OBJECTEN


In onze juni bijeenkomst van de breiclub was de opdracht gedefinieerd: Brei een object met materiaal waar je doorgaans niet mee breit met een doorsnee van ongeveer 15 cm. en min of meer driedimensionaal. In juli worden de objecten ongezien geruild en dan moet er geprobeerd worden in augustus het gekregen object na te maken. Het leek iedereen een geweldig idee, een ware uitdaging. Zelf was ik niet zo enthousiast. Ik ben niet zo creatief en ik pruttelde wat van: Dit is ongeveer het moeilijkste wat ik moet doen. Iets zelf verzinnen en dan ook nog ongewoon materiaal gebruiken. 

Ondanks mijn gepruttel wil ik natuurlijk wel meedoen, dus op weg naar huis pieker ik mij suf over het materiaal wat ik zal nemen. Opeens krijg ik een ingeving. P. heeft immers ontelbare snoertjes en snoeren die hij bewaart, want je kunt nooit weten hoe het nog eens van pas kan komen. Ik vraag hem niets, want dan kan hij geen snoertje missen, ik pak wel wat.

Als ik een eindje op weg ben vraagt hij mij waar ik mee bezig ben en ik leg het hem uit. Vanaf dat moment lachen we samen om het project. Het breien gaat zeer moeizaam, ik neem wat dunner snoer, maar het blijft een klus. Het dorpsfeest begint en ik heb geen tijd meer, dus vind ik dat het object af is. Ik geeft het de titel: Branding! en breng het in een gesloten enveloppe naar iemand toe.

Afgelopen woensdag was de bijeenkomst, waar  in de objecten getoond zouden worden. Mijn object was redelijk goed nagemaakt, zij het dat er veel minder gebreid was met snoer, maar het lijkt er toch aardig op. Zij heeft haar werk :verkeerd verbonden genoemd.

Na mijn uithuizigheid kon ik bij iemand het  object ophalen  wat ik na moest maken. Het was een bolle vaas met wat bloemen van karton. Dus niet echt ander materiaal, maar het moest wel bewerkt worden om het bol te krijgen. Daar ben ik niet helemaal op de juiste manier in geslaagd. Ik heb doorzichtige lijm genomen en het had ook met suikerwater gekund. Verder heb ik de vrijheid genomen om de bloemen te haken.

Het was echt een heerlijke avond en we hebben ons kostelijk geamuseerd. Zo had iemand met krantenstroken gebreid en had om enige stevigheid te geven de stroken met de naaimachine van een zigzag voorzien. Omdat de gene die dit object na moest maken geen naaimachine heeft, heeft ze eindeloos de zigzagsteekjes getekend! en er daarna een bal van gebreid. De kikker van een soort plastic is ook goed gelukt en de schijven, gebreid van heel dun vissersgaren ook. Vergeet ik nog het blauwe tasjesachtige object te vermelden. Er is gebreid, gehaakt, echte houten stokjes erin verwerkt, zowaar een huzarenstukje om na te maken.

Kortom we hebben met ons allen heel veel plezier beleefd aan het maken, maar ook aan het namaken van elkaars objecten. De avond van de presentatie was als de krenten in de pap. Het was een grandioos project!

                                       klik

Mijn hond heet Hessel

hanscke | Donderdag 04 Augustus 2022 - 6:22 pm | | Standaard | Vier reacties

NASLEEP


Dat ik het weekend na de Vierdaagse niet kon lopen vanwege de pijnlijke voeten vond ik niet zo vreemd, maar toen op maandagmiddag vooral de rechtervoet behoorlijk dik ging worden, vond ik het toch tijd worden om de huisarts  er even naar te laten kijken. Het bleek niet het gevolg te zijn van de stuk gelopen blaar aan de buitenkant van de grote teen, waar ik bang voor was. Het was namelijk nogal een grote wond, ruim 5 cm in de lengte en 3 cm in de breedte. Volgens de huisarts was alles aan de voeten overbelast geweest en het beste wat ik kon doen was rust nemen en zo weinig mogelijk lopen. Paracetemol zou de pijn enigszins bestrijden en ook een Ibuprofen was wel toegestaan.

Dat advies heb ik opgevolgd, maar in de loop van de week namen de  klachten alleen maar toe. Ook de linkervoet begon behoorlijk pijn te doen, het leek wel of ik op kussentjes liep. Volgens mij zat de voet stampvol met blaren, maar zelf kon ik ze niet vinden en P. kon bij nadere inspectie ook echt niets vinden.

Na een slapeloze nacht door de pijn aan beide voeten, nam ik vrijdagmorgen het besluit om opnieuw naar de huisarts te gaan. Hij had immers gezegd, als het niet beter werd moest ik maar terugkomen. Dit keer was hij wat zekerder van zijn zaak. Het zou om steriele ontstekingen in de bal van mijn voeten gaan, ontstaan door overbelasting in combinatie met de artrose. Hij beaamde dat, ondanks dat je weinig of niets aan de voeten ziet, dit heel erg pijnlijk kan zijn en dat hiervoor vrijwel geen andere medicijnen dan de paracetemol en de ibuprofen die ik al gebruikte. Eventueel zou diclofenac misschien iets beter helpen, dus dat dan maar proberen.

Ruim twee uur nadat ik een diclofenacpilletje genomen had, we zaten buiten te eten, begon ik opeens een verschrikkelijke jeuk te krijgen. Het begon in de schaamstreek, maar binnen 2 minuten had ik het gevoel of mijn hele lichaam in brand stond. Een allergische reactie! P. las op het internet: meteen de huisarts bellen, dus heb ik de huisartsenpost van de weekenddienst gebeld, ondertussen mijn huid zoveel mogelijk met ijsklontjes blussend.

De mevrouw aan de telefoon was heel aardig. Ze vroeg of ik iets tegen hooikoorts in huis had, had ik. Hier moest ik onmiddellijk een tabletje van innemen, en dan in de stabiele zijligging op bed gaan liggen. Ondertussen belde zij de ambulance. P. Moest bij mij blijven en met mij blijven praten. Het prikken en zwellen van mijn lippen en mijn tong leek gelukkig te stoppen. De mannen van de ambulance waren vrij snel bij ons en na een paar vragen kreeg ik eerst een injectie in mijn been. "Ik sta in brand" was het enige wat ik steeds uit kon brengen. Na wat andere controles zoals bloeddruk opmeten etcetera heb ik nog een 2e injectie tegen de jeuk gekregen. Na een half uur leek alles weer een beetje onder controle te zijn en vertrokken zij weer. Ik hoefde gelukkig niet mee.

Dit was wel een heel vreemde ervaring. Dan maar liever pijn dan die vreselijke jeuk en dat branderige gevoel. Na een paar uurtjes was ik wat bekomen van de schrik. Zaterdag en zondag heb ik dus maar weer zittend op een stoel met de benen omhoog doorgebracht. Vooraf had ik al gezegd, dat dit misschien wel de laatste keer zou zijn dat ik Nijmegen zou lopen, omdat mijn voeten het laten afweten. Ik weet nu dat het niet misschien is maar dat ik wel bijna zeker weet, dat ik dit niet meer ga doen. De prijs die ik er voor moet betalen is te hoog. 

Ik hoop dat alles met een sisser afloopt en dat mijn voeten weer zodanig zullen herstellen zodat ik wel weer gewoon kan lopen en mijn dagelijkse rondje met de honden kan doen en dat ik over een aantal weken zo af en toe weer een iets grotere afstand kan lopen, maar drie of vier dagen achter elkaar een flink stuk lopen zal er niet meer inzitten. Die tijd is voorbij. 

                                            klik

mijn hond heet Hessel

hanscke | Maandag 01 Augustus 2022 - 8:21 pm | | Standaard | Vier reacties

NIET LICHT MAAR


De schoenen waren nog behoorlijk nat toen ik deze aantrok om aan de laatste dag te beginnen. Ook deed de buitenkant van de grote teen aan de rechtervoet behoorlijk pijn. Moest ik eigenlijk nog wel aan deze dag beginnen, zo vroeg ik mij af. Toch eerst maar naar de start fietsen, niet al bij voorbaat opgeven. 

Nadat ik de fiets in de stalling had gezet en op weg was naar de startplaats vroeg ik mij nogmaals af of ik wel moest starten. Ik heb heel even stilgestaan, mijzelf toegesproken: en nu kiezen! Gaan of terug naar de fiets. Ik koos voor starten en sprak mij zelf toe dat het dan nu ook uit moest zijn met dat gemiep. Er waren echt wel meer mensen met nog natte schoenen en er zouden ook best een aantal mensen zijn die hier en daar ook wel een pijntje zouden voelen. Niet van dat benauwde. Lopen dus.

Na een paar honderd meter merkte ik dat de pijn afzakte en dat ik zelfs wel weer plezier kreeg in het lopen. Ik kreeg het goede ritme weer te pakken.  Deze morgen heb ik ook de foto's van de bushalte gemaakt. Verder hier een praatje en daar een opmerking en voor ik het wist had ik 2 uur gelopen en was ik toe aan een kop koffie. Na het zitten even door de prikkende voeten heen bijten, nog eben naar een toilet en verder ging het weer. De beginnende blaasontsteking had ik aardig onder controle weten te krijgen. 

Na Overasselt draaien we dan de dijk op en in de voorbeschouwing had ik een foto geplaatst en tekst bij geplaatst, dat als ik hier zou zijn, dat ik het dan wel zou redden. En toen zag ik opeens weer een tattoo op en kuit.

Achteraf had ik dat dit jaar wel als onderwerp voor mijn foto's kunnen nemen. Op de eerste dag had ik immers een kuit met een getatoeëerde medaille gezien, en zo zal er vast wel meer op de benen van de deelnemers te zien zijn geweest, maar door de zwaarte ben ik daar niet meer aan toe gekomen.

Om kwart over 11 was ik bij de laatste rust. Daar had ik even een appcontact met Gosse waar in hij met een huisnummer exact aangaf waar hij zou staan. Misschien zou het vandaag dan eindelijk een keer gaan lukken om hem en de jongens te zien.

Na een kwartiertje rust begon ik aan de laatste pakweg 8 km. of iets meer. Eerst door Malden, dat is echt een feestje. Heel veel enthousiasme en daar krijgt bijna iedereen een gladiool. En dan nog heel even met wat minder mensen aan de zijkant om daaarna, zo'n 6 km. voor de finish, net na de laatste controle, aan de via gladiola te beginnen. 

Ik weet nog, de paar keer dat ik, lang geleden, 50 km per dag liep, dat ik eigenlijk te moe was om er van te genieten. Toen ik 40 km. per dag liep werd het al iets beter, maar sinds ik 30 km per dag loop kan ik er heel erg van genieten. Ook dit jaar. En bijna aan het eind, nog anderhalve kilometer te gaan, daar stond Gosse (en de jongens) mèt een grote bos rode gladiolen. Rond 1 uur finishte ik. Het was deze dag iets minder zwaar. Ik had het gehaald.

                                    klik

Mijn hond heet Hessel

hanscke | Vrijdag 29 Juli 2022 - 11:59 am | | Standaard | Vier reacties

NOG ZWAARDER


 De tweede dag waren de voeten bij het opstaan wat gevoelig, maar niet meer dan dat. Ik had bepaalde kwetsbare gedeelten zoals de knokkels bij de grote tenen ingetaped en ik had er wel vertrouwen in dat het zou gaan. Het warme zonnige weer had plaats gemaakt voor een miezerig weertype, maar toen ik op de fiets stapte was het droog.

Net voor Nijmegen begon het wat te miezeren, maar te weinig om af te stappen om de plastic regencape aan te doen. Bovendien wilde ik die wat sparen, want er werd best wat regen verwacht. Bij de start toch maar een plastic regenjas aangedaan, om die na een half uur toch maar weer uit te trekken. Ook deze keer kwam het er weer niet van om foto's te maken van de bushalte.

Vlak voor Groesbeek begon het te regenen. Jammer, ik was al eens eerder een keer met regen door Goesbeek gekomen. Het is er dan nog wel feest, maar de sfeer is toch minder uitbundig dan bij mooi zonnig weer. 

Na Groesbeek begon het te plenzen. Ik heb heel even geschuild bij de rustplaats van de militairen, maar "we", het groepje wat daar stond vonden na een aantal minuten dat dat zinloos was. Niets aan te doen, doortoffelen. Ondertussen had ik ook het gevoel last te hebben van een beginnende blaasonstekeing. Na een paar keer bijna overbodig een toilet opgezocht te hebben, heb ik zoveel mogelijk de aandrang om te willen plassen te donderdrukken. De laatste paar kilometers door Nijmegen konden vrijwel weer droog afgelegd worden.

                                    klik

Dit keer geen biertje bij de aankomst, maar zo snel mogelijk op de fiets naar de camping bij Bemmel. Daar aangekomen had ik zo weinig gevoel meer in mijn vingers, waardoor ik hulp nodig had om mij van de natte kleding te ontdoen. Mijn hulp en toeverlaat P.,Gosse dus, zette de verwarming aan en eenmaal in de droge kleren kwam ik weer wat tot leven. Een warme kop koffie ging er zeker in. 

Mijn hond heet Hessel

hanscke | Dinsdag 26 Juli 2022 - 3:08 pm | | Standaard | Vier reacties

ZWAAR


Deze Vierdaagse heb ik als erg zwaar ervaren. Vooraf had ik al wel mijn twijfels of ik er wel echt klaar voor was. Ik had best wel veel kilometers gemaakt, maar te weinig lange afstanden. Eén of twee keer een 25 km., maar nooit een echt lekkere vette 30 km. En die eerste twee dagen in Nijmegen zijn lang, respectievelijk 33,6 en 33, 8 km. De eerste dag viel dus af, ik was er wel blij mee, want zonder lopen was het die dag toch ook al echt afzien op een hete camping.

Woensdagmorgen ging ik dus welgemoed van start. Ik had een vroege start, 6 u. 45, dus vroeg uit de veren en iets voor zessen zat ik op de fiets. Het was bijna 11 km. naar de start. Het lopen ging goed, alleen ik had nog niet zo'n zin om foto's te maken. Bovendien was ik op zoek naar een bepaald thema, maar ik wist nog niet wat.

Eerst loop je een heel eind door Nijmegen en dan kom je ook door de Edisonlaan. Ik wist me van de allereerste keer nog te herinneren, dat daar aan een huis een bushalte geplaatst was zoals ik die altijd gezien had toen ik als puber in de Achterhoek woonde. Ik was benieuwd of de bushalte er nog was. En jawel hoor, het bijbehorende mannetje zat er ook weer als vanouds, alleen wel ouder geworden en hij miste nu nog meer tanden. Maar hij stelde altijd wel zijn toilet beschikbaar. Eerst voor een kwartje en later voor vijftig eurocent. Zelf heb ik er nooit gebruik van gemaakt. Ik was het al voorbij voordat ik bedacht dat ik er wel een foto van had willen maken. Nu ja, ik zou nog twee keer een kans krijgen, want de eerste vijf km. zijn altijd hetzelfde.

Vlak voor Wijchen hoorde ik, ik was met iemand aan de praat, "ben jij dat Hanny?" Ik keek kom en keek recht in het gezicht van schone zus en zwager. Zij lopen de 40 km. Ik had nog maar weinig gele bandjes gezien, een teken dat ik nog niet zoveel veertigers had ingehaald en had hun hier dus niet meer verwacht. We konden 800 meter met elkaar oplopen en daarna zouden zij linksaf gaan om de lus, behorend bij de 40 km, te kunnen maken. Bij hen ging het redelijk naar wens, zeiden ze. Zelf was ik iets minder enthousiast, want ik dacht al een blaar opgelopen te hebben.

Even een leuk intermezzo, maar ik vervolgde mijn traject. Waar zou P., in dit geval zal ik hem maar een keer gewoon bij zijn naam Gosse noemen, dus waar zou hij met onze jongens staan? Ergens na Wychen, misschien net iets voor Beuningen of net na Beuningen, iets voor Weurt. Hoe en waar ik ook keek, ik zag nergens mijn drietal. De vierdaagse app waarop ik te volgen zou zijn werkte niet en telefonisch contact hebben of appen leek ook niet zo eenvoudig te zijn. Na 1 of 2 keer contact gehad te hebben, besloot ik het maar te laten, want je wordt iedere keer weer uit je ritme gehaald omdat je die telefoon ergens uit je rugzak moet opdiepen en dan door de zon gehinderd wordt om het display goed te kunnen zien.

Terug in Nijmegen voelde ik dat ik het zwaar begon te vinden. Bovendien werd het steeds warmer. De Waalkade vond ik geen pretje meer om overheen te lopen. Bovendien moesten we tot 2 keer toe naar een zijkant om de ambulances door te laten die op weg waren naar mensen die bevangen waren door oververhitting. 

Half twee liep ik het terrein van de Wedren weer op, waar ik mij afmeldde en het controlekaartje voor de volgende dag in ontvangst nam. In een tempo van bijna 0,0 liep ik naar de het punt waar ik een heerlijk koel koud biertje kon kopen. Een beveiliger vroeg mij meewarig, of ik het nog wel zag zitten om de volgende dag weer te lopen. "Tuurlijk wel", antwoordde ik, mijn best doend om de zere voeten te negeren. Ik kwam bij een paar hele gezellige mensen te zitten en toen een jonge dame nog een rondje bier ging halen vroeg ze of ik er ook nog wel 1 wilde hebben. Van haar betalen wilde ze niets weten, want alles ging dit jaar toch digitaal en die vijf euro zou ze maar kwijtraken.

De eerste dag zat er op, maar mijn voeten waren behoorlijk pijnlijk. Ik vermoedde een aantal blaren. Misschien had ik toen toch beter even naar de EHBO kunnen gaan, maar het vooruitzicht om na een stukje fietsen op de camping lekker in een makkelijke stoel te kunnen gaan zitten met mijn voetjes in een bak met koud water trok mij meer. 

                                                     klik

Mijn hond heet Hessel

hanscke | Zondag 24 Juli 2022 - 1:43 pm | | Standaard | Zes reacties

UITDAGINGEN


Deze zomer stonden er drie uitdagingen op het programma. Twee zijn er inmiddels  tot een goed einde gebracht namelijk het dorpsfeest en de vakantie. Nummer drie staat nu voor de deur en dat is de Nijmeegse Vierdaagse. 

Ja, ik ga 'm dit jaar weer lopen. Wel "alleen", maar we settelen ons met de caravan op een kleine camping bij Elst en van daaruit fiets ik dan naar de start.  P. en de jongens supporteren mij dan en staan elke dag wel ergens op de route, zodat het toch min of meer een gezamenlijk iets wordt. 

Ik zie het als een groot avontuur en hoe het met het warme weer komt?  Geen idee, ik laat het maar op mij afkomen, het gaat zoals het gaat. Ik hoop dat ik genoeg trainingsuren gemaakt heb. De stappenteller heeft de laatste weken toch wel verschillende  malen 34.859 stappen = ruim 24 km aangegeven, maar dat is nog geen 33,2 km. die ik de eerste dag moet lopen. Die eerste dag is gewoon heel erg lang.... De laatste dag is dan weer korter dan 30 km. waardoor het geheel wat recht getrokken wordt. 

Misschien is het wel de laatste keer dat ik hier aan mee doe. De vergroeiingen door de artrose, die aan mijn vingers al goed zichtbaar zijn, geven mijn tenen ook een steeds vreemdere stand waardoor ik steeds meer last krijg van likdoorns en andere pijn aan de voeten. Ik weet: ooit houdt het een keer op!

Maar dat is een zorg van later, de komende week wil ik echt nog een keer genieten van dit alles. Het zal heus wel eens even afzien zijn, maar daar staat tegenover dat er ook geweldige momenten zijn waar ik mij nu al op verheug. De tweede dag, de doortocht door Wychen is één groot feest en de derde dag door Groesbeek is ook een geweldige happening. 

En als ik dan de vierde dag langs de rivier loop, te zien op de pop-up foto, dan weet ik dat de klus bijna geklaard is. Ik ga er voor en ik heb er zin in.

                       klik

Mijn hond heet Hessel

hanscke | Zaterdag 16 Juli 2022 - 09:34 am | | Standaard | Zeven reacties

VILSBERG


Vilsberg bij Phalsbourg, nog nooit van gehoord. Zo ook niet van Sarrebourg en Saverne. Het ligt op de grens van waar Lorraine overgaat in Elzas. De Duitse invloed is hier goed zichtbaar. Maar hoe kom je daar zo terecht? Als ik het thuis had moeten uitzoeken was ik hier nooit op uit gekomen, maar het ging als volgt. Op Camping-Frankrijk.nl ga je van camping Viley-le-Sec naar lijst, dan klik je een camping aan en ga je naar "kaart" om te zien waar die camping ligt. Dit heb ik een aantal malen gedaan en kun je naar campings in de buurt en dan klik je maar eens en lees je zo hier en daar wat er in de omgeving te doen is, je leest de reviews en zo kom je bij een camping uit waarvan je denkt, dat zou wel eens wat kunnen zijn.

Zo ben ik dus bij camping les Bouleaux in Vilsberg gekomen. Een mailtje naar de camping en ja hoor we waren van harte welkom. En ik moet zeggen, het bevalt ons uitstekend. Ik had in het dikke Michelinboek, bij ons heet dat het sprookjesboek, gekeken of er in de buurt ook wat bezienswaardigheden waren en dat bleek wel het geval te zijn.

De scheepslift bij Henridorff/Arzviller  werd meerdere malen genoemd als interessant, evenals Dabo, Donon en la Petite Piere. Saverne en Sarrebourg schijnen leuke plaatsen te zijn en misschien zou een bezoek aan Straatsburg ook nog haalbaar zijn. Bovendien kan er in die omgeving heel goed gewandeld worden. Genoeg ingrediënten om er een leuke 2e week van te maken. 

Vrijdag aangekomen en na zaterdag een mooie wandeltocht gemaakt te hebben, zijn we zondag naar de scheepslift gegaan. Inderdaad de moeite van een bezoek waard.

We hebben alles eerst vanaf beneden bekeken. Dat is op de laatse foto te zien

Daarna zijn we naar boven gegaan. De schepen die hier aan komen varen moeten 45 meter naar beneden om verder te kunnen varen.

Dat gebeurt dus via een lift 

Ze varen in een bak met water en in die bak maken ze dus een daling van 45 meter.

Beneden verlaten ze de bak met water weer en kunnen dan weer verder varen in het Marne kanaal

 

                  klik

Dit is dus het eerste wat wij zagen. Na alles goed bekeken te hebben snapten we het hele verhaal. Echt een hele interessante middag gehad. Bij, ik dacht Ximaar, had ik wel eens iets over een scheepslift gelezen, maar het zei me helemaal niets. Leuk om er op deze manier kennis van te nemen. Ook leuk om er een blogje van te maken die voor iedereen te begrijpen is, hoop ik.

Mijn hond heet Hessel

hanscke | Woensdag 06 Juli 2022 - 7:57 pm | | Standaard | Vijf reacties

NANCY


Na een paar dagen nam de drukte in mijn hoofd wat af en merkte ik dat ik weer meer in de stand kwam van "nemen zoals het is", passend bij het vakantiegevoel. Een regendag wil dan nog wel eens helpen, je wordt dan wel gedwongen een pas op de plaats te maken. 

Het lijstje met vergeten dingen is dit jaar ietsje groter dan andere jaren; twee dagen is ook wel wat weinig in het omschakelen van organisatie dorpsfeest naar op vakantie gaan. Maar de vergeten dingen zijn niet heel storend. Natuurlijk, ik mis mijn Crocs, de goede shampoo van de kapper staat nog thuis in de badkamer, ik heb nu maar iets vervangends in de supermarkt gekocht, de lader van de tandenborstel is ook niet mee, een goedkope vervanger bij Leclerque gekocht; en het juiste mondstuk van de föhn is ook thuis blijven liggen, maar zonder blaast ie ook wel warme lucht.

We hebben een leuke fietstocht langs de Moezel naar Toul gemaakt, maar toen we voor de tweede keer een fietstocht wilden doen, vertikte mijn fiets het. Jammer, vandaag heb ik wel een tochtje van 20 km. gedaan, puur op eigen kracht, dat ging redelijk goed.

Naar Nancy op de fiets, zoals ik thuis bedacht had, was geen optie. Dat is toch wel een beetje te ver, ook met elektrische ondersteuning. We zijn dus maar met de auto gegaan. Ik had al weleens gehoord dat Nancy een mooie stad is, evenals Metz en Rheims, je racet er altijd maar langs, maar het is zeker de moeite waard om die steden een te bezoeken.

Nadat we de auto in een parkeergarage achter gelaten hadden zijn we eerst zonder een plan gaan lopen, want tja, waar is de Tourist Informatie. Terwijl de lange rechte winkelstraat afliepen, keek ik wel steeds rechts en links de straatjes in. En opeens zag ik in de verte een goudachtig groot hekwerk. Ergens ging er bij mij een belletje rinkelen dus zei ik tegen P. "Laten we daar eens gaan kijken.

Toen we het poortje door waren kwamen we op een heel groot plein, omzoomd met prachtige gebouwen. Op elke hoek was er een hekwerk met heel veel blinkend goudkleurig werk. Ook op de lantaarnpalen waren die goudkleurige versierselen te vinden. Het plein was wit en door de felle zon deed dit pijn aan mijn ogen. Aan de randen waren allemaal terrasjes. Hier zijn wij neergestreken om een lunch, bestaande uit quiche Lorraine met salade te nuttigen. Dit was echt HET ultieme vakantiegevoel.

Na de lunch hebben we op ons gemakje door het oude gedeelte van de stad geslenterd. Niet zo groot, maar wel aardig om te zien.

En dat was Lorraine en Nancy. Mede omdat fietsen niet meer tot de mogelijkheden behoort, hebben we onze plannen veranderd en gaan we 100 km oostwaarts en richten we ons meer op het wandelen. Hoogteverschillen spelen dan geen rol meer. We gaan naar Vilsberg. In een ander blogje beschrijf ik wel hoe de keuze gemaakt is om daar heen te gaan.  

                                                      klik

mijn hond heet Hessel

hanscke | Donderdag 30 Juni 2022 - 6:17 pm | | Standaard | Drie reacties