ONZICHTBAAR


Het boek is uit en wat vind ik dat jammer. Ik ken dat gevoel nog van vroeger. Dan kon ik zo in een boek opgaan, waardoor de personages bijna vrienden waren geworden. Dit boek was nog wel niet aan de beurt, maar de leden van onze leesclub 2.0 hadden grote voorkeur om dit boek als eerste van dit seizoen te gaan lezen.

Ik was wel nieuwsgierig naar het boek, maar om de één of andere reden liet ik het toch eerst nog een week liggen toen ik het in huis had. Totdat ik zag dat er in schouwburg De Lawei een voorstelling van het boek werd gegeven. Vriendin D. was er direct voor te porren om dit te gaan zien. Zij had het boek een tijdje geleden al gelezen. Ik wist dat ik het boek niet in een krappe week uit kon lezen, maar ik ben er toen wel direct in begonnen.

Het boeide mij vanaf het begin. De schrijfstijl vond ik fijn en ik ben een heel eind gekomen voor we naar de voorstelling gingen. Tijdens de voorstelling herkende ik heel veel. Soms werd er letterlijke tekst gebruikt. D. en ik hebben genoten, niet wetend, wel vermoedend, dat dit voorlopig misschien wel de laatste keer in lange tijd zou zijn dat we naar een schouwburg konden. Dat maakte ons uitje nog exclusiever.

En toen had ik nog een week om de laatste 200 bladzijden te lezen.  's Avonds na de afwas trok ik mij aan de keukentafel terug; koptelefoon met heerliijke muziek op mijn hoofd en lezen maar. Het zijn gouden uurtjes geworden. Wat heb ik veel plezier beleefd aan het lezen van dit boek. Het is geschreven vanuit het perspectief van de personage Metin en ik ben echt van die jongen gaan houden. Wat heb ik met hem meegeleefd.

En nu is het boek uit en zoals ik aan het begin al stelde, ik vind het jammer want ik mis 'm, Metin, de hoofdpersoon en verteller van Wees onzichtbaar, de jongen die opgroeit van een vijfjarige tot een volwassen man met de Bijlmer als decor.

Morgen zullen we het boek bespreken, maar wat anderen er ook van vinden, ik heb het een prachtig boek gevonden, het verhaal, maar ook de schrijfstijl.

hanscke | Dinsdag 20 Oktober 2020 - 8:22 pm | | Standaard | Vier reacties

VEGA


"Vreemd, waarom zouden ze dat doen?" zo vroeg ik mij af toen ik en passant even een flard van een reclame zag, "veganuggets er uit laten zien alsof het kipnuggets zijn." De zin ervan ontgaat mij volkomen. Als er dan vegetarische produkten moeten komen, waarom moet het dan zo veel mogelijk op vlees lijken zoals bijvoorbeeld ook de vegetarische worst van Unox? Ik zou zeggen, wees creatief en maak een geheel nieuw produkt met een eigen vorm en een eigen kleur. Of is er dan toch zo iets van het oog wil ook wat en als het nu maar iets herkenbaars heeft, kopen de mensen het wel?

Toen ik vannacht even wakker lag, (echt slapeloze nachten heb ik niet, wel zo nu en dan uurtjes, dat ik de slaap niet vatten kan) overdacht ik dit alles nog eens. En heel vreemd zag ik opeens een beeld voor me wat ik in Marokko gezien had. Bij de slagers in de marktstraatjes van Fèz had ik halve karkassen met de kop er nog aan gezien. Dat vond ik er nu ook niet zo heel smakelijk uitzien en ik wist ook niet meer of ik daar wel een foto van gemaakt had. 

Kennelijk niet, wel deze en ook dit vind ik niet geschikt om een blog mee te openen. Dit zien wij bijna niet meer. In de Westerse wereld ligt al het vlees wat we nuttigen in de supermarkten al in bruikbare porties voorverpakt in de schappen en ook bij de slager ligt het vlees in kleine stukken uitgestald in de vitrine. Ik kan mijzelf nog herinneren dat de slager op het hakblok voor het oog van de klanten een stuk vlees afsneed.

Ik merk wel dat door de vele aandacht die de vegaprodukten krijgen ik wel begin na te denken over het eten van vlees en een dag vleesloos, zou voor mij nu niet meer een probleem zijn, terwijl ik daar pakweg tien jaar geleden niet voor te porren zou zijn geweest.

Toch eten we nog dagelijks een stukje vlees, te meer omdat de diëtiste, die Gosse in verband met veel gewichtsverlies geraadpleegd heeft, dit sterk aanbevolen heeft. Dus voor ons geen vleesvervangers of veganuggets. 

Na dit alles overdacht te hebben, ik had het blogje al min of meer in mijn hoofd geschreven, ben ik vast met hele mooie beelden van Marokko in slaap gevallen.

                                   KLIK

hanscke | Zondag 18 Oktober 2020 - 11:50 am | | Standaard | Negen reacties

OPNIEUW


Opnieuw worden we beperkt in ons doen en laten. Ik begrijp het wel, maar echt leuk vind ik het niet. Het ergste vind ik, dat er niet een goed toekomstperspectief is. Met de genomen maatregelen gaat het heus wel lukken om het besmettingscijfer weer naar beneden te krijgen, maar dan?

Tot wanneer gaat het duren voordat we weer een normaal leven kunnen gaan leiden? Daar maak ik mij wel zorgen over. Toen in het voorjaar de intelligente lockdown werd ingesteld, had ik al wel vage vermoedens, dat dit maar zo niet over zou zijn, maar met de lente in aantocht kwam de beperking niet zo hard aan. Het werd mooi weer, we werkten in de tuin, we fietsten veel, maar nu met de herfst zijn de kaarten heel anders geschud en heeft het veel meer impact. Bovendien, zoveel jaar hebben we niet meer te gaan. Ik had me iets meer voorgesteld van de jaren dat we nog redelijk uit de voeten kunnen.

Toch proberen we er maar weer het beste van te maken. De herfst is bezig zich te manifesteren en ik geniet hoe dan ook van al die prachtige kleuren.  Ik denk maar even niet aan hoe fijn het zou zijn geweest om een aantal dagen naar Monschau te gaan. Ik wil op dit moment dan ook liever niet even de prachtige foto's te voorschijn halen. Ik zoek het maar dicht bij huis.

Vanmiddag zijn we op zoek geweest naar rode paddestoelen in Griekenland en Turkeije, een bos dicht bij ons. Het is niet gelukt. Wel heb ik een paar dagen geleden een foto gemaakt van de paddestoel boven aan het blog. Deze kwam ik tegen op ons dagelijkse rondje. 

Daar vlakbij staat de boom waarvan ik ook een foto heb gemaakt. Vorig jaar heb ik heel erg van die kleurige boom genoten, maar vergeten om er een foto van te maken.

Maar ik wil binnenkort nog een mooie rode paddestoel scoren, want coronamaatregelen of niet, er mag wel gewandeld worden en dat zullen we de komende weken ook zeker doen.

hanscke | Woensdag 14 Oktober 2020 - 8:23 pm | | Standaard | Zes reacties

VERDER ZIEN


Soms heb je wel eens ergens spijt van. De puzzel met de koeien uit het vorige blog is klaar, maar omdat het een afmakertje was, is mijn zin om te puzzelen nog niet uitgedoofd. En toen bedacht ik dat ik in onze laatste vakantie een mooie kans had laten liggen. In één van de laatste dagen bezochten we Harderwijk en daar is ook het Marius van Dokkum museum te vinden, zo ontdekte ik daar.

Merkwaardig genoeg was in de vorige vakantie mijn oog gevallen op ansichtkaarten van verschillende afbeeldingen van deze schilder en had ik dochterlief zo'n vakantiekaart gestuurd voorzien van een passende tekst omdat we veel in de caravan zaten vanwege het slechte weer. 

Ik had graag een kijkje in het museum willen nemen, maar ik had niet gereserveerd en zou pas aan het eind van de middag een tijdslot kunnen krijgen. Dat duurde mij te lang. Maar ik kon mij wel even te goed doen aan het bekijken van allerlei "museumprullaria" met afbeeldingen. En zo ontdekte ik dat er ook puzzels waren, alleen (verkeerd) zuinig als ik soms kan zijn, niet gekocht. Ik vond ze te duur!

Een dag later hoorde ik van een buur op de camping dat zij er wel één gekocht had en nu wel de juiste, want zij had er één besteld, maar toen niet degene gekregen had die ze had willen hebben. Zodoende wist ik dat de puzzels te bestellen waren, dus dat heb ik nu gedaan. En dan is het voor mij weer heel moeilijk om een keuze te maken. Uiteindelijk heb ik voor deze gekozen, want we hadden die laatste vakantie een verzoek van dochterlief kegregen om weer een origineel kaartje te sturen. Manlief vond deze heel grappig, maar ik gaf de voorkeur aan een ander genre, een hele ouderwetse ansichtkaart met een groot heideveld, een klein dorpsgezicht en nog zo'n oubollig klein plaatje en dat is het toen geworden.

Ik zal wel tijd genoeg krijgen om de puzzel te kunnen maken, gezien de getallen van het aantal besmettingen. Onze bewegingen zullen nog wel verder ingeperkt gaan worden.

Laten we maar stoppen met de discussie welke leeftijdsgroep het meest getroffen gaat worden met deze maatregelen. Voor de jongeren is het heel vervelend, maar zij hebben nog een heel leven voor zich..... Voor ons ouderen is het ook heel vervelend want onze levensduur is niet zo lang meer en er waren nog zoveel plannen......

Kortom, het treft ons allen en het is voor Mark, Hugo en de anderen een hele puzzel om de juiste beslisingen te nemen.

Even een grappig plaatje van onze honden. Er zijn twee manden, maar deze houten bak heeft de voorkeur van allebei. Tja, dan maar met zijn tweeën in één "mand". Lang houden ze dit niet vol, maar van dit soort dingen kan ik verschrikkelijk genieten. Het zijn soms net kleuters. Degene die er uitstapt komt dan zijn beklag bij mij doen. Na een aai over de kop druipt hij dan toch maar af naar de andere mand. 

                                 klik

hanscke | Zaterdag 10 Oktober 2020 - 2:35 pm | | Standaard | Zeven reacties

AANMODDEREN


We blijven maar bezig met het coronavirus. Is het niet op wereldwijde schaal omdat Trump besmet is geraakt, dan is het wel op landelijk niveau met de mondkapjesdiscussie. Het is en blijft een vervelend gedoe en ik ben er meer dan klaar mee, maar dat zal vast voor heel veel meer mensen gelden. En het moet maar blijken of al die maatregelen die genomen zijn afdoende zijn.

Steeds meer besef ik, dat ik nu toch bij de oudere generatie behoor. Ik kan niet meer zeggen, ben toch heel benieuwd hoe men over pakweg dertig of veertig jaar naar deze situatie kijkt. Vast met heel andere ogen dan dat er nu naar gekeken wordt. Halverwege de jaren zeventig was het overgrote deel van de bevolking toch ook overtuigd dat men goed bezig was, toen de benzine op de bon ging en de autoloze zondagen werden ingesteld. Daar was men toen ook absoluut niet blij mee.

Natuurlijk is dit appels met peren vergelijken, het gaat nu immers om de gezondheid van mensen en toen om de mogelijke schaarste van olie, dat weet ik ook wel, maar het gaat mij meer om de genomen maatregelen en hoe men daar decennia later tegen aankijkt.

Zelf probeer ik het leven maar te nemen zoals het komt. Het is een beetje aanmodderen binnen de mogelijkheden die er zijn. Als het goed weer is kan er getennist worden, één keer in de veertien dagen kan ik binnen een klein clubverband bridgen, als het droog is kan er gewandeld worden en dat is het wel zo'n beetje. Door het verplichtende karakter van het dragen van mondkapjes beperk ik het boodschappen doen tot één keer per week en een bezoek aan een museum of iets dergelijks zie ik onder deze omstandigheden ook niet zitten.

Door alle beperkingen die er zijn, verandert waarschijnlijk de waarnemingen en wordt de blik veel meer gefocust op kleinere dingen. Zo zag ik in de afgelopen dagen, toen ik even een blik naar buiten wierp, een hommel op een bijna uitgebloeide daliah zitten. Het beestje had geen haast, want het bleef keurig zitten totdat ik er een paar foto's van gemaakt had, maar toen ik een detailfoto van de kop, met name de ogen, wilde maken was het geduld op en vloog hij/zij weg. 

In de eerste golf van de coronacrisis schijnen heel veel mensen aan het puzzelen geslagen te zijn. Ik niet, want het was toen heel mooi weer en hebben wij heel veel gefietst. Nu in de tweede golf heb ik het puzzelen wel ter hand genomen. Aan het begin van dit jaar, toen kleindochter Nina uit verwegland hier was, zijn we met deze puzzel begonnen, maar toen zij weer weg was kon ik mij er niet toe aanzetten om het ding af te maken en was de plaat boven op een kast beland. Vorige week heb ik besloten om de puzzel toch maar "even" af te maken. Alleen de lucht hoefde nog maar.

Het is een hels karwei, maar stukje bij beetje vorder ik toch en heb ik hoop dat ik toch de klus zal klaren.

                              klik

hanscke | Maandag 05 Oktober 2020 - 11:08 am | | Standaard | Vier reacties

ENNUDAN


Alles leek weer een beetje gewoon en normaal. Bovendien had ik van diverse mensen gehoord, dat het echt wel te doen was om naar een voorstelling te gaan, het was goed geregeld en er werd voldoende afstand gehouden. Toen ik een goede week geleden een aankondiging van de voorstelling van Plien en Bianca zag leek het me erg leuk om daar eens heen te gaan en zo waar, er konden nog kaarten besteld worden.

Na eerst in de auto de persconferentie gehoord te hebben waarin de nieuwe maatregelen aangekondigd werden, kwamen we toch ietwat ontdaan in de schouwburg aan. Zou deze zelfde voorstelling morgen nog wel gespeeld kunnen worden, of zou dit de laatste zijn? De situatie deed ons verdacht veel denken aan de laatste keer dat we uit zijn geweest. Dat was in maart naar de film 'De Beentjes' van Herman Finkers, die wij als één van de laatsten, onder nornamele omstandigheden, in de bioscoop hebben gezien.

Schouwburg De Lawei had voor deze voorstelling een hele ludieke wijze bedacht om er zeker van te zijn dat het publiek de nodige afstand ten opzichte van elkaar in acht zouden nemen. In de grote foyer had men vakken met een kleurcode gemaakt en bij het kopen van de ticket werd een bepaalde kleur genoemd, zodat iedereen bij binnenkomst verzocht werd naar het vak met de gegeven kleur te gaan. In het vak waren sterren aangebracht zodat ook daar de anderhalve meter afstand duidelijk werd. Tien minuten voor aanvang kwam er een dame in een wit pak en een aantal handlangers in een donkerpak voor het voetlicht. Na eerst een soort vlaggenparade gehouden te hebben werd elke goep om de beurt door een dame met de juist gekleurde vlag opgehaald en naar de juiste plaatsen in de zaal begeleid.

Over de voorstelling kan ik vrij kort zijn, het viel ons waat tegen. Er was, zoals in de recensie staat, inderdaad een grote stoet aan typeringen zoals: gefrustreerde kabouters, een enorme sprong in het diepe, giraffen in het theater, ‘Changing of the Guard’ en een kanon, maar ik miste vooral de wat meer uitgesponnen dialogen. Ze waren er wel, maar vaak waren deze heel kort en soms domweg gezegd wat platvloers. 

Maar goed, het was al met al toch wel een leuk avondje uit en ik zou er alle vertrouwen in hebben om, wanneer ik weer eens iets zou zien wat mij leuk leek, opnieuw te gaan, maar.......

Sinds gisteravond staat, door de toename van besmettingen van dat vreslijke coronavirus alles weer op losse schroeven en moeten we eerst maar weer eens zien hoe de situatie zich verder gaat ontwikkelen.

                                KLIK

hanscke | Dinsdag 29 September 2020 - 2:46 pm | | Standaard | Vier reacties

SUMMEREND


De zomertijd is bezig op vrijwel dezelfde wijze te vertrekken als dat-ie gekomen is. Veel zon, strakblauwe luchten waardoor de weilanden nog groener lijken en aangename temperaturen. Ik lust er wel pap van. 

Toch kijk ik een beetje weemoedig terug naar het begin. Het begon allemaal met de heftigheid van het coronavirus. Zo door de maanden heen hebben we toch met ons allen  geleerd met dit nare fenomeen om te gaan. We hebben vakantie gevierd, weliswaar wel op aangepaste wijze, we hebben geleerd ons verlies te nemen door te accepteren dat er geen zomerfeesten, festivals en wat dies meer zij, gehouden konden worden, kortom er is veel niet door gegaan en misschien hebben we wel, tegen beter weten in, de hoop gehad, dat het aan het eind van de zomer voorbij zou zijn.

En nu is het bijna het einde van de zomer en lijken we net zo ver te zijn als toen de zomer begon. Nog net geen lockdown, maar wel met een zorgelijke situatie.

En daar was gisteren niets van te merken. Net als zovelen zijn we gaan genieten van het mooie weer. We hebben een prachtige fietstocht gemaakt naar Earnewâld. En omdat het bijna einde zomerseizoen was hebben we ons getrakteerd op een heerlijke sorbet bij een uitspanning aan het water.

Ik heb mijn ogen uitgekeken. Omdat boten en varen niet zo in onze genen zit, zijn wij niet zo vaak op plekken te vinden waar de mensen vertoeven die wel de watersport bedrijven. Tjonge jonge jonge, het water leek wel een snelweg voor boten.

Wij houden het maar bij fietsen en eerlijk is eerlijk, ik heb het al eens eerder geschreven, als ik in zo'n fietstocht een overtocht met een pontje kan opnemen, dan zal ik dat niet laten. En dat is een verschil met het voorjaar. Toen stonden we aan de andere kant van het pontje, als waarvan we nu vertrokken, maar toen voer het pontje (nog) niet. Door de versoepelde maatregelen, waardoor er in de loop der tijd weer meer mogelijk was, is dit pontje op 1 juli weer gaan varen. 

Het is al met al een mooie maar wel vreemde zomer geworden, waar veel kon en ook weer veel niet.  Helaas, zoals het zich nu laat aanzien zal het voorlopig nog wel een vreemde tijd blijven.

Zucht.

                                      klik

hanscke | Maandag 21 September 2020 - 11:12 am | | Standaard | Vijf reacties

WOORDKLANK


Quarantaine, het woord had voor mij altijd wel iets mysterieus. Het klonk wel mooi en het leek wel iets uitdagends te hebben, evenals het woord evacueren. Nu het in quarantaine moeten gaan als een soort orde van de dag is geworden, heeft het woord ook niets geheimzinnigs meer. Gelukkig heb ik er nog niet mee te maken gehad en ik hoop er ook niet mee van doen te krijgen.

Eigenlijk merk ik niet zo heel veel meer van het feit, dat we nog steeds in de greep van het virus schijnen te zijn. De gepaste afstand die bij het koffiedrinken op de tennismorgen gehanteerd wordt is er zo langzamerhand wel ingesleten en roept nog weinig onverwachte situaties op.

Ook het bridgen is weer begonnen, zij het met de helft van het aantal deelnemers, zodat de tafels op flinke afstand van elkaar staan en er per bridgetafel 2 tafels gebruikt worden, zodat we onderling op een aardige afstand van elkaar zitten, maar de kaarten nog net in het midden kunnen krijgen. En na elke ronde wordt er driftig ontsmet door te sprayen.

Met een paar medebridgers kwam het gesprek op dat ontsmetten. Eigenlijk is dat best vreemd. Het coronavirus is, zoals de naam al zegt een virus en virussen zijn niet, zoals met bacterieën wel het geval is, te bestrijden met desinfecterende middelen. Maar als goedwillend mens ga ik wel mee in het in acht nemen van de regels, maar soms sla ik het desinfecteren van mijn handen toch even over. Dat agressieve goedje is echt niet goed voor mijn huid, want de psoriasis in mijn handen vlamt hierdoor lekker op en van tijd tot tijd heb ik de linkerhand open liggen.

Heel waarschijnlijk gaat de zang zo zoetjesaan ook weer beginnen, zij het ook op gepaste onderlinge afstand. Ik vind het heerlijk dat het leven weer bijna gewoon gaat worden. Alleen het spontane van het verzinnen om naar een bioscoop, museum of theater gaat mij nog niet zo goed af. Dat vind ik nog te veel een gedoe.

Afgelopen weekend ben ik naar dochterlief in Den Haag geweest. Bij het weer weggaan naar huis hebben we elkaar als vanouds omhelsd. Na 24 uur in elkaars nabijheid te zijn geweest, en naar elkaar uitgesproken te hebben geen klachten te hebben en voor zover we weten ook niet met mensen met klachten in aanraking te zijn geweest vonden wij dat dit moest kunnen. Het was heerlijk om haar armen weer om mij heen te voelen en haar even stevig vast te hebben. Ik weet nu waarom het woord knuffel mij minder zegt dan wanneer men het over een stevige omhelzing heeft, want dat was het. Gelukkig zijn er geen foto's van gemaakt, want het was binnenshuis.

                                        klik

hanscke | Maandag 14 September 2020 - 8:08 pm | | Standaard | Zeven reacties