BEZINNING


Misschien gaat het nu lukken. Omdat ik me de laatste tijd steeds meer ben ga afvragen waar ik nu eigenlijk mee bezig was, heb ik de laatste weken heel vaak en heel diep nagedacht over wat ik nu echt graag wil. Te vaak kwam het voor dat ik, na een opsomming van allerlei verplichtingen, die ik meestal wel leuk vind maar dit terzijde, toeleefde naar een dag dat er eindelijk eens niets gepland stond. En dan nog had ik het gevoel om bezig te moeten gaan in de tuin of met iets van onderhoud van het huis. 

Een boek lezen bijvoorbeeld, staat al heel lang op een laag pitje en als ik dan eens lees, bijvoorbeeld voor de leesclub, dan merk ik opeens weer hoe fijn ik het vind om mij in een boek te verliezen. Tijdens de corona ben ik aan het kleuren geweest en hoe leuk vond ik dat. Het schrijven van blogjes schiet er vaak bij in en over de kwaliteit van de blogjes wil ik het al helemaal niet hebben. 

Er zijn tijden geweest dat ik mijn standpunten gedachtes of ideeën over de gebeurtenissen in de wereld of over de politiek in een blogje verwerkte, maar wel zo dat ik dit dan eerst goed doordacht en overdacht had. Hier kom ik heel vaak niet meer aan toe door altijd maar druk druk druk te zijn.

Opeens wist ik het zeker. Ik zou nog meer moeten schrappen in de bezigheden die ik buiten de deur heb. Het eindigen van de bestuursfunctie in de Oranjevereniging omdat mijn termijn er op zit is nog niet genoeg. Het bridgen beperk ik tot 2 keer in de week, op de dinsdagavond en op de donderdagmiddag, daarnaast is er de breiclub één keer in de maand en de leesclub één keer in de zes weken. Eigenlijk is dat wel genoeg. 

En zo heb ik na heel veel wikken en wegen besloten mijn zangcarrière in het zangkoor te beëindigen. Dit was op de donderdagavond en na een middag bridgen vond ik het best wel zwaar 's avonds nog een keer op pad te moeten gaan. Bovendien is gebleken dat ik nu niet echt een getalenteerd zangwonder genoemd kan worden. Ik heb het een leuke ervaring gevonden, maar het is eigenlijk wel genoeg zo. Ik vind het ook fijn om via de koptelefoon naar muziek te luisteren en dit kan goede popmuziek zijn maar evenzo klassiek. Mijn belangstelling is breed, maar ook hier had ik op mijn manier te weinig tijd voor.

Ik ben heel benieuwd of met het schrappen van de wekelijkse zangavond ik ook echt het gevoel ga krijgen meer tijd te krijgen voor dingen die ik ook leuk vind. We zullen zien.

                      klik

mijn hond heet Hessel

hanscke | Donderdag 22 September 2022 - 5:57 pm | | Standaard | Vier reacties

KRAK EN MIKKIG


"Dit is helemaal niet goed", zei ik, terwijl ik afscheid van de huisarts nam, "ik kom hier de laatste tijd veel te vaak". "Maar het is wel terecht dat je even langs kwam, alleen ik kan niet meer voor je doen, de pijnstillers die je al gebruikt en wat rust zullen hun werk moeten doen". Ik knikte en liep de deur uit. "Had ik liever gehad dat het echt nierstenen waren geweest?" Nee dat nu ook weer niet, maar dit is weer zoiets vaags.

Vorige week had ik de pijn aan de linkerkant van mijn rug, net iets onder het midden ook al gevoeld, maar ik had dat geweten aan de sandalen die een beetje schuin afgelopen zijn en die nodig even naar de schoenmaker moeten. Vorige week had ik nogal veel hierop gelopen, omdat P. zoveel mogelijk rust moet houden vanwege een slijmbeursontsteking in de rechterknie. Om hond Hessel in deze moeilijke tijd niet te kort te doen had ik de taak op mij genomen om hem alle keren uit te laten en niet te bekorten op zijn rondjes. Hij had al genoeg te verwerken om zonder zijn grote vriend en maatje Iemand verder te moeten, dus liep ik dapper door met hem om hem toch zijn rondjes te geven, maar dan op andere schoenen en zowaar, de pijn verdween.

Tot maandagmiddag. Na 's morgens gewoon wat huishoudelijk werk gedaan te hebben, niets bijzonders, kreeg ik 's middags tijdens het bridgen, dus zittend, opeens, van het ene moment op het andere, een geweldige pijn op de hiervoor beschreven plek. Het zweet brak me uit. Het werd een vreemd laatste half uurtje, want ik wist bijna niet meer hoe ik zitten moest. 

Thuisgekomen heb ik direct maar pijnstillers in de vorm van ibuprofen en paracetamol genomen, waardoor de pijn enigszins draaglijk werd. Zo ben ik ook de nacht doorgekomen, halfzittend omdat vooral in het begin het liggen niet ging, later werd dit iets beter. De volgende morgen direct een afspraak bij de huisarts gemaakt.

En dit is dus de uitkomst: een spier langs het ruggenmerg is door, waarschijnlijk overbelasting, geïrriteerd geraakt, daardoor wat gezwollen, waardoor die pijn ontstaat.  

En zo zitten P. en ik opeens samen wat in de lappenmand. P. had die ontsteking al voor dat we afscheid moesten nemen van hond Iemand en het gaat mij te ver om mijn kwaal alleen maar toe te schrijven aan stress en verdriet. Natuurlijk waren en zijn we heel erg ontdaan door het zo plotseling afscheid moeten nemen van één van onze twee honden, maar door de dagen heen merken we dat we toch goed in staat zijn om dat een plek te geven. 

Ook hond Hessel lijkt zich redelijk goed te herstellen. Vanaf de eerste dag dat hij alleen is mag hij bij ons op de slaapkamer slapen en dat doet hem heel er goed. Ook proberen we hem wat extra positieve aandacht te geven door vaak zijn naam te noemen, hem even over zijn kopje aaien en zijn groene bal even een zetje te geven zodat hij die weer moet ophalen.

Op zich gaat het dus best redelijk goed met ons en baal ik er verschrikkelijk van dat het lijf het laat afweten. Tja, het zal wel bij het ouder worden horen, en ik hoor rond om mij heen steeds meer de kreet: pijntje hier, pijntje daar, maar ik hoop toch dat dit weer van voorbijgaande aard is en ik met een aantal dagen weer zonder pijn rond kan stappen. De kwaal van P. zal vast iets langer duren, maar ook dat is, hoop ik een tijdelijk iets. 

We "moeten" nog zoveel, de tuin, in en rond het huis het één en ander aanpakken en we "willen" nog zoveel, tennissen, wandelen, fietsen of er zo maar even op uit trekken. Ik mag toch hopen dat die tijden gewoon weer terugkomen waarin dit alles weer mogelijk is.

                           klik

mijn hond heet hessel

hanscke | Woensdag 14 September 2022 - 08:50 am | | Standaard | Vijf reacties

GROOT VERDRIET


Dit had ik niet zien aankomen. Omdat Hond Iemand dat rare hoesten maar niet kwijt raakte leek het tijd worden om maar eens een dierenarts te raadplegen, want ook de eetlust was er niet altijd. Natuurlijk had ik al het één en ander over kennelhoest opgezocht. Ondanks dat ze daarvoor ingeënt zijn, is het niet geheel onmogelijk dat ze het toch nog krijgen. Afgelopen maandag vond het bezoek aan de dierenarts plaats. 

Ik was er vast van overtuigd, dat toen P. met een antibioticakuur op zak thuis kwam, wij binnen no time de oude Iemand weer tevoorschijn zouden zien komen. En even leek het daar ook op. Het hoesten werd minder, hij at weer gewoon, maar deze verbetering was maar van korte duur. 

Woensdag ging het al weer iets minder goed met hem en de donderdagavond begon ik mij heel veel zorgen te maken. Niet eten, een hele snelle oppervlakkige ademhaling en hele verdrietige hulpeloze ogen die mij leken te vragen: help mij toch.

Bij het naar bed gaan heb ik hem geknuffeld en gezegd dat we de volgende morgen direct actie zouden ondernemen. Dat heb ik gedaan. Er zou pas om half drie ruimte voor een consult zijn, maar ik heb de assistente duidelijk kunnen maken dat ik wel heel erg bezorgd was. Toen konden we direct komen, weliswaar bij een andere praktijkruimte een eindje verder rijden, maar toch, het kon.

En toen begon de bal te rollen. Mijn voorgevoel was helaas helemaal terecht en mijn tranen onderweg ook. Nee, het zag er inderdaad helemaal niet goed uit. Iemand moest blijven en er zouden eerst röntgenfoto's gemaakt worden. We moesten maar naar huis gaan en we zouden gebeld worden. 

Om 1 uur werden we gebeld. Om een hele lange uitleg wat kort te houden: Er zat heel veel vocht in de longen en rond zijn hart en er was een grote tumor waar te nemen. Een borstbeen punctie zou nog een optie kunnen zijn, maar dan alleen om vast te kunnen stellen wat de mogelijke oorzaak zou kunnen zijn. De prognose voor herstel van Iemand was eigenlijk nihil. Ondanks de zuurstof die hij toegediend had gekregen, was de benauwdheid nauwelijks afgenomen.

En zo hebben we vanmiddag heel onverwacht Iemand moeten laten inslapen. We hebben heel goed afscheid kunnen nemen. Ook Hessel mocht nog even bij Iemand komen snuffen voor hij zou gaan slapen....

Ach wat doet zoiets pijn, afscheid moeten nemen van je hond. Hij mocht maar ruim 9 jaar worden.

Lieve lieve Iemand, je was zo welkom

                      klik

toen je kwam en wat zullen we je nu gaan missen. 

                                      klik

Dag lieve Iemand met je mooie gekke naam. Rust zacht.

Mijn hond heet Hessel

hanscke | Vrijdag 02 September 2022 - 7:54 pm | | Standaard | Zeven reacties

GELUKKIG IN LONDEN


Soms gebeurt er in korte tijd zoveel, waardoor ik achteraf wat meer tijd nodig heb om alles te laten landen. In het vorige blog schreef ik dat het bezoek van zoonlief met kleinedochter nog een staartje zou krijgen, ik zou immers een paar dagen met hen meegaan naar Londen. 

Inmiddels ben ik al weer enkele dagen thuis en kijk ik terug op een aantal grandioze dagen. We hebben het reuze gezellig gehad, we hebben veel gedaan en veel gezien. Op de dag van aankomst hadden we 's middags nog een flink aantal uren om wat te ondernemen. We hadden alle drie een soort lijstje gemaakt van wat we beslist wilden zien. Kleinedochter had Neal's Yard hoog op haar verlanglijstje staan en daar zijn we dus begonnen.  Misschien viel de grootte wat tegen, maar we hebben daar met veel plezier door heen geslenterd en van een heerlijke pizza genoten. Nu, achteraf zie ik dat er nog meer te zien zou zijn geweest in combinatie met meer Covent Garden, maar ach, Trafalger Square en het Buckinghampalace met de wisseling van de wacht was ook leuk. 

Ik wil niet echt een volledige opsomming doen van hetgeen ik allemaal gezien heb, maar Tate Modern moet zeker even genoemd worden. Het is één van 's werelds grootste musea voor moderne kunst en bijna alles is gratis toegankelijk. Dat kan natuurlijk niet van London Eye gezegd worden, maar ondanks het uur wachttijd dat we hadden, ook al hadden we vooraf gereserveerd, was het toch wel leuk om dit ook te beleven.

Als ik foto's aan kennissen of vrienden laat zien, krijg ik steeds te horen dat we alle drie zo blij en tevreden kijken. En zo heb ik het ook ervaren; echt momenten van geluk en kunnen genieten.

Het slotstuk was onverwacht spectaculair. We kwamen vanuit Hydepark bij de Royal Albert Hall. Daar stond ergens een man en hij sprak ons aan. Hij had drie kaarten voor de voorstelling van die avond, maar hij was verhinderd. Of wij ook belangstelling hadden om die kaarten van hem over te nemen voor een prijs ver beneden de werkelijke prijs. Wij hebben daar ja op gezegd en zo zaten we een uur later in de Royal Albert Hall naar een prachtig concert te luisteren, live at the BBC Proms, uitgevoerd door het WDR Symphony Orchestra. Werken van Mendelsohn, Dvoràk en Brahms stonden op het programma. 

Het was een prachtige afsluiting van ons samenzijn. De volgende morgen zou ik weer huiswaarts gaan en zoonlief en kleinedochter hadden onder andere nog een Harry Pottertrip op het programma staan alvorens zij  weer zouden afreizen naar het verwegland van kleinedochter. Maar wat een heerlijk samenzijn!

Nu rest voor mij de taak om weer een mooi fotoboek samen te stellen van zowel het bezoek bij ons thuis als het Londentripje. Dat zal best moeilijk worden want kleinedochter begint zo langzamerhand wel kritisch te worden op HOE ze op een foto staat. Ze heeft heel wat foto's bij haar vader afgekeurd. Ach het hoort bij de leeftijd. Net als de slappe lach, die we ook in Londen weer mochten beleven. Echt, het was een heerlijke tijd.

De indrukwekkende parlemenstsgebouwen

                                           klik

Mijn hond heet Hessel

hanscke | Zaterdag 27 Augustus 2022 - 2:26 pm | | Standaard | Zes reacties

VAN ALLES WAT


Tien dagen zoonlief en kleinedochter uit verwegland; heel erg leuk maar eerlijk is eerlijk, ook wel vermoeiend.  Maar wat hebben we deze zomer weer veel leuke dingen gedaan. Natuurlijk, het weer zat mee, vooral de eerste dagen hebben we weer veel gefietst.  Een dagje Ameland was dit jaar makkelijk in te plannen en als kers op de taart hebben P. en kleine dochter een ballonvaart gemaakt.

Naast al deze uitzonderlijke dingen hebben we ook een flink aantal uren in onze tuin doorgebracht. Een spelletje spelen doet het in dit gezelschap altijd heel erg goed. Was vorig jaar Memory ver uit de favoriet, dit jaar was het een nieuw spelletje: Qwixx. Het is een dobbelspel, snel, simpel, spannend en verslavend. Het spelletje duurt hooguit een kwartiertje, maar als je er een paar achter elkaar speelt, ben je zo maar een uur verder.

De eerste dagen was het nog niet zo warm en was een bezoek aan park Vijversburg in Tietjerk nog goed te doen. Het is een prachtig mooi park waar het oude gedeelte op een hele mooie manier verbonden is met het nieuwe gedeelte,  wat elk jaar mooier wordt. Om het park onder de aandacht van het publiek te blijven brengen wordt er van tijd tot tijd steeds iets georganiseerd. Dit keer was het de 'giga insekta'. Door het hele park heen waren hele grote insekten geplaatst die ook nog konden bewegen. Natuurlijk inspireerde dat kleinedochter om eens goed om haar heen te kijken en zo kwamen we een echte libelle op het spoor. We deden een wedstrijdje wie de scherpste foto kon maken. 

's Avonds konden we lang buiten zitten en de opkomst van de volle maan was zo mooi vanaf ons terras te zien. Ook hebben we nog een paar keer een film gekeken. Ik weet er nu alles van om een film bij Pathé te huren. De luizenmoeder via Netflix hebben we na tien minuten afgekeurd en een andere leuke film voor een zestienjarige was er eigenlijk niet te vinden. Zodoende kwamen we via Pathé bij Harry Potter terecht.

Kleinedochter en haar vader gaan nog een paar dagen naar Londen, want ze wil o zo graag een dagtrip doen naar de Harry Potterfilmstudio. Dat gaat ook gebeuren, maar eerst gaan we met zijn drieën Londen bekijken. Ik ben namelijk gevraagd om een paar dagen mee te gaan, dat leek ze wel gezellig. Maandag ga ik dan weer naar huis en zij blijven daar dan nog een paar dagen voordat kleinedochter weer terug gaat naar haar eigen verwegland.

Ik krijg dus nog een klein toetje van ons heerlijke samenzijn. En P.? Die blijft thuis bij de jongens, bij Hessel en Iemand. Hij heeft dan even alle tijd om lekker na te kunnen genieten van zijn ballonvaart met kleinedochter.

                                     KLIK

mijn hond heet Hessel

hanscke | Woensdag 17 Augustus 2022 - 6:14 pm | | Standaard | Vijf reacties

OBJECTEN


In onze juni bijeenkomst van de breiclub was de opdracht gedefinieerd: Brei een object met materiaal waar je doorgaans niet mee breit met een doorsnee van ongeveer 15 cm. en min of meer driedimensionaal. In juli worden de objecten ongezien geruild en dan moet er geprobeerd worden in augustus het gekregen object na te maken. Het leek iedereen een geweldig idee, een ware uitdaging. Zelf was ik niet zo enthousiast. Ik ben niet zo creatief en ik pruttelde wat van: Dit is ongeveer het moeilijkste wat ik moet doen. Iets zelf verzinnen en dan ook nog ongewoon materiaal gebruiken. 

Ondanks mijn gepruttel wil ik natuurlijk wel meedoen, dus op weg naar huis pieker ik mij suf over het materiaal wat ik zal nemen. Opeens krijg ik een ingeving. P. heeft immers ontelbare snoertjes en snoeren die hij bewaart, want je kunt nooit weten hoe het nog eens van pas kan komen. Ik vraag hem niets, want dan kan hij geen snoertje missen, ik pak wel wat.

Als ik een eindje op weg ben vraagt hij mij waar ik mee bezig ben en ik leg het hem uit. Vanaf dat moment lachen we samen om het project. Het breien gaat zeer moeizaam, ik neem wat dunner snoer, maar het blijft een klus. Het dorpsfeest begint en ik heb geen tijd meer, dus vind ik dat het object af is. Ik geeft het de titel: Branding! en breng het in een gesloten enveloppe naar iemand toe.

Afgelopen woensdag was de bijeenkomst, waar  in de objecten getoond zouden worden. Mijn object was redelijk goed nagemaakt, zij het dat er veel minder gebreid was met snoer, maar het lijkt er toch aardig op. Zij heeft haar werk :verkeerd verbonden genoemd.

Na mijn uithuizigheid kon ik bij iemand het  object ophalen  wat ik na moest maken. Het was een bolle vaas met wat bloemen van karton. Dus niet echt ander materiaal, maar het moest wel bewerkt worden om het bol te krijgen. Daar ben ik niet helemaal op de juiste manier in geslaagd. Ik heb doorzichtige lijm genomen en het had ook met suikerwater gekund. Verder heb ik de vrijheid genomen om de bloemen te haken.

Het was echt een heerlijke avond en we hebben ons kostelijk geamuseerd. Zo had iemand met krantenstroken gebreid en had om enige stevigheid te geven de stroken met de naaimachine van een zigzag voorzien. Omdat de gene die dit object na moest maken geen naaimachine heeft, heeft ze eindeloos de zigzagsteekjes getekend! en er daarna een bal van gebreid. De kikker van een soort plastic is ook goed gelukt en de schijven, gebreid van heel dun vissersgaren ook. Vergeet ik nog het blauwe tasjesachtige object te vermelden. Er is gebreid, gehaakt, echte houten stokjes erin verwerkt, zowaar een huzarenstukje om na te maken.

Kortom we hebben met ons allen heel veel plezier beleefd aan het maken, maar ook aan het namaken van elkaars objecten. De avond van de presentatie was als de krenten in de pap. Het was een grandioos project!

                                       klik

Mijn hond heet Hessel

hanscke | Donderdag 04 Augustus 2022 - 6:22 pm | | Standaard | Vijf reacties

NASLEEP


Dat ik het weekend na de Vierdaagse niet kon lopen vanwege de pijnlijke voeten vond ik niet zo vreemd, maar toen op maandagmiddag vooral de rechtervoet behoorlijk dik ging worden, vond ik het toch tijd worden om de huisarts  er even naar te laten kijken. Het bleek niet het gevolg te zijn van de stuk gelopen blaar aan de buitenkant van de grote teen, waar ik bang voor was. Het was namelijk nogal een grote wond, ruim 5 cm in de lengte en 3 cm in de breedte. Volgens de huisarts was alles aan de voeten overbelast geweest en het beste wat ik kon doen was rust nemen en zo weinig mogelijk lopen. Paracetemol zou de pijn enigszins bestrijden en ook een Ibuprofen was wel toegestaan.

Dat advies heb ik opgevolgd, maar in de loop van de week namen de  klachten alleen maar toe. Ook de linkervoet begon behoorlijk pijn te doen, het leek wel of ik op kussentjes liep. Volgens mij zat de voet stampvol met blaren, maar zelf kon ik ze niet vinden en P. kon bij nadere inspectie ook echt niets vinden.

Na een slapeloze nacht door de pijn aan beide voeten, nam ik vrijdagmorgen het besluit om opnieuw naar de huisarts te gaan. Hij had immers gezegd, als het niet beter werd moest ik maar terugkomen. Dit keer was hij wat zekerder van zijn zaak. Het zou om steriele ontstekingen in de bal van mijn voeten gaan, ontstaan door overbelasting in combinatie met de artrose. Hij beaamde dat, ondanks dat je weinig of niets aan de voeten ziet, dit heel erg pijnlijk kan zijn en dat hiervoor vrijwel geen andere medicijnen dan de paracetemol en de ibuprofen die ik al gebruikte. Eventueel zou diclofenac misschien iets beter helpen, dus dat dan maar proberen.

Ruim twee uur nadat ik een diclofenacpilletje genomen had, we zaten buiten te eten, begon ik opeens een verschrikkelijke jeuk te krijgen. Het begon in de schaamstreek, maar binnen 2 minuten had ik het gevoel of mijn hele lichaam in brand stond. Een allergische reactie! P. las op het internet: meteen de huisarts bellen, dus heb ik de huisartsenpost van de weekenddienst gebeld, ondertussen mijn huid zoveel mogelijk met ijsklontjes blussend.

De mevrouw aan de telefoon was heel aardig. Ze vroeg of ik iets tegen hooikoorts in huis had, had ik. Hier moest ik onmiddellijk een tabletje van innemen, en dan in de stabiele zijligging op bed gaan liggen. Ondertussen belde zij de ambulance. P. Moest bij mij blijven en met mij blijven praten. Het prikken en zwellen van mijn lippen en mijn tong leek gelukkig te stoppen. De mannen van de ambulance waren vrij snel bij ons en na een paar vragen kreeg ik eerst een injectie in mijn been. "Ik sta in brand" was het enige wat ik steeds uit kon brengen. Na wat andere controles zoals bloeddruk opmeten etcetera heb ik nog een 2e injectie tegen de jeuk gekregen. Na een half uur leek alles weer een beetje onder controle te zijn en vertrokken zij weer. Ik hoefde gelukkig niet mee.

Dit was wel een heel vreemde ervaring. Dan maar liever pijn dan die vreselijke jeuk en dat branderige gevoel. Na een paar uurtjes was ik wat bekomen van de schrik. Zaterdag en zondag heb ik dus maar weer zittend op een stoel met de benen omhoog doorgebracht. Vooraf had ik al gezegd, dat dit misschien wel de laatste keer zou zijn dat ik Nijmegen zou lopen, omdat mijn voeten het laten afweten. Ik weet nu dat het niet misschien is maar dat ik wel bijna zeker weet, dat ik dit niet meer ga doen. De prijs die ik er voor moet betalen is te hoog. 

Ik hoop dat alles met een sisser afloopt en dat mijn voeten weer zodanig zullen herstellen zodat ik wel weer gewoon kan lopen en mijn dagelijkse rondje met de honden kan doen en dat ik over een aantal weken zo af en toe weer een iets grotere afstand kan lopen, maar drie of vier dagen achter elkaar een flink stuk lopen zal er niet meer inzitten. Die tijd is voorbij. 

                                            klik

mijn hond heet Hessel

hanscke | Maandag 01 Augustus 2022 - 8:21 pm | | Standaard | Vier reacties

NIET LICHT MAAR


De schoenen waren nog behoorlijk nat toen ik deze aantrok om aan de laatste dag te beginnen. Ook deed de buitenkant van de grote teen aan de rechtervoet behoorlijk pijn. Moest ik eigenlijk nog wel aan deze dag beginnen, zo vroeg ik mij af. Toch eerst maar naar de start fietsen, niet al bij voorbaat opgeven. 

Nadat ik de fiets in de stalling had gezet en op weg was naar de startplaats vroeg ik mij nogmaals af of ik wel moest starten. Ik heb heel even stilgestaan, mijzelf toegesproken: en nu kiezen! Gaan of terug naar de fiets. Ik koos voor starten en sprak mij zelf toe dat het dan nu ook uit moest zijn met dat gemiep. Er waren echt wel meer mensen met nog natte schoenen en er zouden ook best een aantal mensen zijn die hier en daar ook wel een pijntje zouden voelen. Niet van dat benauwde. Lopen dus.

Na een paar honderd meter merkte ik dat de pijn afzakte en dat ik zelfs wel weer plezier kreeg in het lopen. Ik kreeg het goede ritme weer te pakken.  Deze morgen heb ik ook de foto's van de bushalte gemaakt. Verder hier een praatje en daar een opmerking en voor ik het wist had ik 2 uur gelopen en was ik toe aan een kop koffie. Na het zitten even door de prikkende voeten heen bijten, nog eben naar een toilet en verder ging het weer. De beginnende blaasontsteking had ik aardig onder controle weten te krijgen. 

Na Overasselt draaien we dan de dijk op en in de voorbeschouwing had ik een foto geplaatst en tekst bij geplaatst, dat als ik hier zou zijn, dat ik het dan wel zou redden. En toen zag ik opeens weer een tattoo op en kuit.

Achteraf had ik dat dit jaar wel als onderwerp voor mijn foto's kunnen nemen. Op de eerste dag had ik immers een kuit met een getatoeëerde medaille gezien, en zo zal er vast wel meer op de benen van de deelnemers te zien zijn geweest, maar door de zwaarte ben ik daar niet meer aan toe gekomen.

Om kwart over 11 was ik bij de laatste rust. Daar had ik even een appcontact met Gosse waar in hij met een huisnummer exact aangaf waar hij zou staan. Misschien zou het vandaag dan eindelijk een keer gaan lukken om hem en de jongens te zien.

Na een kwartiertje rust begon ik aan de laatste pakweg 8 km. of iets meer. Eerst door Malden, dat is echt een feestje. Heel veel enthousiasme en daar krijgt bijna iedereen een gladiool. En dan nog heel even met wat minder mensen aan de zijkant om daaarna, zo'n 6 km. voor de finish, net na de laatste controle, aan de via gladiola te beginnen. 

Ik weet nog, de paar keer dat ik, lang geleden, 50 km per dag liep, dat ik eigenlijk te moe was om er van te genieten. Toen ik 40 km. per dag liep werd het al iets beter, maar sinds ik 30 km per dag loop kan ik er heel erg van genieten. Ook dit jaar. En bijna aan het eind, nog anderhalve kilometer te gaan, daar stond Gosse (en de jongens) mèt een grote bos rode gladiolen. Rond 1 uur finishte ik. Het was deze dag iets minder zwaar. Ik had het gehaald.

                                    klik

Mijn hond heet Hessel

hanscke | Vrijdag 29 Juli 2022 - 11:59 am | | Standaard | Vier reacties