SINTTRADITIE


Er is via google niets meer van terug te vinden, maar in de jaren negentig bestond er een landelijk comité dat zich beijverde voor het behoud van de sinterklaastraditie, waar ik donateur van was. Het leek er toen heel even op dat men massaal zou gaan kiezen om net als in Duitsland, Engeland en Amerika Kerst te gaan vieren met heel veel kerstcadeautjes waardoor het sinterklaasfeest naar de achtergrond dreigde te geraken.

Als dank kreeg ik rond vijf december een mooie ansichtkaart toegestuurd met daarop een aardig sinterklaas tafereel. Op een gegeven moment leek het tij gekeerd en heb ik mijn (kleine) financiële bijdrage aan het comité ook weer stop gezet.

Een aantal jaren speelde het sinterklaasfeest zich bij mij voornamelijk af in mijn werk. Met diverse klassen waar ik dan op dat moment mentor van was heb ik altijd met veel plezier het sinterklaasfeest gevierd. Toegegeven, het éne jaar pakte het leuker uit dan het andere jaar. 

Ik heb genoten van de jaren dat kleindochter R. in de leeftijd was dat zij stellig in het sinterklaasgebeuren geloofde. Helaas ben ik nooit in de gelegenheid geweest om de intocht van Sinterklaas met haar te beleven, maar op vijf december, pakjesavond, hebben wij nooit ontbroken.

Helaas, die tijd is ook weer voorbij, maar over het verdwijnen van de sinterklaastraditie hoef ik mij geen zorgen meer te maken. Die hele Zwarte Pieten discussie heeft er volgens mij alleen maar toe bijgedragen, dat "ons" sinterklaasfeest weer stevig in het zadel zit, al dan niet met de veranderingen ten aanzien van Zwarte Piet.

Ik heb gisteren met heel veel genoegen op tv de intocht van Sinterklaas in Dokkum gevolgd. Al woon ik dicht genoeg bij dat mooie stadje om er zelf bij te kunnen zijn, een kwartier fietsen is toch echt niet ver te noemen, ik heb er toch maar van afgezien. Het grote aantal mensen dat verwacht werd, de lange tijd van moeten staan afwachten bij een hek heeft mij doen besluiten om thuis te blijven en gezien het weer was dat geen onaardige beslissing, maar het was wel een beetje raar om de beelden die je zo vertrouwd zijn via de tv je kamer binnen te krijgen.

Dit jaar vieren wij als familie geen sinterklaas, maar de hele traditie gaat ook niet ongemerkt aan mij voorbij. Daar zorg ik dan zelf wel weer voor. Om te beginnen heb ik maar even een zwartepiet sleutelhanger gehaakt, heb ik pepernoten gekocht, ga ik een soort sinterklaasfeest met de Red Hatters vieren en doen we op vijf december mee aan de Sint Nocolaasdrive van de bridgeclub. Dus van de Sinttraditie zal ook dit jaar weer zeker sprake zijn, dat houd ik in welke vorm dan ook zeker in ere.

Ook een mooi plaatje van Dokkum wat iets minder bekend is. Het is de plek tegenover de foto van hieronder

2017-11/dokkumstpl1.jpg

                                  KLIK

hanscke | Zondag 19 November 2017 - 1:34 pm | | Standaard | Acht reacties

ACH JA


Ach ja, de tijd verstrijkt, de zomertijd heeft plaats gemaakt voor de wintertijd en de donkere dagen van het jaar zijn al weer in volle hevigheid aanwezig. Gisteren was het al weer de elfde van de elfde, de dag dat in deze streek van het land Sint Maarten gevierd wordt.

Sint Maarten was in de middeleeuwen een populaire heilige in het Noorden. Hij is patroon van onder meer Groningen, Sneek, Franeker en Dokkum. (Een aantal jaren geleden heb ik in een blog de hele historie van Sint Martinus al eens beschreven.)Ter ere van Sint Maarten mogen kinderen dan met een lampion langs de deuren, ze zingen dan een liedje en krijgen dan snoep of een mandarijntje. Helaas zijn ze dit jaar onze deur voorbij gegaan, zodat wij ons nu door twee zakken Twix en Marsen heen moeten kauwen.

Om te voorkomen, dat ik mij overgeef aan de passiviteit die in deze donkere tijd op de loer ligt, richt ik mij maar op de komende festiviteiten die bij deze donkere tijden horen.

Vanuit de breiclub was ik op het spoor gezet om een ugly tiny sweater, als versiering voor in de kerstboom bedoeld, te gaan breien. Tijdens het maken van dit breiwerkje merkte ik dat ik hier eigenlijk heel veel genoegen aan beleefde. Gewoon iets kleins maken wat te maken heeft met de tijd van het jaar. Het zette mij aan het denken en ik vroeg mij af, waarom ik dit nu zo leuk vind. Het antwoord is denk ik, dat het mij remt in de neiging om hardhollend door de dagen heen te gaan als antwoord op het monster van de passiviteit die, zoals ik al schreef, in deze tijd van het jaar nog al eens op de loer ligt om mij in zijn macht te krijgen. 

En omdat ik het zo leuk vind om naast mijn gewone breiwerken, een trui voor P en een vest vooor mijzelf,  weer iets kleins te gaan maken, passend bij deze tijd, ben ik op zoek gegaan en heb ik iets gevonden. Zaterdag komt Sint, en ik hoop het van ganser harte, met heel veel Zwarte Pieten in Dokkum aan, dus een mooie aanleiding om voor mijzelf een heel Klein Zwarte Pietje als sleutelhanger te gaan maken. Dit jaar vieren wij zelf geen Sinterklaas, maar op deze manier ben ik toch maar mooi in de weer met deze prachtige traditie en gaat dit feest niet onopgemerkt aan mij voorbij.  

2017-11/achjap.jpg

                      klik

Uitzicht op Candes sur Loire waar Sint Maarten is gestorven en waar wij een aantal  jaren geleden geweest zijn

hanscke | Zondag 12 November 2017 - 10:50 pm | | Standaard | Zeven reacties

#NOT MEE


Ik weet het, er is al veel, en naar mijn idee veel te veel over #MeToo geschreven, maar desondanks wil ik toch ook mijn duit in het zakje doen. Nee niet om jaren na dato ook nog eens uit de school te klappen welk onrecht mij ooit is aangedaan. Nee ik heb niet zo'n verhaal en ik ga ook niet zo'n verhaal verzinnen om aan deze hype mee te kunnen doen.

Heel even heb ik met de gedachte gespeeld om een blog te maken over het feit dat ik vrijwel geen ervaring heb met seksuele grensoverschrijding en ik daardoor me bijna ga afvragen of er misschien iets aan mij mankeert, of ik niet aantrekkelijk genoeg ben, òf en dat zou ook heel goed kunnen, dat ik misschien te naïef ben om de spanning, de machtsverhoudingen en ambiguïteit die óók bij seks schijnen te horen, niet opmerk.

Laat ik het er maar op houden dat ik veel geluk in mijn leven heb gehad, dat ik dit soort dingen niet of nauwelijks ben tegengekomen. Eén ervaring van dat geluk hebben wil ik hier wel delen.

Toen ik rond de negentien jaar was heb ik een aantal keren staan liften om van Amersfoort, ik was daar leerling verpleegkundige, naar mijn ouderlijk huis in de Achterhoek te komen om mijn vrije dagen daar door te brengen. Ik vond het wel spannend om het alleen te doen, maar door de verhalen van andere meiden die dat ook deden, vond ik dat ik dat ook moest durven.  

Een hele vriendelijke man heeft mij hiervan genezen. Onderweg, tussen Amersfoort en Apeldoorn nam hij opeens een afslag naar rechts en reed het bos in. Hij stopte de auto en zei: "Zo, nu moeten wij eerst maar eens praten!" Mijn hart ging als een razende te keer. Wat ging er nu gebeuren?

De man vroeg mij wat ik zou doen als hij aan mij ging zitten en dingen met mij zou willen doen die ik niet wilde. Ik weet nog heel goed dat ik toen zei: "Hard weglopen". "Nee meisje, dat zou niet gaan", was zijn antwoord en toen kwam zijn geruststelling dat ik nergens bang voor hoefde te zijn, hij wilde mij geen kwaad doen, hij had mij alleen maar willen laten schrikken. Ik moest hem beloven, nooit maar dan ook nooit meer in mijn eentje te gaan liften en dat heb ik na deze ervaring ook nooit meer gedaan.

Misschien zou ik, als er die middag wel vervelende dingen gebeurd waren wel wat anders tegen deze beweging van de #MeToo aankijken, maar ik ben het wel met de critici eens die deze week waarschuwden voor een heksenjacht. Het staat nu wel heel erg in de belangstelling en dat mag wat mij betreft wel wat minder. Al die openbaarheid gaat mij soms te ver.

2017-11/notmee.jpg

                                  klik

hanscke | Zondag 05 November 2017 - 4:01 pm | | Standaard | Elf reacties

BOEIE ND


In de éne week gebeurt er meer dan in een andere, dat wil nog wel eens verschillen, zowel op persoonlijk terrein als in het algemeen. De week, als ik de week op zondag laat beginnen, begon met een bezoek van zoonlief. Eerlijkheidshalve moet ik erbij vermelden dat hij zaterdag al met een prachtig boeket was aangekomen, maar goed, hij was er zondag dus ook nog, dus genoeg tijd om lekker helemaal bij te praten.

Halverwege de week reisde ik af naar Den Haag om weer eens een kijkje te kunnen nemen in het leven van mijn twee meiden, de grote en haar kleine. Dit laatste zal ik niet meer zo lang zo kunnen formuleren, want de kleine is bezig met een groeispurt en hard op weg de lengte van haar moeder te krijgen en misschien gaat ze haar moeder wel met een paar centimeter voorbij. Echt lang zal ze niet worden en de 1.65 m. van mij zal ze waarschijnlijk ook wel niet gaan halen.

Maar afgezien van de lichamelijk groeispurt is ze ook duidelijk in een andere levensfase aangekomen. De basisschool is verruild voor de middelbare school en dat is in veel dingen te merken. Op weg naar de voetbalwedstrijd zat ze met een voetbalvriendinnetje achter in de auto honderduit te kletsen en te giechelen en in die vijf minuten hoorde ik de term boeie of een variant daarvan ook zeker vijf keer voorbij komen, iets wat ik de hele middag toen we nog met ons drieën waren, niet gehoord had.

Dat woord bleef en blijft maar in mijn hoofd malen, maar dan in een geheel andere strekking. Het kabinet is eindelijk in elkaar getimmerd en ik vind het boeiender dan ooit om de verrichtingen van deze nieuwe dames en heren te gaan volgen.

De mooie bordesfoto in de krant werd omlijst met allemaal kleine pasfotootjes met daaronder de naam en de naam van het ministerie waarvoor zij als minister verantwoordelijk zijn en die kolommen heb ik uitgeknipt om zo een beetje wegwijs te worden wie wie is en wat zij of hij doet. Maar dat gaat nog niet mee vallen. Alsof de namen van de ministeries veranderen nog niet genoeg is, nee , ministeries zijn zelfs in tweeën of drieën gehakt. 

Met grote belangstelling heb ik de uitzending van de presentatie van onze landsbestuurders gevolgd, maar ik kan niet enthousiast worden van die versnippering van ministeries. Volgens mij gaat dit niet werken. Buitenlandse handel lijkt nu opeens heel iets anders te zijn dan buitenlandse zaken, medische zorg is losgekoppeld van volksgezondheid en onderwijs heeft opeens ook twee ministeries, de één is verbonden met media en de ander met cultuur en wetenschappen. Hoe lang zal het duren voordat men onenigheid krijgt omdat de één vindt dat de ander in het verkeerde vaarwater bezig is. Afijn, we zullen zien of het echt gaat werken of dat het een zootje wordt, zoals ik het in mijn woorden betitel.

Voorlopig gaan de dames en heren nog opgewekt en vol vertrouwen van start en boeit het mij genoeg om het voorlopig op de voet te gaan volgen.

2017-10/boeiend.jpg

                                            klik

hanscke | Zondag 29 Oktober 2017 - 3:17 pm | | Standaard | Zes reacties

STAAN BLIJVEN


Als kind vond ik het heel gewoon als ik in het openbaar vervoer een tijdje bij mijn moeder op schoot moest zitten, of later, toen ik niet meer zo wankel op mijn kinderbenen stond, moest gaan staan, zodat er een plaats vrij kwam voor een volwassene of oudere. Later heb ik dat mijn kinderen ook weer geleerd, opstaan voor de volwassenen cq ouderen. En ik was diep onder de indruk toen ik voor de eerste keer in Parijs was en zag dat er in elke metro nadrukkelijk een aantal plaatsen gereserveerd waren voor oorlogsslachtoffers, zwangere vrouwen en ouderen.

Tijden veranderen. Oorlogsslachtoffers vanuit een wereldoorlog zijn er gelukkig niet meer, zwangere vrouwen zijn zodanig geëmancipeerd dat zij zelf wel kunnen aangeven of zij een zitplaats nodig hebben en dat geldt ook heel vaak voor ouderen. Maar om nu te gaan te promoten om te stoppen met het aanbieden van een zitplaats aan oudere mensen in tram of bus, dat gaat me nu toch net iets te ver.  

Eén of andere knappe professor uit Engeland heeft bedacht dat oudere mensen actief aangemoedigd moeten worden om in beweging te blijven, minstens tien minuten per dag. Een tijdje staan in de trein, bus of tram zou daarom juist goed zijn.

Bij mijn weten moet iedereen op eigen kracht naar het openbaar vervoer toe, hetzij fietsend of lopend, want een trein, maar ook een bus of tram vertrekt altijd op een plek waar de reiziger niet is en stopt ook altijd op een punt waar de reiziger niet hoeft te zijn. Dus met die tien minuten per dag bewegen zit het vaak wel goed. Geen reden om de oudere niet meer een zitplaats meer aan te bieden.  

Naast het respect tonen voor ouderen is het ook zeer noodzakelijk om een zitplaats aan te bieden. Bij het ouder worden neemt het evenwichtsgevoel af waardoor er een verhoogde kans van vallen is. En wanneer een oudere valt, en dat is niet ondenkbaar want het is soms best wel lastig om wanneer een bus een bocht neemt te blijven staan, zijn botbreuken vaak het gevolg en dan maar klagen dat het de ouderen zijn waardoor de gezondheidskosten steeds hoger gaan worden.

Tja, maar wat wil je ook, als er van dit soort stomme ideeën aangedragen gaan worden, dan is dat toch volstrekt logisch, of niet?

2017-10/sta-opp.jpg

                                   klik

hanscke | Maandag 23 Oktober 2017 - 4:11 pm | | Standaard | Acht reacties

OP HERHALING


Een paar weken geleden bedacht ik opeens, het was al wat later op de avond, dat ik het wel erg leuk zou vinden om nog een keer naar Monschau te gaan. Die keer dat wij daar geweest zijn had ik het daar wel heel mooi gevonden, maar ik ben toen meer met de beleving van mijn vader bezig geweest en met de zorg die ik toen voor hem had, dan dat ik al dat moois op mij zelf had laten inwerken. Kortom ik wilde het graag nog een keer over doen. Na een beetje zoeken vond ik een hotel in de buurt van Monschau, en na enig oveleg tussen P. en mij heb ik het die zelfde avond nog geboekt. 

En toen begon de grote onzekerheid: hoe zou het weer zijn. De vorige keer waren we nog met de caravan, maar gezien het slechte weer van toen wilden we dat niet weer. Het regende

die eerste keer dat we in Monschau waren en de rest van de week was het bar koud. Nee, dan maar een kortere vakantie maar wel lekker comfortabel in een hotel. De weken voor ons vertrek was het hier erg slecht weer en veel regen. Regelmatig heb ik mij afgevraagd of het niet beter was om ons tripje te annuleren....maar toen we vertrokken werd het stralend mooi weer met lekkere temperaturen van boven de twintig graden.

Toen we bij het hotel aankwamen waren we vroeg genoeg om nog een mooie wandeling in de buurt te maken. Een jas was niet nodig. Op de zondagmorgen waren we net als de vorige keer al bijtijds in Monschau, maar wat een verschil. Nu was het stralend weer en het terras zat vol

Dit keer liepen we dus onder een strakblauwe lucht door dit schilderachtige stadje en wat hebben we genoten. Bij de toerist info heb ik voor 50 cent  een beschrijving van een wandeltocht gekocht en 's middags hebben we in een wandeling van rond de tien kilometer Monschau van bovenaf bekeken.

Ook de andere dagen hebben prachtige wandeltochten gemaakt, maar dan vanuit ons hotel. De uitzichten waren echt fantastisch. 

De jongens waren ook mee en zij hebben zich prima vermaakt. Duitsland doet wat minder moeilijk met loslopende honden dus zij konden heerlijk gaan en staan waar ze wilden. Echt ver weg van ons gaan ze niet, zij lopen alles twee keer, doordat ze een vijftig meter vooruitspurten om dan met een zelfde noodvaart weer bij ons terug te komen.

Behalve de prachtige bomen waren er hier en daar ook schitterende paddestoelen.

Ik heb werkelijk tot in de tenen genoten en om dit niet zomaar in de vergetelheid te laten geraken, heb ik er toch maar even een blogje aan gewijd en  dit keer met meer foto's dan gebruikelijk is bij mij, maar dat is te wijten aan het feit dat er zo verschikkelijk mooi was. 

2017-10/monschaupv.jpg

                          klik

hanscke | Vrijdag 20 Oktober 2017 - 7:30 pm | | Standaard | Acht reacties

INTONATIE


'Nederlander neemt ongemerkt Friese manier van spreken over'. Toen ik deze kop in de krant las was ik direct geïnteresseerd, sterker nog, ik voelde mij direct aangesproken. Hoewel ik geen Fries ben (en het ook nooit zal gaan worden) wordt mij buiten Friesland onmiddellijk verteld dat je wel kunt horen dat ik uit het Noorden kom. Meestal heeft zo'n boodschap dan op verdekte wijze ook nog wel de lading, dat je een beetje bij het achterlijke gedeelte van de Nederlandse bevolking hoort.

Ooit was ik een meisje waar van niet te plaatsen was uit welk deel van het land ik nu kwam. Mijn ouders spraken onderling het Apeldoorns dialect, maar mijn broer en ik werden Nederlandstalig opgevoed. Daarbij opgeteld dat ik een vriendinnetje had wier moeder uit Den Haag afkomstig was en zie daar, ik was een keurig niet te herleiden Nederlands sprekend dametje.

Maar dat is dus in de loop der tijd veranderd. Ik ben dus net als andere Nederlandstaligen in deze provincie ongemerkt de Friese manier van spreken gaan imiteren. De klemtoon schijnt door Friezen anders gelegd te worden blijkens iemand die volgend jaar op dit onderwerp gaat promoveren aan de universiteit in Groningen. Zij legde onder meer de manier waarop drielettergrepige woorden worden uitgesproken onder het vergrootglas en stelde vast dat Friezen de klemtoon iets later vallen (vertraagd zwaartepunt) dan Nederlanders.

Schiet ik er ook iets mee op  nu ik weet hoe het komt dat mensen in de Randstad mij gelijk in een hokje kunnen plaatsen? Dacht het niet. Ik weet dan ook niet wat de waarde van dit onderzoek is waarop deze dame gaat promoveren.

En toch ben ik wel geïntersseerd in dit soort dingen. Zelf heb ik het idee dat iemand die uit het zuiden komt en met een zachte G spreekt veel minder aanvallend bejegend wordt dan wij uit het Noorden. Kennelijk klinkt dat wat lieflijker.

Nogmaals ik weet niet wat de waarde van dit onderzoek is en wat ze er straks mee zou kunnen om haar brood er mee te verdienen, maar leuk vind ik dit onderwerp wel en als ik nog jong was en ik zou Nederlands zijn gaan studeren, dan was ik zelf zeker ook geïnteresseerd geweest in zaken zoals de klankkleur van de stem, het gebruik van de klemtoon en de intonatie. Het speelt ongemerkt in de communicatie vaak een veel grotere rol dan waar wij weet van hebben en dat zou deze promovendus wat mij betreft wel aan haar onderzoek mogen koppelen.

2017-10/intonatiep.jpg

                             klik

hanscke | Vrijdag 13 Oktober 2017 - 3:20 pm | | Standaard | Zeven reacties

UNDERBOOP


"Nog aardig bij de tijd", zo dacht ik over mij zelf, toen ik het pakketje met de twee BH"s die ik besteld had, in ontvangst nam, maar ik merk dat het met dat bij de tijd zijn hard hollend achter uitgaat. Werkelijk ik had nog nooit van een underboop shirt gehoord, laat staan dat ik er één gezien zou hebben, maar door die paginagrote vreemde foto in de krant van de boop top (een korset zonder borstdeel) en de bijbehorende tekst daarbij, maakte ik nu kennis met deze nieuwe modestijl. De tekst met de kop: 'krijg nu tieten' gaf in twee kolommen naast de foto een aardige uitleg hierover, alleen ik voelde mij tijdens het lezen steeds maar dommer worden. 

Er werden vele namen genoemd, maar behalve Rihanna zeggen mij de namen Emily Ratajkowski,  Bella Hadid en Gigi Hadid, Miley Ray Cyrus evenals Kyle Kristen Jenner en Kedall Nicole Jenner helemaal niets. Ik heb ze allemaal even opgezocht en stuk voor stuk schijnen het hele beroemde dames in Amerika te zijn die, naast dat zij een televisiepersoonlijkheid zijn, tevens model zijn en, zoals op de inzetfoto aan het begin van dit blog, zich zo kleden en zich regelmatig zo laten fotograferen. Het schijnt in die kringen dus heel chique te zijn om zo rond te lopen.

Ik bespaar mij de moeite om al die namen uit mijn hoofd te gaan leren. Dan word ik maar steeds dommer. Dat proces houd ik toch niet meer tegen. Ik weet in tegenstelling tot een twintig jaar gelden, ook al lang niet meer welke groep nu wat zingt. En toen ik voor het eerst over 'de jeugd van tegenwoordig' hoorde die op één of ander festival zou optreden, duurde het ook even voor het kwartje viel, maar zij schijnen in het rijtje van Broederliefde en andere groepen met dergelijke namen thuis te horen. 

Ik ga het feit onder ogen zien, ik word een oudere die niet meer van alles op de hoogte is. Ik kan het allemaal niet meer bij houden, maar dat hoeft ook niet. Zo is het leven. De herfst toont nu eenmaal andere dingen dan het voorjaar en daar ik nu in de herfst van mijn eigen leven ben aangekomen geniet ik van heel andere dingen dan de jeugd van tegenwoordig.

Deze week hebben we een prachtige herfstwandeling gemaakt waarbij ik deze paddenstoel tegenkwam en dat is toch ook schitterend. O ja, ooit was er een popgroep met deze naam, maar deze is waarschijnlijk na verloop van tijd in het niets opgegaan zoals alles ooit opkomt en ook weer zal verdwijnen. Zo gaat het leven en het dommer worden neem ik dan maar op de koop toe. 

2017-10/underboopp.jpg

                                     klik

hanscke | Zondag 08 Oktober 2017 - 1:41 pm | | Standaard | Negen reacties