HET BOETEKLEED


Dat kwam heel hard aan, de reprimande  van mijn tante Bep. Blij en opgewekt ging ik het afgelopen weekend naar haar verjaardagsfeestje om te vieren dat ze in de afgelpen week negentig jaar is geworden. Mijn tante Bep, waar ik zo veel mooie herinneringen aan heb. Wat ging ik als kind graag bij haar op bezoek. Een jaar lang heb ik, toen ik naar de middelbare school ging, op dinsdag mijn boterhammetje bij haar opgegeten. En toen, na dat jaar, ons gezin naar de Achterhoek verhuisd was, mocht ik die eerste jaren bij haar komen logeren, want wat miste ik Apeldoorn.

Nadat ze onze felicitaties en het cadeau in onvangst had genomen, liet ze mij onmiddellijk weten, dat ze echt overwogen had om mij/ons geen uitnodiging voor het feestje te sturen. Ik had immers in januari beloofd, dat ik, wanneer de dagen zouden lengen, bij haar op bezoek zou komen en ik was niet geweest!

En heus, het was nog steeds wel mijn bedoeling geweest om een keer te gaan. Om voor november haar te bezoeken; het zat steeds wel ergens in mijn hoofd, maar het was er nog niet van gekomen. Dus niet in het voorjaar zolas ik beloofd had. En waarom niet? Het heeft met plannen te maken. De vorige keer, dat ik bij haar op bezoek was, waren we met ons tweeën, P. en ik, en hebben we de honden tijdens het bezoek in de auto gelaten. Dit keer zou ik alleen gaan, zodat ik wat rustiger zou zitten en meer de tijd zou hebben. Waarom het er niet van gekomen is weet ik niet. Zo moeilijk is het nu ook weer niet. Je prikt een datum, pakt de telefoon, vraagt of het uitkomt en voila. Zo had het gemoeten, alleen, het is niet gebeurd.

En daar stond ik dus, met mijn mond vol tanden. Ik kon moeilijk zeggen, maar ik was nog wel een keer gekomen als dit etentje er niet was geweest. Ik had de situatie totaal onderschat. Want behalve dat ik soms wat moeite heb met het daadwerkelijk plannen van iets, heeft het ook wel te maken met mijn zelfbeeld. Zelf zie ik mij meer als een onbeduidend persoontje, het nichtje wat zo af en toe nog eens bij haar tante op bezoek gaat, maar zo is het dus niet. Mijn bezoek wordt zeer duidelijk erg op prijs gesteld. Daarbij komt, en dat ben ik helemaal met haar eens, wat je belooft moet je doen. Dat is mij met de paplepel ingegoten. 

Ik kon niet anders doen, dan mijn tante volmondig gelijk geven en dat ik haar twijfels om ons uit te nodigen helemaal begreep. Maar, zo verzekerde ik haar, dat ik, nu ik met mijn nalatigheid geconfronteerd ben, ik heel erg blij was toch een uitnodiging gekregen te hebben. Wat zou ik het erg gevonden hebben als we niet hadden mogen komen, maar het was wel terecht geweest. Ook mijn neven, haar zoons, hebben mij laten weten dat hun moeder zeer teleurgesteld was dat ik niet kwam. Telkenmale was het ter sprake gekomen en door haar benoemd.

Goedmaken kan ik deze nalatigheid niet meer, maar ik heb uiteraard de belofte gedaan om in oktober, wanneer het fotoboek klaar is, om dan te komen en saampjes de foto's van dit feestje te bekijken. En reken maar dat ik dit keer de belofte nakom. Ik wil nooit meer iemand pijn doen door niet te komen. Geloof maar dat dit een behoorlijke indruk op mij gemaakt heeft, zo erg zelfs, dat het slapen er onder te lijden heeft. 

Lieve tante Bep, dit had niet mogen gebeuren en ik hoop dat het ons gegeven is om elkaar in oktober echt te ontmoeten.

2016-09/boetenkledp.jpg

hanscke Maandag 12 September 2016 - 9:54 pm | | Standaard

zeven reacties

Sjoerd

Tsja, soms lopen zaken anders dan gepland, en daar moet je de consequenties van onder ogen zien.

Sjoerd, (URL) - 13-09-’16 07:48
Wieneke

Ik vind het echt heel goed van je, dat je je fout – want het niet nakomen van een gedane belofte zonder geldig excuus van ziekte of zo is een fout – eerlijk en volmondig hebt toegegeven. Een massa mensen kunnen zoiets niet. Als je met het fotoboekje op bezoek gaat bij haar, dan neem je gewoon nog een extra spijtbloemetje mee.

Wieneke, (URL) - 13-09-’16 09:04
ria

Toch fijn dat je nog mocht komen en ze heeft het je vast al lang vergeven. Nu maar zorg dat het niet meer gebeurt ;-)

ria, (URL) - 13-09-’16 15:45
Rietepietz

Oude mensen leven vaak van “bezoek” naar“bezoek” en als het bezoek dan maar niet komt is dat een grotere teleurstelling dan normaal gesproken.
Aan de andere kant is de waardering voor zo’n bezoek ook onevenredig groot, ik zie dat bij een ruim 90jarige oom van Henk die onze bezoekjes méér dan waardeert.

Rietepietz, (URL) - 13-09-’16 17:18
Marjolijn

Tja, soms gaan dingen zo.
Toch fijn dat je op het feestje mocht komen.

Marjolijn, (URL) - 13-09-’16 17:36
Mirjam Kakelbont

Beloofd = beloofd. Daar hecht ik zwaar aan,. Maar ja, we zijn allemaal maar mensen. Vaak zeg je tegen iemand: “we bellen” en dat doet vervolgens geen van beiden. Alleen vind ik je reden vreemd: je vond het niet nodig naar je tante te gaan omdat je jezelf een onbeduidend nichtje vindt. Jammer. Blijkbaar heeft je tante altijd een zwak voor je gehad omdat je op dinsdag en in de vakantie naar haar toe ging.
Eigenlijk voor jezelf nog de meest gemiste kans… Heb je gevraagd hoe je het goed kan maken met haar? Misschien heeft ze een gezellig voorstel!
Lieve groet

Mirjam Kakelbont, (URL) - 13-09-’16 20:10
Renesmurf

Ik zal duimen dat het allemaal goed komt. Ze is immers 90 en dan is elke dag een kadootje.

Renesmurf, (URL) - 16-09-’16 23:36
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam in reacties te voorkomen moet de volgende vraag beantwoord worden Hoe heet mijn hond? :Hessel
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.