MIJN VIERVOETER


Ik merkte gistermorgen gelijk dat het mis was. Mijn lieve trouwe hond wilde mij begroeten maar jankte zachtjes tijdens die actie. Tijdens mijn ontbijt legde hij zijn kop op mijn schoot en keek mij met een paar droevige ogen aan. Ik streelde hem, betastte hem hier en daar, maar er waren geen bijzondere reacties. Met een ongerust gevoel moest ik hem achterlaten.

Wat was ik blij toen hij tussen de middag, ik kom altijd even thuis om hem uit te laten, net als altijd gewoon naar mij toe kwam om mij te begroeten en ik was bijna weer gerust gesteld tot ik opeens toch weer even een wat gejank hoorde. En weer ging ik weg en liet ik hem voor mijn gevoel in de steek.

Een paar uur later zat mijn werkdag erop en spoedde ik mij naar huis. Hoe zou ik nu mijn hond terug vinden? Nee niet gewoon, maar ook niet echt doodziek. Terwijl ik een kop koffie dronk observeerde ik het gedrag van Sjors, zo heet-ie. Als hij opstond kreunde hij even, maar aan zijn lopen zag ik niets vreemds. Wel verloor hij speeksel, met andere woorden hij kwijlde, iets wat hij normaal nooit doet.

Toen P. thuiskwam heb ik de knoop doorgehakt en de dierenarts gebeld. We konden direct komen. En ach, wat ben je dan weer opgelucht als het niets ernstigs blijkt te zijn. Het kwijlen was te wijten aan de wormkuur die hij die dag daarvoor gekregen had en verder waren het alweer verstopte anaalklieren en hier had ik niet zo gauw aangedaht omdat ze pas geleden nog waren leeggehaald. Het is een heel vervelende kwaal en echt een afdoende oplossing is er niet. Iedere keer als Sjors zich anders gedraagt dan anders zal ik toch als eerste hier aan moeten denken, ook al is het nog maar heel kort geleden dat de klieren zijn leeggehaald, want het lastige is dat Sjors steeds op een andere manier laat zien dat hij hier last van heeft.

De allereerste keer dat hij liet merken ergens last van te hebben stak hij zijn kop door het kattenluik om vervolgens  op deze manier een hele nacht te blafjanken. Het was of er een hond buiten te keer ging en dat kon de onze niet zijn, want Sjors was toch binnen? Ik zal het dus nog beter in de gaten moeten houden, maar door die malle fratsen merk ik wel dat ik heel erg op mijn viervoeter gesteld ben en dat ik het heel vervelend voor hem vind, dat hij zo'n kwaal heeft waar hij niet van verlost kan worden.

hanscke Dinsdag 29 November 2005 - 11:06 am | | Standaard