DE APPEL VALT


Vandaag is het moederdag. Zittend in de tuin, lekker genieten van de zon ging er het volgende door mij heen:

"Lieve moeder, wat is het lang geleden, dat ik zo over je gedacht heb, maar lieve moeder, pas nu besef ik, wat een verdriet je gehad zult hebben toen ik in mijn onnozelheid besloot om niet meer aan moederdag te doen. Ik was in het begin van mijn twintiger jaren, had zelf een paar kleine kindjes en ik vond dat moederdag alleen bestaansrecht had voor moeders met kleine kindjes die zelf iets gefröbeld hadden en dat trots op moederdag aan hun moeder gaven. Geen commercieel gedoe. Wat zullen dat zware dagen voor je geweest zijn toen ik niet op die bepaalde dag kwam en wat heb ik achteraf spijt van die beslissing. Gelukkig heb ik na een paar jaar mijn mening herzien en heb ik je, zo lang je er was, op moederdag wel weer met een bezoekje vereerd, al dan niet met een blommetje. Maar de wrange nasmaak is altijd een beetje blijven hangen en dat begrijp ik nu. Jij en ik waren heel erg verschillend. Ik was aan het experimenteren met nieuwe inzichten en jij wilde zo graag vast houden aan het oude vertrouwde"

Gisteren heb ik een mooi boeket van dochterlief thuis bezorgd gekeregen en ik was er heel erg blij mee. Andere jaren heb ik heel vaak gezegd, "doe maar niet, en wat ik dan nog nooit gezegd heb maar wel altijd dacht:  je zou mij het allergrootste plezier doen om zelf langs te komen". 

Ook bij ons zijn de verschillen in denken groter dan dat in eerste instantie dit zich laat aanzien. Het is elkaar los laten en toch het proberen om elkaar te vinden. Achteraf ben ik ben zo blij dat ik in de latere jaren op moederdag toch weer bij mijn moeder op bezoek ben gegaan.

Dit jaar was het voor mij een grote vraag of dochterlief met moederdag wel iets zou ondernemen naar mij toe en gelukkig is het ja! Ik ben er heel erg blij mee. Mij zul je niet meer horen praten over commercieel gedoe. Uiteindelijk is, om maar iets te noemen, sinterklaas en de cadeautjes bij kerst net zoiets. Bepaalde tradities zijn gewoon mooi om in ere te houden. Moeders en dochters, hoe ingewikkeld kan het soms zijn en dan kan zo'n dag als vandaag toch van grote betekenis zijn. 

Onze appelboom staat dit jaar voor het eerst in bloei. Dat deed mij denken aan het gezegde: de appel valt niet ver van de boom. Ik vond het wel toepasselijk voor dit verhaal.

En zoonlief? die heeft vanmorgen gewoon gebeld. maar dat doet hij de laatste jaren elke zondag en dat is iets wat ik heel erg fijn vind. 

                                   klik

mijn hond heet Hessel

hanscke | Zondag 08 Mei 2022 - 5:11 pm | | Standaard | Vier reacties

LAVELOOS


 Een fan van het programma van Johan Derksen ben ik nooit geweest, sterker nog, ik keek er nooit naar en ook ik vind dat hij over de schreef is gegaan, maar ik heb toch zo mijn kanttekeningen bij de commotie die er is ontstaan.

Ik zie het meer als hele oubollige prietpraat in het café of in de voetbalkantine, waarbij schromelijk overdreven wordt. Wat niet wegneemt dat het zeker als vrouwonvriendelijk betiteld kan worden, maar er zitten wel twee kanten aan de zaak. 

Zonder echt ontboezemingen over mijn eigen verre verleden te willen doen, wil ik toch stellen, ik ben ongeveer van de leeftijd van Johan, dat er in "onze jeugd" inderdaad wel eens dingen gebeurden waar je later niet echt trots meer op bent. Als leerling verpleegkundige psychiatrie, in opleiding voor het zogeheten "Zwarte Kruis" in tegenstelling tot het "Witte Kruis" van de gewone algemene ziekenhuizen, wisten wij zeker van wanten om de bloemetjes buiten te zetten. Het is wel eens voorgekomen dat één van ons behoorlijk laveloos was en oirbaar gedrag te wensen overliet. Wij liepen na een lange nacht doorhalen 's morgensvroeg, op weg naar de zusterflat, zeker niet stilletjes door de straten van Amersfoort. 

En dat mis ik in dit verhaal. Alle beschuldigingen gaan naar Johan Derksen die vijftig jaar geleden zich wel of niet schuldig gemaakt zou hebben met grensoverschrijdend gedrag, maar over de dame(s) in kwestie zou ook het één en ander gezegd kunnen worden. Openbare dronkenschap staat volgens artikel 453 van het Wetboek van Strafrecht nog steeds te boek als overtreding betreffende de zeden. Een van de drank kotsende dame is nu ook niet echt een toonbeeld van eervol gedrag.

Wanneer deze dame in kwestie zich in dit verhaal herkent, zal ze zichzelf ook nog wel eens achter de oren moeten krabben en zich af moeten vragen, waar waren we eigenlijk mee bezig. Zo fraai was haar eigen gedrag nu ook weer niet.

Nee, dit verhaal had gewoon niet verteld moeten worden. Daarmee is Johan Derksen met zijn bravoure net iets te ver over de schreef gegaan. Niet alles is leuk en zeker niet in deze tijd waarin dit soort dingen o zo gevoelig liggen. Ik hoop niet dat ik nu weer commentaren krijg dat dit victim blaming is. Ik geef echt het slachtoffer niet de schuld, maar ik zou zo graag willen dat er meer oog komt voor de twee kanten van een verhaal over grensoverschrijdend gedrag.  

Ik ben het dit keer helemaal met Claudia de Breij eens, het is sterk overdreven dat de voorstellingen over de blues van  Johan Derksen door de Nederlandse theaters gecanceld zijn en met haar hoop ik ook dat hij na de zomer gewoon weer terugkeert op tv, ondanks dat ik nooit naar dat programma keek. 

                                          klik

mijn hond heet Hessel

hanscke | Zondag 01 Mei 2022 - 8:04 pm | | Standaard | Zes reacties

VOORJAARSFEESTEN


Wanneer ik bij het aanrecht mijn dagelijkse dingen sta te doen zie ik de magnolia uitbundig bloeien. Het nodigt uit om naar buiten te gaan om van het voorjaarsfeest te gaan genieten. Dat heb ik dan ook wel gedaan, maar het is anders dan voorgaande jaren. 

Telkens moet ik mij zelf er toe aanzetten om iets te gaan ondernemen. En als ik dat dan doe geniet ik er ook wel van. Zo zijn we met Pasen naar Zuid-Limburg geweest en daar was het toch genieten geblazen. Het is dan net of ik uit een donkere tunnel kom en als mijn ogen dan even aan het licht gewend zijn, zie ik hoe mooi alles wordt en is. Dan wil ik en kan ik al die donkere gedachten wel opzij zetten.  

Maar eenmaal thuis voel ik hoe de lichtheid van het bestaan langzaam weer wegebt en de ruimte weer ingevuld gaat worden door het vele piekeren, wwardoor alles weer veel donkerder wordt. Niet alles loopt altijd op rolletjes. De veranderingen bij P. als gevolg van zijn ziekte laten zo langzamerhand ook sporen bij mij na. Het is niet meer zo zorgeloos als dat het was. Ook familieperikelen die niet opgelost worden eisen hun tol, en daarnaast is er steeds het besef dat ik ouder wordt wat dan weer veel vragen om herbezinning lijkt op te roepen. Ook kom ik te vaak  rouwadvertenties tegen van mensen die ik gekend heb en die van mijn leeftijd zijn, wat mij er aan doet denken, dat ik op mijn levensreis steeds minder ver van het eindstation verwijderd ben.

Kortom, ik ben verzeild geraakt in een ouderdomscrisis. Een midlifecrisis heb ik niet gekend, misschien is dat ook meer voor mannen, van de overgang heb ik hoegenaamd geen last gehad, maar nu ervaar ik zelf wat het is om in een soort van crisis te verkeren.

Natuurlijk ga ik wel door en niet bij de pakken neerzitten. Neem gisteren bijvoorbeeld. We hebben Koningsdag wel gevierd, maar toch anders dan anders. Eerst tv gekeken naar de koning en zijn familie en daarna een lunch met E. en T. in een restaurant in Dokkum, waar we een prachtig uitzicht hadden op het voorbijkomende volk, en dat waren er velen. Ik heb me kostelijk vermaakt met het herkennen van de diverse mensen die ik in de loop der jaren ooit eens ontmoet heb.

En als je dan op de terugweg verre familie ontmoet waarmee je dan in hun zojuist betrokken nieuwe stulpje een kop koffie gaat drinken, dan is het leven toch echt wel even leuk.

De caravan staat weer bij huis, er zijn plannen om rond de Hemelvaart, ook dat hoort nog bij de voorjaarsfeesten, er weer op uit te trekken. Crisissen zijn er om overwonnen te worden, dus ouderdomscrisis of niet, ik blijf wel oog houden voor al het moois wat er in het voorjaar te zien is. De plaatjes hieronder laten dat wel zien. Kijk maar.

 

                      Het mooie Zuid-Limburg                          

                              klik

Mijn hond heet Hessel

hanscke | Donderdag 28 April 2022 - 08:33 am | | Standaard | Vijf reacties

PLOTKLAPS


Een groot fan was ik niet van haar, maar zo af en toe liet ik het wel eens in mij om gaan of ik bij een volgende verkiezing toch maar niet terug zou gaan naar de PvdA en op haar, op Lilianne Ploumen zou gaan stemmen. Ik vond namelijk, dat ze het de laatste keren bij de Tweede Kamer debatten helemaal niet slecht deed. En ook haar stem stoorde mij niet meer zoals in het begin wel het geval was. 

En nu is ze opeens vertrokken. Zomaar. Men noemt het moedig, maar ik vind het jammer. Naar mijn idee groeide ze steeds beter in haar functie, maar voor haarzelf was het niet goed genoeg.

Ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Ooit heb ik ook een bestuursfunctie gehad, waarvan ik dacht dat ik het net niet goed genoeg deed, ondanks dat ik nooit klachten heb gehad, maar dat ik stiekempjes wel eens dacht, niet helemaal de juiste contacten te hebben en net niet de juiste flair. Na twee termijnen vond ik het dan ook meer dan welletjes.

Voor mij was er geen reden om het abrupt te stoppen, wat kennelijk wel het geval is bij lilianne Ploumen. Ik hoop ooit nog eens de ware reden te horen, want ik blijf het wel heel vreemd vinden dat ze dit besluit zo plotsklaps kenbaar gemaakt heeft.

Zelf ben ik nog bestuurslid van slechts één club en ook dat is bijna voorbij. Als het dorpsfeest geweest is kan ik na 8 jaar eindelijk stoppen met mijn taak en het secretariaat van de Oranjevereniging overdragen aan een opvolger. Door de corona is het feest twee jaar geleden niet doorgegaan en is er besloten, dat de wisseling van het bestuur niet eerder plaats zou vinden als na het eerstvolgende dorpsfeest, dit vanwege de continuïteit bij de organisatie van zo'n feest.  

We zijn inmiddels een heel eind met de organisatie en rond 18 juni zal het feest gaan plaatsvinden. Ik kijk er naar uit, naar het feest, maar ook naar het feit dat ik als bestuurslid kan aftreden. Ik merk dat ik het wel goed vind en niet meer zo nodig van mezelf hoef om in een bestuur te zitten. Zo langzamerhand begin ik er aan te wennen dat ik echt ouder word en ik er genoeg plezier aan beleef om slechts "consument" te zijn.

                         klik

mijn hond heet Hessel

hanscke | Zaterdag 16 April 2022 - 1:45 pm | | Standaard | Zes reacties

SPELREGELS


 Al dagen loop ik mij af te vragen wat het nut is om bewijzen te verzamelen van de gruwelen die in Oekraïne hebben plaats gevonden. Bestaat er echt verschil in oorlogsmisdaden? Valt het platbombarderen van woonwijken dan niet onder oorlogsmidaden, moet ik dat zien als een gevolg van "gewoon" oorlog? Ik kan dat niet scheiden. Ik vind het net zo erg als iemand onder de puinhopen van een gebouw ligt te creperen als wanneer iemand zinloos bij het rijden op een fiets wordt doodgeschoten.

Dit brengt mij naar de titel van dit bericht. Is het echt waar dat er spelregels bestaan bij zoiets gruwelijks als het voeren van een oorlog? Het antwoord is ja. Na wat research kwam ik het volgende tegen: Tijdens gewapende conflicten, lees oorlog, kan er sprake zijn van schending van de wetten en gebruiken en worden vervolgens oorlogsmisdrijf of oorlogsmisdaad genoemd. Bombarderen schijnt te mogen, maar burgers doodschieten die toevallig passanten zijn mag dan weer niet. Dan moeten er bewijzen gezocht worden om later mensen door een oorlogstribunaal te kunnen berechten.... want men heeft zich niet aan de spelregels gehouden.

Welke spelregels vraag ik mij af. Oorlog is oorlog waarbij letterlijk en figuurlijk grenzen worden overschreden en waarin de meest gruwelijke dingen gebeuren. 

Inmiddels is het een paar dagen later. Ik merk dat ik toch moeite heb om een gedegen en gefundeerd  blogje hierover te schrijven. Het nieuws over Bucha waar inwoners door een kogel, waarschijnlijk afgevuurd door telkens één persoon, wordt al weer overschaduwd door de raketaanval op het treinstation van Kramatorsk waar in één keer vijftig doden zijn te betreuren. En dat zou dan later, als het ooit weer vrede is, berecht moeten worden.

Ik geloof er niet in. En de moed zakt mij steeds verder in de schoenen om hier nog meer onderzoek naar te doen zoals het plan was. Ik laat het verder rusten. Ik heb maar één vurige wens: laat deze volstrekte waanzin zo snel mogelijk stoppen.

Als troost voor mijzelf sluit ik dit blog af met een foto waarin de zorg tot verbeelding spreekt voor alles wat moet gaan groeien. Vorig jaar kwamen we dit tijdens een wandeling tegen, jonge aanplant dat beschermd dient te worden tegen van alles en nog wat om kans te krijgen uit te groeien tot mooie grote bomen. 

                              klik

Mijn hond heet Hessel

hanscke | Zaterdag 09 April 2022 - 08:53 am | | Standaard | Vijf reacties

INDRUKWEKKEND


Hij heeft gelijk, de president van Oekraïne, voor hen gaat de strijd onverminderd voort, terwijl bij ons de aandacht gaat verslappen. Voor een deel is dat ook zo. De media laat al lang niet meer elk uur de indringende beelden van de verwoestingen zien. Zelf ben ik ook niet meer dag en nacht met die rot oorlog bezig. Toen hij dit in zijn speech aanhaalde, en ik weet heus wel dat hij dit in een breder verband  en op een hoger nivo bedoelt, moest ik onwillekeurig even aan afgelopen zondag denken, hoe fijn het was om weer in alle vrijheid deel te kunnen nemen aan een wandeltocht. 

En wat was het gezellig. Een aantal jaren geleden hadden we al vroeg in het voorjaar ooit een wandeltocht in Dwingeloo gelopen en de gezelligheid was ons bijgebleven. Wat en waarvoor Taribush, de organisator van deze wandeltocht, nu voor staat is mij niet geheel duidelijk, maar het staat omschreven als feestlocatie in Nationaal park Dwingelderveld.

Dat het wandelfestijn feestelijk moet zijn is ook af te leiden uit het feit dat het een wandelfestival wordt genoemd. Nu ben ik niet zo'n festivalganger, maar hier heb ik toch echt even kunnen proeven wat er met een festival bedoeld wordt. Het is de bedoeling dat er na de wandeltocht, en dit kan variëren van 5 tot 33 km. nog even genoten wordt van een nazit met een drankje en muziek. En dan is er echt het festivalgevoel even. Iedereen moet het even naar zijn zin kunnen hebben en het is leuk om te zien hoe kinderen zich kunnen vermaken op een veld met luchtkussens, hoe groepjes wandelaars een biertafel opzoeken, hoe een individuele wandelaar een plekje zoekt, hoe iemand van de organisatie zich inspant om een jonge moeder met baby toch schaduw te laten krijgen met behulp van een paraplu; kortom volop bedrijvigheid met ook nog een muzikale omlijsting met niet al te luide muziek. En dat alles in een voorjaarszonnetje met een hele aangename temperatuur. Inderdaad, toen was de oorlog in Oekraïne heel ver weg.

Daar moest ik dus even aan denken tijdens de toespraak van president Zelensky. Ik vond de speech heel indrukwekkend en ik vind het bewonderenswaardig zoals hij leiding probeert te geven aan zijn land wat in oorlog is en grote verliezen leidt. Aan het eind vroeg hij ook aandacht voor de herbouw van zijn land als de oorlog voorbij is. 

Was het maar vast zover, dat er aan de wederopbouw begonnen kon worden, maar zo ver is het nog lang niet. Rusland, lees Poetin, lijkt nog niet aan stoppen te willen denken. En ondertussen luister ik toch maar naar de verschillende duidingen van diverse "kenners" en leer ik zo nu en dan ook nog wat bij. Het begrip oligarchie kende ik wel, maar kleptocratie is dan toch weer nieuw voor mij, niet helemaal, omdat ik wel wist wat kleptomanie is, maar dat dit ook een vorm van landsbestuur is, is dan weer helemaal nieuw voor mij. Ik heb mij er enigszins in verdiept, maar erg fraai is het niet.

Jammer, dat na het optrekken van de coronamisten er een nieuwe schaduw over het leven is gekomen door deze oorlog. Voor de Oekraïense bevolking hoop ik dat er zo snel mogelijk een einde komt aan dit, in mijn ogen, zinloze geweld. Voor mijzelf is het nu weer de kunst om, net als in het begin van de coronatijd, een balans te vinden tussen het op de hoogte zijn van wat er in de wereld gebeurt en het plezier behouden in het dagelijkse leven zoals zich dat voordoet.    

kleine impressie van het festivalgedeelte

                                    klik

Mijn hond heet Hessel

hanscke | Vrijdag 01 April 2022 - 2:21 pm | | Standaard | Vier reacties

STABIEL


Echt zenuwachtig waren we  niet toen we 's morgens naar Groningen vertrokken. Het UMCG had de avond daarvoor per mail al een bericht gestuurd, waarin stond te lezen dat er op de scan geen verdere groei van de kankercellen was te zien en dat er dus sprake is van stabilisatie. Ik had in de voorgaande dagen al eens voor de gein gezegd: stel dat alles goed is, dan kunnen ze dat wel even telefonisch meedelen, dan hoeven we er ook niet heen. Dat is dan nog net niet gebeurd, wel de uitslag, maar nog niet de uitleg.

P. moet er altijd een uur van te voren zijn, omdat er eerst bloed geprikt moet worden, waar nog het één en ander uit afgelezen kan worden. Daarna begint dan het lange wachten. En als er dan nog geen uitslag bekend is, duurt dat uur vaak heel lang. Deze morgen zou het wel een heeeel lang uur vol spanning geworden zijn, want alles liep uit en er kwam een extra uur wachttijd bij. 

Omdat de spanning er wat af was, kon ik mij wel op iets anders richten en keek ik eens wat rond. Het was druk om mij heen en het viel mij op dat veel mensen er toch, in mijn ogen, wat onverzorgd bij lopen. Broeken die niet goed passen, sjofele schoenen, jasjes die vaak te krap waren enzovoort. "Hoe is het toch mogelijk?" dacht ik bij mezelf, "als je wat koopt is het eerste wat je doet, in de spiegel kijken of het wel staat en of het goed zit. Hoe zouden deze mensen toch aan hun kleding zijn gekomen, interesseert hen dat dan niet? Aan de andere kant, de mode van nu geeft ook wel vaak een rommelige indruk. Neem nou die spijkerbroeken met die eeuwige gaten erin. Dat gaat ook al jaren door. En duur dat die dingen kunnen zijn.

Verder was er nog een oudere man in Schotse rok, wel met een soort pofbroek eronder en natuurlijk een knot op de kop. Werkelijk een uniek exemplaar om te zien. En ondertussen vele telefoongesprekken voeren met de luidspreker aan. Tja als je op wilt vallen lukt dat zo wel.

Eindelijk, om twaalf uur in plaats van kwart voor elf konden we bij de arts terecht. Er was voldoende tijd en aandacht om onze vragen te kunnen stellen. P. mag het innemen van de loperamide wat uitbreiden, waardoor het leven misschien iets comfortabeler wordt, omdat, als het werkt, de toiletgang wat beter te reguleren is. 

Omdat er toch zo af en toe wat slikproblemen zijn, zal er een oproep komen om daar maar te kijken, maar dat kan in Leeuwarden. Misschien is het niets, maar toch voor de zekerheid.

En zo reden we het mooie weer in om thuis te komen. De eerste uren zijn we altijd nog wat beduusd van zo'n bezoek, maar halverwege de middag vonden we toch dat er echt wel iets te vieren valt en heb ik op de fiets even een lekker en bijzonder slokje bij de slijter gehaald.

We kunnen, als het onderzoek van de slokdarm tenminste goed uitpakt, maar daar gaan we wel vanuit, omdat er op de scan niets te zien was, weer even opgelucht ademhalen. Toch wel fijn met de zomer in het vooruitzicht. 

                                   klik

mijn hond heet Hessel

hanscke | Woensdag 23 Maart 2022 - 10:01 am | | Standaard | Vijf reacties

LEKKER LOPEN


"Zondag gaan we eens een lekker eind lopen", zei ik tegen P. terwijl we in de tuin druk aan het werk waren. Het vergt elk voorjaar weer behoorlijk wat tijd en energie om de tuin toonbaar te maken om er in de zomer weer volop van te kunnen genieten. Eerst moet er het nodige snoeiwerk aan de bomen en grotere struiken gedaan worden, de uitgebloeide overblijfselen van de vaste zomerplanten, vaak is dat riet geworden,  moet weggehaald worden het gras moet na een eerste maaibeurt geverticuteerd worden, waarna er kalk en kunstmest gestrooid kan worden en de rozen moeten gesnoeid worden.  En omdat we dat niet allemaal in één week willen en kunnen doen, zijn we daar in het voorjaar toch wel een paar weken mee zoet.

Maar door het mooie weer van de afgelopen weken zijn we dit jaar erg vroeg met alles. Tijd om eens wat verder om ons heen te kijken dan alleen onze tuin. En zo gingen we vanmiddag op stap voor ons eerste grote rondje in onze woonomgeving. We hebben ongeveer zes of zeven verschillende rondjes van tussen de tien en twintig kilometer en die willen we elk jaar allemaal minimaal één keer lopen. 

En daar zag ik ze dan, de eerste lammetjes. Ik word daar altijd zo blij van. Dat jonge spul huppelt zo frank en vrij bij moeders in de wei. Voor mij altijd weer een mooi voorbeeld van hoe onbekommerd een bestaan kan zijn.

Echt onbekommerd is het voor ons even niet. Naast de oorlogsdreiging, die ik gelukkig wat meer van me af kan zetten zijn er even andere zorgen. Afgelopen week heeft P. weer een scan gehad en dinsdag zal er dan weer een gesprek zijn met de artsen. Dan zullen we weten of de groei van kankerhaarden weer tot stilstand is gekomen of dat ze juist weer toegenomen zijn. Het blijft elke keer weer spannend om naar zo'n gesprek te gaan. Uit de gezondheid van P. valt niets af te leiden. Dat is een situatie van de éne dag gaat het beter dan de andere. 

Ondanks dat P.  soms wel te kampen heeft met het gevoel van minder energie te hebben, is het gelukkig wel mogelijk om zo als vanmiddag de wandelschoenen aan te trekken en een flink stuk te gaan lopen en daar genieten we dan ook van. En zo lang dat nog kan vinden wij dat het nog wel lekker loopt in ons leven. En dat willen we ook nog wel graag een tijdje zo houden.

                                     klik

mijn hond heet Hessel

hanscke | Zondag 20 Maart 2022 - 6:31 pm | | Standaard | Vijf reacties