VACCINEREN


Eigenlijk heb ik er niet zo heel veel moeite mee gehad om tot een keuze te komen, wel of niet vaccineren als ik aan de beurt ben. Het enige obstakel in mijn denken was, dat ik in het verleden heel overwogen de keuze gemaakt heb, om de jaarlijkse griepspuit niet te halen, nu ik gezien mijn leeftijd daar wel voor in aanmerking zou komen.

Gezien de vele varianten van een griepvirus is de bescherming die de vaccinatie biedt, niet echt optimaal te noemen. Daarbij opgeteld, dat ik van dichtbij meegemaakt heb, dat zowel mijn ouders als mijn schoonouders ieder jaar toch aardig wat last hadden van de bijwerkingen, wekenlang snotterig of zich anderszins niet optimaal voelen, heb ik dit gebeuren nog steeds aan mij voorbij laten gaan.

Nu met dit Covid-virus vind ik het toch wat anders. Echt griep hebben is niet leuk, maar meestal heeft dit wel een goede afloop. Met Corona ligt dat toch iets anders. De beelden van de mensen die op een IC terecht komen hebben veel impact op mij gehad en mij al heel snel doen besluiten wel voor deze vaccinatie te gaan.

En dan ben ik opeens in mijn gedachten heel veel jaren terug. Ooit ben ik ingeënt tegen de pokken. Volgens mij was dat toen verplicht. Geen pokkenbriefje? dan mocht je geloof ik ook niet naar school of zoiets. Dat weet ik niet meer zo precies.

Ik weet wel dat mijn moeder er voor gekozen heeft om de pokkeninjecties onder mijn voet te laten zetten om zo te voorkomen dat de littekens die deze injecties achterlieten mijn bovenarm zouden ontsieren. Heel lang heb ik de drie rondjes kunnen zien en als ik nu heel goed kijk, kan ik heel vaag nog iets zien.

Later moest mijn linker bovenarm er toch nog aan geloven, want toen is daar een BCG injectie gezet, als bescherming tegen TBC en daar bleef meestal bij iedereen een bultje zichtbaar, zo ook bij mij. Deze injectie was min of meer verplicht, want zonder die injectie was het niet mogelijk om op bepaalde paviljoenen van het psychiatrisch centrum, waar ik toen leerling verpleegkundige was, te kunnen worden ingezet.

Dochterlief is nog van de leeftijd, dat zij de enting van de pokken had moeten krijgen. Ik heb toen, 49 jaar geleden dit geweigerd, omdat de kans op bijwerkingen waaronder hersenvliesontsteking groter was dan dat zij pokken zou krijgen. Deze ziekte was toen nagenoeg uitgebannen.

Toen ik een aantal maanden later dochterlief wel voor de mazelen wilde laten inenten, vond de huisarts dat eerst maar vreemd, ook daar is een klein risico van het krijgen van hersenvliesontsteking. Toen ik hem mijn motivatie vertelde, mazelen krijgt bijna iedereen wel, maar pokken niet en bovendien is mijn kind nu gezond en als het besmet met mazelen wordt, is de weerstand al kleiner wat dan een verhoogd risisco met zich meebrengt, ging hij accoord. Twee jaar later werd dit het landelijke beleid, pokken niet, mazelen wel.

Met dit verhaal wil ik laten zien dat er ook in het verleden al hele discussies zijn geweest over inentingen, ook over het verplicht stellen.

Nu met de verlenging van de lock down voor de deur, hoop ik, dat met mij vele mensen zich zullen laten vaccineren. Ik verlang er naar dat we over niet al te lange tijd, maar dat zal toch wel na de zomer zijn, de draad van het gewone leven weer kunnen oppakken. Ik word dit gedoe, net als zovelen echt helemaal zat.

hanscke | Maandag 11 Januari 2021 - 10:00 am | | Standaard | Negen reacties

ALWEER KADUUK


De tijd neemt een loopje met mij. Terwijl P. de auto naar de garage bracht voor (alweer) de jaarlijkse keuring, zou ik even alleen de dagelijkse huishoudelijke taken doen, als zijnde het afwasje en stofzuigen. De afwas die P. anders altijd doet was zo gedaan en ik stortte mij op mijn dagelijkse klus, het stofzuigen. Halverwege de kamer hield het ding er mee op. Wel potverdorie, dacht ik nog, het zal toch niet waar zijn dat dit apparaat het nu ook al weer laat afweten.

Ik ruimde het ding op met de bedoeling dat P. er even naar zou kijken. Dat heeft hij later op de morgen ook gedaan. Niets mee te beginnen, het is een Bosch, maar het inwendige kan niet bekeken worden. Tja, wat nu?

"Hoe oud is dat ding?" vroeg P. mij. Nog niet zo oud dacht ik. "Tja, dan kunnen we een paar dingen doen, Expert bellen en overleggen of we dat ding nog ter reparatie kunnen brengen, of, zoals jij zegt even een goedkoop exemplaar via internet bestellen om later te beslissen of we nog gaan onderzoeken of het ding gerepareerd kan worden".

Zogezegd zo gedaan ik heb zo'n goedkoop ding bij BOL besteld en deze wordt morgen al bezorgd. Met 2 honden over de vloer kun je niet zonder stofzuiger.

Dit is zo langzamerhand al wel de tiende stofzuiger die we krijgen", foeterde ik, "mijn ouders hadden vroeger een Ruton en die heeft het jaaaaaaaren gedaan". Opeens herinnerde ik mij dat ik zoiets al eens in een blogje geschreven had toen de vorige stofzuiger het af had laten weten, dat was een Siemens. Toen ik op mijn site bij de button rechts boven: Geef zoekter(men) -stofzuiger- intikte, kreeg ik keurig het blog met de titel LEVENSDUUR te zien waarin in de tweede regel het woord stofzuiger voorkwam. 

Ik was heel benieuwd wat ik daar te lezen zou krijgen. En ja hoor, het ging over de aanschaf van de stofzuiger die het nu laat afweten, de Bosch. Groot was mijn verbazing toen ik las dat het blog de datum van 30 mei 2008 had.

De stofzuiger is dus meer dan 12 jaar oud, terwijl hij voor mijn gevoel nog niet ouder was dan een jaar of vier. Ik moest verschrikkelijk lachen. De tranen liepen mij over de wangen. De tijd had mij goed bij de poot!

Tja, morgen komt er dus zo'n goedkoop gevalletje. Met de wetenschap dat deze Bosch het zo lang gedaan heeft had ik misschien toch wel een andere keuze gemaakt. Het gekke is, wilde juist P. de vorige keer voor een wat solidere kiezen, dit keer is hij het, die het helemaal prima vindt dat er zo'n goedkoop exemplaar komt. Stuk gaan doen ze toch allemaal, volgens hem. Tsja, de tijd zal uitwijzen hoe lang we van deze plezier hebben.

DE AFBEELDING IS EEN SCHILDERIJ VAN ELISABETH kOETSIER, 1992

hanscke | Woensdag 06 Januari 2021 - 6:41 pm | | Standaard | Zes reacties

GEEN SCHONE LEI


Het begin van een nieuw jaar heb ik wel eens vergeleken met het ingebruik nemen van een nieuwe blocnote of nieuw schrift. Het geheel is dan nog zo mooi en ongeschonden, nog geen vouwen of scheurtjes of andere ongerechtigheden. Zo mooi lijkt het ook op zo'n eerste dag van een nieuw jaar.

Dat gevoel heb ik dit jaar niet. We zitten dit jaar opgescheept met de erfenis van het vorige jaar, de coronacrisis. Niet eens met de gevolgen, nee erger nog we zitten er midden in.

Covid-19 bepaalt ons leven, gisteren, oudjaarsdag en vandaag, nieuwjaarsdag niet minder. Geen publiek bij het nieuwjaarsconcert op de tv, beperkt op bezoek kunnen en dan geen omhelzingen, geen zoenen, nee we moeten doorgaan met de in achtneming van alle beperkende maatregelen, meegenomen uit het vorige jaar.

Meer dan andere jaren moeten we het hebben van de blik van vooruit, de hoop op de toekomst, maar hoe die toekomst zal zijn is meer dan onzeker. 

Natuurlijk is de toekomst altijd onzeker, maar nu komt er een dimensie bij. Normaliter zou ik al lang bezig zijn geweest met het dagdromen over de vakantie. Ik zou al bezig zijn geweest met het kijken op de kaart, in welke streek van Nederland zouden we dit voorjaar eens neerstrijken, zou ik het aandurven om dit jaar toch weer naar Frankrijk te gaan, maar dan wat meer in de noordelijke helft van dat land blijven, of zouden we, net als een paar jaar geleden, naar een gebied met veel kastelen net over de grens van Duitsland gaan of....

En dan uren over een kaart gebogen zitten en dan plussen en minnen over de gevonden (kleine) campings, sites bezoeken van de stadjes in de omgeving om te zien hoe mooi het daar is en wat er allemaal bekeken kan worden, kortom, ik zou hier heel druk mee bezig zijn en daar veel plezier aan beleven. Maar op dit moment is het nog helemaal niet zeker, dat het coronavirus dan volledig is verslagen en we weer kunnen gaan en staan waar we willen, dus begin ik daar nog maar niet aan.

Daarom had ik dit jaar niet het gevoel dat we met een schone lei konden gaan beginnen. Jammer, maar het is niet anders. Ik heb mijn beginplaatje daarom dit jaar maar aangepast. Het was mijn traditie om het blog in het teken van de jaarwisseling met een foto van een brug te openen, de overstap naar het nieuwe jaar symboliserend. Dit jaar heb ik er voor gekozen om een foto van een pontje te nemen. Ik word als het ware meegevoerd.

Aangekomen in het nieuwe jaar ligt de weg open om er hoe dan ook iets van te maken. Dat zal ik ook zeker gaan doen. In ieder geval focus ik mij op de dingen die nog wel kunnen en die mij blij maken en ondanks dat het niet helemaal is zoals we het graag zouden willen hebben durf ik het toch aan om te eindigen met de woorden

------------                                 GELUKKIG NIEUWJAAR                                    

                                                 

 

hanscke | Vrijdag 01 Januari 2021 - 6:31 pm | | Standaard | Zes reacties

BOEKJE OPEN


Het eind van het jaar is bijna in zicht. Het was voor mij een bijzonder jaar en dan doel ik niet op het coronavirus want dat maakt het jaar voor iedereen een vreemd jaar en dat treft ons allemaal.

Zonder dat ik het besefte dat ik er mee bezig was, is dit het jaar geweest, waarin ik het ziek zijn van P. verwerkt heb en het heel langzamerhand een plekje heb kunnen geven. Wanneer één van de echtelieden binnen het huwelijk, of een andere vorm van samenleven ziek wordt, heeft dit ook een grote gevolgen voor de partner. Zeker als blijkt dat volledige genezing niet mogelijk is en de situatie dus niet meer zal gaan worden zoals die was. 

Ik heb het op de sociale academie allemaal zelf geleerd en later vele malen aan mijn leerlingen uitgelegd, het rouwproces bij een verliessituatie. Toch heeft het tot diep in het najaar geduurd voordat ik in de gaten had waar ik in mijn hoofd mee bezig was. Pas toen mij door enkele mensen geadviseerd werd eens een paar gesprekken met een deskundige te hebben en ik dat ging organiseren, begreep ik mijn eigen verdriet. Nog voordat er een eerste gesprek plaats zou gaan vinden, eigenlijk direct nadat er een afspraak gemaakt was, moest ik zo verschikkelijk huilen. De gedachte dat ik mijn verhaal kwijt zou kunnen, maakte dat ik voor het eerst mijn eigen verdriet kon accepteren.

Verdriet, omdat het allemaal zo zwaar was geweest, verdriet, omdat P. nooit meer de oude zou worden. Verdriet omdat daardoor onze relatie ook veranderd was, verdriet, omdat ik de P. die hij was zo miste, verdriet om dat ik zo moest wennen aan de P. die hij geworden is, maar wat ook niet zijn keuze is; fysiek zowel psychisch heeft hij het één en ander moeten inleveren; kortom, het is niet meer mijn echtevriendje zoals ik hem kende. 

Het klinkt raar, maar bij het bereiken van mijn verdriet heb ik een grote stap gezet om de toekomst weer met heel andere ogen te kunnen gaan zien. Er kwam ruimte en energie vrij waardoor ik weer kon gaan voelen wat houden van is. Natuurlijk was dat niet allemaal weg, het was er nog wel.

En met dit inzicht ben ik bij de laatste fase van het rouwproces aangekomen, het aanvaarden van de situatie zoals die nu is en van hieruit weer samen verder gaan met ons leven. Het geeft mij rust nu ik kan benoemen waarom ik dit afgelopen jaar niet altijd even gelukkig ben geweest. 

Ik sla deze bladzijde om, dit hoofdstuk is uit, het  boek gaat verder en ik ben benieuwd wat er gaat komen.

Dit is een schilderij van Hilma af Klint, een Zweedse schilder, geleefd van 1862 - 1944. Zij was al eerder dan de schilder Kadinsky bezig met het schilderen van abstracte voorstellingen. Zij noemde het: De Toekomst. Ik vond het na enig speurwerk, toen ik op zoek was om dit blog van een bijpassend plaatje te voorzien.

hanscke | Dinsdag 29 December 2020 - 9:46 pm | | Standaard | Negen reacties

GEEN KERSTPLAN


Het was mij al heel snel duidelijk, dit jaar zou het niet nodig zijn om een kerstplan te maken, want er zou toch niet zoveel mogelijk zijn. Eigenlijk vond ik dat niet zo erg. Ik ben niet zo'n kerstvierder en het kost mij altijd weer moeite om kerst echt als iets leuks te zien. Ons gezin is van een dergelijke samenstelling, dat het er niet inzit om dit echt groots en met elkaar te vieren. De strenge lock down raakt mij dan ook niet zo.

Mede door het feit dat we ons veertig jarig huwelijk rond 15 december met de kinderen zouden vieren zag ik het al gebeuren dat we net als vorig jaar,  de kerstdagen met ons tweeën zouden zijn. 

Door de jaren heen heb ik geleerd niet verdrietig te zijn omdat in ons gezin Kerst niet zo uitbundig gevierd wordt. Ons gezin leent zich er nu eenmaal niet zo voor om dit heel close met elkaar te vieren. Sinds een aantal jaren slaag ik er steeds beter in om van de kerstdagen toch iets leuks te maken. Ik krijg er zowaar een beetje slag van.  Het zit hem vaak in kleine dingetjes. Vorig jaar heb ik mij toegelegd op het maken van een soort van kerstdiner met recepten vanuit de Lidl of AH folder. Dat wilde dit jaar niet zo lukken, dus wordt het weer meer iets van het gewone, maar wel lekker.

Maar ik wil de dagen toch ook niet zo maar voorbij laten glijden zonder dat we het gevoel hebben dat het Kerst is. Ik heb een appeltaart gebakken, we zijn naar de bonbonwinkel in een naburig dorp geweest om ons zelf op een heerlijk doosje bonbons te tracteren, er zijn wat lekkere hapjes in de vorm van kaasjes en luxe borrelhapjes gekocht, er is een flesje franse cognac aangeschaft en op de valreep vond ik ook nog twee dozen kaarsen.

Het was gezellig toen we  de uitzending All You Need is Love bekeken; het kaarslicht geeft altijd weer een heel bijzondere sfeer en met een hapje en een drankje later op de avond was het echt genieten.

Eerste kerstdag blijkt weer  veel te kort te zijn, want de tijd is om voor we het weten.

De tweede kerstdag gaan we naar dochterlief en kleine dochter. Dit plan is een paar dagen tijdens een telefoongesprek zo maar spontaan ontstaan. En dan is er gelukkig nog een derde kerstdag. Misschien ben ik nu wel over de kerstvrees heen en kan ik mij er een volgend jaar vooraf al op verheugen. Als het zo doorgaat ga ik kerst nog echt leuk vinden!

hanscke | Vrijdag 25 December 2020 - 3:40 pm | | Standaard | Zes reacties

DAG VERGLEDEN


Voorbij is de mooie dag van het dubbele feestgebeuren. Door de weersomstandigheden, maar ook door de getoonde warme belangstelling van vrienden, familie en kennissen is de dag toch iets anders verlopen dan onze plannen waren. Na het cadeau van de jongens en van P. voor mijn verjaardag in ontvangst genomen te hebben, een heerlijk geurtje, was het de beurt aan ons samen om elkaar een cadeau te overhandigen. (even heb ik nog de hoop gehad, een opstelling van mooie grote opblaasbare poppen in de tuin te zien, want om 7uur hoorde ik een beetje herrie bij het huis, maar het mocht niet zo zijn)

Als bruid mocht ik het pakje eerst open maken, ik begreep niet direct wat het was, maar het is een E-READER. Knap bedacht van P. Het lezen op de tablet vind ik niet helemaal ideaal en een e-reader schijnt toch wel voordelen te hebben. Bovendien word je dan niet steeds gestoord door allerlei pingeltjes en berichtjes.

P. was op zijn beurt ook heel verbaasd. Een DRONE, daar had hij zelf nooit aan gedacht, maar het leek hem wel heel erg leuk om daar eens mee aan de gang te gaan. Maar we zouden het deze dag verder even laten rusten. Te ingewikkeld om er nu mee aan de slag te gaan.

We hadden het ontbijt nog niet eens helemaal op, we wilden ook wel graag alle appjes zien die onder andere van de groepsapp van de tennisclub binnenkwamen, toen ook het eerste telefoontje, rond half tien zich meldde en dat is zo ongeveer de hele morgen zo doorgegaan. Daarbij opgeteld de bloemenservicedienst en de overbuuv die namens de buurt een bos bloemen en een enveloppe met inhoud kwam brengen, dit alles maakte dat we het zo druk hadden waardoor we om half twaalf pas aan de koffie zaten. Nee, een wandeltocht zat er die dag echt niet meer in, ondanks dat de regen wel mee viel.

We hebben plan B. uit de kast gehaald en we zijn gaan sjoelen. Natuurlijk hebben we met de jongens wel eerst ons dagelijkse rondje gelopen en onze gebruikelijke lunch genuttigd. Geen bammetjes uit een trommeltje, maar gewoon een eenvoudige broodmaaltijd aan de keukentafel.

En toen dus de sjoelcompetitie. Na drie ronden hebben we een pauze ingelast en ons hele kleine flesje wijn, bedoeld voor tijdens de wandeling op een bankje in het park, genuttigd. De opmerking: de stenen glijden net zo makkelijk als de afgelopen veertig jaar, die zomaar zijn vergleden......is wel heel toepasselijk.

Na het sjoelen zijn we bezig gegaan met de puzzel 40 jaar getrouwd. Het geeft ons vele kopzorgen, want het is  niet zomaar even in elkaar te zetten. Net zo min als het operationeel maken van ons nieuwe speelgoed, de e-reader en de drone.

Kort en goed, we hebben er zo saampjes, ondersteund door 's middags nog weer telefoontjes van onder andere kleine dochter uit verwegland, van mijn oude tante Bep en een mailtje van M. die ooit onze getuige was, echt een hele leuke dag van gemaakt en nu zullen we samen ook nog wel even bezig zijn om er verder nog wat van te maken, de puzzel gaat verder gelegd worden. 

Ooit breekt er wel weer een dag aan dat het weer goed genoeg is om te gaan wandelen, want eerlijk is is eerlijk,  de jongens vonden het sjoelen niet leuk en zochten troost bij elkaar

hanscke | Woensdag 16 December 2020 - 1:58 pm | | Standaard | Negen reacties

HET VOORAFJE


Soms is een voorafje groot genoeg om het als een hoofdgerecht te zien en zo zie ik ons feest ook. Dinsdag 15 december ben ik niet alleen jarig, word ik ook nog 70 nota bene, maar op die dag zijn we ook 40 jaar getrouwd. 

Gisteren hebben we dit alles gevierd in klein familieverband. Dochterlief en kleine dochter kwamen dit weekend en zoonlief was ook van de partij. Het was een knus samenzijn en via Thuis Bezorgd hebben we samen heerlijk kunnen eten.

Dochterlief had een puzzel van een foto, deze zomer genomen in Eernewoude toen ze daar met vakantie waren,  van ons laten maken. Tja, daar moeten we dus mee aan de slag. Mona Lisa moet nu maar even op haar beurt wachten, ze lag toch nog in 1000 stukjes in de doos.

Van zoonlief en andere kleine dochter, hij had telefonisch uitvoerig overleg met haar gehad, kregen we een broodrooster om samen lekkere zoetjes broodjes te kunnen bakken....

Tja, en dat is het, een groter feest zit er niet in.

Of toch wel? Jawel, er komt nog een nagerecht.

Dinsdag gaan wij met ons tweeën ons 40 jarig jubileum uitvoerig vieren. We hebben samen afgesproken om elkaar een cadeau te geven, iets tussen de tien en duizend euro. Het mag dus ook best iets zijn wat niet veel kost, als het maar leuk is. Daar beginnen we de dinsdag mee, bij het ontbijt. Dan gaan we samen lekker koffie drinken met gebak. Daarna gaan we met ons vieren, de jongens gaan natuurlijk ook mee, op stap, een mooie wandeltocht maken. We nemen een piep klein flesje wijn mee, twee plastic glazen, een paar lekkere bonbons en een paar borrelhapjes, kaasblokjes bijvoorbeeld en dan zoeken we onderweg een bankje op waar we dit gaan nuttigen. En dan kijken we elkaar eens heel diep in de ogen en vertellen we elkaar dat we nog wel een tijdje samen verder willen.

En zo gaan we het vieren..............ik verheug mij er op.

 

hanscke | Zondag 13 December 2020 - 1:13 pm | | Standaard | Acht reacties

HEERLIJK NAMIDDAGJE


Nee, lootjes hadden we niet getrokken, al hebben we dat iedereen wel wijs gemaakt, maar we hadden op een avond, bij een glas wijn, met elkaar afgesproken, dat we dit jaar elkaar een Sinterklaascadeautje zouden geven mèt gedicht. Ook de jongens mochten niet vergeten worden.

P. kwam na deze afspraak een paar dagen later al thuis, dat hij met de Sint had gesproken. Dan weet ik, dat het cadeautje is gekocht.

Zoals zo vaak bleef ik weer heel lang steken in de mogelijkheden die ik bedacht had zonder tot een keuze te komen. Twee dagen voor het feest ben ik op pad gegaan. Het moest een paraplu worden, of handschoenen of een shawl of een hoofdkussen of een sweatshirt voor de tennis. Ik begon met het zoeken naar een kussen, want dat had ik met zijn verjaardag ook al op het lijstje staan, maar de Hema had die fijne kussens niet meer die ik zelf heb.

Dan maar naar de parapluafdeling. Twee exemplaren kwamen in aanmerking, maar tenslotte ging ik toch maar voor de iets kleinere maar wel zwaardere uitvoering. Deze zou iets beter bestendiger zijn bij wind. Veel keuze in chocoladeletters was er niet meer, maar met de O van opa en de M van moeder kon ik mij wel redden. 

En toen liep ik zomaar tegen een sudderplaatje voor op het gas aan. Hup, ook maar in het winkelmandje, cadeautje voor mijzelf. Nu nog even kijken naar een paar dunne wollen handschoenen, want P. heeft tegenwoordig heel veel last van koude handen, iets wat hij nog nooit gehad heeft. Het zullen de hormonen zijn, maar de oncoloog, waar we afgelopen week waren, dacht dat het ook een gevolg kon zijn vanwege het gewichtsverlies. Tja, dan ook nog maar een leuke shawl, meer voor het oog dan dat ie nodig is, want de jas kan heel hoog gesloten worden.

Het vinden van het cadeau voor de jongens wilde niet slagen. De letters van kaas, die ik vroeger nog wel eens voor mijn moeder kocht omdat zij diabetes type 1 had en dus geen snoep mocht, kon ik niet meer vinden. Maar ach, een schaaltje met kaasblokjes zouden zij ook wel op prijs kunnen stellen. Het was al met al nog een aardige tas vol geworden.

De volgende dag heb ik mij vermoeid met het schrijven van een aantal gedichten, inclusief één voor mijzelf bij het sudderplaatje. Zaterdagmiddag rond vijf uur leek ons een goed moment om met onze pakjesmiddag te beginnen. Met op de tafel de pepernoten, stukjes banketstaaf, een speciaal biertje van het merk hertog Jan en wat kaarsen aan, hebben wij saampjes een heel genoeglijk uurtje beleefd aan onze pakjesmiddag. De jongens hadden eerst weinig belangstelling, maar toen hun naam genoemd werd was er opeens heel veel aandacht en vonden ze de kaasblokjes maar wat lekker. (niet alles in één keer natuurlijk, net als bij de chocoladeletters wordt de rest bewaard tot morgen) Als laatste hebben we het pakpapier weer opgeruimd en Sinterklaas en de Schimmel uitgezwaaid. 

Hiermee was het feest ten einde, maar het heeft een mooie nasleep, want de puzzel van de Mona Lisa, die ik gekregen heb, zal ons nog menig gezellig uurtje gaan bezorgen.

Op naar het volgende feest.

hanscke | Maandag 07 December 2020 - 6:48 pm | | Standaard | Zeven reacties