HERSTEL


Gisteravond was ik blij. Ik kon mijn gebruikelijke rondje met mijn hondenvriendje weer lopen. Nu had ik dit na de lange wintermaanden al wel een paar keer gedaan, maar op de één of andere manier heb ik het in de afgelopen weken net iets te druk gehad om er weer een dagelijks ritme van te maken. Tot de afgelopen week. En toen liet mijn vriendje het afweten.

Vorige week zaterdag, toen ik hem tussen alle tuinactiviteiten even uitliet, merkte ik al wel, dat Sjors niet helemaal fit was. Hij liep te hijgen als een pakpaard, maar ik dacht toen nog dat hij op zijn oude dag de zon en de blauwe lucht weer eens met warm weer associeerde. Dat deed hij de laatste jaren immers wel vaker, ook in de winter als het vroor, zocht hij voor de "warme" zonnestralen een goed heenkomen door schaduw op te zoeken. Heel vermakelijk en P. en ik hebben er al menig maal om moeten lachen. Sjors heeft ons een paar jaar geleden goed laten merken niet meer van die felle zon gepaard gaande met die enorme hitte zoals het in de Provence zijn kan, gediend te zijn. Dat is ook de reden dat we al een aantal jaren naar koelere oorden op vakantie gaan en ook dit jaar staat om die reden Bretagne weer op het program.

Maar terug naar vorige week zaterdag. 's Avonds, zo rond het avondeten zag ik hoe Sjors probeerde op te staan, maar door zijn pootjes zakte. Hij bleef liggen waar hij lag. Hem laten opstaan bleek onmogelijk. Een klein poosje later heeft hij zich met veel moeite naar zijn eigen plaats gesleept. Daar hebben we hem rustig laten liggen en zo af en toe zijn bek met wat water bevochtigd. Hij reageerde niet op het bezoek van onze bridgevrienden toen zij binnenkwamen, maar later op de avond kwam hij toch weer op de poten en gaf hij aan naar buiten te moeten. Hij vond het wel wat vreemd om in de tuin te mogen plassen, maar uiteindelijk begreep hij het wel. De blokjes kaas, die hij daarna kreeg, smaakten hem wel weer.

Zondag en maandag hebben we hem zoveel mogelijk rust gegund. Voor een zieke doe je altijd iets extra's dus maandag heb ik kipfilet gekocht en gekookt en ook dat smaakte mijnheer wel weer, langzamerhand begon hij weer te eten. Het uitlaten beperkte ik tot kleine stukjes, maar dan nog voelde ik mij onzeker. Wat kon deze bijna 16 jarige nu nog wel en wat niet. Wat had onze vriend nu gehad? Om toch wat zekerheid te krijgen is er een afspraak met de dierenarts gemaakt.

Het zal waarschijnlijk een herseninfarct zijn geweest, waar Sjors, zo te zien, zich vrij goed van herstelt. Mevrouw de dierenarts prees zijn goede conditie en gaf ons de raad het even wat rustig aan te doen. Na een paar dagen vond ik het heel eng om ons gebruikelijke rondje te lopen, maar volgens P. kon dat best. Als hij Sjors uitliet was er volgens hem niets meer aan de hand. Niet Sjors gaf aan het niet te kunnen, nee, mijn angst zou op Sjors overslaan waardoor hij, Sjors, het idee zou hebben mij een plezier te doen door snel weer naar huis te willen.

Gisteren zijn we op mijn verzoek met zijn drieën op pad gegaan en ik denk dat ik P. gelijk moet geven. Sjors heeft zonder moeite en met heel veel plezier en hier en daar met wat gedartel als was het een jonge hond, "ons" rondje gelopen. Voorlopig lijkt Sjors weer goed hersteld en aangesterkt en ik hoop van ganser harte dat we dit rondje lopen nog een poosje met elkaar kunnen doen al weet ik heus wel dat we min of meer in reservetijd zijn aangekomen. In juni zal Sjors 16 worden en dat is voor een hond een zeer respectabele leeftijd. Zijn moeder is ruim 17 geworden; ik hoop van ganser harte dat het afscheid, wat onvermijdelijk een keer gaat komen, nog even wordt uitgesteld. Mag ik alsjeblieft nog een mooi voorjaar, een mooie zomer een herf.......ik weet dat het eens zal het ophouden..

hanscke Zondag 27 Maart 2011 - 12:23 pm | | Standaard

negen reacties

Wieneke

De schrik sloeg me al om het hart bij het lezen, maar gelukkig is jullie lieverd er nog. Sjors heeft zich uitstekend hersteld en dat is natuurlijk heel erg fijn. Het voorval maakt je wel weer erg bewust van het feit dat je toch met een zeer bejaarde woef te maken hebt. Geniet nog maar flink van hem zolang het kan en maak je geen zorgen. Het komt zoals het komen moet.

Wieneke, (E-mail ) - 27-03-’11 13:28
Renesmurf

Je weet dat het er toch aan zit te komen, maar je wilt er niet aan.

En toch, als het zover is, dan heb je er vast wel vrede mee.

Tenminste, dat is mijn ervaring.

Ik wens jullie nog veel gelukkige momenten toe.

Renesmurf, (E-mail ) (URL) - 27-03-’11 14:46
Sjoerd

Het blijft toch je maatje. En je gunt hem het allerbeste in het leven.

Sjoerd, (E-mail ) (URL) - 27-03-’11 19:55
Thérèse

Ik hoop van harte met je mee, dat hij nog een tijd een goed leven met jullie heeft. Dat zal wel schrikken zijn geweest.

Thérèse, (URL) - 27-03-’11 20:58
nans

Dat lijkt me toch schrikken hoor, je hond die ineens niet meer loopt, eet enz.. al is ie dan een kras oudje aan het worden.

Geniet lekker van Sjors! En de wandelingen!

grtz,

nans, (URL) - 27-03-’11 21:30
Wil

Ik heb zelf geen hond, ben een kattenmens. Maar ik weet hoeveel een huisdier voor je kan betekenen. Voorzichtig aan maar met hem, dan gaat hij vast nog wel even mee.

Wil, (E-mail ) - 27-03-’11 22:28
Di Mario

Geniet er elke dag van.

Love As Always
Di Mario

Di Mario, (E-mail ) (URL) - 27-03-’11 23:24
Hanny

Ook al zegt je verstand dat het afscheid eraan komt, je hart wil daar nog niet aan. Ik hoop op een hele mooie zomer voor jou en Sjors, een prachtige herfst, een schitterende winter en ……

Hanny, (E-mail ) (URL) - 28-03-’11 00:11
Marjolijn

Fijn dat hij zo goed herstelt.
Op naar een nog goede tijd met hem.

Marjolijn, (E-mail ) (URL) - 28-03-’11 06:27
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam in reacties te voorkomen moet de volgende vraag beantwoord worden Hoe heet mijn hond? :Hessel
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.