EERTIJDS 33

KERST 2023


Met de rubriek EERTIJDS wil ik een jaar lang, wekelijks een blogje maken over een voorwerp wat meer dan 50 jaar oud is. Dit kan van alles zijn. Iets uit mijn jeugd, iets van mijn vader of moeder, iets wat op een of andere manier bij mij terecht is gekomen, maar het MOET 50 jaar of ouder zijn. De herinneringen aan het voorwerp zal ik beschrijven en van het voorwerp plaats ik een foto.


De rubriek "EERTIJDS" overschrijdt het jaar, maar dat geeft niet, ik ga gewoon door tot het aantal van vijftig gehaald is. Dit keer heb ik gekozen om twee voorwerpen te combineren, dit in het kader van de kersttijd èn omdat ze wel wat bij elkaar horen. 

Het Hugenotenkruisje is van mijn moeder. Ik herinner mij, dat ze op een verjaardag een zilveren exemplaar van mijn vader heeft gekregen. Ze was er erg op gesteld om het te dragen en om uit te dragen dat je ook, als je niet Rooms Katholiek was, iets van een kruisje kon dragen, maar dan afgestemd op het Nederlands Hervormd zijn. Op een gegeven moment is de zilveren hanger vervangen voor een gouden exemplaar. Het was haar wens, dat ik het na haar dood mee zou nemen.

Zelf zal ik het nooit dragen, omdat de kerk en het geloof geen rol speelt in mijn leven. Toch heb ik hele mooie herinneringen aan de tijd toen ik kind was en met vader en moeder mee ging naar de kerk. Dat nam de hele zondagmorgen in beslag, want na de kerkdienst was er de zondagschool en mijn vader was zondagschoolmeester dus was het logisch dat ik daar ook heen ging. Ik denk dat het in een tijd was dat mijn broer de leeftijd van 12 jaar al bereikt had en er "te groot" voor was. 

Ik heb niet in de groep van mijn vader gezeten, want hij was voor de oudste kinderen. Hij kon erg mooi vertellen en hij heeft dan ook een aantal jaren "het vrije verhaal" voor een volle kerk verteld. Dit onderdeel kwam na de gebruikelijke kerstvoorlezing uit de Bijbel. Ik weet, dat hij vooraf heel erg zenuwachtig was, maar als hij eenmaal begonnen was, werd het muisstil in de kerk. Om deze verhalen te kunnen vertellen gebruikte hij dit kerstboek wel. Ik weet dat mijn moeder ons, toen wij nog niet konden lezen, daar op 2e kerstdag uit voorlas. Het favoriete verhaal van mijn vader, "Het Portretje" staat er niet in, dat moet hij ergens anders opgediept hebben.  

Ach, het zijn hele zoete herinneringen uit mijn vroege jeugd. Ik koester ze en laat ze in mijn hoofd voortbestaan.

                     klik

mijn hond heet Hessel

hanscke | Donderdag 28 December 2023 - 09:55 am | | Standaard | Eén reactie

VERJAARDAGSWENS


 Afgelopen week ben ik jarig geweest en is er een wens van mij in vervulling gegaan. Toen ik 50 werd, heb ik niet een pop in de tuin gekregen, iets wat ik, in tegenstelling tot veel anderen die dat niet  leuk vinden, wel heel graag gehad had willen hebben. 

Jaren lang heb ik, als we wandelend langs een Sara kwamen vermeld, dat ik zoiets niet had gehad en ik heb jarenlang de stille hoop gehad, dat ik dan zoiets zou krijgen als ik 65 werd. Maar nee, ook toen kwam er geen pop in de tuin.

Afgelopen zomer werden er twee grote poppen bij het feestterrein geplaatst om ons "Kleintje Dorpsfeest" wat op te luisteren. Ik schijn daar wat in trance bij gestaan te hebben toen ik amechtig toekeek hoe die poppen leven ingeblazen werden.  

Opeens voelde ik een arm om mijn schouder en werd er een beetje gekscherend gevraagd: Jij zult toch ook wel eens zo'n pop gehad hebben? "Nee", antwoordde ik, "het stond hoog op mijn verlanglijstje, maar ik heb het nooit gekregen". "Wanneer ben je jarig, dan krijg jij van ons een pop in de tuin, niet B? Daar zorgen wij voor." 

"Nee, nee, doe maar niet", wimpelde ik het af, doodsbenauwd dat het een te ordinaire pop zou worden. Alsof ze mijn gedachten konden lezen, zeiden ze zelf al, dat ze het netjes zouden houden.

Op de dag van mijn verjaardag waren ze om half acht al bezig. En ze hebben woord gehouden, de mannen van de Oranjevereniging. Het is een nette pop. Ja, ze houdt een fles wijn in de hand, maar dat mag. Iedereen weet dat ik  graag een glas droge witte drink. Het spandoek hebben ze er bij verzonnen.

Al met al is het een mooi cadeau geworden waar ik heel erg blij mee ben. Het groeit uit tot een mooie herinnering.  

               klik

mijn hond heet Hessel

hanscke | Woensdag 20 December 2023 - 3:15 pm | | Standaard | Zeven reacties

EERTIJDS 32

GEBOORTEDAG


Met de rubriek EERTIJDS wil ik een jaar lang, wekelijks een blogje maken over een voorwerp wat meer dan 50 jaar oud is. Dit kan van alles zijn. Iets uit mijn jeugd, iets van mijn vader of moeder, iets wat op een of andere manier bij mij terecht is gekomen, maar het MOET 50 jaar of ouder zijn. De herinneringen aan het voorwerp zal ik beschrijven en van het voorwerp plaats ik een foto.


Het was even zoeken, of eigenlijk meer een keuze maken uit de voorwerpen die ik wilde gebruiken voor dit blogje. Gisteren was het namelijk de geboortedag van mijn vader. Hij zou 102 zijn geworden. Komend voorjaar is het tien jaar geleden dat hij is overleden en sindsdien hebben mijn broer en ik de traditie in leven geroepen om rond de geboortedag van ons (schoon)vader met ons vieren ergens te gaan eten, al dan niet gekoppeld met een bezoek aan een museum. De Fundatie in Zwolle leek ons wel wat, maar om organisatorische redenen hebben we het alleen bij een uitgebreide lunch bij Brass Boer Thuis gelaten.

Het zijn weer gezellige uurtjes geworden en natuurlijk is vader ook wel even ter sprake gekomen. Hilarisch is altijd de uitspraak die we dan aanhalen: en we kreg'n moar 1 eardappel per persoon. Dat was hem tijdens een vakantiereis in Zwitserland overkomen. Van het viergangen menu wat wij deze dag voorgeschoteld kregen zou het commentaar vast geweest zijn: het was lekker, doar niet fan, moar het was wat weinig, het war'n eigenlijk alleen maar wat hapsiens, niet eens een schaal met groente en eardappels. En heel eerlijk, hij zou dit keer wel een beetje gelijk gehad hebben. Het had wat ons betreft ook wel iets royaler gemogen. Maar goed, het was wel heel erg lekker en het is echt een gezellig samen zijn geweest.

Toen moest ik vandaag dus even op zoek naar voorwerpen die ik voor dit blog kan gebruiken. Ik heb heus nog genoeg voorwerpen om het aantal van 52 blogjes vol te maken, maar echt dingen van mijn vader zijn er niet meer zo heel veel, wat dat betreft had ik mijn kruid al wat verschoten met bij voorbeeld het bierglas uit EERTIJDS 19  en de radio uit EERTIJDS 24.

Maar goed, bij het zoeken kwam ik een foto van vader, moeder, broerlief (zelf was ik nog niet zichtbaar voor de buitenwereld) tegen. De foto linksboven is daar een deel van. Ook kwam ik de foto tegen van mijn broer en mijzelf. Die foto heeft jaren op het dressoir gestaan en kennelijk heeft mijn vader die foto steeds meegenomen toen hij na het overlijden van mijn moeder een paar keer verhuisd is. En zo is die uiteindelijk bij mij terecht gekomen.

De damstenen zijn echt heel oud. Ik kan mij nog wel herinneren dat ik daar mee gespeeld heb. Dammen was aan een kind toch net iets makkelijker uit te leggen dan schaken. Dat laatste, schaken, heeft mijn vader later echt als hobby opgepakt. De originele houten schaakstukken zijn er denk ik niet meer, wel de grote stukken die bij het latere elektronische schaakbord behoorden, maar ja die zijn niet 50 jaar oud, dus die kon ik niet gebruiken. Ook heeft vader nog geleerd om op de computer te schaken. Hij heeft, toen hij oud was, daar nog menig uurtje mee zoet gebracht.

                                  klik

mijn hond heet Hessel

hanscke | Zondag 10 December 2023 - 1:02 pm | | Standaard | Zeven reacties

DE GRIP


"Pak de grip terug", zeggen de mensen aldus VVD-leider Dilan Yesilgöz tijdens de verkieizingscampagne. Maar als ik dan een artikel lees over het rapport van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid, dan blijkt het woord 'grip' een buzzwoord geworden te zijn. Bijna iedere politieke partij wil volgens de verkiezingsscampagne wel ergens grip op hebben, NSC wil grip op de CO2 uitstoot en de collectieve ujitgaven, BBB en D66 willen bijvoorbeeld grip op de beschikbaarheid van medicijnen, Groenlinks/PvdA wil graag grip op belastingontwijking , internationalisering, kunstmatige intelligentie, gessestelijke gezondheid en de publike zaak om maar eens wat te noemen. 

Het spreekt voor zich, dat dit voor de gewone burger allemaal verweg doelen zijn, waardoor het gevoel is ontstaan geen grip meer te hebben. Het maatschappelijk onbehagen groeit hierdoor en men gaat denken in termen van vijanden en zondebokken en is op zoek naar sterke of autoritaire leiders. 

Tot zover de politiek, maar wel terug naar het onderwerp grip. Ik was door het weer van de afgelopen tijd totaal de grip kwijt op de werkzaamheden die normaliter in deze tijd in de tuin dienen te gebeuren. In september en oktober was het nog te warm en te mooi weer om al die prachtige bloeiende potten al op te ruimen en in november regende het bijna altijd met als gevolg dat de terraspotten nog steeds niet waren opgeruimd. 

Die ene dag dat het misschien gekund had hebben we voorbij laten gaan en toen ging het opeens vriezen. We waren te laat. Na twee nachten met behoorlijk wat nachtvorst hadden we tijd om alsnog met de terraspotten aan de gang te gaan. De "overblijvers" hebben we in de garage gezet, in de hoop dat zij deze 2 nachtvorsten wel zullen overleven. De één jarigen wilden we opruimen, maar dat bleek even niet zo makkelijk te gaan. De grond in de potten was al zover bevroren, waardoor we het niet uit de potten konden krijgen. Dit moesten eerst ontdooid worden.

We hebben het hele zooitje maar in de bijkeuken gezet. Het was wel een zielig gezicht. 

Dit jaar dus geen poging om de fuchsia's op stam in leven te houden om volgend voorjaar te proberen ze weer aan de gang te krijgen. Nee, alles is na het ontdooien richting compostbak gegaan en de potten staan nu, zoals het behoort, keurig in het tuinhuis. Het terras is weer kaal, zoals het in de winter hoort te zijn. Even had ik het gevoel de grip op het tuinwerk kwijt te zijn, maar alles is nu, zij het wat te laat, toch nog geregeld en de tuin is klaar voor de winter, op het planten van 65 tulpenbollen na. Dat is er ook bij ingeschoten, maar zodra de vorst is vertrokken, ga ik die nalatigheid ook nog goed maken. Als dat gebeurd is heb ik het gevoel de grip terug gepakt te hebben.

grip
                                   klik

mijn hond heet Hessel

hanscke | Zondag 03 December 2023 - 6:28 pm | | Standaard | Zes reacties

EERTIJDS 31

MERKLAPPEN


Met de rubriek EERTIJDS wil ik een jaar lang, wekelijks een blogje maken over een voorwerp wat meer dan 50 jaar oud is. Dit kan van alles zijn. Iets uit mijn jeugd, iets van mijn vader of moeder, iets wat op een of andere manier bij mij terecht is gekomen, maar het MOET 50 jaar of ouder zijn. De herinneringen aan het voorwerp zal ik beschrijven en van het voorwerp plaats ik een foto.


Onlangs was er weer de Verhalenavond in Fryslân. Op Verhalenavond ontmoet heel Friesland elkaar om te luisteren naar verhalen. Verhalen in huiskamers, musea, cafés, bibliotheken, bij verenigingen en bedrijven. Dit jaar ben ik naar twee locaties in eigen dorp geweest; het Rechthuis en de Hobbydoos. Hobbydoos.nl is een online winkel gespecialiseerd in handwerkbenodigdheden zoals garens, borduurpakketten quiltstoffen en nog veel meer.

Ooit heb ik het begin van de grote onderneming meegemaakt en het leek me leuk om nu het complete verhaal van het ontstaan te horen en ik hoopte een kijkje te mogen nemen in de magazijnen. 

Het verhaal van het ontstaan was zoals ik het kende, maar het was heel leuk om te horen hoe de eigenaar van jongs af aan begeistert was geweest door het breien en haken. De handwerkles was voor haar altijd een feest geweest, met één schaduwkant, zij mocht het werk niet mee naar huis nemen zoals de andere meisjes, want dan had ze het werkje te snel af en moest de handwerkjuf weer wat nieuws verzinnen. 

Dit bracht mij naar de merklap van mijzelf en de verstellap van schoonmoeder. Mijn moeder had een merklap op school geborduurd, maar dat werd niet meer gedaan toen ik naar school ging en de meisjes op elke woensdagmiddag handwerkles hadden. Op de één of andere manier vond mijn moeder het toch nuttig en leuk, dat ik ook zo'n merklap ging maken. Ze heeft zo'n lapje voor mij gekocht en ik ben aan de slag gegaan. De originele merklap werd alleen maar met rood geborduurd, maar ik was toen zo eigenzinnig, dat ik met allerlei kleurtjes aan de gang ging. Ik wilde modern doen. Mijn moeder was daar niet zo enthousiast over en dat zal wel de reden zijn geweest, dat ik het ding nooit afgemaakt heb.

Helaas is de merklap van mijn moeder, na haar overlijden, bij de verhuizingen van mijn vader verdwenen. Anders had ik die merklap ook laten inlijsten. Mijn schoonmoeder had net zo'n merklap als mijn moeder, maar die is natuurlijk naar de dochter, mijn schoonzus gegaan. Er was ook nog een verstellap van mem waar allerlei versteltechnieken op te zien zijn zoals een knopenlijst met knoopsgaten, diverse splitten en andere technieken en alles met de hand gemaakt. Dit om later hemden overhemden en overalls te kunnen verstellen. Dit doek mocht ik hebben.

Ik heb het gewassen en laten inlijsten. Ik ben niet zo'n fan van foto's van de overledenen neerzetten, ik vind een aandenken zoals dit wel heel mooi en daarom hangt dit op een mooi plekje bij ons in de kamer. De initialen van mem zijn er wel in te vinden, helaas het jaartal niet, maar deze lap zal toch zo om en nabij de 90 jaar oud zijn. Mijn eigen onaffe merklap is veel jonger, maar zal toch ook al wel zo'n 60 jaar oud zijn.

                      klik

mijn hond heet Hessel

hanscke | Donderdag 30 November 2023 - 7:04 pm | | Standaard | Vijf reacties

DAG HESSEL


Ik had een blogje over mijn ervaringen op het stembureau in mijn gedachten, maar dat komt later misschien. Opeens is daar het einde van Hessel. Begin september was Hessel heel erg ziek. Er was al sprake van, dat we hem zouden laten inslapen maar omdat zoonlief en kleine dochter graag afscheid van hem wilden nemen, werd dit nog even uitgesteld. Volgens de dierenarts kon dit wel, zeker met behulp van het medicijn prednison.

En alsof er een wonder geschiedde, Hessel knapte helemaal op, begon weer te eten en te drinken, kon weer op zijn poten staan, kortom na een paar dagen was er geen enkele reden meer om het leven van Hessel te beëindigen.

Met de extra voeding nam het gewicht van Hessel toe en kreeg hij ook weer energie. Na een paar weken was hij weer 20 kilo in plaats van de schamele 16, waardoor hij er zo uitgemergeld uitzag. Lange wandelingen maken kon natuurlijk niet meer, maar aan de dagelijkse korte uitlaat heen en weertjes beleefde hij toch veel plezier. En soms namen we beide honden in de auto mee naar een plek waar ze los konden lopen en ook dat vond Hessel fijn, al was er van rennen en draven geen sprake meer.

En zo hadden we het fijn met ons vieren. Maar vannacht hebben we heel plotseling afscheid van Hessel moeten nemen. Voordat we naar bed gaan wordt Pablo nog even uitgelaten en de laatste weken liet ik Hessel nog even in de tuin scharrelen omdat hij niet zo veel zin meer had om te lopen. Maar gisteravond was er geen beweging meer in Hessel te krijgen. P. heeft Hessel naar zijn mand gedragen en we zouden elk uur even gaan kijken.

Om 1 uur was alles nog in orde, behalve dat Pablo mand met Hessel erin een stuk naar voren had getrokken, zodat hij Hessel kon zien. Heel opmerkelijk. Om 3 uur was alles nog rustig, maar om 4 uur maakte P. mij wakker met de mededeling dat Hessel voor altijd was ingeslapen, maar dat hij nog warm was. 

We hebben samen afscheid van Hessel genomen. Pablo zat er maar wat treurig bij. Nadat we Hessel in de mand naar de garage gebracht hadden, hebben we geprobeerd toch nog maar wat te slapen. Bij mij is daar weinig van terecht gekomen. Ik ben heel veel bezig geweest met alle herinneringen die ik heb aan ons tweetal Hessel en Iemand. Wat is dat een prachtige tijd geweest toen we die twee jongens samen hadden. Dat is nu voorgoed voorbij.

Pablo is nog jong, hij komt er wel overheen dat hij Hessel moet missen, want zo door de maanden heen waren beide honden toch ook op elkaar gesteld geraakt. Pablo werd wat rustiger en Hessel vond hem daardoor minder irritant. 

Ik ben kennelijk toch nog even in slaap gevallen want ik werd wakker van Pablo die zachtjes jankte. P. was ook al een keer bij hem geweest om hem gerust te stellen maar dat hielp niet echt. Toen ik beneden kwam wilde Pablo direct naar de bijkeuken, maar daar was Hessel niet dus wilde hij door naar de garage.

Toen we even later inderdaad door de garage moesten, zag hij Hessel in de mand liggen. Even werd hij helemaal blij, om vervolgens helemaal in te zakken. Hij heeft nog even aan Hessel geroken, maar een tweede keer hoefde het voor hem niet meer. Hetzelfde hadden we meegemaakt met Hessel toen Iemand was ingeslapen. Na één keer goed gesnuffeld te hebben is het kennelijk goed.

Het zal moeten wennen en ik ben heel erg blij dat Pablo er is, maar missen doe ik Hessel zeker. Hij is ruim 12 jaar mijn hondenvriend geweest. De mooie herinneringen blijven.

                                              klik

mijn hond heet Hessel

hanscke | Vrijdag 24 November 2023 - 3:14 pm | | Standaard | Tien reacties

EERTIJDS 30

PINK FLOYD


Met de rubriek EERTIJDS wil ik een jaar lang, wekelijks een blogje maken over een voorwerp wat meer dan 50 jaar oud is. Dit kan van alles zijn. Iets uit mijn jeugd, iets van mijn vader of moeder, iets wat op een of andere manier bij mij terecht is gekomen, maar het MOET 50 jaar of ouder zijn. De herinneringen aan het voorwerp zal ik beschrijven en van het voorwerp plaats ik een foto.


In de afgelopen week had ik al een paar keer gedacht, ik moet eens naar de zolder om de LP van Pink Floyd met de koe op de hoes te zoeken. Dit naar aanleiding van ons uitje naar Amsterdam naar de Fabrique des Lumières, waar bij de expositie van Dali de muziek van Pink Floyd werd gebruikt.

Na niet eens zo heel lang zoeken vond ik het vanmiddag tussen de andere LP's in de LPkast. Nu ik de titel van deze LP wist, ATOM HEART MOTHER, kon ik dit op spotify intikken en toen kwam de LP wel tevoorschijn. Terwijl ik boven bezig was met mijn knutselbreiwerkje heb ik de muziek via tablet op een speakertje gezet en zo de hele LP afgeluisterd.

Het was een feest van herkenning. Wat had ik die nummers lang niet gehoord, maar van sommige nummers, bijvoorbeeld IF, wist ik nog iedere noot. Het zat nog allemaal in mijn hoofd.

Toen P. en ik pas bij elkaar waren liet hij mij het nummer Alan's Psychedelic Breakfast horen. Ik wist dus nog wel dat dit nummer op die LP stond maar verder had ik geen idee. Ik vond dat nummer wel grappig, maar ik was vanaf de eerste keer dat ik deze LP hoorde helemaal weg van het nummer IF. Hoe was het mogelijk dat ik dat niet meer wist! Heel veel van mijn verdriet over het mislukken van mijn eerste huwelijk heb ik met het luisteren naar dit nummer verwerkt. Het zachte, het lieve, het gaf mij zo'n troost; al mijn verdriet leek als het ware, met het keer op keer naar dit nummer te luisteren, weg te vloeien.

Bij P. was alles nog iets dieper weggezakt, want toen ik het op de terugreis over de LP met de koe op de hoes had, ging er bij hem geen belletje rinkelen. Vanmiddag, nadat ik eerst alleen de hele LP afgeluisterd had, liet ik hem de muziek ook horen, en toen was het voor hem net zo'n feest van herkenning als bij mij de eerste keer. Wanneer en waarom hij deze LP gekocht had weet hij niet meer, ik kan hem niet in zijn herinnering helpen, want dat was ruim voor de tijd dat wij elkaar leerden kennen. De LP is uit 1970, ruim 50 jaar oud en mag dus in deze collectie.

Met het luisteren naar deze muziek, begrijp ik nu wel waarom Anouk de wens had om haar nieuwe album, pas  uitgekomen samen met een groot symfonie orkest te willen opnemen. Daardoor lijkt muziek wat tijdlozer te worden want het eerste nummer van Pink Floyd, uitgevoerd met ook veel verschillende instrumenten op de zogenaamde A kant, duurt 20 minuten en heeft alles in zich om het nog steeds heel mooi te vinden.  

Dit keer een extra foto om de hoes goed over te kunnen brengen

                                                    klik

mijn hond heet Hessel

hanscke | Zaterdag 18 November 2023 - 2:57 pm | | Standaard | Vijf reacties

DE FABRIQUE


 Een aantal weken geleden had ik bij blogster Riet iets gelezen over Fabrique des Lumières in Amsterdam. Ik was zeer geïnteresseerd en ik ben op het internet gaan zoeken naar meer informatie hierover. Daar las ik dat in een grote industriële ruimte, de voormalige Westerparkgasfabriek, met muren tot 17 meter hoog, geavanceerde technologie exposities te zien zijn van klassieke, moderne en hedendaagse kunstenaars.  Deze herfst zijn dat werken van Dali en Gaudi, begeleid met muziek van Pink Floyd. 

Het is gigantisch.

Bij binnenkomst wist ik eerst niet waar ik beginnen moest met kijken. Kleuren, heel veel kleuren en beelden rondom en op de vloer zaten groepjes mensen te kijken naar een muur waar verschillende objecten van Gaudi tot leven kwamen.

Na een tijdje  wat verdwaasd rond gelopen te hebben, werd het even donker en werd er aangekondigd dat over  twee minuten de beelden van Dali vertoond zouden worden. Ik heb mij ergens een plaatsje gezocht en alles over mij heen laten komen. Het was fantastisch. Het is moeilijk te beschrijven, maar de beelden werden rondom geprojecteerd, soms allemaal hetzelfde, soms waren er verschillende combinaties in de grote ruimte te zien en de muziek van Pink Floyd sloot er zo fantastisch op aan.

Het was genieten.

Na Dali was Gaudi aan de beurt, ook mooi, maar het sprak mij iets minder aan. Misschien ook wel omdat er andere muziek bij te horen was. De voorstelling begon met de muziek van Gerschwin, de rapsodie in blue en eindigde met de subtiele koorzang die ik hoorde toen we binnen kwamen. En ja, en nu begreep ik het dus wel, het beeld van de op de grond zittende mensen kijkend en luisterend naar de beelden en de muziek.

Het was een hele reis, maar zeker de moeite waard. En het leuke was, dat zoonlief zich ook even bij ons voegde.

Dat was de reden dat ik de voorstelling van Dali niet voor een tweede keer gezien heb, als ik alleen was geweest, had ik dat zeker gedaan. Maar goed, na afloop samen een kop koffie drinken was ook gezellig.     

Een poging om weer te geven hoe zo'n immense hal er uit zit. Nee ik ga niet allemaal foto's plaatsen van wat ik gezien heb. het werk van Dali  en Gaudi is op het internet wel te vinden. Ik volsta met 1 foto die bijzonder goed gelukt is.

                            klik

mijn hond heet Hessel

hanscke | Zondag 12 November 2023 - 9:02 pm | | Standaard | Vijf reacties