MANTELJAS


Mijn muts stond er nog niet echt naar, maar ik kan er niet langer omheen, ik zal hem weer aan moeten trekken. De mantel die vader de zorg moet verlenen, waardoor zijn verhuizing naar het verzorgingstehuis zo goed mogelijk gaat verlopen. Het is ook de hoogste tijd dat hij hierin zijn intrek neemt, want echt heel goed gaat het niet.

Dit keer ligt dit niet alleen maar aan de thuiszorgorganisatie die hulp moet leveren. Ook mijn vader zelf is hierbij een factor. Het geheel niet kunnen overzien en dit bestrooien met een flinke portie eigenwijzigheid maakt de verzorging van hem in de thuissituatie niet eenvoudig. Wanneer je geen warme maaltijd van een tafeltje dekje wilt betrekken, te verlegen bent om aan degene die de huishoudelijke zorg verleent te vragen om wat boodschappen te doen en de douchebeurt telkenmale zelf uitvoert en niet wacht op de verzorgende die zal komen assisteren, dan maak je het jezelf ook wel heel erg moeilijk.

De assistentie bij de wasbeurt was bedoeld om het iets makkelijker te hebben en wat energie over te houden voor de rest van de dag. Mijn vader kiest er voor om 's morgens voor dag en dauw op te staan en dit toch zelfstandig te doen om vervolgens een paar uur later aangekleed, zittend aan tafel tegen de verzorgster te kunnen zeggen: te laat, ik heb het zelf al gedaan.....

Inmiddels is de inrichting van het appartement in volle gang gezet. We hebben een verhuisbedrijf ingeschakeld. Deze zal volgende week de verhuizing voor haar rekening nemen. Natuurlijk ben ik (en ook P) daar wel bij aanwezig, want er zullen genoeg zaken over blijven die onze tijd en aandacht opeisen. Ik vind het heel moeilijk om mede te moeten bepalen wat er wel en niet mee kan. Ik zie de moeite die het vader kost om een besluit te moeten nemen. Ik zie de pijn waarmee hij afscheid neemt van een aantal meubels, zijn potten, pannen, bestek, ja van zoveel.Tja, ook van het bed waar je zo lekker in kunt slapen..... Het is te groot. Er zal een ander moeten komen. Gelukkig gaat broerlief er voor zorgen dat er een hooglaagbed komt. Dat kan van mijn lijstje afgevoerd worden. Het gaat dus een hele drukke week worden, maar toch ben ik blij dat het eindelijk zo ver is.

Natuurlijk weet ik ook wel dat er in een verzorgingstehuis van alles mis kan gaan. Ook daar is er wel sprake van enige zelfstandigheid. Maar het feit, dat daar dag en nacht professionele zorg om hem heen is geeft mij een gerust gevoel. Daar is in ieder geval de mogelijkheid om elke dag een wame maaltijd te eten, op gezette tijden van koffie en thee en wat dies meer zij voorzien worden . Dit alles geeft mij een gevoel van vrijheid. Ik heb echt het gevoel dat mijn zorgen dan gedeeld gaan worden. Dus nog even de dikke manteljas aan en misschien kan ik hem na volgende week dan wel inruilen voor een mantelvestje.

 

hanscke Vrijdag 14 Januari 2011 - 8:42 pm | | Standaard

twaalf reacties

Sjoerd

Dat is nu precies wat ik bedoel. Het moet heel veel pijn doen om afscheid te nemen waar je eigenlijk je hele leven voor hebt gewerkt, alleen omdat het niet meer gaat.

Sjoerd, (E-mail ) (URL) - 14-01-’11 23:39
Di Mario

Pijnlijk, moeilijk.. maar ook wel humor… Te Laat… ;-)

Love As always
Di Mario

Di Mario, (E-mail ) (URL) - 15-01-’11 00:00
Elmar

Het is moeilijk Hanscke, maar wel de beste oplossing.
Sterkte de komende week!
groetjes en een fijn weekend!
Elmar

Elmar, (E-mail ) (URL) - 15-01-’11 00:14
nans

Sterkte Hanscke, het is niet mis!
Hoop dat die laatste spreekwoordelijke loodjes niet al te zwaar gaan worden…

grtz,

nans, (URL) - 15-01-’11 00:19
Hanny

Het is net of je mijn vader beschrijft. Die wilde ook zo lang mogelijk alles zelf doen, tot in het verzorgingshuis aan toe.
Hopelijk kan je vader snel zijn draai vinden, wat jou ook weer rust zal geven.

Hanny, (E-mail ) (URL) - 15-01-’11 01:29
Marjolijn

Moeilijke dingen hoor.
Sterkte meis

Marjolijn, (E-mail ) (URL) - 15-01-’11 06:41
Renesmurf

Oud worden valt echt niet mee, niemand wil er aan.

Ik denk jij en ik ook niet, als we er aan toe zijn.

Hopelijk legt hij zich er bij neer, en gaat dan niet bij de pakken neerzitten. De tijd zal het leren.

Renesmurf, (E-mail ) (URL) - 15-01-’11 18:38
ton

Moeilijk, zo’n stap naar de waarschijnlijk laatste levensfase.

ton, (E-mail ) (URL) - 15-01-’11 22:14
Morgaine

Het zijn de meest moeilijke zaken om te doen, I know, maar het manteltje inruilen voor een vestje is ook wel erg prettig ja, ook dat weet ik als geen ander.

Heel veel sterkte de komende tijd, want er gaan vaak toch ook een hoop emoties bij gepaard…

XXX

Morgaine, (URL) - 16-01-’11 03:33
Xiwel

Ik ken het gevoel maar half. Dwz nadat mijn moeder overleed deed mijn vader ook alles zelf en dat kon ie rededelijk goed. Als oudschipper was ie gewend aan koken, maar ook de was doen ging hem goed af. Ik heb dat allemaal laten begaan, ook toen het voor hem moeilijker werd. Gewoon omdat ik wist dat erg veel prijsstelde op z’n onafhankelijkheid. Dat weghalen zou een enorme klap voor hem betekenen met een grote kans dat het voor hem allemaal niet meer hoefde. Hij wilde nooit mensen tot last zijn. Dus stuurde ik het langzaam bij. Ik kookte wat vaker voor hem en ik deed wat vaker de boodschappen en de was. Omdat ik bij hem inwoonde ging die geleidelijkheid veel eenvoudiger. Hij wist dat er back-up was. Maar bij alles wat ik deed dacht ik eerst aan zijn belang. Als hij zich prettig voelde, dan deed ik dat ook.

Door een TIA kwam hij in een revalidatiehuis en dat is nooit meer goed gekomen. Dwz hij deed precies waar ik bang voor was, stoppen met leven. Van het revalideren kwam niets meer. Hij had zich geschikt in de nieuwe rol en liet alles over zich komen. Dat heeft een half jaar geduurd en toen was het over door een longontsteking. Het verzorgingshuis had in de zomer een slecht ramenopenbeleid, maar het had net zo goed iets anders kunnen zijn. Met zijn snel verzwakkende weerstand kon ie van alles oplopen.

Xiwel, (URL) - 16-01-’11 11:43
Thérèse

Hopelijk gaat het goed met de verhuizing en alles. Ja, het zijn verdrietige dingen voor oude mensen. Ik wens jullie veel sterkte en voor je vader toch nog plezier in het leven.
Dat eigenwijze is lastig voor de verzorgenden, maar ook heb ik daar wel bewondering voor. Het getuigt wel van karakter.

Thérèse, (URL) - 17-01-’11 02:36
Annemarie

Waarom moet ik hier toch zo heel hard aan mijn Opa denken..
Die deed precies hetzelfde. Zichzelf aan kleden en dan vrolijk zitten te wachten..

moeilijk voor de familie, maar voor de oudere in kwestie heel normaal. Je redt jezelf toch al heel je leven, dus waarom nu niet meer?
Succes deze week!

Annemarie, (E-mail ) (URL) - 17-01-’11 22:33
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam in reacties te voorkomen moet de volgende vraag beantwoord worden Hoe heet mijn hond? :Hessel
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.