Vaak als ik wat melancholisch ben en heimwee naar vroeger heb mag ik graag even de weidsheid van het strand opzoeken. Zittend in het zand, mijn blik gericht op de zee, knoop ik mijn lichtblauwe hijaab los. Ik voel hoe de wind door mijn haren waait. 

Ik heb nog steeds niet echt een beslissing genomen. Mijn gedachten dwalen af naar mijn huis, ons thuis waar ik ooit woonde. Het is al weer drie jaar geleden dat ik met Youshaa en Yazan uit Aleppo vluchtte nadat de autobom vlak bij ons huis explodeerde.  

Mijn gedachten gaan nog verder terug. Ik zie mij zelf lopen in de tijd dat er nog weinig geweld was en ik nog jong genoeg was om geen hijaab te hoeven dragen. Het dragen van een hoofddoek lokte mij niet zo. Ik heb nooit kunnen verklaren waarom het mij tegenstond. Misschien dat ik dacht dat het te warm was en ook vond ik het jammer om mijn mooie donkere krullen weg te moeten stoppen.  

Gedachteloos speel ik met de shawl. Ik laat de woorden van Peter nog eens in mij omgaan. Ook binnen de christelijke kerk is er lange tijd een brede stroming geweest waarbij de vrouwen verplicht met een hoed op naar de kerk gingen. Hoewel Peter al lang niet meer bij een kerk hoort kan hij nog wel hele teksten uit de bijbel aan halen. Ik hoor het hem zeggen: " Een vrouw maakt haar hoofd ten schande wanneer ze met onbedekt hoofd bidt. Een man mag zijn hoofd niet bedekken omdat hij Gods beeld en luister is, de vrouw is echter de luister van de man". Ik ben genoeg ingeburgerd geraakt om de bijbehorende lichaamstaal van Peter te verstaan.

Met een glimlach sta ik op en ik weet dat ik een beslissing heb genomen. Mijn antwoord is: Ja Peter, ik wil.

 

hanscke | Zondag 11 Oktober 2015 - 11:01 pm