes reacties

OPLADEN


"Ik heb het steeds al gezegd" hoor ik P. zeggen. We zitten zoals gewoonlijk 's morgens aan de eettafel, we lezen de krant en genieten ondertussen  van een lekker kopje koffie. Ik kijk even op en ik zie dat hij aangekomen is bij het gedeelte van de krant waar in het stroomverbruik van de Tesla weer eens uitvoerig wordt beschreven. "Ik heb toch steeds al gezegd, dat het bestaande stroomnet steeds zwaarder belast gaat worden en dat dit op den duur spaak gaat lopen. Hier staat het zwart op wit: een moderne elektrische auto heeft een piekvermogen dat gelijk staat aan dat van tien huishoudens."

En inderdaad, wij hebben het al vaak gehad over de elektrische auto. Overal in het land zijn er naast de benzinestations ook elektrische stations gebouwd, alleen, wij zien er nooit of, heel sporadisch, een auto staan. Want tja, als je elektrisch wilt laden, moet je er wel de tijd voor nemen.

Dan iedereen in de toekomst toch maar thuis elektrisch tanken? Nee, dat kan ook niet, als er in een straat 10 auto's tegelijker tijd gaan opladen, dan  zijn er opeens honderd  'huishoudens' bij. De netwerkcapaciteit zou enorm vergroot moeten worden, maar dat vergt een investering van miljarden euro's, de straten moeten open om dikkere kabels te leggen.

Toch zegt de overheid te willen, dat er in 2030 1,7 miljoen laadpalen gerealiseerd zijn. Men heeft berekend, dat er dan per dag vierhonderd laadpalen bij moeten komen. Maar de overbelasting van het net is daarmee niet opgelost. Ook noodmaatregelen zoals tussen 17.00 en 21.00 uur verboden om op te laden of het opladen twee keer zo duur te maken, zullen geen oplossing zijn.

Deze laadperikelen zullen de verkoop van elektrische auto's geen goed doen.

"Voorlopig hoeven wij nog geen nieuwe auto, dus we hoeven ons er nog niet al te druk om te maken", zeg ik tegen P. "Nee, dat is zo", beaamt P., maar dat neemt niet weg, dat ik steeds gezegd heb, dat het elektrisch rijden  nog lang niet ideaal is. Het lijkt allemaal zo mooi, maar men heeft toch echt een paar problemen over het hoofd gezien."

"Zou best kunnen, we zullen het zien, maar inderdaad, jij hebt het van het begin af aan steeds gezegd" en ondertussen vouw ik de krant op. Ons dagelijkse ritueel van kopje koffie drinken en krantje lezen is weer ten einde.

Heerlijk, die gezamenlijke momentjes, ik zou ze niet graag willen missen. 

2020-02/tankstation.jpg

                                                  klik

hanscke | Donderdag 20 Februari 2020 - 12:02 pm | | Standaard | Vijf reacties

STORM EN IJSTIJDEN


In het kader van niet bij de pakken gaan neerzitten, maar proberen wat leuke dingen te gaan doen, had ik een uitje bedacht. We zouden op zondagmiddag naar de IJsselhallen in Zwolle gaan om daar de ijssculpturen te bekijken, iets wat ik al een aantal jaren op het prgramma had staan, maar wat er nog nooit van gekomen was. 

Om dit jaar niet weer te blijven steken in het van plan zijn, had ik in het begin van de week al tickets on line gekocht; met een tijdslot, geen eventuele wachttijd als het te druk zou zijn, wat kon er nog mis gaan?

Tja, met de storm had ik geen rekening gehouden.

Echt leuk om te gaan vond ik het niet meer. Ik heb nog geprobeerd om telefonisch te proberen ons bezoek uit te stellen, maar buiten kantooruren was er niemand bereikbaar. Na veel dubben zijn we toch maar gegaan.

Op de weg viel het nog wel mee. Ontspannen rijden was het niet en ik schrok best toen er opeens een boomtak(je) op ons raam viel; nog geen tel later nadat P. gezegd had: zie je wel, dat het meevalt, echt spectaculaire dingen heb ik nog niet gezien.

Het was niet heel druk, maar we waren niet de enigen die de ijssculpturen gingen bekijken.  Bij de start wist ik niet zo goed waar ik moest beginnen met kijken. Ja, de route volgen, dat was duidelijk, maar er was zoveel te zien. Het begon met de uitbeelding van  dieren en opstellingen van ver voor de jaartelling. Gaande weg kwamen we bij de Middeleeuwen, Gouden Eeuw, Stoomtijdperk, Tweede Wereldoorlog en de Future.

Na ruim een half uur waren we bij de uitgang. Steen en steenkoud, dus eerst maar iets drinken om warm te worden. Daarna nog een snelle tweede ronde. Toen pas kon ik meer genieten van de tijdreis door het geheel.

Door de lichteffecten was het niet altijd even goed mogelijk om er mooie plaatjes van te maken.

De mooiste foto's die ik gemaakt heb zijn van de uitbeelding  van Anne Frank aan een tafeltje en daarnaast het concentratiekamp. Het was werkelijk heel mooi gedaan, maar ik vind het zelf ongepast om juist die beelden op dit blog te tonen.

Na het zien van dit alles keerden we weer huiswaarts en zijn we Zwolle niet meer ingegaan om daar wat rond te kijken en er zo mogelijk een hapje te eten zoals wel de bedoeling was geweest. 

Tja, wat moet ik er van zeggen. Het uitje is net niet helemaal geworden van wat de bedoeling was, maar we zijn er wel even uit geweest.

 

2020-02/ijzige-stormp.jpg

                     klik

hanscke | Dinsdag 11 Februari 2020 - 11:56 am | | Standaard | Vijf reacties

DE ARNHEMSE MEISJES


Ooit was de moorkop voor mij HET favoriete gebakje. Lekker, een omhulsel met daarin overheerlijke slagroom. Het omhulsel, de soes, had niet zoveel smaak, de chocolade moest dit verhullen en bovendien liet dit gebak zich niet zo gemakkelijk verorberen. Na een kritische analyse, jaren geleden, besloot ik dit gebak voortaan te laten staan. Als ik zo gek op slagroom was, en dat ben ik nog steeds, kon ik beter gewoon een paar happen slagroom nemen, wel zo makkelijk als dat geworstel met die soes.

En nu is de moorkop dus in de ban gedaan, de naam dan. Ergens kan ik er wel begrip voor opbrengen, maar aan de andere kant ook weer niet, want waar blijft dan het einde? Ik bedacht, wat doen we dan bijvoorbeeld met de slavenarmband? De betekenis van de slavenarmband verwijst immers ook naar het donkere verleden van de slavernij. Tijdens de 16e eeuw kregen slaven uit Afrika en de Caribiën een armband uit één stuk geslagen met daarop ter identificatie een merkje of nummer in gegraveerd. Ook de creolen zijn verbonden met de slavernij. Ik dacht heel origineel te zijn met het bedenken van deze voorbeelden, maar dat is niet zo, Darah Diederiks, toen 3e jaars  geschiedenisstudent,was in 2018 al actief om modemerken aan te schrijven om creolen en slavenarmbanden uit het vocabulaire te schrappen.

Dit alles heeft mijn belangstelling voor het nare fenomeem "slavernij" wel doen toenemen. Ik ben er achter gekomen dar er helemaal niet veel schilderijen zijn waarin iets te zien valt over de slavernij. Hier en daar een schilderij met een donkere bediende, maar echt grote taferelen op doek heb ik niet kunnen vinden. Dat is denk ik ook het teleurstellende geweest van mijn bezoek aan het Tropenmuseum.

In 2020, dit jaar dus, zal er in het Rijksmuseum exta aandacht zijn voor de "zwarte bladzijde" de slavernij. Nee het is echt niet iets om daar trots op te zijn, maat met het schrappen van verschillende woorden veranderen we de geschiedenis niet. Ik ga er zeker kennis van nemen, want ik denk veel meer dat we de geschiedenis moeten omarmen en de conclusie moeten trekken dat de mensen met een donkere huidskleur er, als je het tegen al die eeuwen afzet, in hele korte tijd in geslaagd zijn om van een onderdrukte positie tot, voor mij althans, volwaardige en gelijkwaardige medeburgers uit te groeien. Vandaar dat ik niet zo'n moeite heb met woorden die verwijzen naar het verleden. Dat is geweest, net zoals de bellenmeisjes, dienstmeisjes, krullenjongens en weet ik welke termen er in het verleden gebruikt zijn om aan te geven in welke rangorde iemand geplaatst kon worden. 

En de Arnhemse meisjes mogen van mij zo blijven heten hoor.

2020-02/rembrandttwee-mooreng.jpg

                             klik

                                                 Rembrandt

hanscke | Zaterdag 08 Februari 2020 - 3:31 pm | | Standaard | Vijf reacties

RATJETOE


Het is in al die jaren nog niet vaak voorgekomen, dat ik niet echt een onderwerp heb om over te bloggen. Oh, er gebeurt genoeg in de wereld en dat volg ik ook wel allemaal. Om maar iets te noemen, het Coronavirus  bijvoorbeeld. Vooralsnog is het voor ons land nog niet verontrustend en ik hoop dat dit ook zo blijft.

Dan is er de Brexit. Dit verhaal is nog lang niet compleet en wat er uiteindelijk van te merken zal zijn is op dit moment nog niet duidelijk.

De heisa rond verkiezingen in de VS is ook weer van start gegaan en als ik onze binnenlandse politiek er even bij haal, dan moet ik zeggen, dat Thierry Baudet niet echt handig bezig is geweest om kiezers aan zich te binden. En zo zou ik nog wel het één en ander kunnen bedenken, maar voor mij springt er niet iets uit om er een heel blog mee te vullen.

Zelf heb ik het gevoel, dat ik weer in de modus van afwachten en overleven ben aangeland. Het duurt nog ruim drie weken voor er iets bekend zal zijn of er iets op de petscan te zien is waardoor  bepaalde bloedwaarden van P. te hoog zijn. Ik probeer het wel van mij af te zetten, maar toch hangt het voortdurend om mij heen.

Dan even een korte uitleg over de foto's. Toen ik in museum Voorlinden het witte object zag liggen, dacht ik in eerste instantie dat het om een touw ging wat kunstig gedrapeerd was. Pas later, toen ik er dicht bij stond en er goed naar keek, zag ik dat het ging om iets heel speciaals. Het zijn allemaal hele kleine kraaltjes die zo aanééngeregen zijn waardoor het de dikte van kabeltouw heeft gekregen. Ik was helemaal verbaasd en ik kon er niet van afblijven. Ik moest het even voelen. Het afkeurende: mam, niet doen! van dochterlief was helemaal terecht. Natuurlijk mocht ik daar niet aankomen. De rest van de middag heb ik keurig mijn handen thuis gehouden, hoewel ik de twee mensen die zo levensecht lijken, maar in verhouding twee maal zo groot zijn als echte mensen, ook heel graag eventjes had willen aanraken.

Er zijn plannen om aankomende zondag naar Zwolle naar de ijsbeelden te gaan. Ook daar zal gelden: Alleen kijken met je ogen! Ik hoop, dat het ons goed zal doen om even onze zinnen te verzetten.  

2020-02/voorlindenherhp.jpg

                              klik

hanscke | Maandag 03 Februari 2020 - 9:13 pm | | Standaard | Zes reacties