HOLLEND DE KERST IN


Met haastige stappen loop ik door de eindeloos lange gang van het ziekenhuis. Zo af en toe kijk ik op zij en vang ik in de weerkaatsende etalages of spiegels een beeld van mijzelf op. Het ziet er nog niet eens zo onaantrekkelijk uit, zo concludeer ikzelf. In ieder geval voldoet het beeld redelijk aan de eisen van de mode van vandaag. Ik draag die dag een vlotte spijkerrok, weliswaar niet zo kort als ik mijn leerlingen zie doen, met daaronder mijn benen voorzien van een warme legging, gestoken in een paar hoge naturel laarzen. De pas gekochte leren jas en de mooie warme sjaal die ik vorig jaar van dochterlief heb gekregen complementeren het geheel.

Ik had deze dagen nog een keer op jacht willen gaan naar een nieuwe outfit. Ik vind het tegenwoordig moeilijk om iets te vinden dat ik én mooi vind en waarvan ik vind dat het goed draagbaar is. Het lijkt erop dat ik ierder seizoen langer nodig heb om te wennen aan de kleding die nu in het modebeeld past. Toch wil ik het nog niet opgeven om er naar mijn smaak nog enigszins bij de tijd uit te zien.

Mijn vader heeft het darmonderzoek goed  doorstaan. Gelukkig heeft hij dit maal een roesje gehad, zodat hij er weinig van gevoeld heeft. Opgelucht loop ik het ziekenhuis weer uit. Het is net of het in mijn hoofd weer wat lichter wordt. Ik ga bezig met het maken van boodschappenlijsten. Tussen alle bedrijven door bezoek ik een kledingwinkel en slaag ik er ook nog in om iets naar mijn zin te vinden. En net als ik op de dag voor kerst even uitblaas en de krant pak, het is rond het middaguur, en denk "het gaat ondanks alle drukte die er was vast wel lukken om nog enig plezier aan de kerstdagen te beleven", gaat de telefoon. Mijn vader mag naar huis.

P. en ik regelen haastig nog een paar laatste boodschappen om daarna naar L. te rijden om mijn vader op te halen, te zorgen dat de juiste medicijnen er komen en om hem weer naar zijn huis te begeleiden. Daar aangekomen gaan we in zijn woninkje aan de slag. Er is enig achterstallig huishoudelijk werk te doen. P. doet de afwas en ruimt het aanrecht op, ik stofzuig, boen het toilet, en doe daarna op de valreep nog een paar boodschappen. Daarna drinken we even koffie.

Deze kerstavond ben ik, toen ik was thuis gekomen, begonnen met lekker in mijn bed te kruipen. Vanwege de moeheid had ik absoluut geen trek in eten. Ik heb een paar uur heerlijk geslapen. Daarna was ik weer enigszins in staat om Claudia de Breij te kunnen volgen. Achteraf had ik dat wel kunnen overslaan, want vanmiddag had de koningin een toespraak met dezelfde strekking, alleen heel wat minder humoristisch. Het weerhoudt mij er niet van om mijn zieleroerselen toch aan dit scherm toe te vertrouwen. Het is niet zielig of zo, maar het geeft wel een tijdsbeeld, zo uit het leven van anno 2009 gegrepen.

Vandaag is het kerst en ik ben blij dat het is zoals het is. En dit jaar hebbben we er drie dagen de tijd voor om de kerstsfeer te proeven. Dat gaat zeker lukken.

hanscke Vrijdag 25 December 2009 - 3:08 pm | | Standaard

zes reacties

marjolijn

Fijne kerst meis.
En helemaal fijn dat je vader weer uit het ziekenhuis is.

marjolijn, (URL) - 25-12-’09 16:08
Me!

Sommige dingen komen gewoon over je heen. Het enige wat je moet doen is ze accepteren. Toch hoop ik dat je ook deze dagen straks als ‘fijne’ dagen zult zien.

Me!, (E-mail ) (URL) - 25-12-’09 16:52
ton

Fijn, dat je vader weer naar huis kon. Geniet in elk geval van de mooie dingen!

ton, (E-mail ) (URL) - 25-12-’09 17:11
Renesmurf

Ik vond Claudia beter dan de koningin, en dat zou eigenlijk wel andersom moeten zijn.
Ze weet niet waar ze het over heeft!

Vrouwen hebben vaker moeite met kleding, maar ook meer voldoening als dat gelukt is, heb ik het idee.

Renesmurf, (URL) - 25-12-’09 23:24
hanscke

@renesmurf: ik kan het niet ontkennen, ik ben virtueel van je gaan houden. Mag ik?

hanscke, (E-mail ) (URL) - 26-12-’09 00:50
Michiel

Ik vond de kersttoespraak van de Koningin de slechtste ooit. Ik ben het totaal niet met haar eens. Ten eerste is de individualisering helemaal niks nieuws, dat speelde veertig jaar geleden ook al. Toen heb ik een half jaar op een flat in Utrecht Overvecht gewoond en sprak ik de buren voor het eerst op de dag dat ik er weg ging. En ten tweede zijn de nieuwe communicatiemogelijkheden als er al een verband is eerder een gevolg dan een oorzaak.

Jawel, Claudia zei er ook iets over, maar dan wel als grap, niet als iets wat we serieus moeten nemen.

Ik zie die virtuele contacten als aanvulling op de echte, niet als vervanging er van. Als zodanig hebben ze voor mij een meerwaarde. Aan een staatshoofd dat mij – eveneens via een schermpje – van het tegendeel probeert te overtuigen, heb ik echt geen behoefte. Weg ermee.

Michiel, (URL) - 26-12-’09 01:22
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam in reacties te voorkomen moet de volgende vraag beantwoord worden Hoe heet mijn hond? :Hessel
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.