NAAR HET VERLEDEN


Gelukkig, dhr. Trump, nou ja, heer, vooruit maar, is naar het verleden vertrokken. We zullen hem zo af en toe nog wel eens tegenkomen als iemand uit het verleden, maar zijn rol als president is uitgespeeld. Ik heb niet gauw een hekel aan iemand, maar van meet af aan heb ik deze man niet gemogen. Op de één of andere manier stond zijn uitstraling mij al tegen, laat staan toen dit in de afgelopen vier jaar aan daden werd verbonden. 

Zijn hoofd heeft bij mij altijd een associatie opgeroepen met een jongen die bij mij in de klas heeft gezeten, eerst op de lagere school en later in 1 HBS. Ene Tonny. Zijn achternaam ben ik vergeten. Hij had als kleine jongen al een beetje een vetkuif, net als een paar oudere neven van mij hadden, maar die waren al begin twintig. Waarschijnlijk vond ik het bij hem daarom maar heel aanstellerig en niet echt overkomen, de andere jongens hadden het haar heel anders geknipt. Ik mocht die jongen dus echt helemaal niet.

Het leek me aardig die foto eens even op te zoeken om daarmee het tijdperk Trump af te sluiten. Ik wil er niet eens meer veel woorden aan vuil maken, ik ben blij dat hij verloren heeft.

Ik heb met heel veel interesse de inauguratie van de nieuwe president, dhr. Joe Biden, gevolgd. Die tapt toch meer uit het vaatje wat beter bij mijn denken past. En ook zijn vrouw Jill lijkt mij heel wat inspirerender te zijn dan dame Melania, die meer weg had van een barbiepop dan van een vrouw die de taak van first lady moest invullen. En natuurlijk ben ik heel benieuwd hoe de vice president mevrouw Kamela Harris uit de verf gaat komen. We gaan het zien en meemaken.

Als illustratie heb ik dit keer gekozen voor een schilderij van Grant Wood. De titel is 'the birthplace of Herbert Hoover', de 31e president van de VS.

De popup is een klassefoto van 1HBS. Druk op de link 'popup' en de foto komt te voorschijn

hanscke | Zaterdag 23 Januari 2021 - 3:55 pm | | Standaard | Zeven reacties

KLAAR MET RENOIR


Ruim twee maand geleden ben ik begonnen met het inkleuren van BAL DU MOULIN DE LA GALETTE van PIERRE AUGUSTE RENOIR. Met heel veel plezier heb ik mij aan deze klus gewijd. Het was iedere keer een feest als ik zag dat een aantal ingekleurde figuren tot leven kwamen. In het begin heb ik wel eens gedacht: hoe krijg ik dit voor elkaar? maar allengs kreeg ik er steeds meer handigheid.

Het is niet een kwestie van mooi tussen de lijntjes blijven, maar veel meer van welke kleuren geven samen de gewenste kleur. Het was steeds maar weer een uitproberen, het zwart bijvoorbeeld, moest iedere keer een andere uitstraling hebben. Wanneer ik begon met een donkerblauw, daaroverheen een donderbruin, en dan een paarse kleur en dan uiteindelijk met zwart afdekken, gaf dit een heel ander effect dan als ik met paars begon met daar overheen bruin en dan zwart. Zo kon ik heel wat van de nodige nuances realiseren. Het was wel zaak om één figuur in één keer af te kleuren, want later wist ik absoluut niet meer in welke volgorde ik de kleuren gebruikt had.

Het is dus af en ik wist dat er ergens boven op zolder nog een wissellijst moest zijn. Deze heb ik vanmorgen opgezocht. Nu hangt de Renoir op een goed plekje in de hal en iedere keer als ik de trap afloop zie ik deze mooie plaat. Ik word er blij van.

Afijn, ik heb mijzelf dus vele uren kostelijk vermaakt, lekker kleuren met een mooi muziekje via spotify op de speaker en dan zijn er zo maar weer een paar uur voorbij, want ik verlies mijzelf dan helemaal in deze bezigheid.  Ik kom eigenlijk tijd tekort, want naast dit kleuren vind ik puzzelen ook een heerlijke bezigheid; ik mag graag lezen en dan brei ik ook nog menig uurtje, maar dat laatste doe ik voornamelijk 's avonds bij de tv.


Nee, ik ga niet direct met weer iets nieuws beginnen. Eerst maar even afkicken, want het is bijna verslavend. Bovendien, ik heb nog zoveel andere dingen die ik ook leuk vind om te doen. Ik ben ook nog bezig met een gobelinborduurwerkje en dat wil ik nu eerst maar eens afmaken. Misschien is dat wel te combineren met het luisteren naar podcasts. Kleuren en tegelijk podcasts luisteren was namelijk niet een goede combinatie en ook ik wil eigenlijk wel mee in de rage van deze tijd: het luisteren naar podcasts. Een beetje aan blijven sluiten bij het leven van anno vandaag lijkt me een goede zaak.

klik op de link popup

 

 

hanscke | Dinsdag 19 Januari 2021 - 6:23 pm | | Standaard | Zes reacties

GLADSTRIJKEN


Na de stofzuiger heeft nu ook de strijkbout de brui er aan gegeven. Gek genoeg heb ik dat ding in mijn herinnering al wel heel lang, maar hoe lang weet ik echt niet meer. Maar daar wil ik het eigenlijk helemaal niet over hebben. Er zijn belangrijker zaken. Het kabinet is gevallen.

Sinds een paar weken doe ik mee aan het EenVandaag Opiniepanel en dat stimuleert mijn denken wel om een eigen mening te vormen. Hoewel ik het voor de mensen die slachtoffer zijn van de toeslagenaffaire heel erg vind, had het hele kabinet van mij niet te hoeven opstappen, de knieval van dhr. Ascher en het opstappen van minister Wiebes, de direct betrokkenen dus, zou voor mij voldoende zijn geweest.

Behalve dat er openlijk wordt toegegeven dat er behoorlijk veel fouten zijn gemaakt voegt het niets toe en is het meer een symbolische daad. Ik zou liever zien dat de ouders binnen de kortste keren, en niet pas in mei of nog later, een flink bedrag op hun rekening gestort zouden krijgen wat dan niet direct weer doorgesluisd hoeft te worden naar de diverse schuldeisers. Laat deze mensen eerst maar eens een beetje bijkomen.

Uit ervaring weet ik, dat als je langere tijd net op het minimum zit of daaronder, dat het lang duurt, voordat alle financiële zorgen van de baan zijn en alles is glad gestreken. Eerst komen er namelijk heel veel kosten tevoorschijn van allerlei achterstallige zaken, waaronder ook het vervangen van huishoudelijke apparaten. Stofzuiger en strijkbout vervangen is nu geen punt meer, maar dat is ooit wel eens anders geweest, dat ik bijna niet wist waar ik het geld voor een stofzuiger vandaan moest halen.

Ook bij mij waren er grove fouten gemaakt. Ik zou als gescheiden vrouw geen recht op een woonkostenvergoeding hebben, gescheiden vrouwen hoorden niet in een eigen woning te wonen, zo liet destijds de directeur van de gemeentelijke Sociale Dienst mij weten. Uiteindelijk ben ik via de rechtbank in het gelijk gesteld en heb ik het achterstallige geld alsnog gekregen, maar het heeft mij toen, ruim veertig jaar geleden, ook heel wat hoofdbrekens gekost.

Tsja, het kabinet is nu demissionair. In de praktijk zal het niet veel meer uitmaken, 17 maart is niet zo heel ver weg. Van mij mogen Wopke Hoekstra en Mark Rutte lijsttrekker worden, al zal ik wat deze laatste betreft de politieke handel en wandel wat nauwlettender in de gaten houden. Mooie praatjes en schone beloften dienen wel waar gemaakt te moeten worden!

 

hanscke | Zondag 17 Januari 2021 - 11:04 am | | Standaard | Acht reacties

VACCINEREN


Eigenlijk heb ik er niet zo heel veel moeite mee gehad om tot een keuze te komen, wel of niet vaccineren als ik aan de beurt ben. Het enige obstakel in mijn denken was, dat ik in het verleden heel overwogen de keuze gemaakt heb, om de jaarlijkse griepspuit niet te halen, nu ik gezien mijn leeftijd daar wel voor in aanmerking zou komen.

Gezien de vele varianten van een griepvirus is de bescherming die de vaccinatie biedt, niet echt optimaal te noemen. Daarbij opgeteld, dat ik van dichtbij meegemaakt heb, dat zowel mijn ouders als mijn schoonouders ieder jaar toch aardig wat last hadden van de bijwerkingen, wekenlang snotterig of zich anderszins niet optimaal voelen, heb ik dit gebeuren nog steeds aan mij voorbij laten gaan.

Nu met dit Covid-virus vind ik het toch wat anders. Echt griep hebben is niet leuk, maar meestal heeft dit wel een goede afloop. Met Corona ligt dat toch iets anders. De beelden van de mensen die op een IC terecht komen hebben veel impact op mij gehad en mij al heel snel doen besluiten wel voor deze vaccinatie te gaan.

En dan ben ik opeens in mijn gedachten heel veel jaren terug. Ooit ben ik ingeënt tegen de pokken. Volgens mij was dat toen verplicht. Geen pokkenbriefje? dan mocht je geloof ik ook niet naar school of zoiets. Dat weet ik niet meer zo precies.

Ik weet wel dat mijn moeder er voor gekozen heeft om de pokkeninjecties onder mijn voet te laten zetten om zo te voorkomen dat de littekens die deze injecties achterlieten mijn bovenarm zouden ontsieren. Heel lang heb ik de drie rondjes kunnen zien en als ik nu heel goed kijk, kan ik heel vaag nog iets zien.

Later moest mijn linker bovenarm er toch nog aan geloven, want toen is daar een BCG injectie gezet, als bescherming tegen TBC en daar bleef meestal bij iedereen een bultje zichtbaar, zo ook bij mij. Deze injectie was min of meer verplicht, want zonder die injectie was het niet mogelijk om op bepaalde paviljoenen van het psychiatrisch centrum, waar ik toen leerling verpleegkundige was, te kunnen worden ingezet.

Dochterlief is nog van de leeftijd, dat zij de enting van de pokken had moeten krijgen. Ik heb toen, 49 jaar geleden dit geweigerd, omdat de kans op bijwerkingen waaronder hersenvliesontsteking groter was dan dat zij pokken zou krijgen. Deze ziekte was toen nagenoeg uitgebannen.

Toen ik een aantal maanden later dochterlief wel voor de mazelen wilde laten inenten, vond de huisarts dat eerst maar vreemd, ook daar is een klein risico van het krijgen van hersenvliesontsteking. Toen ik hem mijn motivatie vertelde, mazelen krijgt bijna iedereen wel, maar pokken niet en bovendien is mijn kind nu gezond en als het besmet met mazelen wordt, is de weerstand al kleiner wat dan een verhoogd risisco met zich meebrengt, ging hij accoord. Twee jaar later werd dit het landelijke beleid, pokken niet, mazelen wel.

Met dit verhaal wil ik laten zien dat er ook in het verleden al hele discussies zijn geweest over inentingen, ook over het verplicht stellen.

Nu met de verlenging van de lock down voor de deur, hoop ik, dat met mij vele mensen zich zullen laten vaccineren. Ik verlang er naar dat we over niet al te lange tijd, maar dat zal toch wel na de zomer zijn, de draad van het gewone leven weer kunnen oppakken. Ik word dit gedoe, net als zovelen echt helemaal zat.

hanscke | Maandag 11 Januari 2021 - 10:00 am | | Standaard | Negen reacties

ALWEER KADUUK


De tijd neemt een loopje met mij. Terwijl P. de auto naar de garage bracht voor (alweer) de jaarlijkse keuring, zou ik even alleen de dagelijkse huishoudelijke taken doen, als zijnde het afwasje en stofzuigen. De afwas die P. anders altijd doet was zo gedaan en ik stortte mij op mijn dagelijkse klus, het stofzuigen. Halverwege de kamer hield het ding er mee op. Wel potverdorie, dacht ik nog, het zal toch niet waar zijn dat dit apparaat het nu ook al weer laat afweten.

Ik ruimde het ding op met de bedoeling dat P. er even naar zou kijken. Dat heeft hij later op de morgen ook gedaan. Niets mee te beginnen, het is een Bosch, maar het inwendige kan niet bekeken worden. Tja, wat nu?

"Hoe oud is dat ding?" vroeg P. mij. Nog niet zo oud dacht ik. "Tja, dan kunnen we een paar dingen doen, Expert bellen en overleggen of we dat ding nog ter reparatie kunnen brengen, of, zoals jij zegt even een goedkoop exemplaar via internet bestellen om later te beslissen of we nog gaan onderzoeken of het ding gerepareerd kan worden".

Zogezegd zo gedaan ik heb zo'n goedkoop ding bij BOL besteld en deze wordt morgen al bezorgd. Met 2 honden over de vloer kun je niet zonder stofzuiger.

Dit is zo langzamerhand al wel de tiende stofzuiger die we krijgen", foeterde ik, "mijn ouders hadden vroeger een Ruton en die heeft het jaaaaaaaren gedaan". Opeens herinnerde ik mij dat ik zoiets al eens in een blogje geschreven had toen de vorige stofzuiger het af had laten weten, dat was een Siemens. Toen ik op mijn site bij de button rechts boven: Geef zoekter(men) -stofzuiger- intikte, kreeg ik keurig het blog met de titel LEVENSDUUR te zien waarin in de tweede regel het woord stofzuiger voorkwam. 

Ik was heel benieuwd wat ik daar te lezen zou krijgen. En ja hoor, het ging over de aanschaf van de stofzuiger die het nu laat afweten, de Bosch. Groot was mijn verbazing toen ik las dat het blog de datum van 30 mei 2008 had.

De stofzuiger is dus meer dan 12 jaar oud, terwijl hij voor mijn gevoel nog niet ouder was dan een jaar of vier. Ik moest verschrikkelijk lachen. De tranen liepen mij over de wangen. De tijd had mij goed bij de poot!

Tja, morgen komt er dus zo'n goedkoop gevalletje. Met de wetenschap dat deze Bosch het zo lang gedaan heeft had ik misschien toch wel een andere keuze gemaakt. Het gekke is, wilde juist P. de vorige keer voor een wat solidere kiezen, dit keer is hij het, die het helemaal prima vindt dat er zo'n goedkoop exemplaar komt. Stuk gaan doen ze toch allemaal, volgens hem. Tsja, de tijd zal uitwijzen hoe lang we van deze plezier hebben.

DE AFBEELDING IS EEN SCHILDERIJ VAN ELISABETH kOETSIER, 1992

hanscke | Woensdag 06 Januari 2021 - 6:41 pm | | Standaard | Zes reacties

GEEN SCHONE LEI


Het begin van een nieuw jaar heb ik wel eens vergeleken met het ingebruik nemen van een nieuwe blocnote of nieuw schrift. Het geheel is dan nog zo mooi en ongeschonden, nog geen vouwen of scheurtjes of andere ongerechtigheden. Zo mooi lijkt het ook op zo'n eerste dag van een nieuw jaar.

Dat gevoel heb ik dit jaar niet. We zitten dit jaar opgescheept met de erfenis van het vorige jaar, de coronacrisis. Niet eens met de gevolgen, nee erger nog we zitten er midden in.

Covid-19 bepaalt ons leven, gisteren, oudjaarsdag en vandaag, nieuwjaarsdag niet minder. Geen publiek bij het nieuwjaarsconcert op de tv, beperkt op bezoek kunnen en dan geen omhelzingen, geen zoenen, nee we moeten doorgaan met de in achtneming van alle beperkende maatregelen, meegenomen uit het vorige jaar.

Meer dan andere jaren moeten we het hebben van de blik van vooruit, de hoop op de toekomst, maar hoe die toekomst zal zijn is meer dan onzeker. 

Natuurlijk is de toekomst altijd onzeker, maar nu komt er een dimensie bij. Normaliter zou ik al lang bezig zijn geweest met het dagdromen over de vakantie. Ik zou al bezig zijn geweest met het kijken op de kaart, in welke streek van Nederland zouden we dit voorjaar eens neerstrijken, zou ik het aandurven om dit jaar toch weer naar Frankrijk te gaan, maar dan wat meer in de noordelijke helft van dat land blijven, of zouden we, net als een paar jaar geleden, naar een gebied met veel kastelen net over de grens van Duitsland gaan of....

En dan uren over een kaart gebogen zitten en dan plussen en minnen over de gevonden (kleine) campings, sites bezoeken van de stadjes in de omgeving om te zien hoe mooi het daar is en wat er allemaal bekeken kan worden, kortom, ik zou hier heel druk mee bezig zijn en daar veel plezier aan beleven. Maar op dit moment is het nog helemaal niet zeker, dat het coronavirus dan volledig is verslagen en we weer kunnen gaan en staan waar we willen, dus begin ik daar nog maar niet aan.

Daarom had ik dit jaar niet het gevoel dat we met een schone lei konden gaan beginnen. Jammer, maar het is niet anders. Ik heb mijn beginplaatje daarom dit jaar maar aangepast. Het was mijn traditie om het blog in het teken van de jaarwisseling met een foto van een brug te openen, de overstap naar het nieuwe jaar symboliserend. Dit jaar heb ik er voor gekozen om een foto van een pontje te nemen. Ik word als het ware meegevoerd.

Aangekomen in het nieuwe jaar ligt de weg open om er hoe dan ook iets van te maken. Dat zal ik ook zeker gaan doen. In ieder geval focus ik mij op de dingen die nog wel kunnen en die mij blij maken en ondanks dat het niet helemaal is zoals we het graag zouden willen hebben durf ik het toch aan om te eindigen met de woorden

------------                                 GELUKKIG NIEUWJAAR                                    

                                                 

 

hanscke | Vrijdag 01 Januari 2021 - 6:31 pm | | Standaard | Zes reacties

BOEKJE OPEN


Het eind van het jaar is bijna in zicht. Het was voor mij een bijzonder jaar en dan doel ik niet op het coronavirus want dat maakt het jaar voor iedereen een vreemd jaar en dat treft ons allemaal.

Zonder dat ik het besefte dat ik er mee bezig was, is dit het jaar geweest, waarin ik het ziek zijn van P. verwerkt heb en het heel langzamerhand een plekje heb kunnen geven. Wanneer één van de echtelieden binnen het huwelijk, of een andere vorm van samenleven ziek wordt, heeft dit ook een grote gevolgen voor de partner. Zeker als blijkt dat volledige genezing niet mogelijk is en de situatie dus niet meer zal gaan worden zoals die was. 

Ik heb het op de sociale academie allemaal zelf geleerd en later vele malen aan mijn leerlingen uitgelegd, het rouwproces bij een verliessituatie. Toch heeft het tot diep in het najaar geduurd voordat ik in de gaten had waar ik in mijn hoofd mee bezig was. Pas toen mij door enkele mensen geadviseerd werd eens een paar gesprekken met een deskundige te hebben en ik dat ging organiseren, begreep ik mijn eigen verdriet. Nog voordat er een eerste gesprek plaats zou gaan vinden, eigenlijk direct nadat er een afspraak gemaakt was, moest ik zo verschikkelijk huilen. De gedachte dat ik mijn verhaal kwijt zou kunnen, maakte dat ik voor het eerst mijn eigen verdriet kon accepteren.

Verdriet, omdat het allemaal zo zwaar was geweest, verdriet, omdat P. nooit meer de oude zou worden. Verdriet omdat daardoor onze relatie ook veranderd was, verdriet, omdat ik de P. die hij was zo miste, verdriet om dat ik zo moest wennen aan de P. die hij geworden is, maar wat ook niet zijn keuze is; fysiek zowel psychisch heeft hij het één en ander moeten inleveren; kortom, het is niet meer mijn echtevriendje zoals ik hem kende. 

Het klinkt raar, maar bij het bereiken van mijn verdriet heb ik een grote stap gezet om de toekomst weer met heel andere ogen te kunnen gaan zien. Er kwam ruimte en energie vrij waardoor ik weer kon gaan voelen wat houden van is. Natuurlijk was dat niet allemaal weg, het was er nog wel.

En met dit inzicht ben ik bij de laatste fase van het rouwproces aangekomen, het aanvaarden van de situatie zoals die nu is en van hieruit weer samen verder gaan met ons leven. Het geeft mij rust nu ik kan benoemen waarom ik dit afgelopen jaar niet altijd even gelukkig ben geweest. 

Ik sla deze bladzijde om, dit hoofdstuk is uit, het  boek gaat verder en ik ben benieuwd wat er gaat komen.

Dit is een schilderij van Hilma af Klint, een Zweedse schilder, geleefd van 1862 - 1944. Zij was al eerder dan de schilder Kadinsky bezig met het schilderen van abstracte voorstellingen. Zij noemde het: De Toekomst. Ik vond het na enig speurwerk, toen ik op zoek was om dit blog van een bijpassend plaatje te voorzien.

hanscke | Dinsdag 29 December 2020 - 9:46 pm | | Standaard | Negen reacties

GEEN KERSTPLAN


Het was mij al heel snel duidelijk, dit jaar zou het niet nodig zijn om een kerstplan te maken, want er zou toch niet zoveel mogelijk zijn. Eigenlijk vond ik dat niet zo erg. Ik ben niet zo'n kerstvierder en het kost mij altijd weer moeite om kerst echt als iets leuks te zien. Ons gezin is van een dergelijke samenstelling, dat het er niet inzit om dit echt groots en met elkaar te vieren. De strenge lock down raakt mij dan ook niet zo.

Mede door het feit dat we ons veertig jarig huwelijk rond 15 december met de kinderen zouden vieren zag ik het al gebeuren dat we net als vorig jaar,  de kerstdagen met ons tweeën zouden zijn. 

Door de jaren heen heb ik geleerd niet verdrietig te zijn omdat in ons gezin Kerst niet zo uitbundig gevierd wordt. Ons gezin leent zich er nu eenmaal niet zo voor om dit heel close met elkaar te vieren. Sinds een aantal jaren slaag ik er steeds beter in om van de kerstdagen toch iets leuks te maken. Ik krijg er zowaar een beetje slag van.  Het zit hem vaak in kleine dingetjes. Vorig jaar heb ik mij toegelegd op het maken van een soort van kerstdiner met recepten vanuit de Lidl of AH folder. Dat wilde dit jaar niet zo lukken, dus wordt het weer meer iets van het gewone, maar wel lekker.

Maar ik wil de dagen toch ook niet zo maar voorbij laten glijden zonder dat we het gevoel hebben dat het Kerst is. Ik heb een appeltaart gebakken, we zijn naar de bonbonwinkel in een naburig dorp geweest om ons zelf op een heerlijk doosje bonbons te tracteren, er zijn wat lekkere hapjes in de vorm van kaasjes en luxe borrelhapjes gekocht, er is een flesje franse cognac aangeschaft en op de valreep vond ik ook nog twee dozen kaarsen.

Het was gezellig toen we  de uitzending All You Need is Love bekeken; het kaarslicht geeft altijd weer een heel bijzondere sfeer en met een hapje en een drankje later op de avond was het echt genieten.

Eerste kerstdag blijkt weer  veel te kort te zijn, want de tijd is om voor we het weten.

De tweede kerstdag gaan we naar dochterlief en kleine dochter. Dit plan is een paar dagen tijdens een telefoongesprek zo maar spontaan ontstaan. En dan is er gelukkig nog een derde kerstdag. Misschien ben ik nu wel over de kerstvrees heen en kan ik mij er een volgend jaar vooraf al op verheugen. Als het zo doorgaat ga ik kerst nog echt leuk vinden!

hanscke | Vrijdag 25 December 2020 - 3:40 pm | | Standaard | Zes reacties