VOORBIJ


Eens, eens was ik helemaal weg van hem. Van zijn stem, van zijn vibratie, van zijn timbre, van zijn intonatie, van zijn sound. Ik heb zijn platen grijs gedraaid. Craclin'Rosie, Sweet Caroline, Beautiful Noise en vele, vele andere nummers, als ik ze hoor kan ik ze stuk voor stuk meezingen. En toen de film Jonathan Livingstone Seagull uitkwam MOEST en ZOU ik de LP hebben. En wel onmiddellijk.

Vandaag hoorde ik een track van de nieuwe CD van Neil Diamond. Helaas de tand des tijds heeft behoorlijk aan zijn stem geknaagd en dat is goed te horen. Ik sta niet meer te trappelen om morgen op stel en sprong naar de winkel te gaan om de CD aan te schaffen.

Het genre blijf ik heel mooi vinden, maar dan uitgevoerd door een jongere generatie, zoals Michael Bublé een klein jaar geleden gedaan heeft bijvoorbeeld. Hij is de zanger van het nummer feeling good (birds flying high), dat tijden aan dit weblog verbonden is geweest. Onlangs is er een concert van hem op tv uitgezonden en wat ik tot mijn grote spijt niet gezien heb, omdat ik het even vergeten was. Maar gelukkig, ik krijg een herkansing. Reken maar dat ik zondag a.s om 12.15 uur aan de buis gekluisterd zit, als de herhaling van de hoogtepunten wordt uitgezonden. 

Mijn muzikale smaak mag dan in de loop der jaren in verschillende opzichten verbreed zijn, dit genre spreekt mij nog steeds aan, mits het goed wordt uitgevoerd.

hanscke Woensdag 01 Februari 2006 - 9:49 pm | | Standaard