DE APPELTAART


"Ze denken wel aan me, ik word niet vergeten" zegt hij, als we de kamer van zijn appartemntje binnenstappen. Ik zie dat zijn ogen bij deze constatering even even iets blij lijken op te lichten. "Laat me raden, dat was de oudbuurvrouw?" zegt P., terwijl hij op zijn vader toestapt. "Ja, maar hoe weet jij dat nou?" zegt de oude man verbaasd. "Ach, zo iets voel je, maar kom heit, laat me u feliciteren. Achtentachtig is het geworden niet? Dit wordt beaamt met een "Ja jong, zo is het."

Daarna ben ik aan de beurt om hem te felicteren. "Kijk, ik heb iets meegebracht voor bij de koffie. Het is tenslotte heit's verjaardag. Skoanheit had eerder namelijk wel aangegeven het fijn te vinden als we op zijn verjaardag even langs kwamen, maar had verder zo kort na de dood van skoanmem nog geen behoefte om dit uitgebreid te vieren. "Oh dacht je dat ik niets lekkers had? Moet je eens zien wat ik vanmorgen gekregen heb" en hij loopt naar de koelkast en haalt daar een vruchtentaart uit waarop, ondanks dat er al enkele stukken missen, de tekst nog goed te lezen is. Eerder die dag hadden P. en ik besloten om een appeltaartje mee te nemen, zodat we toch iets feestelijks van het koffieuurtje konden maken. Beter mee verlegen dan om verlegen, zo dachten wij, want heeft hij zelf wel iets, dan nemen we het taartje gewoon weer mee en zetten we het bij ons in de vriezer.

We drinken koffie en eten samen gebak en ondertussen praten we wat. Soms wat met elkaar maar vaker langs elkaar heen. Dit komt omdat skoanheit het niet goed hoort; hij heeft het gehoorapparaat niet in, of omdat hij al weer heel ergens anders met zijn gedachten is en daarover een opmerking maakt. Zijn associaties zijn voor ons  lang niet altijd te volgen en dat is niet van de laatste tijd, maar al zo lang ik hem ken. We begrijpen dat de zus van P. vanmorgen deze vruchtentaart als cadeau heeft meegebracht.

Wanneer wij weer vertrekken, vraag ik aan P. of hij het appeltaartje weer wil meenemen. En dan valt mijn mond van verbazing open. "Hoe durf je?" vraagt skoanheit aan P., "eerst iets meebrengen en het dan even later zelf weer meenemen". "Maar heit er is nog meer dan een halve taart over, wil heit dit dan ook nog houden, wie moet dat dan allemaal opeten? Maar als heit het houden wil, zet ik het hier weer neer." "Nee, nu hoeft het niet meer, neem maar weer mee, maar het gaat meer om het principe."

Ik doe een poging om uit te leggen dat ik skoanheit niet wilde opzadelen met een teveel aan taart, maar mijn uitleg komt niet aan. "Sorry heit,", zegt P., "tot ziens" en leidt mij met zachte dwang naar buiten. Ik had graag nog een poging gewaagd om het nogmaals uit te leggen, maar volgens P. zou dat, gezien de vele misverstanden in de conversatie van het laatste uur, toch geen zin hebben. Misschien heeft P. gelijk, maar ik vind, dat deze verjaardagsvisite die zo goed bedoeld was, een wat onbevredigend einde heeft.

hanscke Vrijdag 16 Mei 2008 - 5:50 pm | | Familie

twaalf reacties

Geertje

Jammer dat het zo is afgelopen, maar begrijp ik goed dat hij Fries is?
Mijn oma’s en opa’s waren dat ook (mijn ouders natuurlijk dito) en vaak zag ik een zelfde soort reactie bij hun.
Uiteindelijk was het meer de starheid dan dat het boosheid was bedoeld. P. heeft denk ik gelijk; uitleggen heeft geen zin; waarschijnlijk is het over een paar dagen vergeten (als het niet direct vergeten is…).
En ja, sommige mensen reageren als ze oud worden “zwaarder” dan dat je bent gewend.

Geertje, (E-mail ) (URL) - 16-05-’08 20:06
roosnans

Snap dat je met een vervelend gevoel de deur uit loopt zo, terwijl het toch een mooi bezoek was. Maar dat klaart wel weer op……

roosnans, (E-mail ) (URL) - 16-05-’08 20:27
margriet

Zo herkenbaar! Heeft waarschijnlijk toch met de volksaard te maken.
“Leaver dea as slaaf” Dat eergevoel, vrij, onafhankelijk te willen zijn!
Zou dat het kunnen zijn??

margriet, - 17-05-’08 08:30
Marieke

Ik zou het taartje daar gewoon gelaten hebben. Snap de reactie
van je schoonvader wel.

Marieke, (URL) - 17-05-’08 08:38
mikelodeon

Heel vervelend en heel herkenbaar zo’n situatie. Helaas kun je er niets aan veranderen, diep ademhalen, loslaten en doorgaan, er zit niets anders op ;-)

mikelodeon, (E-mail ) (URL) - 17-05-’08 12:02
Redstar

Een lastig gevoel misschien, maar dat moet je loslaten..

Redstar, (URL) - 17-05-’08 12:23
Renesmurf

Ik denk dat het geheel wel wat mistroostig is.
Het valt niet altijd mee, sommige mensen worden knorriger als ze ouder worden, dat is dan niet anders.

Renesmurf, (URL) - 17-05-’08 22:25
ggk

Goedbedoeld maar niet begrepen… maar gaat dat niet vaak op voor goedbedoelde dingen?

ggk, - 17-05-’08 22:37
annabee

Ik zou het taartje niet mee terugnemen, tenzij hij zelf zou aangeven ‘neem maar mee, want hier komt het niet op’.

annabee, (URL) - 18-05-’08 00:22
Carola

Ik snap de reactie van je schoonpa ook wel. Geven ze je een taartje cadeau, nemen ze hem weer mee…Het kan toch ook daar in de vriezer als het nu teveel zou zijn, dan heeft hij de volgende keer nog eens wat..
Of je zou aan hem kunnen vragen (als hij zelf geen vriezer heeft of zo), zullen we dit thuis voor je in de vriezer bewaren ipv het zomaar weer mee te nemen.

Carola, (URL) - 18-05-’08 10:10
hanscke

Het was echt niet verkeerd bedoeld, ik wilde hem niet met een extra probleem van te veel opzadelen, maar in een soortgelijke situatie zal ik het toch anders oplossen

hanscke, (E-mail ) (URL) - 18-05-’08 20:10
Michiel

Vervelend incident. Maar ik voel mee met heit. Het taartje mee terugnemen is wel logisch, maar dit gaat de logica te boven. Eens gegeven blijft gegeven. Het taartje had wel terug gekund, maar dan had het initiatief van hem uit moeten gaan. het was immers zijn taartje, hij had het gekregen. Ik vind zijn reactie heel begrijpelijk.

Michiel, (URL) - 18-05-’08 20:15
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam in reacties te voorkomen moet de volgende vraag beantwoord worden Hoe heet mijn hond? :Hessel
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.