ALS PAARDENBLOEM


De bloembollenvelden bloeien weer! Ik vind dat zo mooi, die vele kleuren, ik word er blij van als ik dat zie. Natuurlijk moet ik er dan naar toe. We zijn al een aantal malen met de caravan in deze tijd in een bollenstreek neer gestreken, maar dit jaar zat het er niet in. Vanwege de corona, foutje van mij, maar ik dacht dat de campings net als vorig jaar gesloten waren, maar dat is dus niet zo. Achteraf ben ik blij met dat foutje, want ik moet er met dit koude weer niet aan denken.

Maar om toch wat van de kleurenpracht te zien togen we dit jaar naar Het Hoge Land in Groningen, naar Uithuizermeeden. Daar had de rotaryclub verschillende wandel- en fietstochten uitgezet en deze waren gratis te downloaden. Ik had een mooie tocht van 20 km. uitgezocht en de zaterdag gereserveerd om dit te gaan lopen. Toen we opstonden leek het weer niet zo best, we zouden thuisblijven. Na een uurtje bleek het weer toch wel mee te vallen, zodat we besloten alsnog maar te gaan.

Na een klein uurtje rijden waren we bij de start en rond 12 uur begonnen we met de wandeltocht. Het voelde niet echt koud aan, maar dat veranderde na een half uur. Het begon te waaien en de donkere wolken waarvan wij dachten dat ze van ons af dreven hingen nu boven ons en het begon behoorlijk te regenen. Het volgende uur heb ik als paardenbloem vermomd langs de mooie bloembollenvelden gelopen.

Het werd weer droog, maar we besloten om de wandeltocht toch in te korten door een stuk af te snijden. We zagen de volgende bloembolvelden al liggen, maar voor we daar waren trok de hemel nog een keer open, dit keer met hele koude hagel, niet te weinig. Snel de vermomming van de paardenbloem weer aangetrokken, maar echt bescherming gaf de cape niet meer. Op ruim 50 meter afstand zag ik een boerderij met loodsen staan. Misschien was daar een mogelijk om te schuilen. Gelukkig wel, één loods was vrijwel leeg. Op een gegeven moment liep iemand naar een tractor, startte deze en kwam regelrecht op ons aangereden. De tractor werd in loods geparkeerd, de boer stapte uit en we hebben een heel gezellig praatje met hem gehad. 

Later herinnerden we ons dat we een aantal jaren geleden Bij Anna Paulowna  in de buurt op een camping stonden en dat we toen door een onweersbui werden overvallen en onder een afdak van een schuurtje hebben geschuild. Die mevrouw die daar woonde was toen niet amused. Ook dat was toen een heel koud voorjaar. 

Ach ja herinneringen. Toen ik de toren van Uithuizermeeden zag, wist ik bijna zeker dat ik die al eens eerder gezien had. Dat was helemaal in het begin van de periode waarin mijn werk door toedoen van anderen een vreemde wending kreeg. Ik heb toen met mijn hond Sjors een wandeltocht gelopen waarbij ik kennelijk ook langs Uithuizermeeden ben gegaan en ook door het dorpje DOODSTIL ben gekomen. Na wat zoeken in mijn blogs kom ik tot de conclusie dat dit ook alweer veertien jaar geleden is. Waar blijft de tijd.... 

                                                                                                                                                    schuilen in de loods.                                                           

 

                                                           klik

hanscke | Zondag 02 Mei 2021 - 11:40 am | | Standaard | Zes reacties

GEKRAKEEL


Het zal ongeveer vier weken geleden zijn dat er begonnen werd met het maken van deze bouwwerken. Vorig jaar hebben we voor het eerst meegemaakt dat de roekenkolonie in deze bomen neerstreek. Het zal te maken hebben met de kap van het bosje achter ons huis. Of ze vroeger daar nestelden weet ik niet, het is mij in ieder geval niet opgevallen. Dit jaar kunnen we van het begin af aan het proces gadeslaan, omdat we vorig jaar ervaring hiermee hebben opgedaan.

Ik heb ze zien vliegen, met takken in de bek naar een plekje waar het nest dan moet komen. Kennelijk houden deze vogels van gezelligheid, want de nesten worden soms heel dicht bij elkaar gebouwd. We komen er twee keer per dag langs en het is dan een kabaal van jewelste. Alles schettert door elkaar heen, maar echt ruzie onderling zie ik eigenlijk niet. Er zijn wel bepaalde patronen te ontdekken, 's avonds zijn er namelijk veel meer vogels dan overdag. En straks krijgen we dan een week dat de kleintjes geleerd worden om te vliegen en om voedsel in de weilanden te zoeken.

Voor deze roekenkolonie zou ik eigenlijk de term gekrakeel niet moeten gebruiken, want dit woord heeft toch wel wat een negatieve lading van onenigheid, ruzie,  twist etc. en zoals ik al schreef, dat zie ik niet. Voor hen had ik beter het synoniem kabaal kunnen gebruiken, maar met het titelwoord kan ik mooi de verbinding leggen naar het kabinet en de Kamer. 

Komende week gaat het weer spannend worden. Het gekrakeel is niet van de lucht. De notulen zullen en moeten openbaar gemaakt worden, zodat er links en rechts weer flink op los gehakt kan worden. Ik heb niet het idee dat we er als land iets mee opschieten. Intussen is er voor een aantal van de groep mensen waar het uiteindelijk om gaat, nog steeds geen goede regeling. Laat men daar de energie maar in steken zodat dit op een snelle en goede manier wordt afgewikkeld.

Waar ik wel heel benieuwd naar ben, is wie er verantwoordelijk is, om dit hele gedoe weer op te rakelen. Wie is er mee gediend? En de Kamer moet zich misschien zelf ook eens even achter de oren krabben. De Kamer heeft in het verleden immers zelf de eis gesteld dat na het aan het licht komen van de Bulgarenfraude in 2013 er veel strenger gecontroleerd moest worden.

Tja, daarop zijn vervolgens dan weer fouten gemaakt waardoor mensen hiervan de dupe zijn geworden en dat is heel vervelend en dat er dan mensen zijn die opkomen voor de gedupeerden, helemaal goed, maar zo langzamerhand wordt het een gekwetter en gekrakeel waar niemand meer wijs uit kan worden. Wie het weet mag het zeggen.

                                                 klik op de link popup

hanscke | Zondag 25 April 2021 - 12:04 pm | | Standaard | Zes reacties

PASS~PARTOUT


De doodgewoonste dingen, die brengen mij tot zingen, dat liedje begon vandaag zo maar in mijn hoofd te spelen, of eigenlijk, het begon met: het zijn de kleine dingen die het doen, maar dat liedje maakte heel snel plaats voor het eerst genoemde. Na gisteren een dag gehad te hebben van heel slecht in mijn vel zitten waardoor de wandeltocht een dag uitgesteld werd, had ik vandaag het gevoel terug, het leven weer te kunnen omarmen. Mooi weer, eerst bijna geen wind en een prachtige omgeving. 

Hadden we een paar weken geleden dit gebied met de auto wat bekeken toen we een puzzelrit reden, vandaag deden we het lopend; vanuit Lutjegast via Grootegast en Doezum, dan richting Kornhorn om uiteindelijk langs de Doezumer Vaart weer richting Lutjegast te gaan, een tocht van rond de 22 km. Het gebied ligt op een klein half uurtje rijden van de plaats waar we wonen, maar het is voor mij echt onbekend terrein. Genoeg te kijken dus.

In het begin liepen we langs het kunstwerk De Baak. Het hele hollerige en tempo maken en daardoor overal aan voorbij gaan is er bij ons wat af, we nemen steeds meer de tijd om iets te bekijken of een foto te nemen. Zo zagen we onderweg deze bijzondere varkens. Net toen ik de moed opgaf wilde de dikste toch nog even poseren.

Ach dit blogje is eigenlijk zo maar een doorkijkje van een mooie wandeldag. Lock down of niet, we vermaken ons prima. Toch kijk ik er wel naar uit om weer terug zijn in het normaal. Juist de start en de aankomst zijn vaak gezellige momenten als je deelneemt aan georganiseerde tochten en dat mis ik nu wel een beetje. Natuurlijk, de tocht is net zo mooi als je die met zijn tweeën loopt als wanneer er soms wel honderd deelnemers zijn. Daarbij aangetekend, dat die honderd deelnemers na een uur zo verspreid zijn, dat je de meesten de hele dag niet terug ziet, maar nogmaals, bij de start of bij de aankomst geeft het toch een gevoel van saamhorigheid. 

Onderweg kregen we opeens zomaar een praatje met een mevrouw die in haar tuintje bezig was. Ook zij is een actieve wandelaarster en had er heel veel plezier in om het even met ons over deze door de FLAL uitgezette tocht te hebben. Ze gaf ons nog wat tips over weer andere mooie tochten die ook via het internet te downloaden zijn. We eindigden het gesprek met de wens elkaar toch ooit weer eens te zien bij een echte officiële tocht. Het kan nu toch niet zo heel lang meer duren.

hanscke | Zondag 18 April 2021 - 6:13 pm | | Standaard | Vijf reacties

KRUITDAMPEN


Terwijl de kruitdampen van het politieke gevecht van vorige week nog wel enige tijd zullen blijven hangen, probeer ik het zelf in mijn hoofd toch wat helder te krijgen. Ik heb werkelijk ademloos vanaf de eerste rang het gevecht gevolgd, zelfs tot diep in de nacht en ik werd meegesleept door het spel wat de spelers in de arena vertoonden, maar ik raakte er ook danig van in de war.

Natuurlijk was ik ook heel erg boos op degene die de hoofdrol was toebedeeld, op Mark Rutte, maar gaande weg kreeg ik toch steeds meer met hem te doen. Niet door zijn eigen optreden, maar wel omdat ik zelf steeds meer inzicht in het spel begon te krijgen.

Het werd uiteindelijk duidelijk, er was inderdaad over de heer Pieter gesproken, want daar bleken dus toch aantekeningen van te bestaan, maar een heel zwaar gesprekspunt is het waarschijnlijk niet geweest, wat kan verklaren waarom drie mensen, onafhankelijk van elkaar, dit zich niet direct kunnen herinneren. Het zal vast even ter sprake zijn geweest, een onderwerp waarvan een ieder achteraf zou kunnen zeggen, o ja, dat is ook zo. Maar hier is zo'n enorm gewicht aan toegekend waardoor het wel heel gemakkelijk werd om iemand het etiket "leugenaar" op te plakken.

Het spel van "barbertje moet hangen" was op de wagen gezet. Vooral verliezende partijen van de verkiezingen konden nu hun gram halen en hiermee hun voordeel doen. En de man in kwestie stond zich daar maar te verdedigen, het was geen liegen geweest, hooguit een kwestie van vergeetachtigheid. Koren op de molen van de beschuldigende partijen. Vergeetachtigheid, een tweede punt van aanklacht, minstens zo erg als liegen, zo niet erger! De modder bleef hem om de oren vliegen.

Maar hij hield stand, in zijn eentje. Was er dan niemand die hem verdedigde? Nee, helemaal niemand. Om dan je rug recht te houden. Ik doe het hem niet na!

Nee, dit keer heeft de VVD niet mijn stem gekregen, maar ondanks dit hele gedoe, mag de VVD wat mij betreft wel weer gaan regeren en ook Mark Rutte mag wat mij betreft weer premier worden. Nu wel. Het was beter geweest als hij zich voor de verkiezingen had teruggetrokken, zijn houdbaarheidsdatum lijkt inderdaad voorbij te zijn, maar om nu in deze fase het strijdtoneel te verlaten lijkt mij ook geen goede optie.

Politiek, het is een hard bedrijf. Je moet wel in staat zijn om het één en ander te kunnen incasseren. Echte lieverdjes zijn de dames en heren politici geen van allen. Of je nu Mark heet, of Lilian of GertJan of Sigrid of Esther of noem maar op, het schijnt dat ze opkomen voor ons kiezers, maar de medemenselijkheid lijkt soms ver zoek. In zo'n schouwspel wordt het dan wel heel erg moeilijk om te zien wat werkelijk waar is en wat niet.

Echte winnaars kent dit gevecht volgens mij niet. De heer Tjeenk Willink zal met alle verliezers moeten proberen er weer iets van te maken, waardoor men toch weer met elkaar over de brug kan komen om verder te gaan. We zullen het zien.

hanscke | Zaterdag 10 April 2021 - 08:46 am | | Standaard | Zeven reacties

PUZZELRIT


Vorig jaar eindigde ik in mijn blogje over Pasen dat je soms even in de toekomst zou willen kijken om te zien hoe het volgend jaar met Pasen zou zijn... We zijn een jaar verder, het is weer Pasen en eigenlijk is de situatie nog niet zo heel erg veel veranderd. Alleen hebben we nu wat meer ervaring over wat wel kan en niet. Lieten we ons vorig jaar nog dwingend leiden door de "intelligente" lockdown, dit jaar nemen we zelf de verantwoording over wat wel en niet wenselijk is. 

Vorig jaar zat er de schrik goed in vanwege de vele opnames op de IC en ook was toen de verwachting dat het sterftecijfer vele malen hoger uit zou vallen dan achteraf het geval is gebleken. Begrijp me goed, 15.000 mensen voortijdig aan covid overleden is triest, elke dode is er één te veel, maar het zijn gelukkig toch niet de vele tienduizenden, ja misschien zou het aantal wel tot over de honderdduizend uitkomen, geworden.

Dit heeft ons doen besluiten, om deze Pasen weer met dochterlief en kleine dochter door te brengen. We zijn thuis "uit eten" geweest en het was heerlijk. Sinds een jaar functioneert HET RECHTHUIS weer als restaurant en wij hebben een heerlijk Paasdiner bij hen besteld. Het was heel gezellig om weer even samen te zijn.

Voor tweede Paasdag had ik voor P. en mij een heel bijzonder uitje bedacht. Ik had in de krant gelezen over een autopuzzeltocht in het Westerkwartier van Groningen. Dit was niet echt een tocht voor alleen maar met Pasen, maar een nieuw initiatief om mensen/toeristen kennis te laten maken met een mooi stukje omgeving. Deze uitgezette autopuzzeltochten schijnen trendy te zijn, want ook andere provincies hebben er al een paar ontwikkeld.

Afijn, eerst liet ik mij nog wat afschrikken door de prijs, 22 euro vind ik best wel veel, maar donderdagavond heb ik het dan toch maar besteld. De informatie die ik kreeg, nadat ik betaald had, was nog maar summier, de echte map met verdere instructies konden we 2e Paasdag bij landgoedboerderij Oosterheerdt in Leek afhalen.

Het zag er allemaal keurig verzorgd uit. We mochten beginnen met een kijkje te nemen in de stal van deze bijzondere lammetjes. En daarna gingen we op pad en kwamen we langs de mooiste bezienswaardigheden. Het was jammer dat het soms gewoon te koud was om ergens lang bij stil te staan, want een aantal kerkjes, een molen, wat landgoederen etc, nodigden door het mooie eigenlijk uit om hier te voet een wandelingetje aan te koppelen, maar soms vlogen de hagelstenen om onze oren zodat we al snel weer de warme auto opzochten.

Twee jaar geleden hadden we vanuit ons eigen dorp een puzzelrit gedaan en eigenlijk had ik toen in Oranjebestuur verkondigd dat zoiets misschien toch niet in deze tijd paste, maar ook toen heb ik mijn mening bijgesteld. Het is een prima activiteit, voor al in deze tijd, maar ook als het weer niet echt lokt om buiten te zijn. Ik heb erg veel mooie dingen gezien en we gaan deze zomer vast wel eens terug naar de mooie plekjes om er dan een mooie fiets- of wandeltocht te doen èn om de verschillende kleine musea een bezoekje te brengen, want zo kom je opeens te weten dat Abel Tasman in Lutjebroek geboren is en dat daar een museumpje over de beste man schijnt te zijn.

De onderste foto is van het enige overgebleven heideveldje in deze streek. Zeg nu zelf, daar wil je met mooi weer toch de wandelpaden kunnen betreden?

hanscke | Dinsdag 06 April 2021 - 09:15 am | | Standaard | Vijf reacties

HOUTIGEHAGE


Alleen de naam al, Houtigehage, deed mij associëren met veel struiken en boomwallen. Daar in het coulisselandschap, zouden er op deze laatste dag van maart, die een echte voorjaarsdag beloofde te zullen gaan worden, vast al wel heel veel kleine ontluikende groene blaadjes te zien zijn. Dus toen wij daags daarvoor beslist hadden om te gaan wandelen ben ik maar eens gaan zoeken of ik daar een mooie tocht kon vinden.

Via de postcodeloterij kwam ik bij Routenet terecht.  Ik kreeg een gratis proefabonnement aangeboden. Na wat heen en weer gepruts kreeg ik door hoe ik het wandelknooppuntennetwerk kon laten werken. Eindelijk, ik had dit al zo vaak geprobeerd, maar het was me nog nooit gelukt. Eerst kreeg ik de beschikking over een uitgezette route door iemand anders, maar even later zag ik hoe ik zelf een route kon samenstellen en dat was het helemaal. Nu kon ik eindelijk een rondje helemaal naar eigen inzicht samenstellen.

Ik wilde vanuit Harkema starten, vandaar naar Houtigehage, Boelenslaan, Surhuisterveen en dan langs de Surhuisterveenstervaart weer terug naar Harkema. Een rondje van iets meer dan twintig kilometer. 

We wandelden veel over zandpaden of over rustige B.weggetjes. Tot ver voorbij de helft klopte de route, alle  paaltjes met het juiste nummer waren te vinden, maar in Surhuisterveen kwam er opeens de klad in. Pijlen waren niet goed te vinden, de volgorde van de nummers klopte niet helemaal, maar o wonder, de telefoon bracht uitkomst. Ik had de route daarop gedownload en daardoor kon ik precies zien waar we waren en er werd bij een cruciaal kruispunt aangegeven welke kant we opmoesten. Daarna was het volgende paaltje al snel weer gevonden.    

En och wat heb ik veel mooie dingen gezien. Inderdaad heel veel prille groene blaadjes, zelfs een kastanje die al bezig was kaarsen te maken, magnolia's die uit de knoppen kwamen, prachtige gele forsythsia's en heel veel lammetjes. Vogels waren lustig aan het kwinkeleren, het weer was prachtig, het is een dag geworden waar ik van genoten heb en die ik niet zo snel vergeten zal. Dit smaakt naar meer.

Toch zit er in het systeem wel een manco. Bij het uitzetten van een route moet er soms wel eens gekozen worden om vanwege de lengte een minder leuk stukje weg te kiezen, bijvoorbeeld een fietspad langs een weg. Dan geeft het paaltje niet een pijl naar dat bepaalde nummer dat via dat fietspad te bereiken is. Dat nummer wordt dan gewoon niet genoemd. Maar nu ik dit weet kan ik dit met behulp van de download op de telefoon oplossen. Ik zal zeker op deze manier vaker een tocht voor onszelf gaan ontwerpen.

hanscke | Donderdag 01 April 2021 - 5:56 pm | | Standaard | Zes reacties

OMZICHTIG


Ik vind het een goede zaak, dat het voorspel op de komende formatie voorlopig is stopgezet. De twee 'nieuwe verkenners' kunnen niet gewoon aan de slag gaan voordat de puinhoop van de vorige verkenner is geslecht. Natuurlijk was Ollongren met zich zelf aan toen bleek dat zij ziek was en had zij grote haast om naar huis te komen, maar in zo'n functie is zorgvuldigheid te allen tijde geboden.  

Nu ligt de gedachte over hoe men iemand wil wegpromoveren op straat. En hoe de vork nu echt in de steel zit, zal misschien nooit duidelijk worden. Komende week zullen er vele woorden over vuil gemaakt worden, maar ik ben bang dat de ware toedracht in nevelen gehuld zal blijven. Pieter Omtzigt is hoe dan ook beschadigd.

Een hele bittere pil voor een man die als hardwerkende volksvertegenwoordiger zich ingezet heeft voor onze rechtstaat. Ik had hem eigenlijk op termijn wel als een toekomstige minister president gezien. Eerst dit vierde kabinet Rutte tot stand laten komen en dan (zo lang gaat dat vast niet duren, want mijns inziens is genoemd toekomstig kabinet niet zo'n lang leven beschoren) bij de volgende verkiezingen zou het een goede zet van het CDA zijn om Omtzigt lijsttrekker te laten worden in plaats van Wopke.

In de politiek worden er dus rare spelletjes met mensen gespeeld. Heel even moest ik terugdenken aan de tijd dat er in mijn werk niet zo fraai met mij is omgegaan. Ik weet als geen ander hoe dit soort spelletjes je kunnen raken en dat het behoorlijk wat tijd kost om dit te verwerken. Dat zal voor een politicus niet anders zijn. Het zijn ook mensen. Net als verkenner Ollongren. Ook zij is mens en mensen maken wel eens fouten. Dat neem ik haar niet echt kwalijk. Het is gebeurd en het is niet anders.

Ondanks dat ik aan het begin stel het een goede zaak te vinden dat de nieuwe verkenners gestopt zijn, ik vraag mij tegelijkertijd af of een politiek debat over dit gedoe wel zin heeft en iets oplost. Het kwaad is geschied, dat kan toch niet teruggedraaid worden. Eén ding is zeker, echt makkelijk leek het al niet om tot een kabinet te komen en dit soort dingen maakt het er niet eenvoudiger op, maar men zal toch weer een modes moeten vinden om verder te kunnen gaan. Ik kijk met grote belangstelling uit naar hoe dit gaat aflopen.

hanscke | Zaterdag 27 Maart 2021 - 10:51 am | | Standaard | Vijf reacties

PODCAST


Ook ik ben om. Ik mag tegenwoordig graag naar een podcast luisteren. Ik had van dochterlief een aantal aanbevelingen gekregen, maar ene Gijs Groenteman boeide mij toch niet zo. Tijdens mijn gobelin borduurwerkje heb ik heel veel naar spotify geluisterd, maar op een gegeven moment was ik daar toch ook wel klaar mee. Tijd om een nieuwe weg in te slaan en zocht ik het maar eens in de klassieke muziek.

Met het zoeken naar toegankelijke muziek van de bekende componisten stuitte ik daarbij ook op verschillende podcasts. De podcast 'Beethoven is meer dan een hond' had dan wel een vreemde titel, maar de subtitels van de vijf afleveringen spraken mij wel aan en vanaf het eerste moment was ik geboeid.

Het fenomeen podcast was mij niet helemaal vreemd. Ooit, jaren geleden, luisterde ik naar de podcast van route du soleil, gemaakt door Peter van Bruggen, als ik op de reguliere tijd op zondagmiddag van twaalf tot twee niet in de gelegenheid was geweest het radioprogramma aan te zetten. Ook toen heb ik al genoten van de tot de verbeelding sprekende verhalen.

Zo heb ik dus nu ook met heel veel plezier geluisterd naar Jet en Fieke en ben ik op een hele speelse wijze weer wat wijzer geworden. Het viel mij op dat ik toch veel meer van klassieke muziek weet dan ik dacht. Maar goed, na 5 afleveringen van een uur was de koek op en toen? Want echt boeiende podcasts luisteren wordt al snel verslavend.

Ik stuitte op de Podcasts: Klassieke Mysteries van AVROTROS en NPO Radio 4. En echt Rebecca van der Weijde en Ab Nieuwdorp maken er een feestje van om naar de verschillende afleveringen te luisteren. In de podcast: 'Voorspelde Mozart zijn eigen dood?' gaan ze naar Wenen om het één en ander uit te pluizen zo ook het uitzoeken van het geheimzinnige levenseinde van Beethoven. Het was alsof ik zelf weer door Wenen liep. Ik zal niet alle afleveringen afzonderlijk noemen, maar ik vond het een feestje om hier naar te luisteren.

Tja en toen was het gobelinborduurwerk af èn ik had de meeste leuke podcasts beluisterd en bekroop mij het gevoel en nu? Na een paar dagen mij wat ongemakkelijk voelen ben ik toch met een nieuw gobelinwerk begonnen en heb ik de eerste podcast van Francis van Broekhoven geluisterd, maar het was het niet echt meer. De betovering lijkt een beetje voorbij.

Omdat ik vannacht erg slecht geslapen had, heb ik vanmorgen besloten het over een andere boeg te gooien. Meer naar buiten. Mijn lijf moet weer veel meer te doen krijgen. Het dagelijkse rondje van bijna vier kilometer is niet genoeg. Er moet meer en langer gewandeld worden.

Dat hebben we vandaag gedaan. Een rondje van 15 km. rond ons huis gemaakt. Bijna overal was het mogelijk om ons huis te zien. Een mooie ervaring. En er is buiten al van alles te bewonderen. Van krocusjes tot katjes en lammetjes.  De zon deed ook nog wel aardig haar best en het was fijn om buiten te zijn. Nu er de komende weken nog steeds geen versoepeling van de maatregelen staat te gebeuren, ga ik toch proberen om er maar weer iets van te maken. Depri worden kan altijd nog, dat schuif ik voorlopig nog maar even op de lange baan.

hanscke | Dinsdag 23 Maart 2021 - 3:54 pm | | Standaard | Zeven reacties