DEINE FREUNDIN


Naast Münster wilde ik, nu ik daar toch in de buurt was, ook Coesfeld bezoeken. Ik ben daar ooit, in het kader van een uitwisselingsprogramma, eens geweest en ik heb daar toentertijd hele tegenstrijdige gevoelens aan over gehouden. Deels ook omdat ik toen mijn verhaal niet echt met iemand heb kunnen delen.

Het zal, denk ik zo'n twintig jaar na de oorlog, ontstaan zijn, dat er in de grensstreek van de Achterhoek en Münsterland plannen werden gemaakt om de banden als buurlanden weer wat aan te halen. Een gevolg hiervan was, dat rond 1967, 1968, de middelbare school uit Eibergen meedeed aan  een uitwisselingsprogramma met een school uit Coesfeld. Ik was toen 16 jaar.

Voor wie dat wilde was het mogelijk om een aantal dagen naar Coesfeld te gaan. Je werd dan gekoppeld aan een leerling uit Coesfeld en bij dat gezin ondergebracht. Ik heb dat toen gedaan. Vooraf hadden we een brief moeten schrijven, dus ik wist al dat het meisje wat mij bij de bus kwam ophalen, Margret heette.

Ze woonde net iets buiten Coesfeld en haar ouders hadden een café. Het gezinsleven speelde zich af in de ruimte net achter de gelagkamer en als het druk was moesten Margeret en Gitte, zo heette haar zus, bijspringen. Beide zussen werden regelmatig geroepen om achter de tap bierglazen te spoelen en om drankjes rond te brengen in het café.

Naast, voor het eerst, en ook nog alleen, in een geheel vreemde Duitse omgeving te zijn, was het gezinsleven waarin ik terecht was gekomen, ook totaal anders dan ik gewend was. Margeret was gedurende de drie of vier dagen dat ik daar was niet geheel vrij om te gaan en te staan waar ze wilde en zo kwam het dat ik daar nogal wat uren in eenzaamheid heb doorgebracht.

Op zondagmorgen ben ik op een heel vroeg tijdstip meegeweest naar een Hoogmis. Ook al iets wat ik helemaal niet kende, omdat ik alleen de Nederlands Hervormde kerk gewend was. Daarna moesten de beide zussen, onder andere, eindeloos griesmeelballetjes draaien die voor de soep bedoeld waren.

Op zondagmiddag was Margeret "vrij" en mochten we naar de kermis in Coesfeld. Daar zag ik een aantal andere klasgenoten van mij. Natuurlijk hadden we het over alles wat we als "anders"  beleefden, maar voor mijn gevoel kwam er door het café en de taken die Margret daar had nog een extra dimensie van "anders" bij, alleen durfde ik daar met niemand over te praten. Ook later heb ik dat nooit heel uitgebreid gedaan; er was immers de verwachting dat het allemaal heel leuk was, maar de eenzaamheidsgevoelens zijn mij altijd bijgebleven. 

Toen Margret een maand later bij mij logeerde, was het totaal anders. We konden van alles ondernemen en we hebben toen ook veel gedaan. Met elkaar gefietst, bij klasgenoten op bezoek geweest, kortom dat heb ik toen wel gezellig gevonden. We hebben nog een aantal jaren met elkaar gecorrespondeerd.

Nu, na zovele jaren was ik heel benieuwd of het café nog bestond. Het stond in de buurt van een klein kapelletje, waar ik toen, in die lange lege uren, op eigen houtje eens naar toe ben gelopen. Het kapelletje stond op de kaart aangegeven en toen we daar in de buurt waren en de navigator aangaf op de Holtwickerstrasse te zijn, herinnerde ik mij opeens het adres weer wat ik op de enveloppe schreef.

En inderdaad, er staat nog een café in die bocht, maar wel heel anders dan in mijn gedachten. Of het is helemaal vernieuwd, of er is heel veel aan- of bijgebouwd. Maar ja wat wil je ook, het is inmiddels wel vijftig jaar later.

Ik was er vast van overtuigd dat ik de brieven van Margret nog zou hebben, maar dat schijnt niet het geval te zijn. Wel heb ik in de doos waarin ik de brieven vermoedde nog twee foto's van haar gevonden. 

Met het schrijven van dit blogje heb ik weer een punt gezet en nu is dit verhaal voor mij ook echt helemaal af. 

2018-07/coesfeldp.jpg

                                      klik

In Coesfeld wordt er in twee talen uitleg over de stad gegeven. Dat ben ik verder niet veel tegengekomen. Misschien toch een overblijfsel van de tijd dat men heeft besloten  weer vriendschappelijk met elkaar om te willen gaan?

hanscke Woensdag 11 Juli 2018 - 11:14 am | | Standaard

vier reacties

Jeanne

En nu nog eens op zoek naar Margret zelf?

@Jeanne:Nee, dat denk ik niet.

Jeanne, (URL) - 11-07-’18 13:40
Rietepietz

In ieder geval heb je nu wel de plaats teruggezien waar je je niet op je gemak voelde en het daardoor af kunnen sluiten.

Rietepietz, (URL) - 11-07-’18 20:38
Sjoerd

Ik kan me dat gevoel voorstellen, we hebben het met onze zoon gehad. Die werd in London geplaatst bij een Zuid-Afrikaans gezin. Met de taal kwam het wel goed, maar deze mensen hadden toch hele andere ideeën over zo’n uitwisseling. Hij heeft het er nog steeds over, contact met de kinderen had hij niet. wel met de ouders die blij waren nog eens te kunnen communiceren via het Afrikaans-Nederlands.

Sjoerd, (URL) - 11-07-’18 21:01
Marjolijn

Ja, na zoveel jaren zal er wel een en ander veranderd zijn in de omgeving.
Maar goed dat je met dit terugzien toch het verhaal af kunt sluiten.

Marjolijn, - 12-07-’18 07:26
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam in reacties te voorkomen moet de volgende vraag beantwoord worden Hoe heet mijn hond? :Hessel
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.