Een herhaling van zetten, maar dan toch weer net even anders. Konden we vorig jaar geen verre tochten meer lopen, omdat Sjors te oud was, dit jaar kan het ook niet omdat mijn voet nog niet echt in orde is. We zijn dus weer aangewezen op de fiets.
Met hond Hessel hebben we een compromis. Hij wordt gedeeltelijk in de fietskar vervoerd (foto's volgen nog) en hij mag gedeeltelijk zelf lopen, naast de fiets, aan de springer. Zelf geeft hij de voorkeur aan lopen, maar wij vinden dat er grenzen zijn. Twee keer zes kilometer op een dag, 's morgens als we met een fietstocht beginnen en zo tegen het eind van de tocht, vinden wij voor een hond van ruim negen maand meer dan genoeg.
Op deze manier zijn we vandaag naar zijn moeder gefietst. De fokker was blij verrast om Hessel weer te zien, maar er was geen enkele blijk van herkenning meer tussen de moederhond en Hessel.
Heidewachtels zijn er dus in verschillende kleuren, heel donker maar ook bruinwit zoals onze Hessel. We hadden bij het uitzoeken van de pup laten weten dat onze voorkeur naar een witbruine uitging en de fokker heeft er toen één uitgezocht waar van hij inschatte dat deze puppy tot een witte heidewachtel zou uitgroeien. Zijn keuze blijkt dus juist geweest te zijn.
En hoewel de fokker altijd een voorkeur gehad heeft voor donkere exemplaren, was hij bij het zien van Hessel om. Hij sprak zelfs uit een volgende keer ook wel een witte te willen houden.
Het was even een genoeglijk uurtje. In de toekomst zullen we elkaar de komende jaren wel treffen op de jaarlijkse clubdag van de vereniging van heidewachtels en dat is een leuk vooruitzicht.
KIK
We doen het bijna nooit, ruim een half jaar van te voren een camping bespreken, maar deze keer hadden we het wel gedaan. We hadden het twee maal zo naar ons zin gehad op die SVRcamping bij Ootmarsum... Zoete herinneringen aan de morgen op hemelvaartsdag. Tijdens ons ontbijt werden we getrakteerd op een voorbijrijdende aubade van een plaatselijk muziekcorps. Feestelijker kan een morgen van een lang weekend niet beginnen.
Woensdagmiddag, na mijn werk, zijn we opgeruimd en met goede zin vertrokken, maar op de één of andere manier ontstonden er bij ons wat donkere wolken.
Bij het wakker worden de volgende morgen was het buiten tot mijn verbazing prachtig weer. Het was windstil en de zon scheen uitbundig. Echter bij ons binnen waren de donkere wolken niet weggedreven, integendeel, ze leken wel uitgegroeid te zijn tot een heuse donderbui.
Tijdens het gerommel bij ons heb ik nog wel een paar flarden van het voorbij trekkende muziekcorps gehoord, maar niet meer dan dat. Jammer, ik had er vorig jaar zo van genoten en ik had dat graag over willen doen. Maar goed, ik weet het, soms kunnen onweersbuien mooie evenementen danig verstoren en dat is niet terug te draaien.
Achteraf kan zo'n onweersbui de lucht behoorljk zuiveren. Het broeierige van voor de bui is dan vaak verdwenen en er is weer ruimte voor de zon. En er lijkt weer muziek te zitten in het vooruitzicht van de rest van de vrije dagen. We gaan er voor.
KLIK
Zaterdag zou ik voor het eerst naar mijn nieuwe club gaan en zere voet of niet, als de pijn maar enigszins te verdragen was zou ik gaan, zo was mijn voornemen. De afgelopen weken had ik gezorgd dat mijn kleding in orde was. De rode hoed, (via internet) paarse jurk (koopje ook via internet) sjaal tasje en de hoge rode lakgympen een poosje terug in de stad gescoord hingen al een tijdje in de kast, klaar voor gebruik.
Mijn rust werd beloond, in de loop van de week zakte de pijn naar de proporties die goed te dragen zijn en zo kon ik mij zaterdagmiddag klaar gaan maken voor de meeting. Een beetje lacherig heb ik mij in het paars en rood gehesen en ben ik op weg gegaan. 
Met best wel wat kriebels in mijn buik kwam ik op de afgesproken plek aan. Voor die middag stond er een tochtje per solex op het programma.
Na mij eerst aan iedereen voorgesteld te hebben, ik kende tenslotte helemaal niemand, ben ik met solex in de rij gaan staan in afwachting van de persoonlijke instructies. Nu had ik ooit vroeger wel vaak op een solex gereden, mijn moeder had er één en die mocht ik vaak gebruiken, maar ik wist er niet veel meer van.
Nadat iederen een proefrondje had gereden gingen we op pad. Ik vond het in het begin best wel eng. Die solex ging mij eigenlijk wat te hard. Stel dat ik zou slippen en vallen en zo was ik eigenlijk meer met mijzelf bezig dan met datgene wat er zich om mij heen afspeelde. Ik speelde het klaar om zo'n beetje in de middengroep te blijven en langzamerhand kwam de ontspanning en begon ik te genieten van het lange lint van solexen met daarop de dames met allemaal iets roods op en aan.
Halverwege de tocht werd er ergens aangelegd voor een kop koffie en toen was het ijs gebroken. Twintig oudere meisjes van ruim boven de vijftig tot ver in de zestig die elkaar niet of nauwelijks kennen, maar die wel samen een solextochtje gaan maken hebben gespreksstof genoeg. Hilariteit alom. De tweede helft van de tocht zat ik heel wat meer ontspannen op mijn solex. En toen durfde ik ook voluit gas te geven.
Beste lezer, het zal u niet verbazen, het was een geweldige ervaring en ik heb het ontzettend leuk gevonden. Ik ben al meerdere keren een groep solexrijders in verschillend pluimage tegengekomen en ik snap nu ook helemaal wat de lol er van is. Zoiets moet je als groep beleven.
Een prima start van de aansluiting bij een nieuwe groep. Ik hoop met deze groep van de Red Hat Society nog vele leuke dingen te beleven.
KLIK
Elk jaar herhaalt alles zich in de natuur. Op dit moment beginnen in de tuin de lelietjes-van-dalen te bloeien. Zolang ik hier schrijf heb ik nog nooit aandacht aan deze bodembedekker besteed en dat terwijl het toch een hele voorname bloem is. De bloemetjes worden vaak in bruidsboeketten gebruikt.
In de afgelopen tijd heb ik wat kleine vaasjes gekocht om de mogelijkheid te creëren hele kleine boeketjes te maken. Ik had mij voorgenomen om in deze tijd ook van verschillende bermbloemen boeketjes te maken, omdat ik daar vaak de prachtigste bloemetjes zie staan.
Helaas zal van dat voornemen niet zo heel veel terecht komen. Ook bij mij lijkt zich weer iets te herhalen, namelijk een zere voet. De klachten zijn vergelijkbaar met die van drie jaar geleden, alleen is het nu de andere voet.
Maar misschien ben ik als ervaringsdeskundige er nu iets vroeger bij geweest en heb ik minder lang de pijn genegeerd. In de natuur mag dan alles elk jaar weer terug komen, maar bij die pijn in mijn voet, ook natuurlijk? was mijn eerste gedachte oh, alsjeblieft niet weer.
Maar het is wel zo. Voorlopig zijn mijn lange wandeltochten, waar ik zo van genoot van de baan. Ik moet het al ruim een week weer heel dicht bij huis zoeken, in de tuin. Geloof me, ik heb veel moeite gehad om hierover toch een blogje te schrijven, maar het is niet anders.
En net als met het voorjaar, de éne lente is de andere niet, zo hoop ik ook dat het zo met de onsteking in mijn voet gaat, namelijk dat deze binnen twee weken zover onder controle is, zodat ik in ieder geval dagelijks mijn rondje met Hessel weer kan maken, want dat zit er nu even niet in.
KLIK
Schrijfopdracht van PLATO. Onderwerp Schaduw.
Verhaal van 300 woorden waarin het onderwerp niet genoemd mag worden.
Geïnspireerd door het woord heb ik geprobeerd verschillende invalshoeken van het woord schaduw in het verhaal op te nemen.
Boem! Met een knik van haar hoofd opzij wordt ze zich opeens weer gewaar waar ze is. Licht huiverend staat ze op om de stoel te verplaatsen naar weer een plekje in de zon. Tijdens haar slaapje is de zon achter de boom verdwenen.
De boom, in de loop der jaren zo groot geworden, waardoor al vroeg op de middag het zonlicht wegvalt.
Met een zucht vlijt ze zich weer in haar stoel. De zomer, dat is toch echt haar seizoen. Altijd al geweest. Even is ze weer begin twintig. Een hele jonge moeder met twee kleine kinderen, volop genietend van een leven met vele uitdagingen. Een leven wat nog lang niet vast ligt.
Soms leek het maken van een keuze wel eens een sprong in het duister.
Een sprong! Opeens weet ze waarvan ze zojuist wakker is geschrokken. Het leek zo echt, haar dochter met rode hoed roepend: probeer het maar mam, het is echt heel leuk en haar kleine meiske met ook al een rood hoedje op het hoofd haar bijvallend met: toe oma, spring maar!
Bungeejumpen. Ze moet er niet aan denken. Ze zou zelf nooit één moment de durf gehad hebben om dit te doen, maar als men haar zou vragen of de dochter of kleindochter dit zouden durven, dan zou ze het antwoord schuldig moeten blijven. Dat zou ze niet weten.
Maar waarom deze droom? Zo’n grote stap is het lid worden van de Red Hat Society nu toch ook weer niet. Maar voor haar voelt het als een nieuwe koers, bewust op zoek gaan naar gezelligheid en vertier. Ze slaakt een zucht, gelukkig is er nog steeds van alles mogelijk
Voorjaar in de Betuwe, het blijft mij boeien. Het was voor de derde keer, dat een deel van de meivakantie in de Betuwe doorgebracht werd. En nòg heb ik de Betuwe denk ik nog niet op zijn allermooist gezien. O ja, er was nog bloesem te zien, maar volgens mij moet de Betuwe een paar weken eerder in het jaar bezocht worden omdat vele boomgaarden al groen waren geworden. Groen betekent dat de bloei dan al voorbij is.
Maar desalniettemin, ik heb genoten!!!!! En niet in de laatste plaats gewoon op de camping. Daar stonden we tussen wel zes of zeven prachtig bloeiende kersenbomen.
klik
Dat gaf eigenlijk een beetje het beeld weer zoals het vroeger in de Betuwe geweest moet zijn. Fruitbomen in weilanden met daaronder grazende vaak roodbonte koeien.
Tegenwoordig zien de boomgaarden er gans anders uit. Lange rechte rijen met in mijn ogen toch wat iele stammetjes. Niet te vergelijken met de grote oude fruitboom. Het is de vooruitgang zal ik maar denken.
klik
De Betuwe, ik blijf het een heel boeiend deel van ons land vinden, wat nog versterkt wordt door het rivierlandschap. Het is niet altijd eenvoudig om van plaats A naar plaats B te komen. We zijn in onze fiets- en wandeltochten weer enkele malen tegen de Waal opgebotst. Wanneer het fiets- en voetgangersveer bij Druten niet vaart omdat het geen zaterdag of zondag is maar wel koninginnedag, dan is het toch een heel eind omfietsen.
Daardoor werd het een beetje een harde leerschool voor Hessel. Hij heeft die dag lang in de fietskar moeten zitten, maar hij weet nu ook dat piepen niet helpt. Dit heeft tot reslutaat gehad dat hij nu ook een tijd stil kan zijn. Voor de rest heeft hij volgens mij zijn hart verpand aan de caravan en het kamperen. Hij heeft het verder prima naar zijn zin gehad.
Verlangend heb ik uitgekeken naar de tijd, dat de paardenbloemen weer zouden bloeien. Die tijd is nu aangebroken en toch is de blijdschap er (nog) niet helemaal. Misschien komt dat omdat de natuur zich iets minder snel ontwiklelt dan andere jaren? Ik zie namelijk nog nergens weilanden waar de gele kleur de boventoon voert.
Daar komt nog bij dat het weiland waar ik langs kom, op weg naar mijn werk, waarschijnlijk een keer is omgeploegd. In het hele weiland geen paardenbloem meer te bekennen. Niets blijft zoals het was.
Ook de rose bomen laten nog op zich wachten. De hele vroege prunus met de kleine licht rose bloempjes en het donkerrode blad heeft bij ons bijna niet gebloeid en ik heb hem ook elders nergens volop in bloei zien staan.
De gewone prunus, met die prachtige, grotere rose bloemen beginnen heel voorzichtigjes met hun bloei. Mijn grote wens is dat in de komende weken de zon gaat schijnen. Voor mijn gevoel lijkt het dan net of het feest is en er overal in de bomen slingers zijn uitgehangen. Ik kan daar zo verschrikkelijk van genieten. Dus kom op voorjaar, geef ons je zonnestralen en laat ons genieten van deze tijd van het jaar. Deze tijd met al die pracht duurt toch altijd al zo kort. Veel te kort naar mijn smaak.
KLIK
De afgelopen zaterdag had mooi als voorbeeld kunnen dienen bij de les die ik in de afgelopen week gegeven heb. Het verschil tussen een functionele relatie en een persoonlijke relatie. Ooit zijn we collega's geweest, maar soms klikt het zo goed waardoor er echte vriendschap gaat ontstaan die blijft, ook als er geen sprake meer is van directe collega's zijn. En om die vriendschap levendig te houden wordt er van tijd tot tijd iets ondernomen. Dit keer was het samen een wandeltocht lopen.
Lekker de tijd hebben om elkaar bij te praten. De regen was wat lastig, maar echt gevoeld heb ik het eigenlijk niet. De omgeving was bekend terein, dus de uitdaging om echt om ons heen kijken was ook wat minder. Totdat de wandeltocht dwars door een stal heen ging. Dat vond ik toch wel heel bijzonder en daarvoor heb ik het gesprek wel even onderbroken om een foto te kunnen maken.
Ook het oude boerenhuisje trok mijn aandacht, maar dat om een heel andere reden. Ergens, heel ver weg, ben ik nog bezig met schrijven. De verhaallijn heb ik voor een groot deel uitgewerkt en en de eerste paar hoofdstukken zijn er, maar ik heb een jaar geleden besloten het even te laten voor wat het is. Dat is voor straks als ik gestopt ben met werken. Een mens kan immers niet alles tegelijk.
Er zijn weken dat ik er helemaal niet meer aan denk. Maar zaterdag tijdens de wandeltocht was het er ineens. De tocht voerde midden door het gebied waar ik het verhaal laat afspelen. Het vervallen huisje zou zo maar het huis van één van de personages kunnen zijn. En naast mij liep zij, degene die mij een aantal jaren geleden een belangrijke duw in de rug had gegeven bij het uitgeven van mijn boek.
Dit had iets mysterieus, iets magisch. Net alsof het zo moest zijn. Toch blijf ik bij mijn besluit. Ik laat het nog wel even liggen, ik pak de draad nog niet op. Ik voel dat ik er de rust nog niet voor heb.
Twintig kilometer was eigenlijk te kort. We waren nog lang niet uitgepraat. We hebben het bijna niet eens over de gemeenschappelijke factor: ons werk gehad. Ik had haar nog zo graag het verhaal over: Het Klopt willen vertellen. Dat het mij was opgevallen dat een aantal leerlingen van dezelfde school tijdens hun intake gesprek allemaal het woord: "Klopt" veelvuldig en met dezelfde intonatie gebruikten.
En zo kwam ik op de gedachte dat deze vriendschap mooi als voorbeeld in mijn les had kunnen dienen. Dat het niet uitgesloten is dat functionele relaties veranderen in vriendschapsrelaties.
KLIK
|
Toon berichten 1-8 van 1017 |
Volgende Pagina »
