SCOREN?


Een gezellig geroezemoes vult de kantine. Een kleine honderd eerste jaars leerlingen, oh nee, pardon deelnemers SPW, zijn er klaar voor om hun kerstfeest, wat weliswaar als een serieuze opdracht uitgevoerd dient te worden, te gaan vieren. Elk van de acht werkgroepen, wat in vaktermen tutorgroepen heet, moet aan één programmaonderdeel gestalte geven, zodat de gehele viering één logisch geheel wordt. Nog net voordat de viering geopend gaat worden, zie ik dat twee leerlingen (ik blijf liever de oude terminologie gebruiken) samen op één stoel zitten. Daar mijn stelling is dat iedere leerling recht heeft op een leerlingsetje, in normale omstandigheden versta ik hieronder dat er voor elke leerling een tafel en een stoel moet zijn, besluit ik naar de leerling toe te lopen en haar er op te wijzen dat er heus voor iedereen een stoel is.

Ik vraag haar op een vriendelijke manier om er even een stoel bij te pakken, zodat ze een eigen stoel heeft. "Waarom?" is haar antwoord. Ik besluit om niet met haar in discussie te gaan en stel haar opnieuw dezelfde vraag. "Wil je even voor jezelf een stoel versieren?" Dat heet SCOREN mevrouw! roept een medeleerling, een jongen die nogal veel last van jeugdpuistjes heeft, maar dit dapper camoufleert door onde andere een stoer petje te dragen, mij toe. Het betreffende meisje, een beetje brutaal lachend verzekert mij: "Helemaal niet nodig hoor, ik zit hier goed".

Opnieuw stel ik het meisje dezelfde vraag: "Wil je even voor jezelf een stoel versieren?" Na nog zes keer tegenwerpingen op dezelfde vraag van mij van het meisje gehad te hebben staat ze eindelijk zuchtend en met een gezicht als een oorwurm op en ze pakt de eerste de beste stoel. Helaas, dat blijkt mijn stoel te zijn en ik laat haar weten toch echt even op zoek te moeten gaan naar een andere stoel.

Een behulpzame medeleerling uit de achterste gelederen roept haar naam en reikt haar een stoel aan. Met enig vertoon wordt de stoel geplaatst naast de vriendin waar ze perse naast wil zitten. En met nog meer vertoon klimt ze over de rugleuning, ondertussen kijkend of ze de lachers op haar hand kan krijgen. Als dat niet lukt draait ze zich om naar mij en vraagt: "Zo goed?" Ik negeer de vraag. Het kerstfeest wordt geopend, maar tijdens de eerste openingszinnen vraag ik mij af, wie heeft er nu gescoord, zij of ik. Ik merk dat ook hier in het noorden het gedrag van leerlingen wel degelijk aan het veranderen is. Het blijkt steeds vaker nodig te zijn om te kiezen voor een autoritaire benadering. De tijd van inspraak en democratisch overleg lijkt meer en meer tot het verleden te gaan behoren.

hanscke Donderdag 22 December 2005 - 3:26 pm | | School perikelen