RIDICUUL?


 De deuren zoeven open en ik stap naar binnen en ik zeg luid en duidelijk goedenavond. Links in de nis zitten een paar bewoners van het verpleeghuis. Een oude vrouw zit op een bank uit het raam te staren, de anderen, vier of vijf oude mannen zitten in een rolstoel. Bij één man ontbreken de benen.

Ik sla rechts af de gang in op weg naar de kamer van mijn vader. Als ik langs de huiskamer kom zie ik het gebruikelijke tafereel. Twee oude dames, in hun rolstoel geparkeerd bij de grote tafel. Ondanks het gedimde licht, oogt het niet echt gezellig. Ik kan wel begrijpen dat mijn vader daar niet vaak zit. "En het is er niet gezellig, èn ik kan daar niets doen", klaagt hij vaak. "Het is er veel te donker. Ik kan daar niet eens de krant lezen, ik moet daarmee wachten tot het overdag licht genoeg is."  Ik begrijp het. Ik zou daar ook niet kunnen lezen. Als ik zelf in deze donkere tijd de krant lees, doe ik dat ook aan tafel, onder de grote lamp. Ook ik heb al een beetje last van het ouder worden en daardoor meer licht nodig.

Ik klop aan en ga zijn kamer binnen. Het harde TL-licht komt mij tegemoet. Ik knipper even met mijn ogen. Dit is dan wel weer het andere uiterste......Als ik vraag of ik het licht iets zachter mag zetten krijg ik geen antwoord. Kennelijk wil hij de vraag niet horen. Ik doe mijn jas uit en schuif een stoel bij.

Op mijn vraag hoe het is, krijg ik het gebruikelijke antwoord: "och..." Na wederzijds wat algemeenheden uitgewisseld te hebben, ik een paar opmerkingen over het weer en vader over de kwaliteit van het eten, komt opnieuw zijn wrevel van de laatste dagen weer aan bod.

"Ik heb weer geen koffie gehad". "Nee pa, dat zou ook  niet meer. Je kunt nu weer lopen. Men vindt dat je dit nu moet komen halen, want als je straks naar huis gaat moet je het ook weer zelf doen. Dat is de therapie zoals men dat hier noemt." "Maar, zo verweert hij zich, zoals hij al eerder deed, "ik zat in de huiskamer, ik was daar al naar toe gelopen. En dat is veel verder dan dat ik thuis ooit zal lopen. Er zaten wel vijf mensen aan de grote tafel en iedereen kreeg de koffie aangereikt, alleen ik moest het als een klein kind zelf gaan halen. Alsof ik straf heb......Als het zo moet hoef ik het al niet meer. Dan drink ik wel een glas kraanwater".

"Dus je hebt geen koffie gepakt?" vraag ik. "Nee, ik ben opgestaan en weer terug gegaan naar mijn kamer. Ik hoor er toch niet bij. Dat hebben ze me wel weer goed laten voelen. En dit is niet de eerste keer." "Nee pa, ik weet het,  je hebt me dit al vaker verteld. Zij bedoelen er niets mee, ze denken je hier mee te helpen zodat je over een paar weken weer een aardige conditie hebt, als je naar huis gaat." "Kan best zijn, maar ik laat me niet steeds te kijk zetten. Dat vrouwtje naast mij zei ook al: 'wat raar dat u niets krijgt', die had het wel in de gaten."

Ik zucht. Ik krijg het hem niet uitgelegd. Het geen koffie meer ingeschonken krijgen wordt zo als vernederend ervaren. Ik snap niet dat het personeel niet aanvoelt, dat deze aanpak het begrip bij deze 89 jarige te boven gaat en dat het daardoor heel anders door hem beleefd wordt. Ik word er heel verdrietig van. Waarom zo ridicuul vasthouden aan een idee, wat misschien wel bij de één past maar bij een ander, in dit geval mijn vader volstrekt niet. Ik vind ook niet dat hij dit verdiend heeft. Altijd heel hard gewerkt, de laatste maanden heel hard gewerkt aan zijn revalidatie en nu dit.

Ik weet, revalidatie is soms topsport waardoor er heel veel bereikt kan worden. En als dat iemand van 45 betreft die teruggeplaatst kan worden in het arbeidsproces begrijp ik het ook nog dat er alles uit iemand gehaald wordt, ook al is er weerstand, maar om dit ook te eisen van mensen zoals mijn vader gaat mij veel te ver. Wanneer mag iemand eigenlijk oud zijn en hier en daar een beetje vertroeteld worden? Is 89 nog niet oud genoeg?

Ik sta op en haal een bekertje koffie voor hem. In de auto, weer op weg naar huis, zucht ik en schud ik nogmaals mijn hoofd. Het is eigenlijk te gek voor woorden, toch maak ik er wel een blogje van. Ik vind het namelijk wel eens goed wanneer mensen hier kennis van kunnen nemen. Echt blij word je er niet van. 

hanscke Zaterdag 27 November 2010 - 5:20 pm | | Standaard

elf reacties

Sjoerd

Ik denk ook dat je vader beter verdient op die leeftijd. Als je al de afstand aflegt om koffie te krijgen en alle andere mensen krijgen dat wel, dan moet je dat hem ook geven.

Sjoerd, (E-mail ) (URL) - 27-11-’10 18:40
Rob Alberts

Regels en protocollen zijn leuk om te bedenken.
Maar met gevoel en aandacht werken blijft het belangrijkste!
Bezorgde groet uit Amsterdam-ZuidOost

Rob Alberts, (URL) - 27-11-’10 19:37
Wieneke

Ach, mensen op zo’n hoge leeftijd moet je toch niet zo behandelen. Natuurlijk is het prima, dat ze hem daar wat activeren en aanmoedigen, want een beetje beweging is denk ik sowieso wel goed, anders gaat de boel helemaal zo vast zitten. Maar kan dit nu niet anders?
Een rustig gesprekje met de leiding over dat je vader zich zo voelt, Hanscke? Ik vind het zo verdrietig voor hem.

Wieneke, (E-mail ) (URL) - 27-11-’10 20:20
Hanny

Prachtig bedacht. Maar als je vader naar de huiskamer gaat, is hij toch aan het lopen. Dan kunnen ze daar toch wel een kopje voor hem inschenken. Zeker als ze dat ook voor anderen doen. Het lijkt wel bureaucratie in plaats van zorgen voor en stimuleren van hen die hulp nodig hebben.

Hanny, (E-mail ) (URL) - 27-11-’10 20:33
Renesmurf

Nee, dit is bijzonder triest.

Het zijn de kleine dingen die het doen, en een kopje koffie brengen hoort gewoon zo.

Als anderen het krijgen, dan hij ook.

Als ze het hem een beetje naar de zin maken knapt die veel sneller en beter op.

Regels, bah.

Renesmurf, (URL) - 27-11-’10 21:31
ton

Het zal wel weer niet in de tijdsbestedingstabellen opgenomen zijn. Hij wordt immers geacht het zelf te kunnen halen. Schande! Een mens is meer dan een invulsommetje. Sterkte voor je vader, geef hem maar een extra knuffel.

ton, (E-mail ) (URL) - 27-11-’10 22:48
Di Mario

Ik vind dat hij gelijk heeft hoor. Hij is toch al helemaal naar de huiskamer gelopen. Als hij thuis woont snapt hij best wel dat als hij naar de keuken loopt, dat de koffie dan nog niet ingeschonken is.

Love As always
Di Mario

Di Mario, (E-mail ) (URL) - 27-11-’10 23:15
Nanos

Ik kan me wel voorstellen hoe dat voelt. Iedereen krijgt koffie en jij moet het zelf gaan halen. Dan voelt het toch alsof je niet mee mag doen?!

Nanos, (URL) - 28-11-’10 00:15
Marjolijn

Ja, te gek voor woorden.
Je zou ze toch wat, met al die regeltjes.
Bewegen is natuurlijk goed, maar van een beetje zorg met aandacht knapt hij ook op.

Marjolijn, (E-mail ) (URL) - 28-11-’10 09:20
Elmar

Wel een beetje hardvochtig, als hij al die afstand gelopen heeft en dus de therapie gehad heeft, om hem dan geen koffie te brengen. Ik zou het denk ik toch maar (weer?) aankaarten bij de leiding, dat dit misschien wel erg ver gaat, en dat hij zich zo buiten gesloten en onwelkom voelt.
Sterkte er mee Hanscke!
groetjes,
Elmar

Elmar, (E-mail ) (URL) - 28-11-’10 21:09
nans

Er zijn vast wel andere manier om conditie op te bouwen…
Dat hij geen koffie krijgt, terwijl hij toch naar de zaal is gelopen vind ik ook een beetje (veel) flauw…Dat kan toch ook wel anders lijkt me..

Sterkte met alle ondersteuning!

grtz

nans, (URL) - 28-11-’10 22:14
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam in reacties te voorkomen moet de volgende vraag beantwoord worden Hoe heet mijn hond? :Hessel
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.