TROOSTPRIJS


Vandaag hebben we opnieuw een record gehaald. Het grootste aantal positieve coronatests; 23680. Het is wel een record met een kanttekening, want het kunnen er zo maar een paar minder zijn, omdat door een storing bij de GGD, 6 dagen geleden, de telling niet helemaal juist zou kunnen zijn. Hoe dan ook, het is toch een record waar je triest van kunt worden. 

Vorig jaar om deze tijd werd er reikhalzend uitgekeken naar het moment, dat er een vaccin beschikbaar zou zijn. Het zat er aan te komen. En jawel, op 6 januari van dit jaar werd met veel bombarie de eerst prik gezet. Nu zou het leed snel geleden zijn. Na eerst nog wat aanloopmoeilijkheden bij de snelheid van het uitdelen van de vaccinaties gehad te hebben, kwam de vaart er goed in.

Als straks 80% (waarvan? dat werd er niet duidelijk bijgezegd, van de hele bevolking, van de bevolking van 18 jaar of ouder of van de bevolking van 12 jaar en ouder of.....) gevaccineerd zou zijn, dan hadden we de pandemie onder controle. Nu is de vaccinatiegraad 84,4% (nogmaals van wat?) en er is niets onder controle. En men kan moeilijk blijven volhouden dat de besmettingen vooral komen door de mensen die niet gevaccineerd zijn. Rondom mij heen hoor ik de laatste weken, dat mensen die wel hun prik gehaald hebben toch positief getest worden.

Gelukkig wordt het overgrote deel er niet meer zo ziek van en dat blijkt ook uit de cijfers van de opnames op de  verpleegafdelingen en de ic's. 

Zo langamerhand bekruipt mij het gevoel, dat de hoofdprijs door het zich laten inenten gedegradeerd is tot een troostprijs, men wordt er nu niet meer zo ziek van. Het is toch lang niet zo effectief als men gedacht had. En zie daar, vandaag was dan het heuglijke feit dat de eerste boosterprik gezet is en weer onder grote belangstelling van de minister en de pers. 

Zelf ben ik heel hard aan het nadenken of ik die prik nog wel wil hebben. Misschien zijn de weigeraars van de vaccinatie toch slimmer dan ik dacht. Ik heb blindelings de gedachte gevolgd die gepropagandeerd werd: laat je prikken want dat is de weg naar de vrijheid. En zie nu wat er van die vrijheid terecht komt. Ik ben er klakkeloos vanuit gegaan, dat men wel wist wat men mij toediende. Nu ik deze uitwerking zie heb ik daar veel minder vertrouwen in en vraag ik mij steeds meer af: waar zijn we eigenlijk allemaal mee bezig.

Gelukkig ben ik nog lang niet aan de beurt en heb ik nog een hele tijd om na te denken en te zien hoe dit zich deze winter verder ontwikkelt. Echt gerust ben ik er niet op en ik heb dan ook heel veel twijfels of de einder al in zicht komt. 

                                           klik

mijn hond heet Hessel

hanscke | Donderdag 18 November 2021 - 6:49 pm | | Standaard | Zeven reacties

FRIDA


Eerlijk gezegd had ik geen idee wie Frida Kahlo was, maar het Drents museum in Assen timmerde nogal aan de weg met deze levensexpositie over de Mexicaanse kunstenares die in de laatste decennia is uitgegroeid tot een feministisch icoon. Ik ben mij er eens in gaan verdiepen, want hoe kon het nu toch dat dit aan mij voorbij gegaan was.

Na enig speurwerk vond ik op het internet wat informatie en een artikel in het maandblad Opzij maakte ook het één en ander duidelijk. Zo las ik in het artikel Viva la Frida, dat tot 2003 haar naam amper terug te vinden was in de kunstboeken. In 2002 is er een film genaamd Frida uitgebracht. Deze film, gebaseerd op een boek over Frida, geschreven door Hayden Harrera heeft een belangrijke rol gespeeld in het uitgroeien van Frida Kahlo tot wereldwijd icoon. Ik had inmiddels al begrepen, dat deze vrouw gehandicapt was door polio en later ook nog een zeer ernstig ongeluk heeft gehad en dat ze vanuit haar bed met schilderen was begonnen. 

Ze bewandelde een geheel eigen pad waarin plaats was voor trauma's verwerken, maar ook voor politiek, gender, liefde, het hebben van een eigen identiteit en de de Mexicaanse cultuur. Ik had dus inmiddels heel wat kennis opgedaan over deze kunstenares, maar toch vond ik het moeilijk om in het begin de draad wat te pakken te krijgen. Waarom waren de foto's die haar vader gemaakt had zo belangrijk en zo waren er in het begin van de expositie wel meerdere dingen opgehangen waarvan ik de zin niet helemaal zag. Wel heel verhelderend vond ik, dat er ook een paar afbeeldingen van haar echtgenoot Diego Rivera te zien waren. Zijn gigantische muurschilderingen in Mexico en in een paar steden van de VS waren toen al wereldberoemd. Als ik één van de eerste schilderijen van Frida zie, (de bovenste afbeelding) dan zie ik ook wel enige gelijkenis in stijl. Later heeft Frida toch wel een geheel eigen stijl ontwikkeld.

Aan het eind van de expositie kon ik wel meer het verband leggen. Het liet wel iets van haar achtergrond zien. Een kunstzinnige vader die fotograaf was en belangrijke opdrachten kreeg, zegt wel wat over de sociale achtergrond. Ze kwam zeker niet uit de armste families voort. Daarom vond ik het ook wel vreemd om een link naar het communisme te leggen, maar daar zal haar buitenechtelijke relatie met Trotsky ook wel mee aan toe hebben bij gedragen. 

Extravagant was ze ook wel en ergens ver weg deed ze mij iets aan Mathilde Willink denken met haar geheel eigen kleding waaraan zij een geheel eigen identiteit aan ontleende. Frida deed dit met haar Tehuana-kleding. En zo heb ik in korte tijd weer heel veel bijgeleerd.

Voorlopig is dit wel het laatste culturele uitstapje in de rij die ik op stapel had staan, ik zal het de komende maanden wel iets rustiger aan gaan doen en dat is misschien in deze coronatijd niet verkeerd. Er komende vast weer betere tijden en dan maar eens zien wat er aan dit soort uitstapjes voorbij komt, want leuk is het wel. 

                                                   KLIK

mijn hond heet Hessel

hanscke | Zondag 14 November 2021 - 1:06 pm | | Standaard | Zes reacties

T00 MUCH


Terwijl het aantal besmettingen links en rechts om mijn  oren vliegen, had ik een druk weekend met uitgaan. Deze ontwikkelingen had ik niet zien aankomen, wie wel? Ooit was ons in het vooruitzicht gesteld, dat àls we een inentingsgraad van rond de 80% bereikt zouden hebben, de pandemie min of meer onder controle was. Daar was ik van uit gegaan toen ik eind augustus de boekingen deed van deze twee theaterbezoeken. Of de controle van de QR code genoeg bescherming heeft geboden zal de komende tijd uitwijzen. 

Op vrijdag waren we naar een voorstelling van Peter Pannekoek. Het was echt lachen, maar er was één maar, het onderwerp corona met alles er opaan en er aan kwam wel heel veel aan bod. Dat had wat mij betreft wel ietsje minder gemogen. Ik kwam daar om even te lachen en alles te vergeten, maar wat corona betreft lukte dat niet, dat bleef opdeze manier in mijn gedachten. Misschien wordt het voor de echte oude jaars conference nog wel wat bijgesteld, maar op zich zat het al wel aardig goed in elkaar.

Het theaterbezoek van zondag was van een heel andere orde. Ik had de Carmina Burana graag in Het Concertgebouw in Amsterdam willen zien, maar Martini Plaza in Groningen is ook een uitstekend theater. Ik was er nog nooit geweest, maar deze eerste keer smaakt naar meer.

En dan nu het muziekspektakel. Het is nog niet eens zo lang geleden, dat ik echt kennis maakte met de Carmina Burana. Dat was rond de kerst in 2013. Wandelvriendin D. zong toen in een koor mee die een bewerking van deze muziek ten gehore bracht. Ik ben mij er toen verder in gaan verdiepen en ik heb het muziekstuk omarmd. Toen ik in augustus op tv steeds reclamespotjes zag met de aankondigingen waar dit evenement zou plaats vinden wist ik het meteen: hier MOET ik heen. Vriendin M. wilde wel mee, hoewel het niet helemaal in haar smaakgebied ligt. Ze zingt zelf dat het een lieve lust is en omdat ze het wel heel erg leuk vond, dat ik er zo graag naar toe wilde besloot ze mee te gaan. Ze heeft het toch heel erg mooi gevonden.

Het verhaal spreekt mij nog steeds heel erg aan en zo langzamerhand raak ik er ook wat in thuis. Het leven wat als een soort rad van fortuin gezien kan worden. Soms heb je geluk, maar kort daarna kan het opeens weer over zijn. De cirkel van het leven zeg maar. Dit keer had ik wat meer kennis van zaken en heb ik het hele stuk helemaal mee kunnen beleven, om bij de slotakkoorden te verzuchten, jammer dat het alweer voorbij is.

Met al dit gedoe ben ik natuurlijk wel heel veel tussen de mensen geweest. Gezien de vele besmettingen per dag is het nog maar de vraag of dit zo blijven mag en kan. Ik blijf enige hoop houden. Het aantal ziekenhuisopnames en IC opnames ligt in verglijk met de vorige pieken toch een stuk lager. Misschien toch een beetje hoopgevend? Het zou zo fijn zijn als we dit soort culturele uitspattingen wel kunnen blijven doen, want ik heb genoten van mijn uitstapjes. 

                                       klik

mijn hond heet Hessel

hanscke | Maandag 08 November 2021 - 10:12 am | | Standaard | Zeven reacties

METAVERSE


Misschien word ik wel oud en dan bedoel ik niet een hoge leeftijd bereiken, maar de situatie van nu. Het kost mij namelijk steeds meer moeite om bij te blijven als het nieuwe ontwikkelingen in de digitale wereld betreft. Surfen op het internet kost me geen moeite en als ik iets niet weet kom ik met google heel ver om het op te lossen. 

Met plezier denk ik terug aan de zoomsessies van een aantal clubs en hoe ik dat met heel veel uitproberen ook zelf tot stand kon brengen. In latere tijd kwam deze opgedane kennis mij goed van pas, de overleggen middels de laptop met een medewerker van de Hypotheker ging ik als heel normaal zien.    

Het werken met blue tooth is na wat gedoe nu ook een fluitje van een cent. De muziek van spotify kan ik via de I-pad nu moeiteloos naar de muziekinstallatie in de kamer, of naar de koptelefoon of naar een aparte speaker dirigeren; een e-book kopen en op de e-reader plaatsen kost me dan nog net weer iets meer moeite, maar ik schat zo in, als ik dat nog een paar keer doe, krijg ik dat ook wel onder de knie. E-books lenen via de bibliotheek gaat net iets eenvoudiger, maar het probleem is dat het aanbod van de bibliotheek in e-books (nog) niet zo groot is. 

Maar dan nu naar de metaverse. Het is een internet waar je dankzij draagbare apparaten zoals (foeilelijke) virtual-realitybrillen niet 'op' gaat maar waar je 'in' gaat. Het is een virtuele wereld waarin jezelf rondloopt. Bij Jinek werd geprobeerd ons daar iets van te laten zien en te ervaren.

Het spreekt mij in het geheel niet aan, het spelletje Minecraft zal ik, na het ooit één keer geprobeerd te hebben, nooit verder spelen en ik kan mij er totaal geen voorstelling van maken wat er nu zo leuk aan is om met een avatar nu eens een game in de éne ruimte te spelen om vervolgens te gaan shoppen in een virtuele winkel en accessoires voor zo'n avatar zal ik nu niet en nooit niet gaan  kopen. Het is voor mij een ver van mijn bed show en ik kan er totaal niet warm voor lopen en toch wordt het de opvolger van het mobiele internet genoemd en wordt er veel, heel veel geld ingestoken door facebook oprichter en -topman Mark Zuckerborg. 

Ik weet nog heel goed wanneer en door wie ik gevraagd ben facebookvriend te worden. Ook toen kon ik niet voorzien dat facebook zo belangrijk zou worden. Voor mij was het gewoon een opvolger van Hyves, waar ik nog maar net mee bezig was. 

Daarom, ik weet niet wat dit nu weer te weeg gaat brengen, maar wat ik wel weet is, dat ik een beetje moe begin te worden van al die nieuwe ontwikkelingen en dat ik er tegenop ga zien om weer iets nieuws onder de knie te krijgen. Vandaar mijn verzuchting, misschien word ik wel oud......

                                      KLIK

mijn hond heet Hessel

hanscke | Zondag 31 Oktober 2021 - 2:14 pm | | Standaard | Zes reacties

LATE HERFST


 Al een paar keer had ik de gedachte: "het lijkt wel of de de herfst dit jaar veel later begint dan andere jaren" en zie daar, een groot artikel in de krant waarin een boswachter van het Nationale Park de Hoge Veluwe dit aan de orde stelt en wat bevestigtd wordt door een bioloog van Wageningen University. De zomereik zou al verkleurd moeten zijn, de walnotenboom, de paardenkastanje evenals de lindenboom hadden al kaal moeten zijn; over de hele linie is het duidelijk dat we achterlopen.

In ons dorp zie ik het ook, de bomen beginnen nu pas te kleuren.Daarbij komt ook nog eens, dat ik vind, dat ze een aantal van die prachtig kleurende bomen mishandeld hebben. Afgelopen voorjaar zijn ze wel heel hoog opgessnoeid, dit zou op verzoek van een boer gebeurd zijn vanwege de grote melktankwagen. De bomen hebben wel iets aan schoonheid ingeboet, maar ze staan er gelukkig nog.

Er zijn wel tijden geweest dat ik helemaal weg was van dit jaargetijde. De bladeren, de kleuren, de geuren, de wat lagere temperaturen, de af en toe stormachtige wind, dit alles vond ik prachtig. Heerlijk dat ruige weer.  Maar nu ik zelf in de herfst van mijn leven ben aangekomen, is het net of ik toch ook wat weerstand ga voelen. Misschien heeft dat wel iets te maken met de metafoor die ik onlangs bedacht.

Hoe mooi ik al die verschillende kleuren ook vind, het is een prachtig palet van geel, oranje, bruin en soms dat lichte groen wat ik ook in het wel voorjaar zie, maar helaas het duurt niet zo lang, ze gaan er allemaal afvallen. Eerst één, en dan nog één en nog één - totdat je ziet dat de bomen kaal beginnen te worden. 

Als ik dan in mijn bridgeclub of tennisclub om mij heen kijk, zie ik ook een prachtig palet van oudere mensen. Je kunt zien dat er al vele seizoenen voorbij zijn gegaan en dat iedereen in de herfst is aangekomen. De één beweegt niet meer zo goed, een ander hoort wat minder, bij een ander wordt het zicht wat minder, maar als we dan zo'n middag met elkaar zitten te bridgen is het toch een prachtige verzameling mensen. Maar ook hier gebeurt het, net als bij het blad van de bomen, van tijd tot tijd verdwijnt er iemand en de groep wordt kleiner.

Ik wil nu niet direct zeggen dat ik aan een herfstdepressie lijdt, maar deze herfst leert mij wel naar de eindigheid van het leven te kijken. Dit kan een volgende herfst wel weer heel anders zijn. Misschien kies ik er dan wel weer voor om de kleuren van de herfst ergens in Duitsland te bewonderen, zoals we een aantal jaren geleden dat gedaan hebben. Wat vond ik die kleurenpracht bij Monschau mooi. 

Ook deze herfst gaat weer voorbij en over in de winter en daarna hoop ik dat we met velen het voorjaar weer mogen begroeten. Ondertussen probeer ik gewoon van elke dag te genieten.

hanscke | Zondag 24 Oktober 2021 - 12:46 pm | | Standaard | Zeven reacties

WAZIG


Het voelt als heel tegenstrijdig dat ik hierover blog, liever zou ik zien dat deze beide gedetineerden als het ware dood gezwegen zouden worden en men hen verder de mond zou snoeren omdat ze in mijn ogen het niet waard zijn om zoveel aandacht te krijgen, maar mijn ergerenis wint het toch en schrijf ik dus dit blogje.

Hoe is het toch mogelijk dat twee mensen die beide een moord op hun geweten hebben, na hun veroordeling toch weer volop in de belangsgelling komen te staan. Hoe haalt men het in het hoofd om tijdens een rechtszitting ter voorbereiding van een hoger beroep, éne Bekir E., de moordenaar van de scholiere Hümeyra, het woord te geven omdat hij beweert, dat Jos B. de moordenaar van Nicky Verstappen een bekentenis aan hem zou hebben afgelegd. 

Het eerste wat ik mij dan afvraag is: Hoeveel waarde  heeft zo'n gesprek wat zich afspeelt tussen twee gedetineerden. Als ik het moet zeggen, voor mij heeft het een waarde van nul komma nul, maar kennelijk wordt er in het justitionele apparaat anders over gedacht, want er wordt weer een hele vertoning van gemaakt.

De persoon in kwestie mag opdraven, het hele circus wordt in gang gezet, van rechter tot advocaat, alles en iedereen doet mee om hem zijn zegje te laten doen. Is dit nu echt de weg die moet worden ingeslagen? Ik heb met verbazing gekeken, hoe dit onderwerp bij Jinek ook weer uitvoerig aan de orde kwam, maar niemand sprak zijn verbazing uit over deze gang van zaken. Daarom doe ik het maar.

Toen ik de volgende dag, zaterdag 16 oktober het in de krant nog eens even na wilde lezen, bleek, dat de Leeuwarder Courant er (gelukkig) op geen enkele wijze aandacht aan heeft besteed. En zo hoort het ook naar mijn mening. Het is toch van de zotte dat gesprekken tussen twee criminelen, de één deugt niet en de ander is ook niet te vertrouwen, op deze manier serieus genomen gaan worden en breed uitgemeten gaan worden. Volgens mij raakt men in deze schimmige wereld dan helemaal de weg kwijt. 

De daders zijn veroordeeld, ze zitten hun straf uit en dat is het lijkt mij. De onderlinge gesprekken van deze twee zou eigenlijk niemand moeten interesseren en zouden volgens mij wel afgedaan kunnen worden met 'schoolplein prietpraat'. 

Ik weet ook heus wel, dat ik dit alles in het kader moet zien van het Hoger Beroep wat is aangetekend, maar ik blijf het zeer merkwaardig vinden dat men waarde hecht aan de bijdrage van een medegedetineerde die blijk heeft gegeven, het niet altijd zo nauw met de waarheid te nemen.  Dit alles maakt, dat ik de rechtspraak in deze tijd steeds meer als wazig ga zien. 

                                          klik

Mijn hond heet Hessel

hanscke | Dinsdag 19 Oktober 2021 - 5:26 pm | | Standaard | Drie reacties

KAAPS VIOOLTJE


 Onlangs heb ik ontdekt dat "in de mode zijn" wel heel erg ver gaat. Na onze laatste vakantie was ik in een tuincentrum op zoek naar wat planten om wat uitgebloeid spul in de terraspotten te vervangen en dan kom je al gauw bij chrysanten terecht. Als het dan tegen september loopt heb ik daar geen moeite mee en meestal koop ik dan een paar diep rode of paarsachtige exemplaren. Dat vind ik dan wel bij de naderende herfst horen. 

Toen ik daar was, bedacht ik dat ik ook wel even een Kaaps Viooltje mee kon nemen voor op tafel. Ik mag daar wel graag iets bloeiends op hebben, maar iedere week een bos bloemen kopen vind ik dan weer te duur. Drie keer de kamerplantenafdeling doorgelopen, maar nergens zo'n plantje te bekennen, dus heb ik maar even aan een medewerkster gevraagd waar ik die plantjes kon vinden. 

"Die zijn er niet mevrouw, er is geen vraag meer naar. Vorig jaar hebben we een groot aantal van de plantjes weg moeten gooien, omdat ze niet meer gekocht werden. Daarom kopen wij ze niet meer in en wij niet alleen, heel veel tuincentra kampten vorige jaren al met hetzelfde probleem. Ze worden daarom niet veel meer gekweekt."

Ik moet haar wel heel verbaasd hebben aangekeken, want ze begon te lachen en zei: "Ja, mevrouw, zo gaat dat, de klant bepaalt uiteindelijk wat er op de markt verschijnt." Ik heb maar een ander groen plantje gekocht en het voorval in mijn hoofd opgeslagen om er "ooit" nog eens iet mee te doen in de vorm van een blogje. Diep blauwpaarse kaapse viooltjes en ik hebben namelijk een innige band vanwege die kleur. Mijn bruidsboeket bestond  uit felgele roosjes met daarin de bloemen van zo'n kaapse viooltje. Het was zo mooi, (nee ik heb er geen goede foto van) waardoor mijn vader even dacht dat het echt om kunstbloemen ging; daar had de toenmalige bruidegom als grap mee gedreigd, omdat zo'n boeket wel houdbaar zou zijn. 

Zo kom ik als vanzelf bij mijn vader terecht. Ik weet niet meer wanneer hij er mee begonnen is, maar opeens was die gewoonte er, dan kocht hij twee boeketten hele grote bruinoranje chrysanten, één voor mijn moeder en één voor mij. Ook toen mijn moeder was overleden kreeg ik nog elk jaar een boeket van hem.

De eerste jaren na zijn dood miste ik dit enorm, ik wilde ze zelf niet kopen, maar vanaf het moment dat vriendin Marjan mij aanraadde dit juist wel te doen als een soort eerbetoon, doe ik het nu wel en ik geniet er van.

Zo ben ik ook maar op zoek gegaan naar het kaapse viooltje. Op het internet zijn ze namelijk nog wel te verkrijgen, maar ook schaars. Toen ik met dit blogje begon waren er nog 7 plantjes en toen ik dit blogje bijna klaar had nog maar 2. Ik heb dus als de wiedeweerga een plantje besteld, 4,95 en 2,65 euro bezorgkosten is wel wat duur voor zo'n plantje, maar ik zie het maar als een cadeautje aan mijzelf. Ik ben er blij mee als het deze week bezorgd wordt.

 

                                 klik

Mijn hond heet Hessel

hanscke | Zondag 10 Oktober 2021 - 5:58 pm | | Standaard | Zeven reacties

DE CHALLENCE


 Het is gelukt. Ik ben erin geslaagd de uitdaging die ik met mijzelf aangegaan ben tot een goed einde te brengen zonder ook maar één keer gesmokkeld te hebben. Vijfentwintig dagen geen wijn of rosé, niet een donkerbruin biertje, een glaasje sherry of een cognacje of een korenwijntje en ook geen gin-tonic. Niets van dit alles, ik wilde geen druppeltje alcohol.

Niet dat ik nu echt bovenmatig veel dronk, de laatste jaren hadden we al steeds meer ingebouwd om niet elke dag met een glas wijn af te sluiten en dat lukte thuis op doordeweekse avonden heel aardig. Toch, in de vakanties, was het toch wel lekker om 's avonds nog een wijntje te nuttigen, of als het wat kouder was een glaasje korenwijn, voor de niet-kenners onder ons, te vergelijken met oude jenever, maar korenwijn klinkt net iets chiquer en is ook iets milder van smaak. 

Dus terug van vakantie dacht ik, het moest nu maar eens wezen en zonder overleg met P. begon ik hieraan. Bij het halen van de wekelijkse boodschappen vroeg ik in de winkel welke wijn er moest komen met de uitleg, dat ik even, 25 dagen, niet meedeed, maar het was gelijk zonneklaar, P. deed wel met mij mee. 

Om mijn besluit kracht bij te zetten had ik op FB al een berichtje geplaatst dat ik aan een challence begonnen was, zonder te vermelden wat dit inhield. Dit moest mij behoeden om te gaan stechelen, ik ken mijzelf namelijk maar al te goed, maar ik moet zeggen dat het goed heeft gewerkt. Ik ben niet één keer in de verleiding gekomen.

Uiteindelijk is het mij reuze meegevallen is. De eerste dagen was ik er in mijn hoofd wel mee bezig, maar dan 's morgens. Ik trok dan de conclusie dat ik het de vorige avond helemaal niet gemist had. Ik vergat het  's avonds vaak; ik was meestal druk met iets bezig en voordat ik er erg in had liep het tegen twaalven en was het tijd om naar bed te gaan. 

Ook de verjaardag van schone zus was geen probleem. De tonic die ze voor mij gekocht had smaakte prima. Maar van twee glazen frisdrank krijg ik wel een heel vol gevoel. Op de zondagmiddag miste ik om vijf uur wel ons gezellige borreluurtje met daarbij de lekkere hapjes, maar het sneue gevoel ebde al snel weg; er zijn ergere dingen. 

Nee ons humeur heeft er niet van te lijden gehad. Wat me wel is tegengevallen is, dat ik geen grammetje gewicht ben kwijt geraakt. Helemaal niets. En behalve op die verjaardag heb ik vrijwel geen frisdrank gedronken, hooguit een watertje met een smaakje.

Maar goed, het is klaar. Ik weet nu dat het mij weinig moeite kost om de alcohol te laten staan en dat vind ik een mooie uitkomst en ik heb er dan ook geen moeite mee om in de toekomst toch zo nu en dan van een lekker glas wijn of iets anders te gaan genieten. Ik heb het een hele leuke uitdaging gevonden, maar ik kies er nu toch voor om gewoon weer "vrij" te zijn in mijn doen en laten. Het einde van een berperking vind ik missschien nog wel fijner dan het glas wijn wat ik vanavond ga nuttigen. 

                        klik

mijn hond heet Hessel

hanscke | Vrijdag 01 Oktober 2021 - 2:50 pm | | Standaard | Zeven reacties