WAT ZEGT U?


Aan het eind van het vorige blogje had ik het over de U generatie. Ook in de reclamewereld duikt dit item zo af en toe op. Bij het zien van de reclame van het soepetende jongetje die zijn moeder met u aanspreekt krijg ik altijd een beetje een ongemakkelijk gevoel. Ik ben van die generatie die op dergelijke wijze door de ouders is opgevoed. Nichtjes, neefjes, vriendjes en vriendinnetjes, buurkinderen, velen spraken in hun kindertijd hun ouders aan met u.

Toen ik in de puberteit kwam, begon dat wat te veranderen. Ik weet dat een nichtje van mij, haar ouders, een zus van mijn moeder, met jij begon aan te spreken. Mijn moeder vond dat helemaal niets. Dat was weer iets waar haar zus zo nodig aan mee moest doen door dat goed te vinden zo liet zij ons meerdere malen ietwat meesmuilend weten, maar ze liet het ondertussen wel stilletjes toe dat nichtje haar ook gewoon met je en jij aansprak. Aan ons, aan mijn broer en mij, liet ze heel duidelijk merken het er volstrekt niet mee eens te zijn, zodat wij braaf de term u bleven gebruiken.

Totdat ik in de jaren zeventig naar de sociale academie ging. In die kringen, en zeker in die tijd, was iedereen in elke geleding Henk, Jan, Klaas of Marie voor elkaar. Ik ontwierp een nieuwe visie voor mijzelf. "U schept afstand en juist tegen diegenen die mij het meest na staan zou ik u moeten zeggen? Dat kan ik niet rijmen met elkaar." En zo nam ik eenzijdig het besluit om vanaf dat moment je tegen mijn ouders te zeggen. Ook mijn kinderen hebben van kleins af aan je tegen hun opa en oma gezegd. 

Tegen tantes en ooms ben ik altijd u blijven zeggen. Het was denk ik een te beladen onderwerp. Zeker in de tijd dat het bijna een must was om iedereen, ongeacht leeftijd status of wat al niet meer, bij de voornaam te noemen. Tegenwoordig lijkt het wat makkelijker bespreekbaar. Jongeren gebruiken weer liever de term u tegenover ouderen en ouderen onder elkaar maken elkaar wel duidelijk of het u of juist jij moet zijn. Ik train mijzelf er op om onbekende "jongeren" vanaf een bepaalde leeftijd, en zeker als ze in functie zijn, ook met u aan te spreken. Het heeft toch te maken met een zekere vorm van respect.

Maar mijn vader blijft je. Daar blijf ik bij.

hanscke Woensdag 04 Oktober 2006 - 9:01 pm | | Standaard

negen reacties

Renesmurf

Tegen bekenden zeg ik JE, en tegen vreemden U.
En meestal komt er gevoel bij kijken, tegen jongeren zeg ik ook geen U.

Renesmurf, (E-mail ) (URL) - 04-10-’06 21:41
nanos

Ik ben ook met U opgegroeid en daar is vaak niets mis mee. Ik wissel het nu af, de een is ‘u’ en de ander is ‘je’.
Ouderen, mensen die ik zakelijk spreek enz. zijn ‘u’.
Er zijn ook mensen van wie ik het niet prettig vind dat ze onmiddelijk ‘je’ tegen me zeggen. Die bijvoorbeeld zijn dan heel nadrukkelijk ‘u’ voor mij.

nanos, (URL) - 04-10-’06 23:27
Goentah

Mijn ouders zijn ook ‘je’. Maar grappig is, is dat mijn kinderen hun grootouders wel met U aanspreken. En zij zijn de enige kleinkinderen van mijn ouders die dat doen. Van mij hebben ze dat niet. Ik heb ze dat nooit geboden. Maar ergens staat het wel respectvol.

Goentah, (URL) - 04-10-’06 23:30
wies

mijn ouders sprak ik met je aan. vroeger met u, nog even een tijdje met de voornaam (maar dat beviel niet). mijn kinderen zeggen u tegen grootouders en je tegen ons. maar ze zijn vanzelf ooms en tantes weer u gaan noemen. ook zij hebben even geexperimenteerd om ons bij de voornaam te noemen. nu is het weer pap en mam.:-)

wies, (URL) - 05-10-’06 08:46
V@nM@n

Ik zie in jouw verhaal veel overeenkomsten. Maar voor mij was het iets radicaler. Iemand die mij met je aanspreekt krijgt de bal terug… Ook op mijn werk. Daar zegt iedereen tegen de directeur u. Alleen ondergetekende niet, en het heeft mij nooit geschaad.

V@nM@n, (E-mail ) (URL) - 05-10-’06 12:18
noordmiep

ik ben een echt u zegger…zit er in gebakken. Fijn dat miepmiep de weg weet maar kaartkaart doet het ook goed hoor.

noordmiep, (URL) - 05-10-’06 22:33
Vrouwke

Dit is wel heel herkenbaar. Ook bij ons werd er altijd U gezegd. Tot… ik naar de pedagogische academie ging en daar de leerkrachten met je en jij en bij hun voornaam aangesproken wensten te worden.
Mijn ouders vonden het maar niks tot ik verkering kreeg en ging trouwen. Toen waren we ineens ‘gelijken’ en mocht ik voortaan je en jij tegen ze zeggen.
In het begin was het even wennen, maar inmiddels is het gewoonte geworden en moet ik eraan denken tegen anderen u te zeggen.

Vrouwke, (E-mail ) (URL) - 06-10-’06 11:17
pascha

hè..ik had hier gsiteren een reactie achtergelaten maar kan hem niet meer vinden….

pascha, (URL) - 06-10-’06 18:40
Hannah

Iedereen mag mij tutoyeren en ik doe dat ook bij veel mensen en bij de meeste van mijn patiënten. Zeker als ik persoonlijke en vaak moeilijke gesprekken voer, dan voelt U te afstandelijk.

Alle vriendjes en vriendinnetjes van mijn kinderen tutoyeren mij, is geen enkel probleem. Ik sta desondanks bekend als strneg (maar rechtvaardig?).

Mijn nicht van 20 die ik laatst na 20 jaar weer eens zag, noemde mij tante en U. Ik heb dat snel de kop ingedrukt. Het is Hannah en jij. Ze leerde snel.

Hannah, (URL) - 20-10-’06 00:56
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam in reacties te voorkomen moet de volgende vraag beantwoord worden Hoe heet mijn hond? :Hessel
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.