DE VERSTELLAP


Het leven is soms best moeilijk, of misschien moet ik wel schrijven dat ik het leven soms best wel moelijk vind. Zaterdagmiddag waren wij P. en ik in het verzorgingstehuis. Eindelijk, na meer dan vier maand, nadat zwager nog maar weer eens aan een paar ambtelijke apparaten getrokken had, was er de toezegging dat er aan de schoonouders van 86 en 87 twee eenpersoons appartementjes waren toegewezen, zodat dit echtpaar na 60 jaar getrouwd te zijn, ook het leven wat hen nog rest gezamenlijk kunnen doorbrengen.

Schoonmoeder was niet onverdeeld blij. Twee appartementen was niet de bedoeling. En hoe wij ook praatten, schoonmoeder werd er niet vrolijker op. Teneinde de situatie nog maar eens met haar in ogenschouw te nemen, ondernamen we de tocht om samen met haar, in rolstoel en met zuurstof, de appartementjes verderop in het tehuis, nogmaals te bekijken. Het was voor mij de eerste keer dat ik het zag. Ik manoevreerde de rolstoel zodanig, dat ze alles goed kon zien en ondertussen babbelde ik opgewekt over de plek waar bijvoorbeeld de tafel en de stoel konden staan en dat heit en mem dan ook weer samen konden eten. En over het feit dat mem 's avonds altijd vroeg naar bed ging en heit dan mooi naar zijn eigen appartementje, twee deuren verderop in de gang, kon gaan. Ze zei niets en ik kreeg alleen maar hele boze blikken terug. Opeens begreep ik het. En toen zag ik ook dat er heel langzaam een traan vanuit haar linker ooghoek over haar wang begon te rollen

Ik sloeg mijn arm om haar schouders en vroeg haar of ze het moeilijk vond om nooit meer in haar huis te zullen komen. Ik keek P. aan en vroeg hem of hij dacht dat het mogelijk was om moeder zondag nog één keer in haar huis te laten zijn. Vraag haar maar, was zijn antwoord. Ik had nooit gedacht dat ze dat zou willen. Ze wil immers al weken lang helemaal niets meer, maar in dit geval lichtten haar ogen op en zei ze volmondig: Ja.

Gisteren zijn we met haar naar huis geweest. Ik heb haar in haar rolstoel langs alle kasten en kastjes laten gaan. Hier en daar stonden er spullen in een doos, die op een kast geplaatst was. We hebben echt alles bekeken. Zo kwamen we het trouwpak van heit tegen, maar ook een doosje met de verstellappen die ze vroeger, tijdens de lessen nuttige handwerken, had moeten maken. Ruim 75 jaar geleden. De techniek van verstellen heeft ze goed geleerd. Menige overall heeft ze van nieuwe stukken voorzien. Zij zag de waarde van de doeken niet. Als ik ze mooi vond mocht ik ze wel meenemen. Mijn schoonzusje, de dochter, heeft al een merklap van haar. Ik hoop, dat ik na overleg, dit mag houden. Dan laat ik het inlijsten.

Deze lap zegt mij meer dan een foto. Het zal mij altijd doen blijven herinneren dat ik door de hele oude vrouw heen ook het meisje en de vrouw moet zien die ze geweest is.  Het was heel ontroerend om te zien hoe zij en heit nog éénmaal in hun eigen bedoening tijdens het thee drinken hand in hand met elkaar zaten, afscheid nemend van dat wat voorbij is.

Volgende week gaan we de boel verhuizen en ik hoop voor mem dat dan toch voor haar het zonnetje weer een beetje gaat schijnen en ze zich iets meer thuis gaat voelen dan nu in het ziekenkamertje het geval was.

hanscke Maandag 03 December 2007 - 4:09 pm | | Familie

negen reacties

Me!

Het doet me denken aan mijn eigen ouders… alleen gaat dat minder goed

Me!, (E-mail ) (URL) - 03-12-’07 16:51
Wieneke

Ach!! Het is toch ook vreselijk voor die oude mensen om nooit meer in hun eigen huis te kunnen. Heel goed dat jij dit van mem oppikte, Hanscke. En de verstellap is ook prachtig.

Wieneke, - 03-12-’07 16:59
Renesmurf

Afscheid is latig, vervelend, doet pijn.
Maar ja, dat is niet iedereen gegund, afscheid nemen.

Renesmurf, (URL) - 03-12-’07 23:43
Hanny

Afscheid nemen doet zo’n pijn. En het is wat om je huis achter te moeten laten. Je huis waar zo veel herinneringen aan verbonden zijn. Goed, dat ze nog een keertje terug kon.
Wat een prachtige verstellap. Ik zat daar net deze week aan te denken. Mijn vader vroeg mij voor hem een gat in een laken te verstellen. Ooit heb ik ook zo’n lap gemaakt, maar ik weet niet meer waar hij is. Nu moet ik diep in mijn geheugen graven om het voor elkaar te krijgen.

Hanny, (E-mail ) (URL) - 04-12-’07 01:33
Mikelodeon

Tjonge Hanscke wat heb je dat mooi beschreven, in alle vroegte zit ik hier zowaar een beetje te snotteren. Het is zo lief en zo schrijnend tegelijkertijd. Ook het woord ‘verstellap’ haakt in mijn herinnering terug aan mijn eigen moeder die ook kon lezen en schrijven met de naaimachine en mij leerde altijd een proef lapje te maken…

Mikelodeon, (E-mail ) (URL) - 04-12-’07 09:14
Sara

Tja, het zijn vreselijke momenten in een leven. Ik heb net ook een beetje droeve toestanden achter de rug met m’n schoonouders. In het zorgcentrum waar zij woonden hadden ze het heel creatief ogelost. Eén kamer was ingericht als woonkamer en de kamer aan de overkant van de gang was de slaapkamer. Het heeft prima gewerkt zolang het nodig was. Misschien een idee.

Sara, (URL) - 04-12-’07 20:23
Jokie

Ontzettend mooi beschreven, kword er stil van…goed dat je met ze terug bent gegaan, heel goed!!
Het idee van Sara klikt zo gek nog niet!

Jokie, (E-mail ) (URL) - 04-12-’07 22:17
f r e d

mooi stukje “leven”……

f r e d, (E-mail ) (URL) - 05-12-’07 07:54
sebbo

Wat een aangrijpend verhaal Hanscke. Gelukkig dat jij ze nog terzijde kunt staan!!!!!!!!!

sebbo, (E-mail ) (URL) - 06-12-’07 22:28
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam in reacties te voorkomen moet de volgende vraag beantwoord worden Hoe heet mijn hond? :Hessel
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.