HET VOORAFJE


Soms is een voorafje groot genoeg om het als een hoofdgerecht te zien en zo zie ik ons feest ook. Dinsdag 15 december ben ik niet alleen jarig, word ik ook nog 70 nota bene, maar op die dag zijn we ook 40 jaar getrouwd. 

Gisteren hebben we dit alles gevierd in klein familieverband. Dochterlief en kleine dochter kwamen dit weekend en zoonlief was ook van de partij. Het was een knus samenzijn en via Thuis Bezorgd hebben we samen heerlijk kunnen eten.

Dochterlief had een puzzel van een foto, deze zomer genomen in Eernewoude toen ze daar met vakantie waren,  van ons laten maken. Tja, daar moeten we dus mee aan de slag. Mona Lisa moet nu maar even op haar beurt wachten, ze lag toch nog in 1000 stukjes in de doos.

Van zoonlief en andere kleine dochter, hij had telefonisch uitvoerig overleg met haar gehad, kregen we een broodrooster om samen lekkere zoetjes broodjes te kunnen bakken....

Tja, en dat is het, een groter feest zit er niet in.

Of toch wel? Jawel, er komt nog een nagerecht.

Dinsdag gaan wij met ons tweeën ons 40 jarig jubileum uitvoerig vieren. We hebben samen afgesproken om elkaar een cadeau te geven, iets tussen de tien en duizend euro. Het mag dus ook best iets zijn wat niet veel kost, als het maar leuk is. Daar beginnen we de dinsdag mee, bij het ontbijt. Dan gaan we samen lekker koffie drinken met gebak. Daarna gaan we met ons vieren, de jongens gaan natuurlijk ook mee, op stap, een mooie wandeltocht maken. We nemen een piep klein flesje wijn mee, twee plastic glazen, een paar lekkere bonbons en een paar borrelhapjes, kaasblokjes bijvoorbeeld en dan zoeken we onderweg een bankje op waar we dit gaan nuttigen. En dan kijken we elkaar eens heel diep in de ogen en vertellen we elkaar dat we nog wel een tijdje samen verder willen.

En zo gaan we het vieren..............ik verheug mij er op.

 

hanscke | Zondag 13 December 2020 - 1:13 pm | | Standaard | Acht reacties

HEERLIJK NAMIDDAGJE


Nee, lootjes hadden we niet getrokken, al hebben we dat iedereen wel wijs gemaakt, maar we hadden op een avond, bij een glas wijn, met elkaar afgesproken, dat we dit jaar elkaar een Sinterklaascadeautje zouden geven mèt gedicht. Ook de jongens mochten niet vergeten worden.

P. kwam na deze afspraak een paar dagen later al thuis, dat hij met de Sint had gesproken. Dan weet ik, dat het cadeautje is gekocht.

Zoals zo vaak bleef ik weer heel lang steken in de mogelijkheden die ik bedacht had zonder tot een keuze te komen. Twee dagen voor het feest ben ik op pad gegaan. Het moest een paraplu worden, of handschoenen of een shawl of een hoofdkussen of een sweatshirt voor de tennis. Ik begon met het zoeken naar een kussen, want dat had ik met zijn verjaardag ook al op het lijstje staan, maar de Hema had die fijne kussens niet meer die ik zelf heb.

Dan maar naar de parapluafdeling. Twee exemplaren kwamen in aanmerking, maar tenslotte ging ik toch maar voor de iets kleinere maar wel zwaardere uitvoering. Deze zou iets beter bestendiger zijn bij wind. Veel keuze in chocoladeletters was er niet meer, maar met de O van opa en de M van moeder kon ik mij wel redden. 

En toen liep ik zomaar tegen een sudderplaatje voor op het gas aan. Hup, ook maar in het winkelmandje, cadeautje voor mijzelf. Nu nog even kijken naar een paar dunne wollen handschoenen, want P. heeft tegenwoordig heel veel last van koude handen, iets wat hij nog nooit gehad heeft. Het zullen de hormonen zijn, maar de oncoloog, waar we afgelopen week waren, dacht dat het ook een gevolg kon zijn vanwege het gewichtsverlies. Tja, dan ook nog maar een leuke shawl, meer voor het oog dan dat ie nodig is, want de jas kan heel hoog gesloten worden.

Het vinden van het cadeau voor de jongens wilde niet slagen. De letters van kaas, die ik vroeger nog wel eens voor mijn moeder kocht omdat zij diabetes type 1 had en dus geen snoep mocht, kon ik niet meer vinden. Maar ach, een schaaltje met kaasblokjes zouden zij ook wel op prijs kunnen stellen. Het was al met al nog een aardige tas vol geworden.

De volgende dag heb ik mij vermoeid met het schrijven van een aantal gedichten, inclusief één voor mijzelf bij het sudderplaatje. Zaterdagmiddag rond vijf uur leek ons een goed moment om met onze pakjesmiddag te beginnen. Met op de tafel de pepernoten, stukjes banketstaaf, een speciaal biertje van het merk hertog Jan en wat kaarsen aan, hebben wij saampjes een heel genoeglijk uurtje beleefd aan onze pakjesmiddag. De jongens hadden eerst weinig belangstelling, maar toen hun naam genoemd werd was er opeens heel veel aandacht en vonden ze de kaasblokjes maar wat lekker. (niet alles in één keer natuurlijk, net als bij de chocoladeletters wordt de rest bewaard tot morgen) Als laatste hebben we het pakpapier weer opgeruimd en Sinterklaas en de Schimmel uitgezwaaid. 

Hiermee was het feest ten einde, maar het heeft een mooie nasleep, want de puzzel van de Mona Lisa, die ik gekregen heb, zal ons nog menig gezellig uurtje gaan bezorgen.

Op naar het volgende feest.

hanscke | Maandag 07 December 2020 - 6:48 pm | | Standaard | Zeven reacties

ROEI 31 ROEI

De eerste afleveringen vond ik wel vermakelijk om te zien, kamp van Koningsbrugge. Er werd nogal wat van de vijftien deelnemers gevraagd. Ze wilden allemaal aan de eisen voldoen die ook aan de ware commandogroepen gevraagd worden. Dachten ze na een heel vermoeiende dag eindelijk te mogen slapen, werden ze na een uur weer gewekt om aan het volgende programmaonderdeel te beginnen. Eén of andere coördinatenopdracht in het bos in het pikkedonker.

Ademloos heb ik gekeken naar het onderdeel dat ze op vijftien meter hoogte aan het eind van twee wiebelige planken een sprong moesten doen naar de touwladder. Bij dat onderdeel sneuvelde niemand, maar door de dagen heen moest er toch zo nu en dan iemand vertrekken, omdat er niet meer aan de eisen kon worden voldaan.

Zo af en toe komt er in beeld hoeveel tijd er na de start op de eerste dag is verlopen. Na bijna zestig uur is er nog steeds geen sprake geweest van een fatsoenlijke nachtrust. Iedere nacht een luttel uurtje, daar moesten ze het mee doen. 

In aflevering vijf, ruim 60 uur na aanvang van dit kamp, wordt er dit keer in plaats van geslapen geroeid. De groep, uitgedund tot tien personen, zat in een militaire roeiboot en moest samen roeien zonder te weten waarheen en hoelang. Uiteindelijk roeiden ze in een rondje en dat ruim vier uur lang. Er was één persoon die door de slaap overmand werd en knock out ging en er was één persoon, die min of meer slapend onder het monotone geluid van de groep: 'eenentwintig roei' en een uur later 'eenendertig roei' bij de les probeerde te blijven. Dit werd hem zwaar aangerekend, zo bleek bij de groepsevaluatie, en ook hij moest het kamp verlaten.

Tot zover het verslag van wat ik gezien heb. Dan nu mijn bedenkingen. Zo af en toe wordt er voor de camera aan Jeroen van Koningsbrugge een korte uitleg gegeven. Het wapen onbeheerd twee meter bij je vandaan neerleggen? Dat mag dus NOOIT. En dan moet er gevoeld worden dat dit niet in de haak is, dus honderd meter tijgeren!

Blaren aan de voetjes? Ze zien er na vele kilometers marcheren behoorlijk gehavend uit, maar als je midden in de Sahara bent kun je de groep ook niet laten wachten om ze te laten behandelen, dus kies maar, wil je door gaan of stoppen? En verder gaat ze weer, want ja er zijn ook een paar dames bij.

En zo wordt de groep geleerd om over grenzen heen te gaan en jezelf alleen maar als onderdeel van de groep te zien èn je alleen maar te houden aan de opdracht die is gegeven. Als er op zoek gegaan moet worden naar informatie dan schuif je de moeder in nood met huilend kind (nagespeeld)aan de kant.

Ik krijg bij het zien van dit alles een ongemakkelijk gevoel. Het menselijk denken wordt er als het ware helemaal uitgehaald. Waar blijft het gevoel van normen waarden. Nergens, want na vier etmalen met bijna geen rust is er geen gevoel meer over, laat staan dat er nog sprake is van gezond verstand. 

Degene die de leiding over zo'n groep heeft kan deze mensen als het ware dus alles laten doen. Dat het er in oorlogssituaties niet altijd even fijn toegaat kan ik begrijpen, maar het aanleren van deze kadaverdiscipline heeft ook een keerzijde van de medaille. Men moet dan niet gek opkijken dat er in oorlogstijd hele vreemde dingen gaan gebeuren zoals nu in het nieuws was, 19/11/2020 over bijvoorbeeld de daden van de Australische commando's die tijdens de oorlog in Afghanistan 39 Afghaanse gevangenen of burgers onrechtmatig hebben vermoord, sommigen zouden zelfs vermoord zijn tijdens ontgroeningsrituelen voor rekruten.

Wat mij betreft zou het ook in het kamp van Koningsbruggen best iets minder mogen. Eén ding is zeker, ik zou volstrekt niet geschikt zijn om in zo'n groep mee te doen. Niet wat fysiek betreft, maar zeker niet mentaal.

 

de popup werkt niet

hanscke | Donderdag 03 December 2020 - 6:24 pm | | Standaard | Vijf reacties

TE PLETTER GEVLOGEN


De uil van Minerva heeft zich te pletter gevlogen. Ooit heb ik één keer op hem gestemd, maar aan het eind van die dag had ik er al meteen spijt van toen er in de overwinningsspeech die vreemde uitspraak over die uil van Minerva verwerkt was. Vond  ik voorafgaand aan de Statenverkiezingen het optreden van Thierry Baudet wel wat verfrissends hebben, die beeldspraak vond ik echt he-le-maal nergens op slaan. Natuurlijk heb ik toen op gezocht waar het vandaan kwam en al snel vond ik dit:

Hegels uitspraak ‘De uil van Minerva begint pas bij het aanbreken van de avondschemering haar vlucht’ kunnen we zo opvatten dat we bij het invallen van de ‘avondschemering van ons leven’ de verdieping zoeken. Maar ook zo dat denkers echt beginnen te begrijpen hoe de wereld in elkaar zit wanneer een tijdperk voorbij is en zij gelegenheid hebben gehad om uitvoerig te reflecteren op wat is geweest.

Ik vond toen al dat die uitspraak nergens op sloeg, ik kon die avondschemering niet plaatsen en er was ook geen tijdperk voorbij. Ik vond het drukdoenerij, hol en hoog van de torenblazerij. En met het woord boreale sloeg hij wat mij betreft ook de plank finaal mis. Ik was op slag een spijtoptant geworden, een geheel nieuwe ervaring maar in het kader van 'onderzoek alle dingen en behoud het goede' kon ik er verder niet mee zitten. 

Toen hij in februari in opspraak kwam vanwege een tweet over twee "goede" vriendinnen die lastig gevallen zouden zijn in een trein had ik al zoiets van, hij zit op het hellend vlak en als dit zo doorgaat overspeelt hij zijn hand.

En dat is deze week dus gebeurd. Had ik in het begin van de week nog mijn twijfels of de partij dit op deze manier moest doen, ik had zowaar nog een beetje medelijden met hem, nu vind ik dat men het juist aangepakt heeft. Gelukkig willen de partijtop en medebestuurders niet geassocieerd worden met antisemitisme en ander extreem rechts gedachtengoed. Hier moest met de botte bijl gewerkt worden, of hij eruit of zelf opstappen.

En nu ligt dus de partij in gruzelementen en dit heeft ook verregaande gevolgen, ook voor het hele land. Wat te denken van al die mensen die uit de provinciale staten stappen en ook in de diverse gemeentes zijn mensen opgestapt (ik zou het ook gedaan hebben), wie gaat op korte termijn hun taken overnemen?

Afijn, het is een rommeltje geworden en we gaan wel zien hoe dit zich verder ontwikkelt.

Heb ik nog één kanttekening. Tijdens een etentje is als het ware de lont aangestoken en is de boel ontploft. Maar hoe zit dat met dat etentje? Het is toch coronatijd waar er niet veel mogelijk is? Waarom heb ik de pers hier nog geen vragen over horen stellen. Het zijn misschien maar peanuts, maar toch.


hanscke | Zaterdag 28 November 2020 - 3:26 pm | | Standaard | Zeven reacties

INFOCALYPSE


Waarom ik Arjen Lubach in voorgaande jaren niet gekeken heb, weet ik niet. Ik dacht dat hij niet leuk was, maar dit seizoen heb ik mij wekelijks kostelijk vermaakt en heb ik geen aflevering gemist. Gisteravond was het laatste onderwerp deepfaken. Ik had geen idee wat het was, maar daar kwam ik al kijkend achter en gelukkig was hij niet alleen maar lovend  of enthousiast, maar plaatste hij daar ook behoorlijk wat kanttekeningen.

Misschien ben ik wel één van de weinigen, maar ik houd dus totaal niet van de zogenaamde lucky tv, waar DWDD de laatste jaren mee afsloot en wat ik nu helaas ook al tegen kom bij het programma van BEAU. Ik draai òf het geluid weg òf ik zet de tv uit. Het is een soort humor waar ik totaal niet van houd, door middel van verdraaiingen en gebruik makend van allerlei software mensen dingen laten zeggen die nep zijn.

Vroeger was ik ook al niet weg van het tv programma Animal Crackers van André van Duin.

Vandaag heb ik mij eens wat meer verdiept in het verschijnsel deepfake. En wat mij er van tegenstaat kwam ik al heel snel tegen. Sommigen hebben het over een infocalypse, een vernietiging van de betrouwbaarheid van informatie. Foto's geluidsopnamen, menselijke stemmen, ze kunnen allemaal nep zijn.

Al zoekend naar informatie stuitte ik op éne mijnheer Jarno Duursma. Hij schijnt een tech-expert te zijn, trendwatcher en hij schrijft opinie-artikelen voor FD,NRC en de Volkskrant.

Hij geeft in een aantal punten weer welke problemen er met deepfake-video's kunnen ontstaan, nl onrust en polarisatie, chantage, reputatieschade en apathie, omdat men niet meer reageert omdat het nep kan zijn.

De opsomming is niet compleet, maar ergens heb ik dit met die lucky tv al aangevoeld, ik vond het absoluut niet grappig als men bijvoorbeeld de koning, maar dat geldt ook voor Mark Rutte of iemand anders, iets liet zeggen wat hij normaal nooit zou doen. En dan iedereen maar lachen. Ik zie er werkelijk de lol niet van in en van mij mag dit met onmiddellijke ingang stoppen. Maar ja, de techniek he, als iets kan moet het ook uitgevoerd worden.

Ik ben in ieder geval blij, dat ik nu weet wat het is en ik ga het gebruik hiervan zeker (op afstand) volgen, want ik ben wel heel benieuwd hoe dit maatschappelijk gezien zich gaat ontwikkelen. 

Gisteren beëindigde Arjen Lubach zijn programma met het gezicht van èn met de stem van Willem Alexander en eerlijk is eerlijk, in het kader van dat programma vond ik dat dan wel weer leuk.

hanscke | Maandag 23 November 2020 - 7:08 pm | | Standaard | Vijf reacties

VERSLEUTELD


Provider, webhosting, pivotx allemaal vreemde begrippen waarin ik niet meer ben meegegroeid maar die wel te maken hebben met het in stand houden van een weblog.

Pivotx is een besturingssysteem, mijn weblog is bij een provider ondergebracht waar ik als webhosting dan tegen betaling weer gebruik van maak. Zoiets is het dan, maar verder houdt mijn kennis hieromtrent op. Nu was het de laatste jaren zo dat wanneer er een upgrade plaats vindt, dit moeizaam gaat met het besturingssysteem pivot omdat dit verouderd dreigt te gaan worden. Vorig jaar was dit al een groot probleem en ook dit jaar ging er weer het één en ander mis. Het zou beter zijn als mij weblog bij een andere provider ondergebracht zou worden. 

Dit is gisteren gebeurd. Een paar oplettende bezoekers kunnen er iets van gemerkt hebben, want tijdens de verhuizing werd er maar een heel klein deel van het weblog weergegeven met enige informatie over pivot. Het vreemde was, daar kon wel op gereageerd worden....

De verhuizing zou maximaal 48 uur kunnen duren, maar binnen een aantal uren was de hele boel op de juiste manier versleuteld en weer operationeel.

Ik zou nu nog wel een paar jaar op deze manier verder kunnen, maar op de één of andere dag gaat het spaak lopen, omdat het besturingssysteem pivot toch eindig is. In de komende tijd gaat er dus geprobeerd worden om de hele boel te verhuizen naar WordPress. Ik ga dat niet zelf doen, gelukkig heb ik iemand gevonden die dit voor mij wil doen. Nu ik dus verhuisd ben van provider is er geen haast bij, omdat de ondersteuning van pivotx dus nog wel even blijft bestaan. 

Voorlopig dus ook nog geen aanpassingen van lay outs en dergelijke, alles blijft voorlopig bij het oude. Wel ga ik in verloren uurtjes  op zoek naar wat WordPress inhoudt en hoe dit werkt. Dan kom ik misschien iets beter beslagen ten ijs als dit alles gaat gebeuren.

Tot zover mijn verhaal over de verhuizing van nu, misschien is er op dit verhaal wel van alles op en aan te merken, maar ik ben al lang blij dat ik enigszins in staat ben om, naar ik hoop, de juiste woorden en begrippen gevonden en gebruikt te hebben om dit alles in een blog te verwerken.

Last but not least, dit blogje is natuurlijk ook een test ter controle of alles werkt zoals het moet werken.

                                        klik

onvolkomenheid geconstateerd: de popupfoto wordt dus niet geplaatst, maar is wel te zien als er op geklikt wordt. Misschien moet hier nog wel aan gesleuteld worden.

.

hanscke | Woensdag 18 November 2020 - 3:40 pm | | Standaard | Acht reacties

KLEUREND


Zo af en toe heb ik het wel eens even helemaal gehad met het vele thuiszitten, maar daar zullen wel veel meer mensen last van hebben, denk ik. Het is niet zo, dat ik mij verveel, maar ik mis gewoon de vrijheid om te kunnen gaan en staan waar je wilt. En als je dan eens even door de stad loopt, is het straatbeeld ook niet iets waar je blij van wordt. Alle horecapanden stralen overduidelijk uit: wij zijn dicht, de straten zijn veel leger dan voorheen en bij het zien van mensen die op straat lopen word ik ook niet echt vrolijk, want de mondkapjes vind ik heel vervreemdend werken. Maar goed, eens zal er een tijd komen dat dit weer tot de verleden tijd gaat horen.

Ik heb mij waar eens op het kleuren gestort. Eind maart had ik de kleurplaat van Dimanche d'été à la Grande Jatte af en sindsdien heb ik geen kleurpotlood meer aangeraakt. Ik wacht tot het vanzelf weer begint te kriebelen en dat was in de afgelopen week. En ik heb iets heel anders uitgezocht dan dat ik in maart dacht.

Het schilderij 'Bal du moulin de la Galette' van Pierre Auguste Renoir, 1876 sprak mij opeens heel erg aan. Waarschijnlijk omdat er veel mensen op te zien zijn, die het erg gezellig met elkaar hebben. Het is geen eenvoudige kleurplaat, maar mensenlief wat heb ik er een plezier in. Ik moet het wel doen als er daglicht is, want met het ouder worden wordt het zicht toch wel wat minder, zowel in het zien van de kleuren als het onderwerp zelf. Ook brengt het lamplicht enige schittering aan, waardoor ik het niet zo goed zien kan. Dat is helaas ook het geval als ik aan het puzzelen ben.

Maar goed een dag telt vele uren en ik kan bijna dagelijks wel een uurtje vinden om mij hier mee bezig te houden. Heel vaak is dat aan het begin van de middag en als het dan een uur of half drie is geworden, kijk ik voordat ik wat anders ga doen meestal eerst even naar de nieuwe coronacijfers.

Wat mij in deze tweede golf heel erg opvalt is, dat nu de cijfers van het aantal besmettingen veel meer centraal staan, dit in tegenstelling tot de eerste golf, toen deze berichtgeving altijd begon met het aantal doden van de vorige dag. Het geeft mij een beetje een raar gevoel. Ik weet nog dat men heel bang was voor een heel hoog aantal doden en toen het aantal doden per dag opliep tot bijna 150 was dit, naast de aandacht voor de druk op de intensive care, hier toch wel steeds in het nieuws, terwijl je er nu nauwelijks iets over hoort terwijl er ook nu sprake is van een flink aantal doden per dag. 

Cijfers zeggen niet altijd alles, maar ik ben toch blij dat er nu kennelijk weer een daling heeft ingezet en er niet nog meer strengere maatregelen genomen hoeven te worden. Voorlopig zit er nog geen terugkeer naar het normale leven in en zijn we teruggeworpen op onszelf om ons te vermaken. Het is niet anders. Van de vele vrolijke kleurtjes kan ik toch iedere keer weer heel blij worden, dus ik blijf voorlopig nog wel even doorkleuren. het is een tijdrovende klus, maar dat is in dit geval dus niet erg. Tijd genoeg.

per keer dat ik kleur wordt de kleurplaat mooier

                             klik

hanscke | Zondag 15 November 2020 - 5:15 pm | | Standaard | Vier reacties

KROMME TENEN

Nog een paar stuiptrekkingen vanwege het niet kunnen erkennen van zijn verlies, maar dan is de rol van D. Trump uitgespeeld. Vanwege zijn tenenkrommend gedrag neem ik niet eens de moeite om "de heer" voor zijn naam te zetten. Het is beslist geen heer en zijn vele, laat ik het maar gewoon noemen zoals ik er over denk, idiote twitterberichten was een president onwaardig. 

Ik ben niet zo heel goed onderlegd wat de Amerikaanse politiek betreft, maar ik had nu niet het idee, dat hij erg opbouwend bezig is geweest. De door de vorige president B. Obama doorgevoerde zorgwet is door hem weer van tafel geveegd, zijn cornabeleid is ook niet om over naar huis te schrijven en de muurbij Mexico lijkt mij toch ook niet echt een constructief plan. Gezien het feit, dat bijna half Amerika toch op hem gestemd heeft, zal hij toch wel iets goeds gedaan hebben, maar ik ben blij dat we van hem af zijn.

Wat dhr. Biden ons gaat brengen weet ik niet, maar via het artikel over zijn vrouw krijg ik steeds meer vertrouwen in hem en in de toekomst. En dat is mooi.

Zo hoop ik ook weer wat meer vertrouwen in mijn eigen lopende toekomst te krijgen. Vandaag ben ik naar de podotherapeut geweest. Al wekenlang had ik last van zere voeten. De nieuwe laarsjes die ik gekocht had brachten ook geen verbetering, integendeel, het leek wel of de moeheid in mijn voeten alleen maar toenam. Zou de osteoperose in mijn voeten dan toch weer opspelen? De huisarts dacht van niet en raadde mij aan om contact met genoemde therapeut op te nemen. Om iedere morgen met een ibuprofen te moeten beginnen en de de dag  met twee paracetemollen te moeten eindigen om de pijn enigszins draaglijk te houden is niet iets wat bij een goede levensstijl past, maar hierdoor ben ik al die tijd wel in staat geweest, om te blijven lopen; zelfs tochten van 15 km.

Het feit is, als ik een hele moeilijke tijd gehad heb en de spanning ebt wat weg, dat mijn voeten dan gaan protesteren omdat ik ze te lang in de vogeltsjesstand heb gehad, alsof ik op een tak heb gezeten en mij met de voeten heb moeten vastklemmen. Overal eelt en likdoornen, waar de pedicure haar handen aan vol heeft om ze te verwijderen, maar wat eigenlijk heel weinig effect heeft omdat na een paar dagen de eerste likdoornen zich al weer aandienen.

Ik heb alle schoenen die ik draag mee genomen naar de podotherapeut en via zijn hele goede uitleg weet ik nu waarom de ene schoen in deze periode toch net iets beter zit dan de andere. Het heeft iets met de buigzaamheid van de zool te maken en met het materiaal van de schoen en de zool. Het nieuwe laarsje van het merk Hartjes, lijkt wel een mooi zacht buigzaam laarsje, maar de wat stugge platte zool vraagt veel meer energie bij het lopen dan het oudere laarsje van Durea die een klein hoogteverschil bij de hak heeft. En de platte Go stijl van Durea heeft voor de afwikkeling van de voet iets ingebouwds en is daardoor niet vergelijkbaar met het platte laarsje van Hartjes. Je moet het allemaal maar weten.

Kort en goed, er worden nieuwe steunzolen gemaakt, die dit keer niet dwingend maar begeleidend zijn en dan zullen met een aantal maanden mijn klachten verdwenen moeten zijn, maar dan moet ik wel proberen verandering te brengen in de tenenkrommende voetenstand.  

Nee, ik ga echt D. Trump niet de eer geven, dat hij de oorzaak zou zijn van mijn zere voeten, maar ik ben wel blij dat hij gaat vertrekken mèt zijn tenenkrommend gedrag.

hanscke | Woensdag 11 November 2020 - 8:07 pm | | Standaard | Tien reacties