DAG LIEVE SJIMMIE


Het was bij ons al enige tijd een punt van discussie, want ik was niet helemaal gerust op het welbevinden van onze bijna negentienjarige poes Sjimmie, doch mijn twijfels werden herhaaldelijk met klem tegengesproken. Omdat ze deze week weer bijna niet at en mede omdat ze na een val van de wasmachine zo erbarmelijk huilmiauwde werd er, om onszelf ook wat meer duidelijkheid te verschaffen, een afspraak met de dierenarts gemaakt. 

Op het tijdstip dat we vanmorgen richting dierenarts moesten vertrekken, was Sjimmie in geen velden of wegen te verkennen, terwijl we haar een half uur daarvoor nog stijf en stram over het terrras hadden zien wandelen. Na veel geroep en wat rammelen met haar etensbakjes vonden we haar uiteindelijk, zittend op de plek waar Sjors begraven ligt....

Tijdens het onderzoek bleek dat Sjimmie heel veel gebitsproblemen had en daardoor waarschijnlijk heel veel pijn leed. Ook had ze kennelijk last van artrose, gezien haar stijfheid. Om vast te stellen of opnieuw een gebitsrenovatie, net als twee jaar geleden, nog kans van slagen had werd er eerst ter controle nog een bloedonderzoek gedaan om vast te stellen of Sjimmie een dergelijke ingreep onder narcose nog zou kunnen doorstaan.

Helaas, uit dit onderzoek bleek dat de algehele conditie van Sjimmie zo erbarmelijk slecht was, nierfunctie en leverfunctie scoorden ver onder de maat, waardoor poes een behandeling onder narcose waarschijnlijk niet zou overleven. Om haar verdere pijn te besparen werd ons in overweging gegeven om tot euthaniasie over te gaan. Hierin hebben we uit liefde voor haar in toegestemd.

En dan, in die laatste minuten in het het samen zijn met haar, haar aaiend en strelend, ondertussen wachten op het naderende einde, flitst haar hele leven aan je voorbij. Hoe ze als heel jong katje met nog blauwe oogjes door zoonlief in een doosje bij ons werd gebracht. Ze was verstoten uit het nest. En hoe ze binnen een paar dagen opbloeide tot een heel mooi katje. En dan het moment dat na een paar maanden hond Sjors zijn intrede deed en haar direct duidelijk maakte wie er vanaf dat moment de baas was. 

Van ons kreeg ze hiervoor compensatie door eenmalig moeder te mogen worden. Ze bracht vier mooie katjes ter wereld en zorgde met grote toewijding dat deze en op aanvraag nog een vijfde katje omdat de moeder hiervan was doodgereden, allemaal groot genoeg waren om zelfstandig verder door het leven te gaan.

Ze was drie jaar oud toen wij naar het huis waar we nu wonen verhuisden. Na één dag lieten we haar de vrijheid en na even rond het huis gescharreld te hebben was het duidelijk, dit was bijna een paradijs voor haar. Veel ruimte om het huis , een stukje bos pal achter het huis, vogels en muizen voldoende voor handen om op te jagen, het kon niet stuk. Alleen de weken dat wij op vakantie waren en zij maar één keer per dag verzorgd werd door de één of de ander, waren mindere tijden voor haar. En die éne keer dat ze ondergebracht was in een kattenpension was helemaal een ramp, maar voor het overige lijkt het erop dat ze bij ons een prima leven heeft gehad. Ook toen het nieuwe hondje Hessel ten tonele kwam. En ruim een jaar later, toen hond Iemand kwam scheen ze even te denken, oh nee niet nog één, maar ook daarmee heeft ze zich mee leren te verstaan.

Een echte knuffelkat was Sjimmie niet, maar ze eiste wel haar eigen plekje op en ze was zeer gesteld op de dagelijkse rituelen rond haar bestaan.

Tijdens het aaien in haar laatste tien minuten van haar leven trekt dit, ondanks de vele tranen, als een film aan mij voorbij. En ik weet, er is geen weg terug. Aan alles komt  een eind, ook aan het leven van een poes. Maar het doet zo'n pijn en het geeft zo veel verdriet. 

Rust zacht lieve Sjimmie. Jouw laatste rustplaats is een plekje naast je grote vriend Sjors. Samen zijn juliie een heel uitzonderlijks  stel geweest van wie ik ongelooflijk veel gehouden heb. Ik neem jullie in mijn herinneringen mee in heel mijn verdere leven.

2014-03/sjimmiep.jpg

                                             klik

Er moet vast ergens wel een foto te vinden ziijn van Sjimmie en Sjors samen. Zogauw ik die vind zal ik deze plaatsen. 

hanscke Woensdag 05 Maart 2014 - 3:56 pm | | Standaard

twaalf reacties

ria

Sterkte Hanny. Het doet altijd pijn om afscheid te moeten nemen van een beest dat zo lang deel heeft uitgemaakt van je gezin. Hij heeft een mooi leven bij jullie gehad en is erg oud geworden, het is goed zo.

ria, (URL) - 05-03-’14 19:32
Hanny

Afscheid moeten nemen van een huisgenoot doet zeer. Heel zeer. En zeker als je het besluit hebt moeten nemen dat er euthanasie gepleegd moet worden. Hoewel je weet dat het het beste is. Ik wens je heel veel sterkte de komende tijd met dit gemis.

Hanny, (URL) - 05-03-’14 20:16
platoonline

Verschrikkelijk moeilijk dit afscheid. Maar je had het voor Sjimmie over. Het stuk deed me denken aan het afscheid van onze Minnie. Ook Tommie begint een beetje te sukkelen en ik rommel wat met zoutarme brokjes en zo. Maar je houdt het niet tegen. Akelig allemaal. Veel sterkte Hannie.

platoonline, (URL) - 05-03-’14 21:16
Sjoerd

Wij hebben dit reeds meerdere malen mee mogen maken en iedere keer weer was het heel triest. Al onze katten nemen we ons hele leven mee, het waren deelnemers in ons gezin. Ik wens je veel sterkte met dit verlies. Zoals je weet hebben we er nu drie, waarvan Daisy het geweld van twee kittens op haar oude dag te verwerken heeft gekregen. Maar ze behandelen haar ook als een oude demente dame… Je hebt Sjimmie een mooi leven en een waardig afscheid gegund.

Sjoerd, (URL) - 05-03-’14 21:40
Desire

Och, arme Sjimmie. Typisch dat ze bij de plek ging zitten waar grote vriend Sjors begraven ligt. Het zal niet gemakkelijk zijn geweest (tijdens mijn jeugd heb ik diverse honden heen zien gaan), maar jullie hebben aan Sjimmie gedacht en hem uit zijn lijden verlost. 19 jaar is een hele leeftijd en bedenk dat hij een mooi leven bij jullie heeft gehad. Desalniettemin veel sterkte.

Desire, (URL) - 05-03-’14 22:13
rietepietz

Huisdieren verliezen is puur verdriet.Ze zijn , door hun afhankelijkheid van “het baasje” een zo groot onderdeel van je leven dat het gemis groot is. Sterkte !
Mooi dat Sjors en Sjimmie nu herenigd zijn !

rietepietz, (URL) - 05-03-’14 22:25
Margo

Ach wat triest toch. Dat valt niet mee. Ik lees de laatste tijd niet anders op blogs die ik volg van katten die overlijden. Al een stuk of zes geloof ik. Ik ben in mijn leven al heel wat katten kwijtgeraakt en ook zijn er een paar in het verkeer omgekomen. Dan mag je je gelukkig prijzen als je kat een mooie leeftijd heeft bereikt. Heel veel sterkte.

Margo, (URL) - 06-03-’14 00:58
Marjolijn

Afscheid moeten nemen van een huisdier wat zoveel jaren deel genomen heeft aan het gezinsleven doet pijn.
Ze heeft een mooi lang leven bij jou gehad.
Sterkte met het verlies.

Marjolijn, (URL) - 06-03-’14 05:44
Wieneke

Ik weet wat het is om een geliefd huisdier te verliezen. Je bent behoorlijk van slag en je hebt verdriet. Maar aan de andere kant hebben jullie er wel voor gezorgd dat Sjimmie een prachtig en erg lang leven heeft gehad en niet verder hoefde te lijden. De herinneringen en de foto’s blijven. Je hebt een mooi logje geschreven waaruit heel veel liefde blijkt.
Veel sterkte, hoor.

Wieneke, - 06-03-’14 11:15
Renesmurf

ja, dat in laten slapen is een rotmoment. En je hebt er vrede mee zoals je vertelt hoe het zover heeft kunnen komen, en dan volgt een terugblik op het leven. En wat rest is een groot leeg gat, arregat. Sterkte er mee, en de dierbare herinneringen zullen overleven.

Renesmurf, (URL) - 07-03-’14 00:15
Laurent

Nou zeg, dit is de vierde kat binnen een paar weken waarvan ik lees dat-ie gestorven is! Wat een lieve foto van hem…

Laurent, (URL) - 10-03-’14 19:14
Mirjam Kakelbont

Dit zijn de momenten in het leven dat afscheid nemen zich aan je opdringt, of je wil of niet. Wij missen Bella verschrikkelijk, maar zijn toch blij met de beslissing die we hebben genomen om haar in te laten slapen. Juist omdat we van haar hebben gehouden. Je mag trots zijn op jezelf, dat het welzijn van je kat zwaarder woog dan het bezit ervan. Ik hoop dat als de tijd er een beetje overheen gegaan is, je alleen maar met een glimlach aan Sjimmie terugdenkt!
Sterkte en liefs,
Kakel.

Mirjam Kakelbont, (URL) - 11-03-’14 22:00
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam in reacties te voorkomen moet de volgende vraag beantwoord worden Hoe heet mijn hond? :Hessel
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.