ABBA EN GESTALT


Een echt hele grote ABBAfan ben ik niet geweest, maar in hun nadagen begon ik steeds meer van hun muziek te houden. En nu is er dan weer een nieuwe song van hen verschenen met daarbij een virtueel optreden. Het zal net weer iets anders zijn als de hologrammen die we al kennen, het zullen 3D-projecties zijn gebaseerd op een oude illusietechniek, peppers ghost. De suggestie zal gewekt worden dat er echte mensen op het toneel staan. Het zal vast heel professioneel worden, laat dat maar aan Björn en Benny over, maar toch staat het mij wat tegen.

ik weet van te voren al dat ik veel last zal krijgen van het uncanny valleyeffect, je voelt dat er iets mis is, maar je ziet niet wat er mis is. Misschien is het de dode blik in de ogen wel. 

Ik weet wel, dit is weer een nieuwe vorm van techniek, en misschien is mijn conclusie wel wat voorbarig, maar voor mij hoeft het niet. Er wordt gedacht dat mensen eerder tevreden zijn als ze een ABBA zien met een show van perfecte danspasjes en gepolijste stemmen dan een stel bejaarden op het podium. 

Misschien zit er ook wel een vorm van schoonheid in een optreden van De Rolling Stones die aan het aftakelen zijn, maar ook daar ben ik niet zo gecharmeerd van. Ik ben meer van het type: geweest is geweest. 

In mijn eigen leven heb ik heel erg moeten leren om te leven in het hier en nu. Ik bleef namelijk wel eens te veel in het verleden hangen. De kennis die ik vanuit mijn opleiding kreeg over de Gestaltpsychologie is mij daarbij zeker behulpzaam geweest. Maar, zo stelt de cultuurfilosoof Thijs Lijster, de gedachte, dat we in een voortdurend heden leven is feitelijk een ontkenning van het verleden. Het verleden mag er ook zijn. Tot die gedachte was ik zelf ook al gekomen. Dit draagt er toe bij dat ik iets genuanceerder over dit alles ga denken. 

Het oude wat opgediend wordt met de suggestie van een live-event hangt ook samen met de musealisering van cultuur. Iets in de tijd wordt gefixeerd en kan voortdurend opgeroepen worden. Misschien moet ik dit hele gedoe dan toch maar het voordeel van de twijfel geven. Wie weet loop ik op den duur wel helemaal warm voor dit spektakel en wil ik er toch naar toe.

                              KLIK

mijn hond heet Hessel

hanscke | Zondag 19 September 2021 - 2:14 pm | | Standaard | Vier reacties

DE WADOPERA


De wadopera Peter Grimes. Wat een mooi schouwspel c.q. spektakel. Een opera uit 1945, geschreven door Benjamin Britten. De dood van een vissersjongen roept vraagtekens op en Peter Grimes wordt danig aan de tand gevoeld en wordt bij voorbaat al schuldig bevonden. Door de roddels en verdachtmakingen krijgt Peter Grimes geen kans om zich te verdedigen. Als dan een volgende vissersjongen uitglijdt en daardoor ook de dood vindt lijkt er maar één oplossing te zijn, de zee opvaren en met  eigen boot ten onder gaan. 

De hoofdrolspelers zongen voortreffelijk en het koor en de twintig figuranten waren een genot om naar te kijken. De bewegingen waren zo goed in overeenstemming met de muziek. Met een paar "simpele" bewegingen wist deze groep zo maar een storm weer te geven, of het leven in een café, het volk op het marktplein, kortom het klopte. De muziek zelf vind ik niet altijd even mooi. Het is typisch een nieuw modische opera waarin nogal wat dissonanten verwerkt zijn. Toch waren er van tijd tot tijd ook hele melodieuze passages. Kortom ik heb genoten. 

Toch had het heel wat voeten in aarde voor ik dit kon zien. Ik had al kaarten besteld voordat de corona pandemie uitbrak. Ik heb de kaarten weer ingeleverd en het geld teruggeboekt gekregen. Toen in februari de oproep kwam om toch maar kaarten te bestellen, zodat de voorbereidingen door konden gaan heb ik dat gedaan. 

Ik heb keurig de kaarten onder het label tickets geparkeerd. De avond voor de voorstelling heb ik ze uitgeprint en we zijn welgemoed op pad gegaan. Vroeg voor ons doen, want ik wilde voldoende tijd hebben om vooraf ook van het spektakel te kunnen genieten. Nadat de QRcoronascan gecontroleerd was pakte ik de toegangstickets. Tot mijn grote schrik stond er een heel andere datum dan dat ik geboekt had. De datum van twee dagen eerder. Gewoon doorlopen was het advies van P., we zien wel waar het schip strandt. Natuurlijk strandde het schip bij de controle. De scan pakte de code niet. 

We werden doorverwezen naar een andere dame. Tja we waren 2 dagen te laat.....Op mijn telefoon kon ik laten zien dat ik in februari toch echt voor 10 september, de première gekozen had. Met een beetje soebatten kreeg ik voor elkaar dat we mochten wachten om te zien of er lege plaatsen over bleven. Terwijl wij aan de zijkant wachten, bleek dat meerdere mensen op de verkeerde datum waren gekomen. Uiteindelijk kregen we een uitleg. We zouden een mailtje gehad moeten hebben, waar in melding was gemaakt dat de datum veranderd was. Met de hand op mijn hart kon ik echt zeggen dat ik dat mailtje nooit gezien heb en dat gold voor meerderen. Bovendien zou het van de zotte zijn om zomaar zonder enig overleg een datum veranderen. 

Afijn toen iedereen binnen was bleken er nog genoeg vrije stoelen te zijn. Vanwege de coronaverordening hadden ze van 2000 toeschouwers moeten inkrimpen naar 1600.  Er werd verder niet moeilijk meer gedaan, en we, ongeveer een groepje van 15 personen, mochten zelf een plaats uitzoeken. Dat was niet moeilijk, ik zag dat er op de vierde rij, pal in het midden nog een groot aantal stoelen onbezet waren. Daar zijn P. en ik neergestreken. 

        

We hadden een voortreffelijk plaats, beter dan die ik geboekt had. Ik zie dat maar als het wisselgeld, want nog even genieten van het uitzicht  over het donker wordende  wad is door dat gedoe jammer genoeg wel aan mij voorbij gegaan. Maar dat deerde mij toen niet meer zo, want ik was al lang blij dat de voorstelling niet aan mijn neus voorbij zou gaan. Nogmaals, ik heb genoten. Later thuis heb ik alle berichten nog eens goed nagezien, er zat een berichtje in de spambox. Nooit gezien.

                                      klik

Mijn hond heet Hessel

hanscke | Maandag 13 September 2021 - 5:57 pm | | Standaard | Drie reacties

ALS DAT MAAR


Als dat maar goed afloopt, dacht ik toen ik haar, mijn tante Bep, die haar 95 ste verjaardag met ons vierde, zag vetrekken, omdat ze het net niet voor elkaar kon krijgen om tot het einde van haar feestje te blijven. Ik zat weer even naast haar, maar ineens was het gebeurd. Het toetje leek net niet helemaal goed te vallen en ook de drukte om haar heen werd haar te veel. Mijn neef, haar zoon werd gewaarschuwd en na een klein overleg tussen de twee neven en hun moeder werd besloten om niet meer op de koffie te wachten maar haar naar huis te brengen. Nog even wat flauwtjes zwaaiend naar ons liep ze achter de rollater naar de auto die inmiddels klaar stond. 

Als ik er van overtuigd was geweest dat ze het toch wel leuk gevonden had, om dit feestje met ons, te weten de twee zoons en hun familie, bestaand uit drie kleinkinderen en hun gezinnen met de achterkleinkinderen en een behoorlijk aantal neven en nichten met aanhang en ook nog wat oudere bewoners van de zorginstelling waar ze woont, dus al met al toch wel een gezelschap van 30 personen te vieren, dan had ik haar vertrek misschien iets minder zwaar opgevat. 

Nu voelde ik mij bijna een beetje schuldig, want ik had haar van te voren nog gebeld en ik wist dat ze er best een beetje tegen opzag. Al die mensen, al die drukte....Zelf vond ik het helemaal geweldig om zo bij elkaar te zijn vanwege haar verjaardag. Het was echt een feest om ter ere van tante Bep elkaar te ontmoeten op een bijeenkomst die niet droevig was. Ik hoop maar, dat als ze wat uitgerust is, er toch een goed gevoel aan overhoudt.

Ik denk zo vaak, hoe zou het zijn als je vijfennegentig bent, het verstand nog helemaal in tact is, als voorbeeld wil ik maar even noemen dat ze al vier delen van de zeven zusters heeft gelezen, het lichaam hier en daar wat gebreken vertoont, maar dat er niemand meer in leven is met wie jij je jeugd of jonge jaren hebt doorgebracht. Dan kunnen er met nog zoveel goede bedoelingen 30 mensen op je feestje komen, maar zou de eenzaamheid, het gevoel van verlaten zijn door leeftijdsgenoten, toch niet mee gaan spelen?

En toch was het fijn om met zoveel familie bij elkaar te zijn. Tante Bep is getrouwd geweest met een broer van mijn vader. Zij, de broers, kwamen uit een gezin met 6 kinderen, maar toch, in de eerste 12 jaar van ons leven van de neven en nichten en dat zijn er dus best wel wat, gingen we vaak wel bij elkaar op verjaardagsvisite. Op zo'n manier is er toch wel een band ontstaan tussen ons en dat was op dit feestje nog goed te merken.

En wat is het dan leuk als je ontdekt, dat mensen nog kwaliteiten ontwikkelen die pas ontdekt zijn. Zo vertelde een neef vol passie dat hij was gaan schilderen en dat hij uitziet naar over anderhalf jaar als hij met pensioen zal gaan. Want ja, was het vooral de kindertijd die ons met elkaar verbond, we zijn nu allemaal òf met pensioen of het pensioen is al in zicht. We worden oud, zeggen we dan tegen elkaar, maar dat oud worden is dan toch ook weer heel betrekkelijk als je dat afzet tegen de leeftijd van onze tante, de moeder van onze neven.

Ik hoop echt dat de herinneringen aan deze blije bijeenkomst toch ook een fijn gevoel bij tante Bep zal achterlaten. In oktober zal ik weer een dagje naar haar toe gaan. Volgens mijn neven zou het nog mogelijk zijn om de traditie van mijn bezoekjes, een rondritje door de bossen rond Apeldoorn en dan samen een pannenkoek eten, nog uitvoerbaar zijn. Dat zou ik wel heel erg fijn vinden. 

En wat helemaal fijn is, het gaat goed met haar.

                                       klik

mijn hond heet Hessel

hanscke | Maandag 06 September 2021 - 6:04 pm | | Standaard | Zes reacties

NIETS IS HIER BLIJVEND


Mijn moeder zong dit lied nog al eens en ik moet er vaak aan denken, want het is o zo waar. Alles verandert voortdurend en nu na dit coronajaar helemaal. Het wordt niet meer hetzelfde als het was. Een mooi voorbeeld is bijvoorbeeld de bridgeclub.

Jarenlang was de dinsdagavond de clubavond; de éne week de competitie en de andere week de vrije bridgeavond. Daar kwam verandering in toen de puntentelling geautomatiseerd werd. Opeens kregen we te maken met 2 verschillende competities en het vrij bridgen behoorde tot de verleden tijd.

Nu er ruim anderhalf jaar niet gebridget is, is er bij de veelal oudere leden een weerstand ontstaan om op de avond te bridgen. Men vindt het bezwaarlijk om in het donker te rijden, het weer kan verraderlijk zijn, een aantal heeft in de afgelopen tijd de partner, veelal wegens ouderdom, verloren en vindt het vervelend om 's avonds laat alleen thuis te komen en zo zijn er nog een aantal redenen genoemd om liever op de woensdagmiddag te willen bridgen. Het voorstel van het bestuur, weer 2 verschillende competities, de één op woensdagmiddag en de ander op dinsdagavond is met een grote meerderheid van stemmen aangenomen.

Ik snap het helemaal. Om wille van de club heb ik dan ook het voorstel gesteund, mede omdat anders een nogal fors aantal leden zou bedanken. Maar dat betekent wel dat de dinsdagavond de vaste bridgeavond zoals het nu was, gaat verdwijnen. Iedere keer zal ik moeten denken, is het deze dinsdag wel of niet. 

Ik merk dat ik dat jammer vind. Terug naar het vertrouwde leven zoals het was gaat dus niet meer. Het maakte mij gisteravond wat melancholisch. Iets wat vast was en vertrouwd, jarenlang, komt niet meer terug.

En dat moest ik vanmorgen nogmaals constateren, maar nu op een heel ander vlak. Dochterlief belt tegenwoordig 's morgens vroeg nog wel eens, als ze naar haar werk wandelt. Dan heeft ze nog geen gesprekken gevoerd en is nog niet te moe om ook nog eens een gezelligheidsgesprekje te moeten doen. Kleine dochter R. was een week naar Terschelling geweest en had het reuze naar haar zin gehad. "Maar", zo was het commentaar van mijn dochter," ze is wel anders thuisgekomen, dan ze weggegaan is. Ze lijkt wel een jaar ouder."

Ach ja, ook daar gaat het leven verder, kleine meisjes worden groot, ook daar blijft het niet zoals het was. Zelf merk ik dat de laatste jaren de rol van oma al heel erg veranderd is en nu is dochterlief zelf aan de beurt om haar rol als moeder eens onder de loep te nemen, net zoals ik dat ook heb moeten doen toen zij zestien was.

Want nee, niets is hier blijvend. Alles verandert voortdurend.

Wat nog niet veranderd is, is het getreuzel om een kabinet in elkaar te timmeren. Toch zal ook die tijd eindig blijken te zijn. Alleen, op dit moment is het een treurspel in veel te veel bedrijven. Maar het zal een keer veranderen, want ook die situatie is niet blijvend. 

                                           klik

Mijn hond heet Hessel

hanscke | Woensdag 01 September 2021 - 4:15 pm | | Standaard | Vijf reacties

GROESBEEKMIX


Als ik ooit een hele grote prijs win, meer dan een miljoen, dan weet ik nu wat ik er mee zou willen doen. Ik zou een bescheiden optrekje in deze omgeving als 2e huis willen hebben. Deze omgeving heeft alles wat ik mooi vind. Het landschap is wat glooiend, wat een aparte dimensie toevoegt en je verkijkt je altijd weer een beetje op de af te leggen afstanden.  

Er is veel bos en hei en daar houd ik van. Net weer niet te veel bos, zodat je er in verdrinkt. En dan de hei, de Mookerhei. Hoewel de hei dit jaar niet op zijn allermooist is, dit schijnt nog een gevolg te zijn van de afgelopen twee te hete zomers, zo is mij verteld, was ik er wel van onder de indruk. Natuurlijk, de heidevelden op de Veluwe of bij Ede zijn veel groter, maar door de hoogteverschillen is de Mookerheide toch wel heel uniek. En dan het uitzicht, het kleine streepje water van de Maas in de verte, de dominante torens van Cuijk. Ik kan daar wel uren op een bankje zitten en in de verte staren. En binnen no time ben je zo maar bij de oevers van de Maas.

Een volgende dag kun je dan opeens in een nog veel nadrukkelijker rivierenlandschap zijn. Millingen aan de Rijn is op de fiets via Duitsland, Wyler en Zyfflich, in een goed half uur te bereiken. En daar is heel veel te zien. Grote binnenvaartschepen varen daar af en aan. Bij mooi weer zou ik ook daar zo maar uren zoet kunnen brengen met kijken. Intrigerend vond ik het punt waar de Rijn in de Waal verandert. 

Ook zou ik dan denk ik vele malen het rondje met de de drie pontjes, Millingen, Pannerden en Doornenburg doen. Zeker als het lekker warm weer zou zijn. En dat was het vandaag niet. Ook had ik deze dag niet helemaal goed gepland, want anders had ik dit rondje zeker in ons programma opgenomen.

En dan is er in deze omgeving ook nog gewoon wat veeteelt, uiteraard in de uiterwaarden, maar ook op de heuvels, en er is wat akkerbouw, uien, aardappels en pompoenen heb ik gezien en een heel klein beetje tuinbouw in de vorm van wijngaarden.

Ik heb het dus enorm naar mijn zin (gehad) in deze omgeving en het is vast niet de laatste keer, dat we hier onze tenten opslaan, want ook als ik niet in aanmerking kom om een miljoen op mijn rekening gestort te krijgen, een eenvoudige camping is er altijd wel te vinden. Kortom ik heb mij hier prima vermaakt. Het weer was niet altijd dat wat ik mij zou wensen, maar we hebben toch een paar heel aardige zonnige warme dagen gehad.  

                                                        klik

Deze beeldengroep kwamen we onderweg tegen bij de grens tussen Zyfflich en Leuth. Het is een monument dat het lijden van de bevolking centraal stelt. Het zijn 30 beelden met getraumatiseerde gezichtsuitdrukkingen, 15 aan Duitse en 15 aan Nederlandse kant. Het is de eerste grensoverschrijdende landmark (herkenningspunt) tussen Nederland en Duitsland

Mijn hond heet Hessel

hanscke | Vrijdag 27 Augustus 2021 - 6:39 pm | | Standaard | Zes reacties

GROESBEEK

EEN GOED GEVULDE DAG


Men neme

- het uitzicht van de camping

- de kerktoren in de verte

- een pad wat richting de kerktoren lijkt te gaan

- een inschatting dat het richting Duitsland naar het plaatsje Wyler zal gaan

- je maakt een plan om daar heen te lopen

- je begint met wandelen

- het plan lijkt aardig te lukken, de toren komt steeds dichterbij

- totdat blijkt dat het niet makkelijk is om in Wyler aan te komen

- plan bijstellen is noodzakelijk, want kerktoren is niet meer te vinden

- de grens overgaan kan wel, maar pas 2 km verderop

- in Wyler blijkt de kerktoren niet te staan

- even sudderen

- twee km. teruglopen, maar nu op Duits grond gebied

- daarna nog weer twee kilometer lopen en opeens duikt de toren weer op

Het was dus minder eenvoudig om "even" naar de kerktoren in de verte te lopen. Het was veel verder dan de paar kilometer die ik ingeschat had, mede omdat we pas met een grote omweg de kerktoren in Kranenburg konden bereiken, want dat is het stadje waar de kerktoren staat. Maar het was de moeite waard, zowel kerktoren als stadje waren alleraardigst. 

Van Kranenburg zijn we via een fietspad naast een oude spoorlijn weer teruggelopen naar Groesbeek en vandaaruit terug naar de camping waar we al een paar dagen vertoeven. Het is een vrij lange wandeltocht van ruim 20 km geworden, maar wel mooi. En het weer was tegen alle verwachtingen alleszins redelijk. Eén buitje van 5 minuten mag toch geen naam hebben.

 

Onderweg kwamen we hele grote velden vol met pompoenen in aanwas tegen. Heel Nederland kan wel een pompoen uit Groesbeek krijgen. Het is een hele uitdaging om slechts op gevoel en intuïtie een wandeltocht te doen, maar het is ons al twee dagen gelukt en het is wel weer een hele nieuwe dimensie, maar morgen gaan we denk ik toch maar een wandeltocht doen die ik via internet gedownload heb. Ik wil ten slotte ook hei zien! Dus op naar de Mookerhei

                                             klik

Mijn hond heet Hessel

hanscke | Zondag 22 Augustus 2021 - 6:51 pm | | Standaard | Zes reacties

DE ZOMER VAN


Nee, ik wil niet klagen hoor, uiteindelijk hebben wij best redelijk weer gehad tijdens onze zomervakantie en ook in de weken dat kleine dochter Nina en haar vader hier waren konden we overdag heel veel buiten zijn, maar toch, een echte mooie zomer is het niet. Dit is ook te zien.

De weilanden zijn groen, de bermen zijn niet geel verschroeid en het onkruid tiert welig tussen de straat- en trottoirtegels, al zal dit laatste ook wel te maken hebben met een ander onkruidverdelgingsbeleid. Sommige straten ogen gewoon groen door het vele groen tussen de straatstenen en trottoirs krijgen last van losliggende stoeptegels door de werking van het vele onkruid. De straters hoeven voorlopig niet bang te zijn om zonder werk te komen zitten, want volgens mij moeten er heel wat trottoirs herstraat gaan worden om het weer een beetje vlak en netjes te krijgen. Onkruid doodspuiten schijnt niet meer te mogen, maar dit is ook verre van ideaal en kost vanwege de benodigde herstratingen ook handenvol geld. Nieuw beleid is niet altijd beter.

Dat dacht ik gisteren ook. Soms vergeet ik het gewoon om een keer naar de bloeiende hei te gaan, maar dit jaar zou het mij niet ontkomen. Hoewel we volgende week richting Mooker hei gaan, leek het mij aardig om een ferme wandeling te maken over de Friese heide bij Duurswoude. Half augustus, het zou nu zo langzamerhand in bloei moeten staan. 

Aangekomen bij de heidevelden wachtte ons een grote teleurstelling, want van wat ik verwacht had en nog in mijn herinnering van weleer opgeslagen was zag ik helemaal niets meer. Geen mooie paarse vlakte, want dat is toch wat je verwacht als je half augustus naar de grootste heidevelden van Friesland gaat. 

Alle heidevelden zijn vergrast. Dan kunnen er wel mooie borden neergezet worden met uitleg over dit gebied en de vier soorten heide die hier te vinden zouden zijn, maar het feit is dat er maar weinig meer over is van de heide van weleer. Toen door de droge zomers de heide door de hitte verschroeide heeft men ingegrepen en het waterpeil omhoog gebracht, zodat de pingo's (de oude meertjes ontstaan als gevolg van de ijstijd weer wat water zouden hebben. Het land zou weer wat drassiger moeten worden, want dat was veel meer terug naar de situatie van weleer zo is de gedachte van het Staasbosbeheer van nu. Deze denkwijze zie ik in veel meer delen van ons land toegepast en ik ben bang dat zo stilletjes aan steeds meer heidevelden zullen gaan verdwijnen. 

Echt begrijpen doe ik het niet. Als ik schilderijen van begin twintigste eeuw zie, dan zijn er toch vele afbeeldingen van de heidevelden te vinden. Maar nee, dat schijnt niet het juiste landschap te zijn volgens Staatsbosbeheer. We moeten naar veel verder in de tijd terug. Naar de moerassen die er ooit geweest zouden zijn. Ik vind het jammer. Met die moerasachtige velden heb ik niks. Geef mij maar de heidevelden met daarop de grazende schapen, al dan niet met een herder. 

Het is bijna lachwekkend als je de paar zielige heidestruikjes ziet die er buiten de omheining nog mogen zijn. Voor het juiste effect moet u echt even op de foto klikken.

                                   klik

Mijn hond heet Hessel

hanscke | Maandag 16 Augustus 2021 - 2:17 pm | | Standaard | Vier reacties

REPRISE


Achteraf dacht ik, ik had er helemaal niet zo goed over nagedacht, maar soms pakt een herhaling helemaal niet zo goed uit, sterker nog, het risico is aanwezig dat het op een grote teleurstelling uitloopt. Gelukkig was dit niet geval. Nadat zoonlief en kleine dochter Nina zich een aantal dagen in zijn flat in Amsterdam vermaakt hadden gaf Nina, nadat haar gevraagd werd wat ze het liefst zou doen het antwoord: "weer terug naar oma en opa." 

Natuurlijk waren ze welkom. Ik had er al een beetje rekening mee gehouden en de bedden nog niet verschoond.  Maar eerst was er nog een verjaardag in De Haag.  De zestiende verjaardag van kleine dochter R. moest natuurlijk ook gevierd worden (en het feit dat P. en ik dus al 16 jaar oma en opa zijn, maar dit terzijde) en zo waren we op deze heuglijke dag als familie weer eens bij elkaar. Blijer kun je mij niet maken.

De dagen daarna waren zoonlief en Nina dus weer terug en leek het een herhaling van zetten. En opnieuw zat het weer erg mee, zodat we veel buiten konden zijn. Fietsen naar de midget golf, badminton spelen in de tuin, buiten eten, dit was allemaal mogelijk. Zoals ik het begin al schreef, soms kan een herhaling van zetten heel teleurstellend uitpakken, omdat dan de sfeer net even iets anders is, of omdat de juiste snaar dan niet meer gevonden kan worden, maar gelukkig was dat nu niet het geval. Het zoveelste spelletje memory spelen was nog steeds leuk, behalve die ene keer dan, dat ik er in slaagde een grotere stapel kaartjes te bemachtigen. Al die andere keren was het een uitgemaakte zaak, Nina veroverde de grootste stapel en het gevecht ging dan vooral tussen zoonlief en mij. Maar na een paar minuten was het zure gezicht gelukkig weer verdwenen. 

 Voor de jongens was het ook een drukke tijd. Natuurlijk kregen ze veel aandacht, maar er waren ook tijden dat ze even op een zijspoor gezet werden. Badminton spelen met rondspringende jongens is niet te doen, dus dan werden ze maar even aan de zijlijn geparkeerd. Ach, het is een wonderschoon stel en als het niet al te lang duurde schikten ze zich daarin wel. Zo nu en dan een kwartiertje, moet kunnen. 

Maar nu is het feest echt voorbij. Morgen vliegt ze weer terug naar verwegland. Ik had haar anderhalf jaar niet gezien, maar echt vervreemd waren we niet van elkaar. Natuurlijk speelt daarbij wel een rol dat je elkaar tijdens het telefoneren kunt zien. En dat gaan we de komende tijd ook zeker weer doen. En ik ga weer een mooi fotoboek voor haar maken, zodat we deze leuk tijd toch een heel klein beetje kunnen vasthouden.

                         klik

Mijn hond heet Hessel

hanscke | Vrijdag 06 Augustus 2021 - 1:43 pm | | Standaard | Zeven reacties