PAKJESFEESTEN


Ook dit jaar doe ik weer volop mee aan onze oerhollandse  traditie, het sinterklaasfeest. Het aspect geheimzinnigheid zou bij ons iets meer uitgebouwd kunnen worden, maar voor het overige zit alles er wel in. Cadeautjes kopen, inpakken, een voorzichtige surprise, een paar gedichten, pepernoten, banketstaaf, dit jaar zelfs een paar maal zelfgemaakt speculaas en (nog) in sinterklaas gelovende kindjes.

Dit laatste zal zijn langste tijd wel hebben gehad. Hoe groot het geloof van Rixte nog was weet ik niet, ik heb zo mijn twijfels. Heel opmerkzaam werd er zo terloops even door haar vermeld dat Sint een paar cadeaus bij Paagman, de boekhandel in Den Haag, had gekocht. Dat kon ze zo wel zien, aan het inpakpapier.

Een ander opmerkelijk feit was, dat ze op andere terreinen, voor een moment gestopt was met het stellen van kritische vragen. Opa was even met Hessel buiten geweest, net op het moment dat Zwarte Piet met de zakken cadeautjes was langsgekomen. Zwarte Piet was erg gehaast geweest en had geen tijd gehad om een ogenblikje binnen te komen...... Dit jaar werd opa niet onderworpen aan een spervuur van vragen over hoe Zwarte Piet er uit had gezien, wat Zwarte Piet aan had, welk kleur jasje enzovoort. Nee, ze hielp dapper mee om de zakken binnen te krijgen.

Een dag eerder had ze haar moeder ook al verteld dat dit jaar niet de echte Sinterklaas bij haar op school was geweest.  Wel had ze nog het vlaggetje buiten gehangen, zoals in het Sinterklaasjournaal gevraagd was. Zo konden de Pieten zien waar ze zijn moesten.

Heerlijk om dit alles als oma weer opnieuw van zo dichtbij mee te mogen maken. De foto toont de rage van de deze tijd. Een barbiepop met hoorntjes. Het heeft iets met het verhaal van Dracula te maken. Dochterlief heeft flink haar best moeten doen om dit popje nog op de kop te kunnen tikken. Het was overal uitverkocht.

Met kleindochter Nina wordt er ook een pakjesfeest gevierd, maar voor haar is het van het begin af aan een toneelstuk geweest. Elk jaar is ze rond deze tijd in Nederland om dit feest mee te kunnen maken. Voor haar geen Draculapopje, zij woont immers op twintig kilometer afstand van het Draculakasteel.

Twee verhaallijnen die mijlenver van elkaar af lijken te liggen, maar toch weer enig verband met elkaar samen schijnen te hebben. Hoe vermakelijk kan het leven zijn? Heel vermakelijk dus.

                                          klik


hanscke Maandag 05 December 2011 - 11:48 am | | Standaard

zes reacties

Annemarie

Toch, dat geloof blijft rotsvast! ;-) Totdat iemand haar uit de droom helpt. Tot die tijd, gewoon lekker laten genieten!
De spanning is nu in elk geval weg en de kids weer een stuk liever, hihi.

Annemarie, (E-mail ) (URL) - 05-12-’11 12:56
Sjoerd

Ach, het moet gewoon een feestje zijn. Of ze nu geloven of niet.

Sjoerd, (E-mail ) (URL) - 05-12-’11 13:07
Hanny

Heerlijk om Sint te kunnen vieren. Hier niets van dat alles. De kinderen hebben het te druk met hun eigen gezin en de schoonouders. Met z’n tweetjes vieren, is ook niet alles. We nemen ‘gewoon’ een stukje banket en dat is het. :-S

Hanny, (E-mail ) (URL) - 05-12-’11 13:09
Marjolijn

Heerlijk toch dat feest voor kinderen die nog geloven en voor die niet geloven om het samen te vieren.

Marjolijn, (E-mail ) (URL) - 05-12-’11 18:50
Bertie

Hier is die tijd ook voorbij.
Gelovige kleintjes zijn schattig maar surprises delen met grotere kinderen vond ik het einde. Er ging voor hen een wereld open: zelf grappen maken, plagerijtjes uitdelen, iemand blijmaken.
Ze genoten.

Bertie, (URL) - 05-12-’11 19:37
Renesmurf

Op den duur beseffen ze dat ze mee moeten spelen, dat houdt het leuk!

En de gezelligheid is er niet minder om, want daar gaat het om!

Renesmurf, (URL) - 05-12-’11 23:11
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.