SLOWKOKEN


Ik was druk bezig om een lekker pruttelpotje van onder andere rundvlees rode kool en uien te maken, meestal maak ik zoiets als zoonlief op bezoek komt, want daar doe ik hem een groot plezier mee. Doordat hij veel buiten de deur moet eten begint restaurantfood hem wat te vervelen. Zijn voorkeur gaat, als hij hier is, uit naar een gewone Hollandse pot.

Nadat zoonlief zich op de hoogte had gesteld van wat die pot deze keer zou schaften, kwam hij op het idee dat hij nog één of ander kookapparaat voor mij bij zich had. Dit had hij als kerstpakket gekregen en het stond nog in zijn auto.

Ik las de tekst op de doos: Slowcooker. Ik had er nog nooit van gehoord. Nieuwsgierig geworden maakte ik de doos open. Stiekem hoopte ik dat het zoiets als een airfryer zou zijn, niet wetend wat ik daar precies mee zou kunnen doen, maar daar had ik in ieder geval wel van gehoord.

Maar het leek er niet op, zeker niet toen ik de beschrijving wat doorlas. Het is een apparaat waar je op lage temperaturen allerlei stoofgerechten kunt klaar maken. De lage temperatuur brengt wel met zich mee, dat er een lange bereidingstijd van zes uur of meer mee gemoeid gaat, maar dat dit de smaak zeker ten goede komt.

Tsja, wat moet ik met zo'n apparaat. Van nature ben ik niet echt een keukenprinses. Ik kook omdat het moet; ik besteed er heus wel enige zorg  en aandacht aan en het meeste wat ik kook is ook wel lekker, maar ik heb er echt geen aardigheid in om uren in de keuken te staan om nieuwe recepten uit te proberen. 

De volgende dag zou mijn jeugdvriendinnetje ( ja ja, tussen twee haakjes, inmiddels een zestig jaar oude vriendschap) met haar man op bezoek komen. Zij heeft veel meer feeling met koken dan ik, dus ik was erg benieuwd of zij enige kennis had omtrent deze voor mij nieuwe kookmethode.

Het proces van slowcooking kende ze wel en ze paste dit zelf ook wel toe, maar dan met gebruik van de oven. Ook voor haar was het een raadsel waarom dit apparaat ooit ontwikkeld is; het voegt immers niets toe.

Ik ben natuurlijk reuze benieuwd of dit apparaat bij de lezers van dit blog bekend is of dat er zelfs mensen zijn die daadwerkelijk met deze elektrische stoofpot eten bereiden. Laat het me weten.

2018-03/slowcooker.jpg

                                   klik

hanscke | Maandag 12 Maart 2018 - 9:36 pm | | Standaard | Zes reacties

BITRI


Vanaf half januari lag het al in mijn bedoeling om er eens een blogje over te schrijven: Pakje Kunst uit de sigarettenautomaat. Voor mij was het helemaal nieuw toen ik een artikel hierover in onze krant las, overgenomen uit het AD.

Gisteravond, toen ik met de dames van onze breiclub het eetcafé Artisante in Dokkum verliet, zag ik zo'n automaat staan. Ik wilde er even een foto van maken, want ik was helemaal verbaasd dat ik, zo snel nadat ik hierover gelezen had, ook al zoiets in Dokkum aantrof.

Eén van de breidames raakte gelijk enthousiast en wilde een pakje kunst trekken. Onder grote belangstelling van ons groepje werd het pakje open gemaakt. Twee kleine beschilderde plankjes met een afbeelding van de wadden met daartussen iets van verharde klei gelijmd; een aardig hebbedingetje om een tijdje ergens neer te zetten. 

Om een beetje beslagen ten ijs te komen ben ik mij, voor het schrijven van dit blogje, eerst maar eens gaan oriënteren of er meer over dit fenomeen bekend was. Toen bleek dat ik toch al weer ver achter liep in de kennis hierover, want het is al weer een paar jaar oud. In 2016 kwam de Tilburgse kunstenaar Ro-nalt Schrauwen op het idee, voortbordurend op iets wat hij tien jaar geleden in Potsdam in Duitsland had gezien,  om dit te beginnen, nadat hij een oude sigarettenautomaat op Marktplaats had gekocht.

En zie, zijn idee is aangeslagen. Overal in het land worden zijn er in diverse steden een oude sigarettenautomaat geplaatst. Uit de automaat trekt men een Pakje Kunst met daarin een uniek kunstwerk en een bijlage met de informatie over de kunstenaar die uit de stad of uit de omgeving komt waar de automaat geplaatst is. De diverse kunstenaars uit de regio dragen er zorg voor, dat de automaat gevuld blijft. 

Achterop de pakjes staan net als bij de sigarettenpakjes waarschuwingen; kunst kan namelijk verwarren, irriteren, verrassen of blijmaken!

Natuurlijk staat er in Dokkum een Bitri-automaat, ooit werden die in Dokkum gemaakt. Of het een blijvertje wordt weet ik niet, maar ik vind het wel een heel leuk initiatief. 

  Ook dit is een bitri automaat en een pakje kunst kost 2 x 2 euro

2018-03/bitri3.jpg

                                       klik

hanscke | Donderdag 08 Maart 2018 - 11:04 pm | | Standaard | Zes reacties

KOUDE DRUKTE


We hadden het van te voren al ingeschat, veel gedoe over de kou die aantocht was, maar het zou ondanks de aangekondigde strenge vorst echt niet meer gaan leiden tot dichtgevroren vaarten. Niet alleen de harde wind is de spelbreker, ook is het niet meer de goede tijd van het jaar. Eerst vroor het 's nachts niet hard genoeg en duurde het door de te krachtige zon overdag veel te lang voordat er een ijsvloertje werd gevormd en nu het dan 's nachts eindelijk matig tot streng vriest, zal de periode te kort zijn voordat de dooi invalt. 

Jammer, we hadden zo graag nog eens een keer over de Murk, het plaatselijke watertje, naar Oudkerk willen lopen om daar lekker van een kop erwtensoep te genieten en dan dit keer met twee honden, want de vorige keer hadden we alleen Hessel nog maar en was Iemand nog niet geboren.

Door de harde wind voelt het heel erg koud en is het niet echt een pretje om buiten te zijn. Behalve ons dagelijkse rondje, de 10.000 stappen moeten natuurlijk wel gezet worden, zijn we dus veel thuis.

Door het weer min of meer verplicht te zijn de tijd binnenshuis door te brengen heb ik nooit erg gevonden, integendeel, ik vond het vaak wel gezellig. Lekker bezig zijn en ondertussen de radio aan, maar dat laatste is er niet meer bij. Ik vind de radio, ik weet het, ik heb het er al eens eerder over gehad, ontzettend irritant geworden. Ik vind de muziek vaak niet meer leuk, de meeste dj's te flauw om aan te horen, de hele dag sky radio is ook geen optie en dat geldt ook voor classic fm. 

Toch had ik deze laatst genoemde zender een middag opstaan en toen hoorde ik opeens het slavenkoor van Nabucco. Ik werd helemaal blij van die muziek. Wat had ik dat gemist. De CDspelers in de radio's doen het niet meer en in het streamen van muziek en dat dan op een usbstickje zetten ben ik gewoon (nog) niet handig. Ik weet het via de telefoon en tablet is er ook veel muziek te beluisteren maar dan zouden we toch ook een luidspreker moeten kopen om dat spul daar op aan te kunnen sluiten. Ik vond dat niet echt een goede optie.

Afijn, ik had dus ook wel eens iets gehoord over radio's met dab en +, misschien was de tijd gekomen om dat dan maar eens aan te gaan schaffen. Na een beetje zoeken vonden we een aardig, niet te duur apparaatje, waar ook een CD speler ingebouwd was, dus dat hebben we maar besteld.

De volgende dag werd het al geleverd. Tja, het apparaat heeft veel meer zenders, datwel, toch wel weer veel van het zelfde, maar mijn klassieke mogelijkheden zijn nu uitgebreid met de radio 4 concertzender en dat is een mooie tussenvorm van de gewone radio 4 en classic fm. Verder kan ik nu ook weer CD's afspelen èn het is een mooi radiootje om straks met de caravan mee te nemen.

Kortom, dankzij de kou zijn we behoorlijk druk geweest met het zoeken naar mogelijkheden om het voor onszelf een beetje gezellig en comfortabel te maken en misschien is het niet optimaal, maar ik heb wel het gevoel weer een stap gezet te hebben om de nieuwigheden van deze tijd bij te kunnen benen.

2018-03/koude-druktep.jpg

                                   klik

hanscke | Donderdag 01 Maart 2018 - 12:27 pm | | Standaard | Zes reacties

FITBIT


Het leek me geweldig om ook zo'n hebbeding te hebben en toen dochterlief mij vroeg of ik nog verjaardag wensen had, gaf ik haar mijn wens door, dat ik wel een fitbit wilde hebben. P. had mij die week verteld dat hij bij een bridgetafel een verhaal gehoord had over een soort horloge, dat tegelijkertijd stappenteller was, dat aangaf hoeveel calorieën er verbrand waren, dat het slaappatroon kon weergeven, afijn, een soort horloge die heel veel kon. 

Na dit verhaal gehoord te hebben ben ik (natuurlijk) maar eens gaan googelen en zo kwam ik bij de fitbit uit. Het leek mij een geweldig idee om zo'n hebbeding, tegenwoordig gadget genoemd, te krijgen. En zie daar, dochterlief vindt het altijd prachtig als ik er blijk van geef nog een beetje op de hoogte te zijn van de nieuwe dingen van deze tijd, dus werd ik verblijd met dit mooie cadeau.

Vanaf de dag dat ik het gekregen heb (behalve de week dat ik in Marokko was) draag ik het hebbedingetje met heel veel plezier. Vooral in het begin viel ik van de ene verbazing in de andere. Het is niet te geloven hoeveel kilometers ik per dag gewoon in huis loop.

Vanaf het moment dat ik 's morgens opsta, zo rond acht uur tot het moment dat we gaan koffie drinken, meestal iets voor tienen, schijn ik al meer dan een kilometer in mijn eigen huis gelopen te hebben en zo'n groot huis hebben we nu ook weer niet. Het is geen villa of zo.

Het schijnt een gezond streven te zijn om 10.000 stappen per dag te zetten en met ons dagelijkse rondje met de honden van bijna vier kilometer kom ik daar meestal wel aan. Zo heel af en toe zie ik dat na het eten de teller op 8100 stappen staat en ja, dat zou betekenen dat ik die dag de 10.000 niet haal, dus dan doe ik maar even de jas aan om nog een klein rondje door het dorp te doen.

Het is ook heel vermakelijk om het slaappatroon te zien. O ja, by the way, alles wat de fitbit registreert wordt met behulp van blue tooth op de telefoon weergegeven en daar kan ik dan ook het schema van mijn slapen zien. De tijd dat ik in slaap val wordt aangegeven, de tijd van de sanitaire stop wordt geregistreerd en ook de momenten dat ik onrustig slaap worden in een grafiek weergegeven. Kortom, ik kan nu echt controleren wat ik 's nachts zoal uitspook. Ook al lig ik meestal wel acht uren in bed, veel verder dan een kleine zeven uur slapen kom ik meestal niet.

Ach ja de topper van alle  registratie vind ik dan wel als ik een wandeltocht doe. Dan word ik toch geprezen, dan krijg ik leuke e-mailtjes binnen dat ik mijn doel al bereikt heb, dat ik goed bezig ben en dat ik een topper ben en dat ik trots op mezelf mag zijn enzovoort. Heel vermakelijk.

Ik ben nu al benieuwd naar het commentaar als ik in juli de vierdaagse van Nijmegen weer ga lopen, want ja, daar hebben we ons weer voor ingeschreven. Na dit jaar nog één keer. Dan hebben we de tien volgemaakt en krijg ik ook een gouden medaille. Het is voor mij de enige manier om in het bezit van zoiets te komen, want verder ben ik nergens goed in, ook niet geweest.

Maar wandelen, lopen dus, kan ik wel en daarom vind ik het misschien wel zo leuk om dagelijks te streven om 10.000 stappen te zetten.

2018-02/fitbitp.jpg

                                klik

hanscke | Zondag 25 Februari 2018 - 3:49 pm | | Standaard | Vijf reacties

SPIT


Het is al weer ruim een week geleden, dat ik in bed, gewoon tijdens het slapen, geblesseerd ben graakt. Tijdens het wakker worden merkte ik dat mijn nek aan de linker kant verschrikkelijk veel pijn deed. "Ik zal wel verkeerd gelegen hebben", dacht ik, "straks even heet douchen en dan trekt het wel weer bij."

Helaas, dat was niet het geval. Na een halve dag maar eens een paar paracetemols geslikt, maar het effect bleef uit. Geen enkele vermindering van de pijn. Dan maar een Ibuprofen; en ja dat verlichtte de pijn enigszins. Het slapen die nacht ging niet zo heel best. Elke beweging die ik met mijn hoofd maakte werd afgestraft met enorme pijnscheuten. 

Na een paar dagen leek de situatie iets te verbeteren, dus stopte ik met de ibuprofen. HELEMAAL FOUT. De pijn kwam twee keer zo sterk terug. Ik werd compleet misselijk van de pijn en na een dag of vier heb ik midden op de middag de huisarts gebeld; ik mocht diezelfde middag nog even langs komen.

Een soort spit in de nek zo luidde de diagnose. Ik had er nog nooit van gehoord, wel van spit natuurlijk, maar niet van spit in de nek, maar lang leve google, daar is het uiteraard terug te vinden dus het bestaat echt. Ik was op de goede weg geweest met het slikken van ibuprofen, maar ik had er niet zo snel mee moeten stoppen. Tja weet dat maar eens. Ik houd niet van dat spul en mijn streven is dan ook altijd om het zo weinig mogelijk te gebruiken. Nu kreeg ik het advies, drie of vier keer per dag ibuprofen 400 mg, tegelijkertijd twee paracetemollen en ik kreeg een recept voor diazepam, een soort valium dat als spierverslapper moet dienen. Daarbij opgeteld een maagbeschermer, dus het is een hand vol "snoepjes".

En zo ben ik de afgelopen week wat doorgesukkeld. Ondertussen ben ik ook bij de fysiotherapeut aangeland, maar een manuele manupilatie was nog niet mogelijk, de omgeving van het nekwerveltje die niet helemaal op de juiste plek zit, is nog te veel geïrriteerd en ontstoken. Dat moet eerst tot rust komen. Toch heeft de fysiotherapeut een heel klein rukje kunnen doen, waardoor de ergste spanning wat is weggeëbt. 

Mede hierdoor is de ergste pijn verdwenen en kan ik weer een beetje normaal functioneren en daar ben ik heel blij om. Zo heb ik afgelopen zaterdag het veertig jarig jubileumfeestje van regio Noord Friesland van De Zonnebloem niet voorbij hoeven laten gaan en heb ik mijn taak als voorzitter gelukkig gewoon kunnen uitvoeren, zij het wel met een warme shawl om, maar dat stond nog wel leuk ook.

Ik vond het echt heel erg leuk om bij zo'n jubileum betrokken te zijn en het aan den lijve mee te maken. Ook zijn er dan altijd mensen die, ondanks dat het niet hoeft, we zijn immers allemaal vrijwilligers, toch met een bloemetje aankomen. Zo ben ik aan deze drie bloemen gekomen, die op de foto van de pop up staan. Ze staan zo leuk op tafel en iedere keer als ik ze zie, maakt het mij blij, omdat ik weer zo ver opgeknapt ben en ik gelukkig wel bij deze bijzondere middag aanwezig kon zijn. 

Het komt echt weer helemaal goed, zo heeft de fysiotherapeut mij verzekerd en ik heb daar ook wel alle vertrouwen in.  Maar het is al met al wel een hele rare gewaarwording, in bed, tijdens je slaap geblesseerd raken. Pijn kost onnoemelijk veel energie, maar langzamerhand begin ik weer in mijn gewone doen te geraken. De theepot, gekocht in Marakesh gebruik ik als overgang van het Marokko reisverslag naar de normale gan van zaken.

2018-02/spitp.jpg

                                 klik

hanscke | Zondag 18 Februari 2018 - 8:34 pm | | Standaard | Zeven reacties

MAROKKO 5.


En ineens geblesseerd, maar daarover in een volgend blogje meer, probeer ik het reisverhaal zo goed en zo kwaad als het gaat af te maken. De tweede dag in Marakech begonnen we met nog enige bezienswaardigheden te bekijken waaronder het paleis. Erg mooi, maar moeilijk te fotograveren.  De middag is vrij te besteden. Wij gaan niet meer mee terug naar het hotel om te lunchen, maar kiezen er voor om met een ander stel de medina nog een keer in te gaan. We willen eigenlik nog wel het één en ander kopen. Ik ga over tot de koop van een theepot.  Van de jongeren in de groep heb ik een beetje instructie gekregen hoe dit aan te pakken. Als er een prijs genoemd wordt bied je zelf een derde tot de helft. Ik heb de theepot, waarvoor aanvankelijk 450 dirham voor gevraagd werd uiteindelijk gekocht voor 240 dirham. Niet gek dacht ik zo, ik werd bijgestaan door Anneke. Onze mannen hebben heel geduldig staan wachten tot wij klaar waren met het onderhandelen. 

Deze middag heb ik mij echt te goed gedaan aan het kijken naar alle mooie kleuren

Hier was ik echt even aan toe. Zelf even kunnen rond kijken. Ik kom dan ogen te kort. Naast de theepot heb ik ook nog een paar blauwe leren sloffen gekocht en een shawl. En toen was ik er wel klaar mee om steeds maar weer te moeten onderhandelen. Als laatste heb ik nog een kuipje zwarte zeep gekocht. 

Volgens een gids zou dit iets speciaals zijn. Vrouwen smeren er zich helemaal mee in, laten het een paar minuten intrekken om het daarna af te spoelen en klaar is de scrubbeurt waarbij dode huidcellen verwijderd worden. Thuisgekomen heb ik het een keer een beetje geprobeerd, maar de geur doet mij te veel aan groene zeep denken en ik zal het dan ook niet veel gebruiken schat ik zo in.

De volgende dag ging de reis naar Casablanca. Behalve van de moskee heb ik daar weinig foto's meer gemaakt. De medina viel mij wat tegen, het is er vies. Ik besluit dan ook met een popup van de moskee. Het is een mooie reis geweest, waarin ik veel gezien heb. 

2018-02/marokko5p.jpg

                              klik

hanscke | Woensdag 14 Februari 2018 - 5:54 pm | | Standaard | Acht reacties

MAROKKOREIS 4.


Na Fèz rijden we richting Marakech. Het is een behoorlijk eind, maar dat is iets wat ik helemaal niet erg vind. Ik vermaak mij opperbest met het naar buiten kijken. Onderweg zijn er de wonderlijkste dingen te zien, een wereld vol tegenstellingen. Naast de snelweg is er een boerenzandpad waarop men zich met een ezel verplaatst. De moderne wereld van nu hand in hand met het tijdsbeeld van eeuwen geleden. Ooit verplaatsten Jozef en Maria zich ook met een ezel, dus is er na al die eeuwen wat dat betreft nog niets nieuws onder de zon.

Bij de afgelegen boerderijen staan vaak een ezel of een paard geparkeerd, meestal geen auto. Wel zijn er overal op de daken schotelantennes te zien. 




Ook zie ik, dat de straten in de dorpjes nog voornamelijk zandpaden zijn. Geen klinkerwegen of asfaltwegen.




Die dag gebruiken we de lunch op het dakterras van een nieuw gebouwde uitspanning. En opeens begreep ik de verhalen in de bijbel waar sprake was van een plat dak. Natuurlijk hoort het bij deze cultuur. In dit jaar getijde moeten we de jas nog aan houden, maar ik kan mij voorstellen dat als het 's zomers een stuk warmer is, men heeft het over 45 of zelfs 50 graden, men gek is op een verkoelende wind.

De volgende dag zouden we een stuk door het hoge Atlasgebergte rijden, maar door het extreem koude weer boven in de bergen, kan dit wegens afsluiten van de bergpassen door sneeuwval niet doorgaan. Ik vind het niet zo heel erg, want hierdoor zijn we iets eerder in Marakech. Nu kunnen we Marakech eerst bij daglicht bekijken
Na ons in het hotel opgefrist te hebben gaan we terug naar Marakech. Daar laat de gids ons eerst het plein in het donker zien.

.

In de tijd dat het donker werd zijn er een enorm aantal eetgelegenheden opgezet. Dit gebeurt iedere avond. Wij gaan ergens binnen eten waar ook een soort liveshow van zang en dans plaats vindt. Al valt het onder folklore, ik houd er wel van. Nog twee dagen te gaan.

2018-02/marokko4p.jpg

                                              klik


hanscke | Vrijdag 09 Februari 2018 - 8:51 pm | | Standaard | Zes reacties

MAROKKOREIS 3.


FÈS is een stad die uit drie delen bestaat. Het nieuwe gedeelte dat nog steeds groeit, maar dat ontstaan is tijdens de Franse tijd die tot 1955 duurde, het oudere gedeelte, ontstaan rond 1700 en de medina waar de vele souks zich bevinden. Na eerst een pottenbakker bezocht te hebben gingen we onder leiding van een plaatselijke gids de medina in. Het was overweldigend, ik kwam ogen te kort.




We doorkruisten heel veel straatjes, waarvan velen overdekt waren en zagen de wonderlijkste dingen. Groenten, vlees, kruiden, shawls, aardewerk, drogisterijwaren, kleding, noem het en het was er en veel, maar alles wel in hele kleine winkeltjes. En zo nu en dan moest er ook nog een ezel passeren. 

De medina in Fès is heel groot en een plaatselijke gids bleek dus echt niet overbodig te zijn. Het was een hele klus om een groep van 32 personen door al die straatjes te leiden en zo nu en dan ook nog iets over de geschiedenis te vertellen. En passant bezochten we ook een leerlooierij. Het was niet het mooiste wat ik zag, maar wel heel indrukwekkend, zie de popup foto. Het is erg smerig werk. Vanaf een plat dak konden we zien hoe dit vieze werk door de mannen wordt uitgevoerd. Alle huiden moeten in verschillende baden gewassen en gespoeld worden, om vervolgens geverfd te kunnen worden. Echt gezond is dat werk niet, maar aldus onze vaste reisgids, iemand moet dat werk nu eenmaal doen.....

We bezochten ook nog enkele prachtige bouwwerken zoals de eerste universiteit van Marokko. Het was een schitterende dag. Misschien wel de mooiste dag van de hele reis

 

Overzicht van de stad met de medina in de kom

2018-02/marokko3p.jpg

                                     klik

het smerige werk van de leerlooierijen, het lijkt wel middeleeuws

2018-02/marokko3p2.jpg

                                   klik

nog een uitvergroting

hanscke | Woensdag 07 Februari 2018 - 8:54 pm | | Standaard | Vijf reacties