WEER MOOI


Heftig, de week die voorbij is. Op maandagmorgen wakker worden en dan horen dat er al weer een aanslag is gepleegd, dit keer in Manchester bij een concert van Ariana Grande met onder de bezoekers vele jonge meisjes, dan word ik even stil. Zo stil zelfs, waardoor het lijkt alsof ik geen woorden kan vinden voor dit afschuwelijks en misschien is dat ook wel zo.

Wat mij in deze afgelopen week wel  opviel, is dat de berichtgeving veel minder heftig was dan de eerste keren dat de wereld werd opgeschrikt door een aanslag die door terroristen werd opgeëist. Raakt men er wat aan gewend, was het dodenaantal niet hoog genoeg of was het tijdstip waarop dit gebeurde meer bepalend? De aanslag in de Bataclan in Parijs telde 130 doden en het deed Europa schudden op haar grondvesten. Bij de aanslag in Berlijn waren 12 doden te betreuren, maar dit was op een kerstmarkt en kerst is toch heel wel erg verbonden met vrede.  

Hoe het ook zij, het nieuws werd al heel snel weer in beslag genomen door de belangrijke voetbalwedstrijd, de UEFA finale van Ajax en Manchester. En aan het eind van deze week waren de tropische temperaturen die bereikt werden al weer hot nieuws. Tsja, het leven gaat door, ik weet het. Toch hoop ik niet dat wij al die aanslagen maar als gewoon gaan beschouwen. 

Donderdag, Hemelvaartsdag, was ik sinds jaren weer eens op de bloemenmarkt van Leeuwarden. Een vrij groot gebeuren. Terwijl ik 's avonds bezig was mijn aangekochte planten in de tuin te zetten, gingen mijn gedachten even terug naar al die aanslagen. Het zal je toch maar gebeuren, dat je denkt iets gezelligs te doen, en dat je daarbij het leven verliest of dat je zomaar ooggetuige bent van al dat vreselijks, iets wat op het netvlies gebrand blijft staan.

Gelukkig gebeuren er ook hele mooie dingen, ook al is het maar klein. Dit jaar had een koolmezenstelletje zich in één van de vogelhuisjes genesteld. Al voor wij met vakantie waren, werd er al druk gevoederd en toen wij na een week terug waren, werd er nog veel drukker en intensiever gevoederd. Wanneer zouden ze uitvliegen zo was onze vraag.

Gistermiddag, toen wij na een dertig kilometer lange trainingstocht vermoeid in onze tuin neerstreken, zag ik iets op de paal zitten. Het was een heel frommelig klein koolmeesje en hoe het daar terecht was gekomen weet ik niet. Ik heb er twee foto's van kunnen nemen. Toen ik wat dichterbij kwam, begon het wat te bewegen. Er werd wat met de vleugels geschud en opeens vloog het aarzelend een paar meter weg om in de gouden regen te landen. 

Naast die hele nare aanslagen, kan het leven dus ook heel mooi zijn, want reken maar dat ik genoten heb van de verschillende wandeltochten die we in de afgelopen tijd gemaakt hebben. De eerste foto heb ik een week geleden gemaakt tijdens een wandeltocht vanuit Leerdam. Het beeld van het lange pad met de vele wilgen vind ik mooi, maar evenzo de uitgestrekte verten met weilanden gevuld met boterbloemen en ander kleurig spul die we gisteren op onze wandeltocht in Zuidwest Friesland zagen, maken mij blij en gelukkig.   

               wilgenpaadje in de buurt van Leerdam

2017-05/wijdsp.jpg

                       klik

hanscke Zondag 28 Mei 2017 - 2:10 pm | | Standaard

acht reacties

Rietepietz

Ja hoe erg het ook allemaal is, niemand kan altijd maar blijven gedenken. het is bovendien ook nog zo dat “de doelgroep“kikt op al die aandacht in de media.
De mens zit gelukkig ook zo in elkaar dat “de eigen omgeving” uiteindelijk toch de meeste aandacht vraagt én krijgt.

Rietepietz, (URL) - 28-05-’17 16:58
Kakel

Het is erg, maar mensen raken “gewend” aan dergelijke vreselijke berichten. Het feit dat het nu veel jongeren betreft vind ik verschrikkelijk. Ik wil en kan me niet in de dader(s) verplaatsen. Dat ze denken dat hun god dat goed vindt.
Ik denk dat ik de moeder die een oproep deed aan haar dochter, om iets van haar te laten horen, nooit meer vergeet. Dat radeloze gezicht en dan aan je eigen kind denken…

Kakel, (URL) - 28-05-’17 21:21
Sjoerd

De natuur is schitterend, alleen heb ik af en toe het idee dat wij mensen daar niet in thuishoren…

Sjoerd, (URL) - 28-05-’17 21:59
Marjolijn

Leuk, koolmeesjes in de tuin.
Altijd leuk om die kleine springertjes te zien.

Marjolijn, (URL) - 29-05-’17 07:34
Mrs. T.

Het leven is gewoon ook heel mooi en dat moeten we niet vergeten hoe triest heel veel dingen die er gebeuren ook zijn.

Mrs. T., (URL) - 29-05-’17 19:53
ria

De kans dat je ,s morgens in de auto stapt en s avonds niet meer thuis komt is altijd nog groter dan dat je het leven verliest bij een aanslag. Hoe verschrikkelijk het ook is, ik denk ook dat we er alweer aan gewend raken.

ria, (URL) - 29-05-’17 20:07
Renesmurf

ja, de aanslagen vooral niet groter maken dan ze zijn, Feiten melden en door. Het is erg triest natuurlijk. En dan fijn aan leuke dingen denken, waar we tenslotte naar streven in het leven.

Renesmurf, (URL) - 29-05-’17 22:54
therese

Ik vond dat er behoorlijk veel aandacht er voor was en dat men het ook verschrikkelijk vond, een aanslag op kinderen en/of tieners.

Knap hoor die lange wandelingen van jullie en de honden, niet te vergeten.

therese, (URL) - 03-06-’17 22:52
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam in reacties te voorkomen moet de volgende vraag beantwoord worden Hoe heet mijn hond? :Hessel
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.