HET KANAAL


Even terug naar de omgeving van mijn kinderjaren. Of even, het was toch bijna anderhalve week dat we in Loenen op de Veluwe waren. Ik had met opzet Loenen gekozen, omdat er van daaruit heel makkelijk dagtochtjes naar de bosssen gemaakt kunnen worden, maar van waaruit ook de plaats waarmee ik door de naam verbonden ben bezocht kan worden, om dan verder te fietsen naar het kleinste stadje Bronkhorst aan de overkant van de Ijssel èn om lekker langs het kanaal te kunnen fietsen. 

Iedere keer als ik rijdend op de snelweg Zwolle - Arnhem een glimp van het Apeldoorns kanaal zie, zegt mijn hart altijd even: Boem! en het gaat nooit over, hoe vaak ik er ook langs kom. Het huis, toen aan de rand van Apeldoorn,  waarin ik geboren ben en de eerste acht jaar van mijn leven gewoond heb, stond praktisch aan dat kanaal. (daarover meer in een ander blogje)

Ook heb ik vele malen langs dat kanaal gefietst omdat we dan als gezin bij de familie van mijn moeder op bezoek gingen, die allemaal in Eerbeek, gemeente Brummen, woonden. 

De eerste dag van onze nazomervakantie zijn we dan ook maar begonnen om vanuit Loenen, langs het kanaal richting Eerbeek en Hall te fietsen. In Hall waren twee mooie wandelroutes uitgezet zodat we het fietsen mooi met wandelen konden combineren. Stilletjes hoopte ik om ook langs een bepaalde straat in Hall te komen waar ik als kind meerdere malen was geweest omdat daar ook nog een zus van mijn moeder woonde. Het was een boerderijtje waar ik als kind vaak ziek werd. Later zou blijken dat ik allergisch was voor hooi en stro tengevolge van de kwaal hooikoorts waar ik behoorlijk veel last van gehad heb. 

Omdat de wandeltocht niet langs deze weg ging, zijn we er op de fiets maar even langs gegaan. Omdat ik toch niet helemaal zeker was of dit het goede huis wel was, sprak ik de man die daar aan het gras maaien was aan om het te vragen. Het boerderijtje werd toen door twee families bewoond, mijn tante en haar gezin en de zus van mijn oom en zijn gezin. De man die ik aansprak bleek de echtgenoot te zijn van het meisje van dat andere gezin. Hij keek mij aan en herkende in mij mijn moeder. We werden op de koffie gevraagd en we hebben daar een heel genoeglijk uurtje gezeten en waardevolle herinneringen opgehaald.

En toen was er pas één dag van de nazomervakantie om terwijl er al een karrevracht aan herinneringen door mijn gedachten geflitst waren. Van een blogje schrijven kwam het dus niet, want voor ik een enigszins omlijnd idee had over hoe en wat ik zou gaan schrijven was er al weer een volgende karrevracht aan herinneringen gepasseerd. 

Waarschijnlijk zal ik in de komende tijd nog wel eens een blogje schrijven over deze fantastiche nazomervakantie, want ik heb genoten. En toch ben ik niet alleen maar blijven steken in de herinneringen aan vroeger, want  het leven in het hier en nu vind ik ook heel belangrijk. Soms kan een mens domweg gewoon heel gelukkig zijn met de dag van nu en de mooie herinneringen uit het verleden. 

2017-09/kanaal.jpg

                                       klik

hanscke | Maandag 04 September 2017 - 11:28 am | | Standaard | Zes reacties

ASIELZOEKER


Ik was er maar een kleine week en ik moet er niet aan denken, dat ik er zeven jaar of meer zou moeten verblijven. En dan heb ik het nog niet eens echt aan den lijve ondervonden hoe het daar is maar slechts in mijn hoofd. 

Ik heb mij laten inspireren door de boekenlijst die stichting Senia voor komend seizoen voor haar leesgroepen heeft opgesteld en daar stond onder andere dit boek genoemd: Hoe ik talent voor het leven kreeg, geschreven door Rodaan Al Galidi. De schrijver putte voor deze roman uit eigen ervaringen als asielzoeker maar heeft ook verhalen van andere asielzoekers in dit boek verwerkt. 

Volgens Senia beloofde het boek mij een inkijk in het dagelijkse leven van een asielzoeker en omdat ik niet echt op de hoogte ben van het reilen en zeilen in een asielzoekerscentrum, maar er wel benieuwd naar ben, besloot ik dit boek bij de bibliotheek aan te vragen. Ik heb het op vakantie mee gehad naar Frankrijk, maar daar kon ik er niet toe komen. Ik heb het verlengd en ik ben er een goede week geleden in begonnen.

Las ik de eerste hoofdstukken nog wat aarzelend en aftastend met de vraag, vind ik dit boeiend genoeg, na een kwart van het boek gelezen te hebben zat ik er helemaal in. Ik liep met de schrijver de lange gangen door, ik worstelde met hem om de dagen door te komen en ik ontmoette met hem vele andere asielzoekers, ieder met een eigen verhaal. 

Ik was met hem boos op de vreemde wetten en regels en soms begreep ik de schrijver niet dat hij, maar ook anderen, alles maar over zijn en hun kant lieten gaan. Neem bijvoorbeeld de strafmaatregel dat, bij onjuist gedrag, lees een keer woedend schreeuwen of zich een beetje al te luidruchtig in de rij gedragen bij het dagelijkse melden, dat iemand dan uren in de hoek moet staan. Ik ken die straf nog vanuit mijn kleuterschooltijd! Hoe vernederend; en als de straf niet opgevolgd wordt , komt de vreemdelingenpolitie om de persoon voor een aantal weken naar een gesloten centrum te brengen.

Waar ik mij dan wel weer meer aan ergerde dan de hoofdpersoon was aan het vele liegen door de diverse asielzoekers. Omdat ik het door de ogen van de schrijver zie, begrijp het wel waarom het gebeurt, maar ik vraag mij wel af of ik deze mensen ooit kan gaan vertrouwen als ik met hen te maken zou krijgen. In het asielzoekerscentrum zelf wordt onderling zoveel geritseld en geregeld, maar ook met goedwillende vrijwilligers wordt toch ook vaak een loopje genomen om over het omgaan met de mensen van de sociale dienst maar te zwijgen. 

Een voorbeeldje. Voor bijzondere gelegenheden kan een asielzoeker een dagkaart krijgen om vrij te kunnen reizen. Na heel veel gesoebat heeft een bewoner het dan eindelijk voor elkaar, er komen zelfs tranen aan te pas, maar een half uur later zijn de dagkaarten al weer doorverkocht aan een ander en heeft de desbetreffende persoon geld om aan iets anders te besteden. De zieke broer in Maastricht is een verzinsel en bestaat dus helemaal niet.    

Maar eerlijk is eerlijk, de goed willende Nederlandse ambtenaren en vrijwilligers daargelaten, de asielzoekers zijn ook zeker niet tevreden over de wijze waarop zij door de mederwerkers van het asielzoekerscentrum behandeld worden en als ik dat zo lees hebben zij ook alle reden om de benadering door hen niet altijd even sympathiek te vinden. Ik had er dan ook alle begrip voor dat de hoofdpersoon zo graag zijn geluk in een ander land dan Nederland wilde beproeven. Wat vond ik het erg toen hij na een poging gedaan te hebben om naar Noorwegen te komen, terug in Nederland in een zeer speciale cel belandde die rond scheen te zijn en waarin hij zichzelf niet kon bezeren. Doordat zijn vingerafdrukken in heel Europa opvraagbaar zijn is het onmogelijk om naar een ander land te gaan en is hij eigenlijk een gevangene van Nederland. 

Het is een boek dat ik niet zo gauw zal vergeten. Het heeft diepe indruk op mij gemaakt. Echt vrolijk word je er niet van, maar ik ben er wel heel veel wijzer van geworden, in de zin van dat ik nu meer kennis heb. Maar met de opgedane kennis vind ik het nog veel moeilijker worden om in algemene termen over het asielzoekersbeleid te denken. Zeven jaar in zo'n centrum moeten verblijven is onmenselijk, maar om alles en iedereen maar toe te laten is ook niet een juiste beslissing. Ambtelijke molens draaien soms wel heel erg langzaam. Misschien moet er toch meer mankracht ingezet worden om alle aanvragen wel zorgvuldig, maar binnen een redelijke termijn af te wikkelen. Het zou een boel leed voorkomen denk ik.  

2017-08/asielzoekerp.jpg

hanscke | Woensdag 23 Augustus 2017 - 8:49 pm | | Standaard | Vijf reacties

KNUFFELINDUSTRIE


Ik had ze tijdens de Vierdaagse in Nijmegen wel langs de kant van de weg zien staan, de veelal jonge dames en zo af en toe ook een jonge man, een bord omhooghoudend met de tekst FREE HUGS, maar het zei mij helemaal niets. Ik vroeg mij zo en passant wel even af wat de zin hier nu van was, maar verder heb ik het toen langs mij heen laten gaan.

Totdat ik vorige week Tim Fransen, een hele jonge nieuwe cabaretier, in de tv-uitzending  van zijn voorstelling een aantal opmerkingen hoorde maken over de zogenaamde knuffelindustrie. Dit bracht mij op het idee om free hugs maar eens bij google  in te tikken en zowaar, het fenomeen is wel bekend., alleen niet bij mij en dat zal wel met mijn leeftijd te maken hebben denk ik en daarom is het ook zo goed om zo nu en dan naar jong en nieuwkomend talent te luisteren. 

Het verhaal van Free Hugs start bij ene Juan Mann. Hij wilde wat lichtpuntjes aanbrengen in het leven van willekeurige voorbijgangers door hen zomaar een hug te geven en maakte dit kenbaar door zijn sandwichbord. Binnen een kwartier bleek hij al vele reacties te hebben gekregen en zo is de free hugs campagne ontstaan. 

Toen ik nog wat verder googlede stuitte ik op de naam Kitty Mansfield, een professioneel knuffelaar en oprichtster van BeCuddled, het eerste professionele knuffelbureau in Europa, in Londen. Ze streeft er naar om in elk "grootstedelijk gebied in het Verenigd Koninkrijk" een professioneel knuffelaar beschikbaar te hebben. Natuurlijk wordt er ook uiteen gezet waarom knuffelen zo belangrijk is, maar daar ga ik nu verder niet op in.

Omdat ik gewend ben om elk blog met een passend plaatje af te sluiten, ben ik op zoek gegaan naar knuffelschilderijen en zo kwam ik Brent Estabrook tegen. Deze meneer is in 1985 in Tacoma geboren, heeft Fine Arts  aan de universiteit van Arizona gestudeerd en woont nu in Los Angelos.

Het is een schilder die heel veel knuffels schildert. Eerst dacht ik dat het werken met knuffels waren die hij op een bepaalde manier opgeplakt had, maar bij nader inzien zag ik dat het echte schilderijen waren. Ware kunststukjes vind ik zelf.

En zo heeft de jonge cabaretier Tim Fransen, die ik niet kende,  mij met zijn opmerking over de knuffelindustrie op een spoor gezet waar ik zelf niet zo gauw opgekomen was, maar waardoor ik wel veel kennis over knuffelen heb opgedaan. Of al die kennis nu veel invloed op mijn knuffelgedrag zal hebben waag ik te betwijfelen. Ik ben niet zo'n knuffelaar en de meeste mensen in mijn omgeving ook niet, een uitzondering daargelaten.

 

2017-08/knuffelschilderij2n.jpg

                                klik

hanscke | Zaterdag 19 Augustus 2017 - 5:04 pm | | Standaard | Zes reacties

GOUACHES


Ik wist het meteen toen ik de kop op de voorpagina van de krant las: na twintig jaar afscheid van werk Woltman, dat is ze, de schilderes van het schilderij wat al jaren bij ons aan de muur hangt. Ooit werd ze een aanstormend talent genoemd, maar helaas, ze is ruim twintig jaar geleden, op 38 jarige leeftijd aan leverkanker overleden. 

Ik weet nog zo goed, dat ik bij haar was om het schilderij van haar te kopen. Het was eigenlijk een voorstudie en ze had hier een tweetal exemplaren van gemaakt. Een beroepskracht van een jongerencentrum waar ik een aantal jaren als bestuurslid bij betrokken was, kreeg van ons als afscheidscadeau dat andere exemplaar. Toen ik het zag vond ik dat zo mooi en mij werd toen, door het medebestuurslid die de aankoop gedaan had, aangeraden om zelf eens naar het atelier van Annemarieke te gaan om te vragen of ik dat andere exemplaar mocht kopen. Dat heb ik toen gedaan.

Ik vond het doodeng want ik had nul komma nul procent ervaring met het bezoeken van kunstenaars, maar ik heb toch de stoute schoenen aangetrokken, ik heb haar gebeld en een afspraak met haar gemaakt. 

Ik mocht het tweede exemplaar wel kopen, maar niet voordat ik ook haar andere werk had bekeken. Op de eéén of andere manier sprak haar werk mij aan. Nu lees ik in de krant dat ze zich van redelijk figuratief naar een lyrisch abstracte stijl ontwikkelde, maar ik wist toen van schilderen helemaal niets. Het woord gouache zei mij dus ook niets. Er waren wel een paar werken bij die ik erg mooi van kleur vond, maar ik durfde het niet aan omdat te kopen, zodat ik bij mijn oorspronkelijke plan bleef om de gele lis te kopen.

Annemarieke wilde echter meer. Ze wilde dat ik naar huis ging om er nog eens goed over na te denken. Ik zou een week later terug komen en ze liet me weten dat ze het op prijs stelde wanneer P. dan ook mee zou komen. Dat hebben we uiteindelijk ook gedaan, maar het heeft geen invloed meer gehad om van keuze te veranderen. Ook P. koos voor het veilige werk, de gele lis. 

Ze heeft het werk mooi laten inlijsten en wij waren er erg blij mee. Wel werden we in haar bestand opgenomen en uitgenodigd toen er een expositie van haar in de Avéro toren was. En daar zag ik het werk weer wat ik niet aangedurfd had om te kopen. En toen was het ineens over.

Nu, ruim 20 jaar later hangt haar werk onder de titel Hommage tot en met 26 augustus in galerie Westerkade en is het te koop. Komende week ga ik zeker kijken en misschien, heel misschien, als het een beetje betaalbaar is zou ik alsnog wel iets van dat andere werk willen kopen. 

 

Deze schijnt reeds verkocht te zijn.

hanscke | Zondag 13 Augustus 2017 - 9:41 pm | | Standaard | Vijf reacties

FEESTEN


De zomer vordert, maar het echte zomerweer is er niet echt. Voor mij is de zomer een feest als het zo tussen de 25 en 28 graden is. Dan geldt voor mij: mooi weer en lange dagen. Dat feestje valt dus een klein beetje tegen, maar dat wordt dan weer goed gemaakt door allerlei andere feesten.

De Canal Parade bijvoorbeeld, dit vond afgelopen zaterdag plaats en het schijnt weer één groot feest geweest te zijn, alleen dit keer niet zo nadrukkelijk alleen voor homo's. lesbo's , transgenders of biseksuelen; het wordt steeds meer een feest voor iedereen. Sommige groeperingen betreuren dit, maar het spreekt mij juist heel erg aan. Verdraagzaamheid naar elkaar toe zonder steeds de nadruk te leggen op het verschillend zijn. Voor mij komt zo langzamerhand het moment dat er te nadrukkelijk aandacht gevraagd wordt voor het anders zijn.

Gelukkig speelde dat geen rol bij het volgende feest, het feest van de Leeuwinnen. Ook ik ben in de afgelopen weken in de ban geraakt van het vrouwenvoetbal. Wat een genot om naar te kijken. En wat een feest! Dwars tegen de stroming in om te stoppen met mensen te verdelen in: mannen en vrouwen, staat het vrouwenvoetbal opeens als een huis tegen over het mannenvoetbal. Of moet ik gaan vrezen dat er in de toekomst nog een derde groep bij zal komen, die van de transgenders? Want hoe gek kun je het maken. Wanneer een transgender aan een bepaalde sport wil gaan doen die vrouw- of mangebonden is zal er toch een keuze gemaakt moeten worden, waar hij/zij zich bij zal aansluiten. Onder het kijken naar onze Leeuwinnen vroeg ik mij af wie er liever een man zou zijn geweest....Maar alle gekheid op een stokje, het was een mooi feestje en het was leuk om te zien. 

En vandaag hebben we dan alweer een feestje. Hond Hessel is vandaag zes jaar geworden. Hoog tijd om samen even op de foto te gaan, maar daar hadden de heren niet echt zin in. Het leek er zelfs op of ze samen aan het saboteren waren. Hoewel heren, wij hebben namelijk wel onze vraagtekens of Hessel zich wel echt een mannetjeshond voelt, hij gedraagt zich er lang niet altijd naar en als er in de dierenwereld ook iets van voorkeuren bestaat, dan zou onze Hessel misschien ook wel uit de kast kunnen komen. Voor ons maakt dat geen verschil. Ze zijn ons beide even lief. 

Uiteindelijk is het dan een beetje gelukt. Echt een mooi staatsie portret zat er even niet in, maar ach het heeft wel wat, het laat in ieder geval zien dat de jongens het uitermate goed met elkaar kunnen vinden en het vrijwel altijd met elkaar eens zijn. 

2017-08/feesthesselp.jpg

                         klik

hanscke | Maandag 07 Augustus 2017 - 5:08 pm | | Standaard | Negen reacties

SAMEN BRAMEN PLUKKEN


Nee, ik wil het niet, zoals zovelen, hebben over het reclamespotje  van SIRE dat jongens "echt" weer jongens moeten worden en meer moeten ravotten; ook wil ik het niet hebben over het feit dat de NS de transgenders tegemoet wil komen en ons zal gaan toespreken met de aanhef: Beste Reizigers, nee ik wil het hebben over het feit dat ik in het verleden vele misdrijven heb gepleegd, ik heb namelijk vaak bramen geplukt en daarmee heb ik mij bezondigd aan stroperij!

Dat stropen is mij met de paplepel ingegoten. Ik kan mij nog zo goed herinneren dat wij als gezin, gewapend met emmer en broodjes en ranja voor tussen de middag, een hele dag het bos in gingen om bosbessen te plukken en nu lees ik in de krant dat dit strafbaar is en dat de boetes hoog op kunnen lopen tot wel 4100 euro of zelfs een gevangenisstraf van een maand.

Nou zeg! Ter vergoelijking staat er in het artikel vermeld dat Staatsbosbeheer het wildplukken meestal wel door de vingers ziet en het gedoogd wordt als er maar niet meer meegenomen wordt dan wat er in een champignonbakje kan. De bessen zijn namelijk als voedsel voor de dieren bedoeld, dus we moeten ze laten hangen aan de overvolle bramenstruiken.

Bij het lezen van dit artikel schiet mij uiteraard het prachtige nummer uit de midden/eind  jaren zeventig te binnen, Samen Bramen Pukken van Herman van Veen en lijkt dat opeens veel minder romantisch te worden. Ik heb die tekst altijd zo mooi gevonden: Samen bramen plukken, samen schuilen onder een jas, samen lopen door omstandigheden, dat was wat het was; ik zag het als een metafoor voor mijn eerste huwelijk, maar die zienswijze moet ik dus drastisch veranderen. We waren niet die twee hele jonge mensen die tussen de hevige stormen door van die prachtige momenten hadden. Nee, we waren twee boeven die samen op strooptocht waren en zoiets kon dan natuurlijk ook niet goed gaan.

Ik kan er niets aan doen, ik word altijd een beetje lacherig als ik dit soort artikelen lees. Het hoort zo bij de komkommertijd van de zomer. Vooruit, ik haal mijn schouders er maar over op en denk van het zal wel, de zienswijze van anno 2017, bosbessen, bramen en dergelijke moeten in de natuur blijven hangen, we mogen hooguit in een pluktuin onze emmertjes vullen met gekweekt fruit en daarvoor betalen.

Maar mijn mooie metafoor blijf ik houden, dat gedachtengoed is mij veel te dierbaar. En ook de herinneringen vanuit mijn jeugd, het bosbessen plukken stop ik niet weg, daarvoor was het veel te leuk. 

2017-07/bramenp.jpg

                               klik

hanscke | Zondag 30 Juli 2017 - 12:37 pm | | Standaard | Zes reacties

DAG 3 EN 4


Vol vertrouwen begon ik aan de derde dag. Ik had die nacht beter geslapen dan voorgaande nachten en wat belangrijker was, ik had 's avonds weer wat kunnen eten, iets wat me de maandag- en de dinsdagavond niet gelukt was. Omdat het warm was had ik voor bij het eten een biertje besteld. Op de één of andere manier matchte het bier en het eten, bestaande uit rundvlees, salade en patat niet met elkaar. Al na een paar happen protesteerde mijn maag hevig en moest ik zien dat ik op tijd bij het toilet kwam. Ik weet dit de eerste avond aan de nervositeit.

De tweede avond gebeurde eigenlijk precies hetzelfde  en dat terwijl ik zo'n  zin in eten had. Helemaal vervelend was het dat dit gebeurde tijdens het etentje met jarige zwager en schone zus. Samen lopen zou niet gaan, omdat zij de veertig kilometer liepen, maar een keer samen eten kon wel en leek ons heel leuk. Dit mislukte dus volkomen. Ongerust ging ik terug naar ons logeeradres, onderweg heb ik nog maar een pak yoghurt gekocht om toch maar iets binnen te krijgen. Het gegoogle op mijn  tablet stelde mij wat gerust. Gezien de verschijnselen kon het ook om een allergie gaan.

Op woensdagavond heb ik geen biertje meer besteld en zie daar, het eten ging weer goed en zo begon ik, zoals ik aan het begin van dit blogje al vermeldde met een goed gevoel aan de derde dag. Zelfs de regen die een uurtje na de start met bakken uit de hemel kwam, kon mij niet van mijn stuk brengen. Ik vond het eigenlijk wel een grappig gezicht, al die gekleurde plastic regencapes à 0,39 cent bij de Action. 

Rond elf uur wandelden we Groesbeek binnen. Inmiddels was het weer droog en ook daar was het weer groot feest. En toen kwam ik op het idee, om de rollen eens om te draaien. In plaats van leuk te zwaaien naar de vele fotocamera's  ging ik foto's maken van het publiek.

Toen ik na de rust weer ging starten, merkte ik dat mijn voeten begonnen te prikken. Een voorteken dat er blaren zouden kunnen gaan ontstaan, maar bij aankomst bleek dat (nog niet) het geval te zijn.

Uit voorzorg heb ik voor de vierde dag wel een paar plekken van mijn voeten afgeplakt en dit heeft voortreffelijk gewerkt. Die vierde dag heeft mij uiteindelijk heel weinig moeite gekost, dit in tegenstelleing tot de jaren dat ik nog 50 of 40 km. liep. Voor het eerst heb ik echt genoten van het binnenkomen op de Via Gladiola. Hier en daar kreeg ik een gladiool aangereikt. Ook kwamen we langs ons logeeradres en daar werden we natuurlijk met applaus en ook een gladiool ontvangen, maar het allermooiste was het punt: 1200 meter voor de finish. Daar stond dochterlief met een vriendin van haar met voor ons beiden een bos gladiolen en een zonnebloem. 

Ik heb met zoveel plezier deze Nijmeegse Vierdaagse gelopen. Het is voor mij inderdaad het feestje geworden wat ik graag wilde, mijn voeten kunnen het weer doen. Met dit verhaal heb ik geprobeerd het spektakel een beetje in beeld te brengen. Voor mij is het in ieder geval een mooi naslagwerkje geworden waardoor de vele herinneringen een plekje hebben gekregen. 

2017-07/dag3p.jpg

                                   klik

hanscke | Donderdag 27 Juli 2017 - 10:00 pm | | Standaard | Zes reacties

DAG 1 EN 2


Nadat we zoals duizenden anderen onze fiets gestald hadden, liepen we naar de start. Ik was verbaasd, dat we direct door konden lopen, want ik had verwacht dat we achter in de rij moesten aansluiten. Dit jaar werd er voor het eerst zowel op de veertig als op de dertig kilometer met twee verschillende starttijden gewerkt. Dit was af te lezen aan het symbooltje op het polsbandje wat bij iedere deelnemer op maandag als startbewijs bevestigd was. Wij waren gladiolen, de andere groep had de wandelschoen als symbool en dit verklaart de vlotte doorstroom bij de start.

Dit jaar werd voor het eerst het parcours andersom gelopen. Na de brug links af richting Oosterhout en Valburg in plaats van rechtsaf richting Bemmel. Dat bemoeilijkte voor mij wel het feest van herkenning. Ik had graag gezien wat ik mij nog echt herinnerde van de laatst gelopen tocht van achttien jaar geleden en nu bekeek ik het ocht vanuit een ander gezichtspunt.

De eerste kilometers liep ik nog wat onwennig  tussen de vele anderen, maar gaandeweg begon ik mij zekerder te voelen en kon ik een eigen pad vinden om zoveel mogelijk in mijn eigen tempo te kunnen wandelen. Er zijn heel wat kinderen van de rond de twaalf die, en petje af voor hen, die ook aan dit wandelevenement meedoen, maar ik heb ze liever niet voor mijn voeten lopen, Ze dartelen nog zo en halen je snel uit je ritme, zeker als ze met zo'n hele groep zijn en ook nog met een ballon, die alle kanten uit waaiert. Het was dus zaak om deze groep, die zich in een paar kilometer ook al verspreid had,  zo snel mogelijk voor bij te zien komen. 

In Elst, halverwege de route, begon het echte feest. Mede door het mooie weer was het publiek in grote getale toegestroomd. De zon scheen uitbundig en dat mooie weer werd zo rond het middaguur eigenlijk een beetje te mooi. Het werd warm en die laatste kilometers waren dan ook wel heel erg lang, zeker, wanneer de afstand op dag 1 geen 30 maar ruim 33 kilometer blijkt zijn. Iets over enen waren we binnen en wat smaakt zo'n biertje op de Wedren dan lekker....

De tweede dag mochten wij als gladiolen pas om half acht starten. Veel wandelaars hadden zich in het roze gestoken, want in de afgelopen 18 jaar is er ergens deze traditie van roze woensdag ontstaan. Voor mij hoeft het niet en ik heb hier dan ook niet aan meegedaan. In plaats van begrip krijg ik zo langzamerhand een afkeer van dit roze gedoe. Respect en begrip voor mensen met een andere seksuele geaardheid heb ik altijd al gehad, maar er wordt nu wel heel vaak en heel veel aandacht hiervoor gevraagd, waardoor ik mij niet geroepen voel mij ook nog eens zichtbaar solidair te moeten tonen. Het wordt voor mij een beetje too much waardoor ik pas.

In Wijchen was de chaos compleet. De vijftig kilometerlopers, de veertigers en de dertigers, alles komt hier samen tel daar het vele publiek bij op en het centrum barst uit zijn voegen. En toch heb ik het als één groot feest ervaren. Een kakafonie van geluiden, hossende mensen als het doorlopen even stagneerde; van de weeromstuit deed ik zelf zo nu en dan ook maar mee. Geweldig, wat een sfeer! Je moet het zelf meemaken, want het is zo moeilijk te  beschrijven. 

Na Wijchen ontstond er toch weer wat ruimte om een beetje in je eigen tempo te kunnen lopen. Gelukkig was het hobbelige zandpand van weleer waar ik zo tegenop zag veranderd in een aardig ruim fietspad.  Het was warm, maar na twaalven verdween de zon. Met een extra rust, net voor de bebouwde kom van Nijmegen finishten wij iets voor half drie. Bij mij ontstond heel langzamerhand de overtuiging dat ik de Vierdaagse zou gaan uitlopen.

2017-07/dag1p.jpg

                         klik

hanscke | Woensdag 26 Juli 2017 - 11:28 am | | Standaard | Vijf reacties